Jestem wściekła, że ten popieprzony świat nie dał mi więcej czasu. Mam ochotę komuś przywalić. Tylko komu? Kto to wszystko tak zorganizował? Pozwala się człowiekowi zaznać ziemskiej radości, zbudować relacje, zakochać się, dorobić majątku, ogrzać płomieniem sławy. A potem w jednym momencie wszystko gaśnie.
Nie jestem gotowa na żaden koniec. A ty?
Moje życie było jak skok na bungee - dużo adrenaliny i mocnych przeżyć. Było też ogromnie satysfakcjonujące, jak dołożenie ostatniego puzzla do obrazka. Nie unikałam decyzji, wykazywałam się odwagą, a moje relacje z mężczyznami były prawdziwym rollercoasterem. Bo któż może się pochwalić siedmioma partnerami? Ja mogę. Czy żałuję? Nie. Czy opinii publicznej się to podobało? Nie. Zjedli mnie żywcem i zmieszali z kupą łajna, oceniając, wytykając rozwiązłość i próbując narzucić mi ogólne standardy moralne odnośnie do właściwego prowadzenia się.
Powiem wam jedno. To wasze życie i wasze standardy i miejcie w dupie opinię publiczną.
Czy już wiesz, co chcesz po sobie zostawić? Dom, samochód, dobrze prosperującą firmę, czy może... ludzi, którzy będą za tobą tęsknić? Ty masz jeszcze czas, by coś zmienić, ja już nie.
Zdecyduj już dziś, bo nie wiesz, czy zostało ci kilka, czy kilkanaście lat życia. Zrób tak, by patrząc z góry na to, co pozostawiłeś po sobie, poczuć dumę i błogie zadowolenie, że przeżyłeś swoje życie tak, jak tego chciałeś.
A w ogóle, po co chcesz coś zostawić po sobie? Nie lepiej cieszyć się majątkiem tu i teraz, wydając go na przyjemności?
I to jest wspaniałe! To ty decydujesz, co daje ci szczęście. Ja już wybrałam. A ty?
A teraz przestań już obierać ziemniaki, ścierać kurze i myśleć o jutrzejszych zadaniach w pracy, która owszem, jest istotna, ale dla twoich szefów, bo to oni zbijają na niej majątek. Zajmij się tym, co naprawdę ważne. Tym, co pozostawisz po sobie lub przeciwnie - tym, co nazajutrz wykorzystasz, żeby dobrze się bawić.
Duszę w sobie ogromny żal, że opuszczę ludzi, których kocham. Chciałabym zabrać ich wszystkich ze sobą. Albo nie. Lepiej zostać tu z nimi, tu, gdzie byłam szczęśliwa przez tyle lat. Źle to wszystko jest urządzone. Nie wiem, czemu ma służyć. Zapewne niebawem się dowiem. I ty też. Zadziwiające jest jedno: patrząc z innej perspektywy na całokształt mojej egzystencji na ziemi, nie widzę moich nagród, splendoru, ogromnego domu, posiadłości czy majątku. Interesuje mnie wyłącznie to, jak mają się moi najbliżsi.
Dziwne, nie sądzisz? Bo kiedy byłam z nimi, to goniłam za pieniądzem, zabiegałam o wyróżnienia i pchałam do przodu pociąg kariery. Najbliższym poświęcałam niewiele czasu. Teraz role się odwróciły. Jak w moim ukochanym teatrze, gdzie mogę zagrać kolejny spektakl i wcielić się w kogoś zupełnie innego. Tu, na ziemi, mam tylko jedną historię. I nie będzie powtórki.
Pamiętajcie o tym, nie ma dubli! To, co robicie dzisiaj, już się nie powtórzy. Zastanówcie się, jak spędzacie codziennie czas. Gdyby jutro wasza historia miała się skończyć, bylibyście zadowoleni z tego, jak przeżyliście dzień dzisiejszy?
Masz ochotę na wyjazd w góry - jedź. Marzysz o koncercie na drugim końcu polski - jedź. Chcesz iść na przedstawienie córki - idź. Chcesz pomóc synowi, bo cierpi po rozstaniu z dziewczyną - pomóż. Dobra, dobra, a praca, obowiązki, a... tych "a" jest tyle, ile jest ludzi. Decyzja należy do ciebie. Bądź odważny. Ty jeszcze możesz coś zmienić, ja już nie.
Ludwika Mayer
