Serce smagane wiatrem - Szymon Murzyn

Krwawe, wieczorne niebo budzi myśli ze snu.

Na szyi - naszyjnik noszę z kłów,

czuję ciepły zapach bzu.

I dotyk letnich, naiwnych, słów.

Chcę szeptów i głośnego oddechu,

chwil radości wśród spojrzeń i uśmiechów.

Piszących kroplami potu

najmniej pruderyjne z ksiąg.

Chcę czuć ciepło.

W rękach mieć kogoś kto pokaże mi blask.

Na parapecie,

podziwiam śmierć dnia.

Czuję chłód i pragnienie...

Pragnienie zmian.

Poznałem setki definicji, trudnych słów.

W gardle życia zatopiłem parę kłów.

Odmierzyłem jak wielki zniosę lęk,

jak wielki zniosę stres.

Gdzie mój Eden? Gdzie on jest?

Poznałem strofy świętych i zakazanych ksiąg.

Popełniłem każdy znany człowiekowi błąd.

Utopiłem w alkoholu każdą z serca mąk.

I w czeluść poczyniłem niejeden skok.

Umarłem wewnątrz,

by wznieść się z własnych popiołów.

Uciekałem w ciemny las.

Zawsze sam.

Czemu więc nie nadszedł jeszcze czas?

Czemu niczym głupiec czekam na znak?

Czemu zwątpienie przyćmiewa ust, słodki,

smak?

Czemu krew gotuje się we mnie każdego dnia?

Czemu chce mnie naprawiać świat,

kiedy to on jest zepsuty, a nie ja?

Czemu patrzę w lustro

i nadal widzę strach?

Tyle pytań,

a nadzieja blednie w świetle dnia.

Niczym z truchła wystający gnat.

Pod sterty popiołu zamiatam czas.

W noce jak ta czuję, że odleglejszy jest raj.

Że umyka z rąk to co myślałem, że mam.

Szklaną iluzją pokrywa się świat.

Za nią siedzę. Sam.

Przekrwione oczy z braku snu,

nie widzą znaczeń słów.

boją się ożywić serce

przytłoczone stertą głazów.

Północ stała się południem.

Księżyc świeci jaśniej niż słońce.

Poplątane jest to co miało być proste.

Zdawałem się być królem,

a jak żebrak marznę

patrząc na życiodajną wiosnę.

Stoję w deszczu codziennych spraw.

W blasku nocy, w cieniu dnia.

Kolejny papieros odpalam

od dogasających gwiazd.

Już czas!

Wzbić się ponad swój lęk,

zawierzyć sobie, napisać kolejny naiwny wers.

Niech przyśni Ci się połysk czarnych piór!

Niech dotyk uśmierzy skrywany w Tobie ból!

Niech nie zadziwi Cię twarz pod maską

i szare oczy co w skrytym smutku gasną.

Sen urwie się w ułamku sekundy.

W tym samym niepewność

Czy szepcząc dotykać mych warg?

Czy może przeczucie zagłuszyć

i nie pozwolić bym w Twoich oczach obejrzał

brzask nowego dnia?

Gdzieś pomiędzy światem uczuć i materii,

spotykają się pary rozszerzonych źrenic,

składają sobie ciche przysięgi,

że nie rozdzieli ich świat niedomówień

świadków ich serca bijących z tęsknoty,

skrajnie nie do taktu.

A życie wbija w nich zaostrzone żerdzie,

wzbiera fala z nadzieją, że tama pęknie,

słońce niby blednie, wzbiera się wiatr

bez wiedzy o tym,

że nie pokona ich świat.

Nie pokona nas.

Co widzisz,

gdy patrzę na Ciebie

leżąc obok bezwładnie?

Czy widzisz jak Ciebie pragnę?

Słuchać ich i czuć razem z Tobą,

by niebo patrzyło z zazdrością,

że jest mi już zbędne - dopóki jesteś

tuż obok.

Patrzysz na mnie,

lekko zmieszana,

blada - jak ściana,

którą widać jedynie,

znajdując tylko mury

i realny świat.

Otwierasz usta, jakbyś gorzki szept,

chciała na słodkich wargach umieścić.

połączyć mogli się

chaotycznych blaskach.

Wtem brzask.

Słońce wolno wstaje,

ostatnia noc kończy się nieubłaganie,

wyjechałaś, ja zostałem.

Czekam tu,

znów spokojnie nie zasnę.

12 minut po północy

Godzina, w której dopuszczam się przemocy

wobec własnych obaw i lęków,

wobec serca pojękiwań i stęków.

księżycowa jak dzisiaj,

będzie tylko wspomnieniem.

Wypełni je jedynie cisza

i przeszywający lęk.

Słyszę żelaza szczęk

i przez zamknięte oczy wielki chaos widzę,

to najtrudniejsza z bitew.

Z milczeniem - o Ciebie.