ROZ­DZIAŁ 2

Kimberly

Do bu­dyn­ku fir­my do­tar­łam spóź­nio­na o całe dwa­dzie­ścia pięć mi­nut. Czym prę­dzej pod­bie­głam więc do win­dy, bo dział mar­ke­tin­gu i sprze­da­ży, w któ­rym pra­co­wa­łam, jak na złość mie­ścił się do­pie­ro na je­de­na­stym pię­trze, ale - ech - to zde­cy­do­wa­nie nie był mój szczę­śli­wy dzień.

Jed­na z wind już od kil­ku do­brych dni była w ser­wi­sie, a dru­ga, tak, wła­śnie dzi­siej­sze­go po­ran­ka mu­sia­ła się za­ciąć gdzieś po­mię­dzy siód­mym a ósmym pię­trem. Jak­by tego było mało, to jej alarm bez­u­stan­nie wył na cały hol.

- Trze­ba iść scho­da­mi, pa­nien­ko - rzu­cił zdaw­ko­wo w moim kie­run­ku je­den z me­cha­ni­ków, któ­rzy za­in­sta­lo­wa­li się już z ca­łym sprzę­tem pod drzwia­mi win­dy.

"No co pan nie po­wie?", po­my­śla­łam i, klnąc pod no­sem ze zło­ści, spoj­rza­łam na moje dzie­się­cio­cen­ty­me­tro­we szpil­ki oraz cia­sno do­pa­so­wa­ną do cia­ła ołów­ko­wą spód­ni­cę. Się­ga­ła do po­ło­wy łyd­ki, do­kład­nie tak, jak wy­ma­ga­ła tego ety­ka na­szej fir­my.

Pięk­nie! Strój w sam raz jak na wspi­nacz­kę po scho­dach na je­de­na­ste pię­tro. Na do­da­tek - choć naj­praw­do­po­dob­niej tym ra­zem zu­peł­nie przy­pad­ko­we - wy­po­mi­na­nie mi, że wciąż by­łam "pa­nien­ką", przy­pra­wia­ło mnie nie­mal o bia­łą go­rącz­kę.

Za­ci­snę­łam szczę­ki i kiw­nę­łam gło­wą na znak, że nie po­trze­bu­ję po­mo­cy, aby zro­zu­mieć, iż dwie nie­dzia­ła­ją­ce win­dy ozna­cza­ły wę­drów­kę po scho­dach. Co praw­da, by­łam dłu­go­wło­są blon­dyn­ką, przez co pa­no­wie "fa­chow­cy od wszyst­kie­go" zwy­kle trak­to­wa­li mnie jak głu­piut­ką lal­kę Bar­bie, no ale bez prze­sa­dy... Choć, nie po­wiem, z dwoj­ga złe­go chy­ba i tak po­win­nam być wdzięcz­na lo­so­wi za to, że to nie ja utknę­łam w tej win­dzie po­mię­dzy pię­tra­mi.

Zmie­ni­łam zda­nie do­pie­ro gdzieś w oko­li­cach dzie­wią­te­go pię­tra. To wła­śnie wte­dy, sła­nia­jąc się na no­gach, po­chy­lo­na w dół ni­czym hi­ma­la­ista na ostat­nim po­dej­ściu pod szczyt Eve­re­stu, po­czu­łam, jak gdzieś po­mię­dzy po­ślad­ka­mi pusz­cza je­den ze szwów mo­jej spód­ni­cy.

Ja­sna cho­le­ra!

Trze­ba było jed­nak utknąć w tej win­dzie i mieć te­raz świę­ty spo­kój! No i przy oka­zji do­brą wy­mów­kę, aby nie móc do­trzeć na czas.

Drżą­cą dło­nią prze­cią­gnę­łam pal­ca­mi po tył­ku, aby oce­nić stra­ty. Na szczę­ście oka­za­ło się, że po­mi­mo pęk­nię­tej nit­ki nie było tam wy­czu­wal­nej dziu­ry. Jesz­cze...

Cho­ciaż tyle do­bre­go, bo w prze­ciw­nym ra­zie te moje cien­kie, prze­zro­czy­ste raj­sto­py ra­czej nie zdo­ła­ły­by ukryć wi­do­ku czar­nych ko­ron­ko­wych strin­gów, w ja­kie po­sta­no­wi­łam dziś rano wy­stro­ić swój sza­now­ny ty­łek.

- Cześć, Deb­bie - rzu­ci­łam po­spiesz­nie do na­szej re­cep­cjo­nist­ki i już za­mie­rza­łam udać się w kie­run­ku swo­je­go biur­ka, kie­dy ko­bie­ta z roz­ba­wie­niem na twa­rzy przy­wo­ła­ła mnie do sie­bie ru­chem dło­ni.

Zer­k­nę­łam nie­pew­nie w kie­run­ku ga­bi­ne­tu sze­fo­wej. By­łam już spóź­nio­na o do­bre czter­dzie­ści mi­nut i każ­da ko­lej­na se­kun­da dzia­ła­ła na moją nie­ko­rzyść, ale re­cep­cjo­nist­ka tyl­ko mach­nę­ła uspo­ka­ja­ją­co ręką.

- Nie spiesz się tak. Sze­fo­wa nie po­trą­ci ci dzi­siaj z dniów­ki, bo... utknę­ła w win­dzie - po­in­for­mo­wa­ła mnie szep­tem, usi­łu­jąc po­wstrzy­mać ci­sną­cy się na usta uśmiech.

Moje brwi mo­men­tal­nie po­wę­dro­wa­ły wy­so­ko w górę.

- No chy­ba żar­tu­jesz?! Jak dłu­go już tam sie­dzi?

- Od ja­kichś... - Deb­bie w za­sta­no­wie­niu prze­nio­sła wzrok na cy­fro­wy ze­gar umiesz­czo­ny na kon­tu­arze - ...pięć­dzie­się­ciu dwóch mi­nut i dwu­dzie­stu czte­rech se­kund - oświad­czy­ła, po­ru­sza­jąc za­baw­nie swo­imi ciem­no­ru­dy­mi brwia­mi. - A przy­naj­mniej do­pie­ro wte­dy roz­legł się pierw­szy alarm.

W mo­jej wy­obraź­ni, od razu za­czął się ma­lo­wać ob­raz twar­dej i sta­now­czej, ale też nie­zwy­kle wy­ro­zu­mia­łej czter­dzie­sto­kil­ku­let­niej Bel­lin­dy Pat­ter­son, któ­ra z prze­ra­że­niem w oczach wci­ska gu­zik alar­mu w cia­snej, me­ta­lo­wej win­dzie.

- Bied­na. Pew­nie umie­ra tam te­raz ze stra­chu - za­czę­łam, ale wte­dy ru­do­wło­sa re­cep­cjo­nist­ka po­chy­li­ła się nad ladą i naj­pierw unio­sła ką­ci­ki ust w prze­bie­głym uśmie­chu, a na­stęp­nie mru­gnę­ła po­ro­zu­mie­waw­czo okiem.

- Kim­mie - szep­nę­ła kon­spi­ra­cyj­nie. - Pra­cu­jesz w tej fir­mie od po­nad pół roku. Za­kła­dam więc, że zdą­ży­łaś się już zo­rien­to­wać, w ja­kich mo­men­tach za­ci­na się ta win­da?

Zmru­ży­łam w za­sta­no­wie­niu po­wie­ki.

- Nie bar­dzo...

Deb­bie wy­bu­chła peł­nym po­li­to­wa­nia śmie­chem.

- Za­zwy­czaj wte­dy, kie­dy czę­sto­tli­wość przy­ci­ska­nia gu­zi­ków jest ja­kieś ty­siąc razy szyb­sza niż sys­tem dzia­ła­nia dźwi­gu.

Aha... i niby ta in­for­ma­cja mia­ła­by mi co­kol­wiek roz­ja­śnić?

- Wy­bacz, Deb­bie, ale cią­gle nic z tego nie ro­zu­miem - mruk­nę­łam i po­tar­łam po­na­gla­ją­co poły mo­je­go czer­wo­ne­go płasz­cza, aby dać re­cep­cjo­ni­st­ce do zro­zu­mie­nia, że chcia­ła­bym się już udać na swo­je sta­no­wi­sko.

Ko­bie­ta o ru­dych jak mar­chew­ka lo­kach, upię­tych dziś w cia­sny kok na sa­mym czub­ku gło­wy, jesz­cze bar­dziej po­chy­li­ła się nad kon­tu­arem i kiw­nę­ła gło­wą w kie­run­ku biur­ka sze­fa od PR-u.

- A nie za­sta­na­wia cię, dla­cze­go nie ma też Way­ne'a?

Od­wró­ci­łam się w tam­tą stro­nę i za­uwa­ży­łam, że sta­no­wi­sko na­sze­go PR-owca fak­tycz­nie świe­ci­ło pust­ką.

- O nie! - wy­rwa­ło mi się pi­skli­wym gło­sem.

Spa­ni­ko­wa­na, od razu za­sło­ni­łam usta dło­nią, bo nie­ste­ty wy­szło o wie­le gło­śniej, niż prze­czu­wa­łam.

- O tak! - od­par­ła z roz­ba­wie­niem Deb­bie.

- Ale jak to... - urwa­łam i roz­ło­ży­łam z nie­do­wie­rza­niem ręce. - Prze­cież oni się nie­na­wi­dzą. Pew­nie roz­szar­pu­ją się tam te­raz ze zło­ści.

Re­cep­cjo­nist­ka po­sła­ła mi w od­po­wie­dzi ta­kie spoj­rze­nie, jak­bym co naj­mniej urwa­ła się z tej nie­wiel­kiej cho­in­ki, ubra­nej w - je­śli do­brze po­li­czy­łam - całe pięć zu­peł­nie róż­nych wiel­ko­ścią, kształ­tem i ko­lo­rem bom­bek, któ­ra sta­ła w rogu jej lady.

- To nie wiesz, że kto się czu­bi, ten się lubi?

Prze­łknę­łam śli­nę, przy­wo­łu­jąc w my­ślach ob­raz mo­je­go by­łe­go na­rze­czo­ne­go. Czy po­tra­fi­łam go nie­na­wi­dzić? Chy­ba nie. Jed­nak po­mi­mo że wciąż łą­czy­ło nas wie­le wspa­nia­łych wspo­mnień, to szcze­rze wąt­pi­łam, abym kie­dy­kol­wiek umia­ła pu­ścić w nie­pa­mięć to, co zro­bił. Nie po tym, jak oprócz prze­my­tów, dzię­ki któ­rym dość znacz­nie pod­bił stan swo­je­go kon­ta, po­sta­no­wił jesz­cze na ko­niec po­rwać dla oku­pu czter­na­sto­let­nie­go wnu­ka jed­ne­go z naj­więk­szych kon­ku­ren­tów fir­my swo­je­go ojca. Co praw­da, on sam twier­dził, że ab­so­lut­nie nie miał z tym nic wspól­ne­go i że ni­g­dy nie do­pu­ścił­by się tak okrut­ne­go czy­nu, ale nie­ste­ty po­li­cja zna­la­zła wy­star­cza­ją­co dużo do­wo­dów, a na­wet bar­dzo wia­ry­god­ne­go świad­ka na to, że to wła­śnie mój na­rze­czo­ny był po­my­sło­daw­cą ca­łe­go pla­nu.

Być może mo­gła­bym na­wet spró­bo­wać wy­ba­czyć mu te wszyst­kie nie­le­gal­ne in­te­re­sy, na któ­rych przez ostat­nie mie­sią­ce zbi­jał ma­ją­tek - o ile oczy­wi­ście obie­cał­by z tym skoń­czyć - ale po­rwa­nie bez­bron­ne­go chłop­ca? To było jak cios pro­sto w ser­ce.

Od sa­me­go po­cząt­ku na­sze­go związ­ku wspól­nie z Ga­vi­nem pla­no­wa­li­śmy mieć dużą ro­dzi­nę, a tym­cza­sem on, dla do­kład­nie dwóch mi­lio­nów do­la­rów, na­ra­ził ro­dzi­ców tego chłop­ca na tak okrut­ny strach o ży­cie ich wła­sne­go dziec­ka.

- Eee... wiesz co, Deb­bie? Le­piej za­bio­rę się już do pra­cy - wy­mam­ro­ta­łam bar­dziej sama do sie­bie niż do re­cep­cjo­nist­ki i od razu ru­szy­łam w kie­run­ku swo­je­go biur­ka.

Każ­da myśl o moim by­łym wciąż spra­wia­ła, że roz­sy­py­wa­łam się na ty­siąc ma­leń­kich ka­wa­łecz­ków ni­czym roz­bi­te szkło.

Nie­ca­łe dwa i pół roku, a do­kład­niej mó­wiąc dwa­dzie­ścia sześć mie­się­cy po­zba­wie­nia wol­no­ści, ogrom­nie wy­so­ka grzyw­na na rzecz pań­stwa oraz za­kaz zbli­ża­nia się do po­rwa­ne­go chłop­ca i jego naj­bliż­szej ro­dzi­ny - to wy­rok, jaki po spę­dze­niu w aresz­cie pię­ciu dłu­gich mie­się­cy, któ­re oczy­wi­ście od­li­czo­no mu od od­siad­ki w wię­zie­niu, usły­szał Ga­vin Tuc­ker.

Ale bądź­my re­ali­sta­mi. Gdy­by nie wpły­wy i pie­nią­dze ojca, do­stał­by co naj­mniej osiem lat, i to bez moż­li­wo­ści ubie­ga­nia się o przed­ter­mi­no­we zwol­nie­nie.

? ? ?

Koń­czy­łam wła­śnie ro­bić li­stę po­ten­cjal­nych kup­ców nie­ru­cho­mo­ści, któ­re na­le­ża­ły do na­szej fir­my, kie­dy w drzwiach po­ja­wi­ła się na­gle moja sze­fo­wa. Jej dłu­gie do ra­mion brą­zo­we wło­sy były wy­raź­nie po­tar­ga­ne, a ubra­nie wy­glą­da­ło na nie­co wy­mię­te. Czyż­by Deb­bie mia­ła jed­nak ra­cję?

- Dzień do­bry - rzu­ci­ła ner­wo­wym gło­sem, bo wszyst­kie oczy pra­cow­ni­ków mo­men­tal­nie skie­ro­wa­ły się w jej stro­nę.

- Wszyst­ko w po­rząd­ku?

- Nic pani nie jest?

- Win­da już dzia­ła? - roz­le­gło się ze wszyst­kich moż­li­wych stron.

Bel­lin­da w od­po­wie­dzi za­ło­ży­ła za ucho ko­smyk po­tar­ga­nych wło­sów i wy­gła­dzi­ła dło­nią wy­mię­ty ma­te­riał bluz­ki, co oczy­wi­ście nie przy­nio­sło żad­ne­go za­mie­rzo­ne­go efek­tu.

- Tak, dzię­ku­ję, mam się cał­kiem nie­źle - wy­mam­ro­ta­ła, ru­mie­niąc się na twa­rzy. Deb­bie od razu po­sła­ła mi po­ro­zu­mie­waw­cze spoj­rze­nie. - A co do win­dy, to... - urwa­ła w po­ło­wie zda­nia, bo wła­śnie w tym mo­men­cie do po­miesz­cze­nia wkro­czył uśmiech­nię­ty od ucha do ucha Way­ne Bar­nes.

- Win­da już dzia­ła - oświad­czył non­sza­lanc­ko, po czym jak gdy­by ni­g­dy nic roz­siadł się przy swo­im biur­ku i za­czął wy­cią­gać z ak­tów­ki ja­kieś pa­pie­ry.

Bro­da i dło­nie Bel­lin­dy za­czę­ły wy­raź­nie drżeć.

- Tak, eee... na szczę­ście uda­ło się na­pra­wić tę uster­kę - wy­du­si­ła w taki spo­sób, jak­by za chwi­lę mia­ła się udła­wić wła­snym ję­zy­kiem.

Ja­sna cho­le­ra! Czy­li na­praw­dę coś było na rze­czy.

- Ale słu­chaj­cie, jest pe­wien pro­blem. Bo przez ten cały po­ślizg... - sze­fo­wa znów za­wie­si­ła na chwi­lę głos, gdyż całe po­miesz­cze­nie wy­peł­ni­ło na­gle peł­ne roz­ba­wie­nia par­sk­nię­cie Bar­ne­sa.

Bel­lin­da z miej­sca po­sła­ła mu mor­der­cze spoj­rze­nie. W od­po­wie­dzi ten uniósł tyl­ko prze­pra­sza­ją­co obie dło­nie.

- Będę bar­dzo za­ję­ta - do­koń­czy­ła, si­ląc się na su­ro­wy i sta­now­czy ton. - Dla­te­go chcia­ła­bym, aby­ście prze­ję­li dziś część mo­ich obo­wiąz­ków. Ron! - zwró­ci­ła się do wy­so­kie­go bru­ne­ta w oku­la­rach. - Sprawdź, pro­szę, ile zo­sta­ło do­stęp­nych miesz­kań na tym no­wym osie­dlu przy Qu­een Cre­ek i jak naj­szyb­ciej skon­tak­tuj się z tymi oso­ba­mi - po­le­ci­ła, po­da­jąc męż­czyź­nie świ­stek z wy­pi­sa­ny­mi na­zwi­ska­mi.

Męż­czy­zna kiw­nął po­słusz­nie gło­wą i po prze­ję­ciu kar­tecz­ki od razu za­brał się do pra­cy.

- Jill... - Te­raz Bel­lin­da od­wró­ci­ła się do czar­no­wło­sej dziew­czy­ny sie­dzą­cej przy są­sied­nim biur­ku. - Przy­go­tuj mi, pro­szę, wstęp­ną umo­wę sprze­da­ży na ten bun­ga­low, któ­ry w ze­szłym ty­go­dniu po­ka­zy­wa­łaś pań­stwu Swan­son. A ty, Kim­ber­ly - wbi­ła we mnie nie­co zmie­sza­ne spoj­rze­nie - mo­gła­byś po­je­chać do Qu­een Val­ley? Tak, wiem, że to ja­kieś pół­to­rej go­dzi­ny dro­gi stąd - do­da­ła su­cho, za­nim jesz­cze zdą­ży­łam choć­by mru­gnąć ocza­mi. - Ale pew­na ko­bie­ta chce tam obej­rzeć jed­ną z na­szych nie­ru­cho­mo­ści, więc ktoś musi ją jej prze­cież po­ka­zać.

Na­bra­łam po­wie­trza do ust i mi­mo­wol­nie za­ci­snę­łam szczę­ki.

Pół­to­rej go­dzi­ny dro­gi o tej po­rze dnia, na do­da­tek na nie­ca­łe dwa ty­go­dnie przed Bo­żym Na­ro­dze­niem, ozna­cza­ło, że je­śli mi się "po­szczę­ści", to do­ja­dę tam w ja­kieś trzy go­dzi­ny.

- Ja­sne - od­par­łam z przy­kle­jo­nym do twa­rzy sztucz­nym uśmie­chem.

- No to świet­nie! - Bel­lin­da kla­snę­ła z ra­do­ścią w dło­nie. - Tu masz imię i nu­mer te­le­fo­nu tej ko­bie­ty, no i oczy­wi­ście ad­res na­szej nie­ru­cho­mo­ści - rzu­ci­ła po­śpiesz­nie, wrę­cza­jąc mi kar­tecz­kę. - Spo­tka­nie od­bę­dzie się o dwu­na­stej trzy­dzie­ści. Ra­dzi­ła­bym ci więc wy­je­chać już te­raz - skwi­to­wa­ła i od razu ru­szy­ła w kie­run­ku swo­je­go ga­bi­ne­tu.

Po chwi­li za­trzy­ma­ła się jesz­cze mniej wię­cej w po­ło­wie dro­gi i, od­wra­ca­jąc się przez ra­mię, za­wo­ła­ła:

- Nie mu­sisz już po­tem wra­cać do fir­my.

"Och, dzię­ku­ję za tak wspa­nia­ło­myśl­ny gest", po­my­śla­łam.

Nie oszu­kuj­my się: na­wet gdy­bym pla­no­wa­ła jesz­cze po tym spo­tka­niu wró­cić do pra­cy, to naj­pew­niej wy­ro­bi­ła­bym się do­pie­ro na noc­ną zmia­nę, któ­ra, tak na mar­gi­ne­sie, w tej fir­mie w ogó­le nie ist­nia­ła.