Na i tak już biały asfalt autostrady opadają delikatnie płatki śniegu. Mont Blanc wraz z sąsiednimi szczytami tonie w puchatej pierzynie. Zewsząd nadciągają turyści z zapakowanymi na dachach samochodów nartami i snowboardami.
Nie ma wątpliwości, że ośrodki narciarskie będą zacierać ręce z radości.
Uśmiecham się na widok wyświetlonego na tablicy nad jezdnią komunikatu bezpieczeństwa:
ŚMIAŁO KORZYSTAJ Z PRAWEGO PASA, NIE ZAREZERWOWAŁ GO ŚWIĘTY MIKOŁAJ.
Co nie znaczy, aby mama miała się przejąć tą informacją; jedzie tak, jakby silnik miał ograniczenie do osiemdziesięciu kilometrów na godzinę. Doprowadza mnie to do szału... W tym tempie prędzej dotrze tam wiosna niż my.
W radiu po raz enty leci All I Want for Christmas Is You, przyklejony do deski rozdzielczej mały pluszowy buldog w świątecznej czapce kiwa łebkiem, a mijające nas ciężarówki wściekle trąbią, ale mama, ze wzrokiem wbitym w drogę przed nami, jest tym kompletnie nieporuszona.
Wzdycham cicho i koncentruję się na krajobrazie. Za jakąś godzinę powinnyśmy dotrzeć do Morzine, gdzie aż do świąt będę mieszkać z tatą.
Wieki całe minęły, odkąd byłam tam po raz ostatni, prawie trzy lata. I pomyśleć, że do szesnastego roku życia spędzałam tu każde zimowe ferie.
Do czasu wypadku.
Do czasu, kiedy moje serce odmówiło posłuszeństwa i dostałam bana na każdą aktywność fizyczną.
- Mam się przed zjazdem z autostrady zatrzymać na stacji, żebyś mogła zaczerpnąć świeżego powietrza?... Halo? April? Mówię do ciebie!
- Słucham? Och, przepraszam, mamo, odpłynęłam myślami.
- Chcesz się na chwilę zatrzymać? To nasza ostatnia szansa przed zjazdem z autostrady.
Uśmiecham się do niej, ona zaś nieco się odpręża.
- Nie, możesz jechać dalej.
- Na pewno?
- Na pewno.
Widzę, że nie jest przekonana. Znam ją jak własną kieszeń.
- Naprawdę nie mam nic przeciwko temu, aby się zatrzymać. Mówię poważnie.
- Mamo, jeśli chcesz zrobić postój, to w porządku. Ale ja go nie potrzebuję.
Ponownie skupia się na drodze, ale nie zwiedzie mnie jej blady uśmiech.
Ta nadopiekuńczość to nic nowego; zawsze taka była. Urodziłam się z wadą lewej komory serca, więc od zawsze jestem ostrożna, a ona od zawsze mnie ochrania. Przypadki nie istnieją - jeśli macie rodziców, którzy pilnują was tak, jak mnie moja mama, możecie być pewni, że gdzieś tam się kryje obszerna dokumentacja medyczna.
Historia ta nie jest skomplikowana. W wieku szesnastu lat miałam zawał i wszczepiono mi rozrusznik serca. Przez kilka miesięcy musiałam być naprawdę ostrożna i się nie forsować, a potem usłyszałam, że nie wolno mi robić na raz więcej niż dwadzieścia kroków. Serce odmawiało mi posłuszeństwa. Musiałam czekać w szpitalu, aż będzie dostępne nowe do przeszczepu, co nastąpiło osiem dni przez moimi siedemnastymi urodzinami.
W kwietniu miną dwa lata od operacji. Kwiecień, tak jak mam na imię1. Miesiąc, któremu najwyraźniej były pisane wielkie wydarzenia.
Odblokowuję telefon i zaczynam przeglądać TikToka i Instagram - byle tylko zająć czymś myśli. Przeszczep serca w moim wieku oznacza, że w najlepszym razie ma się piętnaście lat spokoju. Potem konieczny jest kolejny przeszczep i trzymanie kciuków za to, aby się przyjął.
Nie ma dnia, żebym o tym nie myślała.
Filmiki, które oglądam, są niesamowicie durne, ale nie potrafię się od nich oderwać.
I wtedy, jakby los postanowił ocalić mnie przed kolejną kulinarną katastrofą z Chefclubu, dostaję powiadomienie z WhatsAppa.
Wyjechałaś już?
Godzinę temu. A ty? Nadal w Grenoble?
Taa. Wnerwia mnie to, że mogę dojechać dopiero po dziesiątym. Do stycznia muszę mieć gotowe podsumowanie projektu, a nie skończyłam jeszcze fotografować muzealnych zbiorów.
Nic się nie martw, nie będzie mi cię brakowało!
Taa, jasne!!
Eva to moja najlepsza przyjaciółka. Przed operacją spotykałyśmy się w Morzine każdego roku, odkąd skończyłyśmy sześć lat. Stąd właśnie pochodzi. Jej rodzice mają największy sklep sportowy w miasteczku.
Jest na trzecim roku archeologii i choć próbuje mnie przekonać, że wkurza ją niemożność wcześniejszego przyjazdu, to tak naprawdę uwielbia obcować z tymi wszystkimi starymi artefaktami.
Wyjdziesz gdzieś dzisiaj?
Taak...
Akurat! Straszny z ciebie odludek!
Zobaczymy, co się będzie działo.
OK. Muszę uciekać, mam potwornie dużo pracy! Kocham cię!
Mama zjeżdża na Nangy i ustawia się w kolejce do bramki. Po jej minie wnioskuję, że udało jej się przeczytać część wiadomości. Nie znoszę, kiedy to robi.
- Wciąż możesz zmienić zdanie, wiesz?
Udaję, że nie rozumiem, o co jej chodzi.
- I zatrzymać się na stacji benzynowej?
- Nie. Możemy zawrócić do domu.
Od operacji rzadko opuszczam dom. Zbudowałam wokół siebie coś w rodzaju ochronnej bańki, żeby nie złapać żadnej infekcji i pozostać w możliwie najlepszym zdrowiu. Wszystko po to, aby wydłużyć czas do następnego przeszczepu. Liceum ukończyłam zdalnie i w takim właśnie systemie z rocznym opóźnieniem zaczęłam studia.
Z całą pewnością nie otrzymam nagrody za społeczne interakcje, więc trzy tygodnie w Morzine okażą się testem. W dodatku mama sugerowała teraz, że wcale nie muszę tego robić.
Łatwo byłoby jej przyklasnąć i nie podejmować żadnego ryzyka, nie chcę jednak zawracać, skoro jesteśmy już prawie na miejscu.
- Nie, mamo, jest w porządku.
- Wcale nie wyglądasz, jakby tak właśnie było.
- Może. Ale chcę spędzić trochę czasu z tatą. W ciągu ostatnich trzech lat niewiele mieliśmy ku temu okazji.
Zaciska usta i gryzie się w język. Nie przepada za rozmowami o ojcu.
Rodzice rozstali się krótko przed moim zawałem. Presja ich przytłoczyła. Już wcześniej coraz bardziej się od siebie oddalali, a w domu toczyły się nieustanne kłótnie.
Mama zawsze była nadopiekuńcza, za to tata chciał, abym czerpała z życia pełnymi garściami. Ostatecznie dwa lata temu się rozwiedli, nadal jednak mają totalnie różne perspektywy - mama tak się dzisiaj stresuje, ponieważ kiedy będę z tatą, nie będzie mogła niczego kontrolować.
Kiedy dojeżdża do bramki, odwracam się i patrzę na nią.
- Mamo?
- Tak?
- Wszystko będzie dobrze, zobaczysz. Będę naprawdę ostrożna.
Próbuje się uśmiechnąć i opuszkami palców muska mój policzek.
- Prawie dziewiętnastolatka - mówi, wyjmując kartę kredytową. - Tak szybko dorosłaś.
Na miejsce docieramy o wpół do piątej. Słońce już zachodzi.
Choć Morzine jest położone na wysokości zaledwie tysiąca metrów, tutaj także napadało sporo śniegu. Wszystko jest białe, od szczytów gór aż do dachów. Nie widać ani centymetra kwadratowego trawy czy chodnika. Miasteczko udekorowano już świątecznie i jakże dużo jest tych dekoracji! Pewne rzeczy nigdy się nie zmieniają; jest dokładnie tak, jak w moich wspomnieniach.
Domek mojego ojca znajduje się przy route des Nants, bardzo blisko centrum Morzine.
Mama zatrzymuje się przed pokrytym śniegiem podjazdem i się krzywi.
- Możesz napisać ojcu, że już jesteśmy? Wolałabym tam nie wjeżdżać. Za dużo śniegu.
- Ale przecież mamy zimowe opony.
Wzdycha.
- Po prostu to zrób, proszę. Nie czuję się komfortowo.
Wkładam kurtkę i wełnianą czapkę, po czym wysiadam z samochodu.
Biorę głęboki oddech. Powietrze jest przeszywająco zimne i czuję zapach sosen. I gór...
Jak bardzo się za tym wszystkim stęskniłam.
Serce mi przyspiesza, kiedy omiatam spojrzeniem zimową krainę z mojego dzieciństwa: rozsiane na wzgórzu drewniane, przytulone do siebie domki, kolejki linowe, wieżę zegarową kościoła pod wezwaniem świętej Marii Magdaleny. Morzine w grudniu ma w sobie coś magicznego.
- Hej!
Mój ojciec zdążył już nas zobaczyć i teraz niemal zbiega w naszą stronę. Spod czapki wystają mu niesforne brązowe włosy, a pomimo warstw podszytych polarem ubrań w wieku czterdziestu pięciu lat jest równie szczupły, jak kiedy był dwudziestolatkiem.
Gdy byli jeszcze małżeństwem, mama często mówiła, że miała nadzieję, że jeśli chodzi o wygląd, to odziedziczę jego pulę genów. Jest niezbyt wysoką blondynką, a ja okazałam się pomieszana - ani zbyt wysoka, ani zbyt niska, choć w sumie nieco mi bliżej do tej drugiej. Mam brązowe włosy taty i niebieskie oczy mamy - połączenie idealne.
- Cześć, księżniczko. - Tata mocno mnie przytula. - Dobrze wyglądasz.
- Cześć, tato.
Jego głos przepełniony jest emocjami.
Minęło tyle czasu, odkąd spędzaliśmy razem ferie czy wakacje. Kręci mi się w głowie od samego myślenia o tym wszystkim, co musiał zrobić, aby mieć pewność, że będę zadowolona.
- Witaj, Etienne - odzywa się moja matka. - Dziękuję, że zszedłeś tu do nas.
- Cześć, Amélie. Nie ma sprawy.
Kiedy się nachyla, aby cmoknąć mamę w policzek, ona grzecznie się uchyla. Lubi zachowywać się w sposób formalny. Według niej zbytnia zażyłość między nią a tatą jest niepożądana. Ale widać, że nie jest to dla niej coś naturalnego. Na przykład nie maluje się nigdy z wyjątkiem tych dni, kiedy wie, że się z nim spotka. Jakby to nadal było ważne. Czasami się zastanawiam, czy rzeczywiście jest taka obojętna, jak twierdzi.
- Zobaczmy, co tu mamy! - mówi tata, zaglądając do otwartego bagażnika. - To wszystko?!
Spogląda na jedną średniej wielkości walizkę, którą zabrałam ze sobą oprócz plecaka przerzuconego przez ramię.
Nie mam pewności, czy jest rozczarowany, czy zdziwiony.
- Spędzę tu tylko trzy tygodnie.
- Wiem, ale w górach potrzebne są dodatkowe rzeczy. Przywiozłaś coś wodoodpornego?
Wzruszam ramionami. I tak nie planowałam jeździć na nartach.
- Mniejsza z tym - dodaje tata. - Może to, co nosiłaś trzy lata temu, nadal na ciebie pasuje. A jeśli nie, po prostu coś ci kupimy.
- April musi się uczyć do egzaminów - oświadcza mama takim tonem, jakby chciała zdusić w zarodku jego śmiałe plany. Moje przedzieranie się przez śnieg zdecydowanie się do nich zalicza. - I pozwolę sobie przypomnieć, że dopiero co przeszła poważną operację.
No i się zaczyna...
- Jakbym potrafił o tym zapomnieć - mówi tata. - I wcale nie przeszła tej operacji dopiero co, lecz już ponad półtora roku temu. A ja pozwolę sobie przypomnieć, że powiedziano nam, jak ważne jest, aby April wróciła do normalnego poziomu aktywności fizycznej.
- Do normalnego, zgadza się. Ale dla ciebie "poziom normalny" oznacza niekończące się piesze wycieczki, narciarstwo ekstremalne i rozgrzewki na śniegu. Wszystko, czego April powinna unikać.
- Kto tak zdecydował? Ty, nie lekarze.
- April przyjmuje immunosupresanty, które chronią jej przeszczepione serce, co oznacza, że ma osłabiony układ odpornościowy i musi być pod stałym nadzorem. Etienne, nie chcę...
Nie mogę. Czy naprawdę muszą to robić?
- Hej! Ja mam mózg, wiecie? Jeśli nie macie nic przeciwko, to sama będę decydować każdego dnia o tym, co robię.
- April... - próbuje wtrącić mama.
Ale to już na mnie nie działa; jestem zbyt duża na coś takiego!
- Tato, tak jak mówi mama, w styczniu mam egzaminy, do których muszę się uczyć, na co będę poświęcać codziennie kilka godzin. Mamo, jeśli będę miała ochotę wyjść na dwór, to ciepło się ubiorę, ale nie zamierzam wypełniać trzech egzemplarzy formularza zgody, na których ty złożysz podpis.
Rodzice wymieniają lekko zakłopotane spojrzenia. To niewiarygodne, że sprzeczają się tak, jakby mnie tutaj nie było, jakbym i tak już wiele nie przeszła, jakbym nie potrafiła samodzielnie myśleć czy podejmować decyzji.
Wyciągam z bagażnika walizkę, mijam ich i ruszam w stronę domku z prędkością, na widok której mama z pewnością dostanie wysypki. Nie ma co liczyć nawet na pięć minut spokoju. W okamgnieniu wszystko wymyka się spod kontroli i mam już tego po dziurki w nosie.
- Skarbie, zaczekaj!
Podbiega do mnie tata, aby przejąć walizkę. Ja się jednak nie zatrzymuję.
- Idź i pomóż mamie. Ma w bagażniku wielką torbę jedzenia.
- Jedzenia?
- Tak. No wiesz, dla dziewczyny z kiepskim układem odpornościowym, która po zjedzeniu kostki czekolady mogłaby umrzeć. Albo zje o jeden gram soli zbyt dużo, kto wie?
Oniemiały tata zatrzymuje się na śniegu, ale ja idę dalej.
Jasny gwint, dość mam tego!
Choć przez dwadzieścia ostatnich miesięcy normalnie chodziłam i oddychałam, moje życie mogłyby podsumować słowa "ostrożność" i "ograniczenia". Uważam dosłownie na wszystko. Dlatego bardzo bym chciała, aby moi rodzice przestali zaogniać sytuację i nie zepsuli mi ferii świątecznych własnymi obawami.
Kiedy docieram do starego domu alpejskiego ojca, nastrój mam już nieco lepszy. Fasadę zdobi rząd dzwonków pasterskich, które należały kiedyś do mojego dziadka, a na pierwszym piętrze balkon z rzeźbioną balustradą i okna z drewnianą ażurową kratką zapewniają panoramiczny widok na całą miejscowość i otaczające ją góry. To jeden z największych domów w Morzine i jeśli mam być szczera, zawsze uważałam go także za jeden z najładniejszych.
Tata prawie nigdy nie zamyka go na klucz, więc muszę tylko nacisnąć klamkę. Na wieszaku na kurtki zostawiam plecak.
Wejście prowadzi prosto do salonu, w którym ściany od sufitu po podłogę zrobione są z drewna. W kominku pali się ogień, fotele i zamszowa kanapa stoją dokładnie tam gdzie zawsze, dywan jest tak samo wytarty, a w wiadrze w rogu czeka majestatyczne, jeszcze nieprzycięte drzewko. Tata nie zapomniał.
Z ubraniem choinki zawsze czekał na mój przyjazd.
Widzę nawet plastikowy pojemnik, w którym, kiedy byłam mała, znajdowałam przeróżne skarby do powieszenia na choince.
- Ma na imię Norbert - mówi tata, wchodząc do domu.
- Norbert?
- Aha, no bo obecnie każdy ma u siebie jodłę Nordmanna.
Szeroko się uśmiecham. Tata zawsze miał zabawne pomysły.
- Masz ochotę na kawę? Albo herbatę? - pyta mamę, która stoi praktycznie w progu.
Kiedy pomyślę o tym, ile spędziła tu czasu...
- Nie, dziękuję - odpowiada, spoglądając na zegarek. - Jest już piąta, a jadę jeszcze do Thonon do Cathy. Lepiej będę się już zbierać. Nie lubię jeździć po ciemku.
Ojciec kiwa głową. Wiem, co sobie teraz myśli. Nigdy nie przepadał za Cathy; uważał ją za zbyt hałaśliwą. Odwracam się w stronę mamy, która u przyjaciółki spędzi kilka dni.
- Okej, mamo. Uważaj na siebie!
Jeśli powie "Ty też", to zacznę krzyczeć.
Ale tego nie robi. Podchodzi, daje mi przytulasa i patrzy na mnie zaszklonymi oczami, jakbyśmy się rozstawały na wiele miesięcy.
- Przyjadę po ciebie dwudziestego piątego. Nie zapomnij regularnie do mnie dzwonić, dobrze?
- Obiecuję!
Wymieniamy jeszcze jeden uścisk, a potem ona głośno wzdycha.
- W takim razie jadę. Baw się dobrze.
- Odprowadzić cię do samochodu? - pyta tata.
- Nie trzeba, mam odpowiednie obuwie. - I wskazuje na swoje śniegowce. - Do zobaczenia za trzy tygodnie!
Drzwi zamykają się za nią, a ja i mój ojciec zostajemy sami.
- To co teraz? - pyta.
Udaję, że się zastanawiam, i spoglądam w stronę kuchni. Wiem dokładnie, co odpowiedzieć.
- Gorąca czekolada i jakiś stary film.
Jego twarz się rozjaśnia.
- Miałem nadzieję, że tak właśnie powiesz. Wchodzę w to!
Następnego ranka budzi mnie sygnał nadejścia wiadomości. Niespodzianka, niespodzianka - to mama.
Jak ci minął wieczór z tatą?
Obejrzeliśmy film. A tobie?
Doskonale! Jakie masz plany na dziś?
Nauka. Nie chcę narobić sobie zaległości.
Świetny pomysł. Zobaczysz, ta cała ciężka praca się opłaci!
Odkładam telefon na nocną szafkę i przeciągam się jak kot.
Mój pokój w ogóle się nie zmienił. Stoi w nim to samo nieduże podwójne łóżko, biurko z nielakierowanego drewna, tradycyjna drewniana szafa oraz zasłony i pościel w kiczowatą, czerwono-zieloną kratę. I spało mi się tu równie dobrze jak przed laty.
Opuszczam ciepłe łóżko i wkładam polar, po czym unoszę rolety. Okno wykuszowe wychodzi na balkon, który dzielę z tatą, ponieważ jego pokój sąsiaduje z moim. Rozciągający się z niego niesamowity widok jak zawsze zapiera mi dech w piersi. Nasz domek jest przytulony do zbocza, usytuowany nieco wyżej niż pozostałe. Z miejsca, w którym stoję, widzę całe miasteczko, ośnieżone pola, lasy iglaste, a na zachodzie Alpy, skąpane w świetle porannego słońca. Jestem w bokserkach i strasznie marznę. Mama na mój widok dostałaby jakiegoś ataku. Pora zacząć się ruszać! Wkładam grube wełniane skarpety, związuję włosy w niedbały koczek na czubku głowy i schodzę na śniadanie.
W kominku trzaska ogień, a tata stoi przy kuchennym stole i pije kawę w całym swoim zimowym ekwipunku, gotowy, aby stawić czoło zimnu.
- Cześć, skarbie! Jak się spało?
- Całkiem dobrze.
Całuję go w policzek i otwieram szafkę, aby wyjąć kubek.
- Moja włoska kawiarka jest w naprawie, ale znalazłem stary ekspres przelewowy.
- Dzięki, tato, ale rano piję zieloną herbatę. Na pusty żołądek jest lepsza od kawy. Powinieneś spróbować.
- Akurat! O dziewiątej zaczynam trekking na rakietach śnieżnych, ale powinienem dość wcześnie skończyć. Jakoś po południu. Trudno przewidzieć tych klientów. Pewnie nie chcesz wybrać się z nami?
Posyłam mu wymuszony uśmiech.
- Nie, nie. Dzięki jednak za propozycję.
- W lodówce znajdziesz lunch, a wieczorem zabiorę cię na kolację.
- Och... okej.
Dla kogoś, kto nie może normalnie jeść, wizyta w restauracji to droga przez mękę.
- Co będziesz dziś porabiać? Spotkasz się z Evą?
- Nie, ona przyjeżdża dopiero dziesiątego. Zamierzam się uczyć.
Tata ściąga brwi.
- Ale to mają być ferie.
Nie ma sensu mu przypominać, że studia prawnicze to nie hop-siup, zwłaszcza pierwszy rok. Chce dobrze, ale tata i szkoła nigdy nie byli najlepszymi przyjaciółmi. Unoszę brwi, kiedy dolewa sobie do kubka kawy, choć wiszący na ścianie zegar pokazuje już za pięć dziewiąta.
- Jesteś pewny, że zdążysz?
Spogląda na swój zegarek.
- Ja cię kręcę, muszę lecieć! Do zobaczenia później, skarbie, i nie zapomnij dokładać do ognia!
Jednym łykiem wypija kawę, chwyta swój plecak i wypada z domu jak strzała. Mój pokój to niejedyne tutaj, co się nie zmieniło... Tata nadal zawsze jest spóźniony!
Łykam tabletki - te, które muszę brać już do końca życia, aby moje ciało nie odrzuciło przeszczepu. To właśnie one niszczą mi układ odpornościowy, przez co łapię infekcje łatwiej niż inni. Włączam czajnik, do kubka wrzucam torebkę zielonej herbaty, biorę dwa wafle ryżowe i klementynkę i razem z kocem i laptopem moszczę się przy kominku.
Mój plan na dzisiaj jest prosty. Zamierzam siedzieć w domu, a potem przekonać tatę, abyśmy odpuścili sobie wieczorem restaurację. Na pewno miałby ochotę na raclette, tartiflette, croziflette albo jakieś inne -lette z serem, którego od czasu operacji nie wolno mi jeść. Zamiast tego możemy ubrać choinkę.
Włączam laptop i biorę się do nauki. Piję trzecią herbatę, a głowę mam pełną informacji dotyczących prawa rodzinnego, prawa nieletnich, przepisów o rozwodach, ślubach i związkach partnerskich, kiedy słyszę głośne pukanie do drzwi. Spoglądam na zegarek. Jest już prawie południe.
Kurczę, nadal jestem w piżamie, włosy mam w nieładzie i nawet nie wzięłam prysznica! Otulam się kocem i otwieram drzwi.
Yyy... To Augustin Favre, brat Evy. Jestem tak zaszokowana jego widokiem, że mało nie upuszczam koca. Ale pamiętając o tym, w co jestem ubrana, jakoś udaje mi się tego nie zrobić. Nie pora na to, aby prezentować niesamowite wyczucie stylu.
- Cześć - mówi z uśmiechem. Głos ma niższy, niż zapamiętałam.
Kiedy widzieliśmy się po raz ostatni, ja miałam wkrótce skończyć piętnaście lat. On był prawie osiemnastolatkiem i twarz miał całą w pryszczach. Ale już nie... W sumie to nigdy nie rozmawialiśmy ze sobą tak naprawdę. On cały swój czas spędzał na stokach - pragnął zostać instruktorem narciarstwa - a ja swój z Evą, rozprawiając o naprawianiu świata. Nic nas ze sobą nie łączyło. Po ukończeniu liceum wyjechał do Grenoble studiować na Akademii Wychowania Fizycznego i od tamtej pory się nie widzieliśmy.
- Cześć.
- Jest twój ojciec?
- Nie, ma teraz klientów i nie wróci przed trzecią.
- Och. Zostawił coś dla mnie?
Lekko zdezorientowana oglądam się i zerkam na stół i kredens.
- Nie wydaje mi się. A co to miałoby być?
- Trasa. Mogę wejść? Zazwyczaj zostawia ją w swoim gabinecie.
- Uhm... ja... Pewnie.
Odsuwam się na bok, po czym zamykam za nim drzwi. Zdejmuje czerwoną czapkę, prezentując czuprynę brązowych, falowanych włosów, którym przydałby się fryzjer.
Zmienił się, ale jednak nie do końca. Nadal ma takie same włosy, ciemne oczy i opaloną skórę, nie nosi już jednak okularów. I urósł o co najmniej piętnaście centymetrów. No i ma na sobie oficjalny strój instruktora narciarstwa. Jasne jest, że Augustin osiągnął swój cel.
- Usiądź w salonie. Pójdę jej poszukać.
- Dzięki. I... yyy... masz coś we włosach.
- Słucham?
Wskazuje na czubek własnej głowy.
Och, super. W koczek wplątał mi się kawałek wafla ryżowego.
- Dzięki, zaraz wrócę!
Och, to takie typowe...
Cała zawstydzona szybko wbiegam na górę, gdzie wkładam to, co pierwsze znajdę, czyli dżinsy i bluzę z wczoraj. Rozpuszczam włosy, po czym idę do gabinetu taty. Augustin miał rację - na biurku leży koperta z jego imieniem. Kiedy wracam do salonu, on kończy właśnie rozpalać w kominku. Czuć już ciepło płynące od dużych płomieni.
- Na nowo rozpaliłem ogień, bo zimny dziś dzień. Choć coś mi się wydaje, że teraz, kiedy się już ubrałaś, będzie ci trochę cieplej - dodaje z szerokim uśmiechem.
Niech mnie ktoś dobije!
Wyciera ręce w spodnie i bierze ode mnie kopertę.
- Była w gabinecie. Co to za trasa?
- Mój kumpel Jimmy i ja lubimy zjeżdżać poza wyznaczonymi szlakami.
- Narciarstwo backcountry?
Kiwa głową.
- Ośrodek narciarski nie oznacza tych szlaków, a przewodnicy nie zabierają tam nawet tych bardziej doświadczonych turystów, więc jest na nich naprawdę spokojnie. Twój ojciec zna wszystkie najlepsze miejsca do bezpiecznej jazdy na snowboardzie.
- Rozumiem.
- Co, jesteś tego typu osobą, która się boi?
- Nie, tego typu osobą, która jest ostrożna, zwłaszcza po tak obfitych opadach śniegu.
- Wiemy, co robimy. - Puszcza do mnie oko. - Muszę już lecieć, inaczej się spóźnię. Dzięki za kopertę.
- A ja dziękuję za rozpalenie w kominku!
Podchodzi do drzwi i łapie za klamkę, po czym się waha i z powrotem odwraca w moją stronę.
- Dobrze wyglądasz.
Mam ochotę odpowiedzieć uśmiechem, ponieważ widać, że mówi szczerze.
- Dziękuję.
- Do kiedy tu będziesz?
- Do dwudziestego piątego. A ty pewnie całą zimę?
- No! Aż do połowy kwietnia. No dobra, tym razem już naprawdę idę. Eva przyjeżdża dziesiątego. Może spotkamy się jakoś wcześniej?
- Uhm... tak, może... Ooo, cholera!
Kiedy się cofam, trafiam nogą w ławę i tracę równowagę. Ledwo udaje mi się nie przewrócić. Oczywiście momentalnie robię się czerwona jak burak.
- Wszystko w porządku?
- Tak, odprowadzę cię do drzwi!
Augustin uśmiecha się tym charakterystycznym uśmiechem kogoś, kto właśnie wraca myślami do wszystkich żenujących numerów, jakie odstawiła ta druga osoba.
Dalej, April, trochę godności.
Z wysoko uniesioną głową podchodzę do drzwi i je otwieram.
- Do widzenia, Augustin.
Widzę, że ledwie powstrzymuje śmiech.
- Do widzenia, April - odpowiada w równie formalny sposób.
Bez zbędnej zwłoki zamykam drzwi i opieram się o nie z zamkniętymi oczami.
Ale z ciebie łamaga, April Hamon!
Kiedy ponownie otwieram oczy, widzę na stole czapkę Augustina. Jasny gwint! Chwytam ją i wybiegam na dwór. Nie mam nawet butów.
Dzięki swoim długim nogom on jest już w połowie drogi na górę.
- Hej! Zapomniałeś czapki!
Odwraca się i unosi rękę, po czym wraca po nią biegiem.
- Dzięki! Ale teraz będziesz musiała przebrać skarpety...
Spoglądam w dół. Oczywiście stoję w dwudziestocentymetrowym śniegu.
- No to na razie - mówi ciepło, patrząc na mnie z góry.
Czy on flirtuje?! Ze mną? No dobra.
Odpowiadam tak, jak zrobiłaby to Eva: prosto i zrozumiale.
- Na razie!
Po odejściu Augustina, kiedy zostaję w końcu sama, wybucham śmiechem. Nie doświadczyłam niczego takiego od... cóż, nigdy! Jak powiedziałaby Eva, trzeba wszystkiego spróbować. Jasne, ale nie z jej bratem... Jakie to krępujące!
Biorę do ręki telefon i siadam na fotelu.
Był właśnie u mnie twój brat.
Naprawdę? Czego chciał?
Mapę trasy, którą zostawił mu mój ojciec.
Jest takim upierdliwcem z tą swoją jazdą poza trasami! Co porabiasz?
Uczę się. A ty? Robisz postępy?
Nieszczególnie. Nie mogę się doczekać ferii.
Odczekuję minutę albo dwie, waham się, po czym piszę:
Twój brat naprawdę się zmienił.
Tak myślisz?
Odkąd widziałam go po raz ostatni, minęły cztery lata, więc owszem!
Prawda, to już całe wieki! Ale jedno się nie zmieniło - nadal jest strasznie lekkomyślny...
Lekkomyślny czy bezmyślny?
Jedno i drugie! Mama przez niego wariuje.
Pamiętam, że uwielbiał wykonywać te swoje szalone ewolucje i startował we wszystkich możliwych zawodach freeride'u. Choć Eva i ja uwielbiałyśmy jazdę na nartach, doprowadzało nas to do szału, bo tylko o tym potrafił myśleć. Aczkolwiek z perspektywy czasu muszę przyznać, że był naprawdę utalentowany. I przystojny.
A przynajmniej teraz taki jest.
Ma dziewczynę?
Pewnie niejedną... Żal mi tych, które się w nim zakochują. Pewnie zauważyłaś, że jest całkiem przystojny.
Odpisuję, ale nie do końca zgodnie z prawdą.
Jasne, ale to niezupełnie Chris Hemsworth!
Chris Hemsworth!
Uśmiecham się, nakładam sobie talerz makaronu, po czym zajmuję miejsce w fotelu i włączam telewizor.
Pora na przerwę.
Tata wraca późnym popołudniem, kiedy na dworze jest już ciemno. Nie martwiłam się, ponieważ tak właśnie wyglądają wycieczki w góry. Zna się godzinę wyjścia, ale nie powrotu.
- Przepraszam, skarbie - mówi, zdejmując kurtkę i czapkę całe pokryte płatkami śniegu. - Mój klient skręcił kostkę, ale nie chciał wzywać służb ratowniczych. Nie byliśmy nawet daleko, ale zaczął padać śnieg. Strasznie dużo czasu zajęło nam zejście. A potem musiałem go zawieźć do lekarza. No ale mniejsza z tym. Jak ci minął dzień?
Wskazuję na stojący na stole pusty talerz, laptop i notatki.
- Nie tak aktywnie jak tobie, ale i tak byłam zajęta.
Pada na kanapę. Wygląda na potwornie zmęczonego.
- Ten koleś mnie wykończył. Nie znam nikogo, kto aż tyle by gadał. Strasznie boli mnie głowa.
Powinnam się wstydzić, ale to zbyt dobra okazja, aby z niej nie skorzystać...
- To może zostaniemy dziś w domu? Moglibyśmy ustroić choinkę i zjeść kolację przed telewizorem?
- Jesteś pewna? Nie chcę, żebyś całe ferie spędziła w czterech ścianach.
A ja chcę...
- Nie martw się o mnie. Jestem tu dopiero od wczoraj.
- Okej, dziękuję ci, kochanie. Przekładamy to na inny wieczór. No dobrze, to wezmę teraz gorący prysznic, a potem ubierzemy Norberta! A właśnie, zajrzał tu Augustin Favre?
- Tak, dałam mu tę kopertę, którą znalazłam na twoim biurku.
- Świetnie, dzięki!
Mam tyle pytań, że nie potrafię się powstrzymać.
- Długo już jest instruktorem?
- Oficjalnie od tego roku, ale już wcześniej pracował jako praktykant. Jest jednym z niewielu, którzy zdobyli państwowy certyfikat instruktora sportu w ciągu zaledwie czterech lat. Coś takiego rzadko się zdarza, ale Augustin ma naprawdę wielki talent.
- I dlatego dajesz mu mapy do zjeżdżania poza trasą?
Słyszy w moim głosie wyrzut.
- Dobry Boże, brzmisz jak twoja matka! Skarbie, jestem pewny, że to dla ciebie żadna nowość, ale we Francji nie można prawnie zakazać narciarstwa pozatrasowego, bo byłoby to sprzeczne z naszym prawem do swobodnego przemieszczania się. Ale twój stary, poczciwy tata od dwudziestu pięciu lat jest przewodnikiem górskim i ostatnie, co bym zrobił, to wysłał tego chłopaka na śmierć.
Wyczuwam, że jest poirytowany.
- Nie o to mi chodziło, tato. Eva i jej mama uważają, że Augustin jest trochę zbyt lekkomyślny.
- I mają trochę racji, dlatego właśnie wolę, aby przyszedł do mnie po radę, niż wyruszył gdzieś, gdzie nie jest bezpiecznie.
Kiwam głową. Jestem pewna, że ma rację.
- Skoro już jesteśmy przy tym temacie, to Favre'owie zaprosili nas do siebie na kolację w niedzielę.
Pojutrze? W jego domu?
Augustin nic o tym nie wspomniał. Przypuszczalnie dlatego, że sam o tym jeszcze nie wiedział.
- No dobra, prysznic. A potem choinka.
Patrzę, jak tata idzie na górę, i puls mi przyspiesza.
Czyli wybieramy się na kolację do domu rodziców Augustina i on też tam będzie? Miejmy nadzieję, że tym razem nie zrobię z siebie idiotki.
Zirytowana na siebie kręcę głową i udaję się do kuchni.
Tata ma zasadę, że mocne alkohole pije tylko przy specjalnych okazjach. Chętnie się jednak raczy dobrym cydrem jabłkowym i zawsze ma w kredensie butelkę. Przekopuję się przez lodówkę i przygotowuję grzanki z taramasalatą, do tego kilka pomidorków koktajlowych, korniszony, trochę sera Tomme de Savoie, przywieziona z domu paczka warzywnych chipsów i ponieważ tata ją uwielbia, kilka plastrów suszonej kiełbasy, którą tylko on będzie jadł.
Ustawiam to wszystko na ławie, a kiedy wraca tata, jest zachwycony.
- Hej! Świetny pomysł! Tak dobrze cię tu mieć, moja dziewczynko.
Obdarzam go uściskiem i uśmiechem.
- Ja też się cieszę, że tu jestem, tato.
- Ubierzemy najpierw choinkę? Wczoraj był pierwszy grudnia, więc Norbert powinien być już ustrojony!
Na zewnątrz zapadł zmrok, a wieczór został przejęty przez śnieg. W środku, przy trzaskającym ogniu i stole naszykowanym dla nas dwojga, tata i ja podtrzymujemy jedną z najcudowniejszych tradycji. I choć ozdoby są takie same jak wtedy, kiedy miałam dziesięć lat, nasza choinka jest najpiękniejsza na świecie.
A nawet i we wszechświecie.
