Rozdział 2
Konflikt ze szlachtą
Słowo "rządzić" zawisło w powietrzu.
Kanclerz powoli złożył dłonie.
- Wasza królewska mość.
- Słucham.
- Wybraliśmy was na króla.
- Właśnie.
- Ale nie na pana Rzeczypospolitej.
Bolesław zmrużył oczy.
- Jaka różnica?
Kanclerz spojrzał na niego uważnie.
- Taka, że król jest częścią państwa.
- Nie jego właścicielem.
W komnacie zrobiło się bardzo cicho.
Luiza spuściła wzrok, jakby ta rozmowa była starsza niż oni wszyscy.
Bolesław zaś zacisnął szczękę.
- Więc po co korona?
Kanclerz odpowiedział bez wahania:
- Żeby pilnować porządku między tymi, którzy chcą rządzić.
Król parsknął cicho.
- Czyli między wami.
- I między wami, panie.
Bolesław odwrócił się na moment.
Spojrzał na okno.
Na miasto.
Na kraj, który go wybrał.
I który jednocześnie odmawiał mu pełnej władzy.
- To nie jest władza - powiedział w końcu cicho.
- To jest Rzeczpospolita - odpowiedział kanclerz.
Luiza dopiero teraz zrozumiała, że to nie jest spór o nią.
Ani o Śląsk.
Ani nawet o religię.
Tylko o to, kto w tym państwie ma prawo mówić "rządzę".
- Panie Zamoyski proszę odpowiedzieć.
- Zamieniam się w słuch.
- Czy jeśli pan byłby na moim miejscu myślałby pan o kraju, czy o interesie szlachty?
Zamoyski spojrzał na króla poważnie.
- Jestem przywódcą tych, którzy poparli twoją kandydaturę Bolesławie. - odpowiedział. - O ile artykułów nie możesz zmienić tak Pacta Conventa możesz.
- Czym to jest?