Śmierć przychodzi w Boże Narodzenie - Gladys Mitchell

Reflow text when sidebars are open.
Delikatnie, moi panowie, delikatnie - instruował sir Selby Villiers.
- Trochę luzu z twojej strony, George - dodała pani Bradley.
- Się robi - przytaknął dostawca.
- Jeszcze parę cali, kolego - rzucił George.
Starannie opakowany łeb knura zmieścił się całkowicie w siatce bagażnika samochodu pani Bradley i został umocowany jak trzeba. George i dostawca sprawdzili pasy, a sir Selby gestem dłoni zaprosił panią Bradley, by wsiadła do wozu.
- Szczęśliwego Bożego Narodzenia - powiedział.
- Szczęśliwego - powtórzyła pani Bradley.
- Udanych świąt, George - dodał sir Selby, wręczając mu dziesięć szylingów.
- Wielkie dzięki, sir. Z wzajemnością. - George zasalutował, nim zasiadł za kierownicą.
- No i gotowe, proszę pani - wtrącił dostawca.
- Wesołych świąt - podsumowała pani Bradley, dając mu napiwek.
Po czym, w atmosferze ogólnej życzliwości, wyruszyli w kierunku Great West Road.
Samochód nie był najnowszy, ale sprawował się bez zarzutu. Przemknął przez Hammersmith i Chiswick, w Gunnersbury odbił nieco na prawo na Great West Road, ale niebawem ją opuścił w Hounslow, zmierzając na Bath Road. George przejechał niespiesznie przez Colnbrook i Maidenhead, mijając Henley, a potem ruszył z umiarkowaną i szacowną prędkością dwudziestu ośmiu mil na godzinę, by pokonać większą część pozostałego dystansu. Koło Headington Quarry odnalazł boczną drogę, a potem jej prawostronne odgałęzienie wiodące do północnego skraju wioski Stanton St John. Dochodziło wpół do czwartej; jeszcze było widno, ale już zmierzchało.
George zatrzymał samochód przy pierwszej napotkanej gospodzie, podszedł do drzwi i załomotał w nie, by wezwać oberżystę. Bez rezultatu jednak, bo było to w godzinach zamknięcia. Poszedł więc na tyły domu, gdzie znalazł oberżystę, jego żonę i syna skubiących i obwiązujących drób.
- Dobrego dnia - przywitał się George. - Szukam majątku pana Lestrange'a... Czy mógłby pan wskazać drogę, jeśli pan łaskaw...
- A bardzo proszę. - Oberżysta wsadził brudne dłonie do wiadra z deszczówką, a potem otarł je fartuchem, który miał na sobie.
- Trochę za zimno na taką robotę - zauważył George, gdy wychodzili już na drogę.
Oberżysta się roześmiał.
- Aaa tam... To Boże Narodzenie jeszcze nie takie najgorsze, bywało gorzej. Czasem nie mieliśmy nawet bieżącej wody. A pan Lestrange... Trzyma świnie i je maluje. To go bawi. Powinien pan zapytać o Starą Farmę. Niech pan wróci do samochodu. Kawałek w lewo, a jak pan dojedzie do kościoła, to jeszcze trochę do poczty. A tam już pan zapyta, gdzie dalej. Ja już znikam. - Uśmiechnął się do pani Bradley. - Dzień dobry pani. Ładną dziś mamy pogodę, chociaż nie bardzo pasuje do tej pory roku.
George zawrócił samochód i pojechał wąskim przesmykiem wzdłuż długiego kościelnego muru. Samochód zjeżdżał powoli, aż minął malutką farmę, a potem parę domków. Poczta mieściła się w niepozornym ceglanym budynku, z niepozostawiającym wątpliwości napisem ponad przesuwnym oknem. Napis ten wyglądał prymitywnie i odpychająco na tle szlachetnego szarego kamienia fasady.
Urzędniczka wyszła z budynku na drogę, by wskazać im kierunek dalszej jazdy.
- Prosto aż do przepustu, gdzie płynie potok... słychać go dobrze cały czas. I tam po prawej będzie stara polna droga. Nazywamy ją "egipską", sama nie wiem dlaczego... Trzeba w nią skręcić i będziecie zaraz na miejscu.
Ruszyli więc powoli opadającą stopniowo drogą, ciągnącą się jakieś dwie i pół mili aż do wąskiej dróżki, zarosłej trawą, z głębokimi koleinami, która odchodziła pod kątem jakichś czterdziestu stopni od ich dotychczasowego szlaku. Wydawał się prowadzić obok domu (który mogli dostrzec za wiązami), ku niewielkiemu lasowi.
George zatrzymał samochód i wysiadł.
- Bardzo mi przykro, proszę pani, ale wydaje mi się, że przegapiłem właściwy zjazd w bok. Chyba pojechaliśmy za daleko.
- No trudno - skwitowała pani Bradley ze współczuciem. Opuściła bardziej szybę w oknie i wystawiła głowę na powietrze.
George odsunął się uprzejmie.
- Wydaje się to jednak zgadzać całkowicie z opisem, jaki nam dano. Oczywiście! - stwierdziła. - George, popatrz, tu się biją! Ruszamy!
- Naprawdę nie radziłbym - powiedział wystraszony George. - Pamięta pani ten raz w Hiszpanii...
- Nonsens! - odparła pani Bradley. Sama otworzyła sobie drzwi, bo szofer wydawał się niezdolny, by jej pomóc, i ruszyła w krótki, energiczny marsz przez pole.
George cisnął czapkę do samochodu i chociaż getry mu to utrudniały, podreptał niczym wierny pies za swoją panią, trzymając się jednak z szacunku kilka kroków z tyłu.
Robiło się już ciemno, ale stare, dalekowzroczne oczy pani Bradley jej nie zawodziły. Koło chlewu, na placyku przylegającym do domu, walczyli ze sobą zażarcie dwaj mężczyźni - jeden starszy już, drugi młody. Ten starszy miał tęgą laskę zrobioną z tarniny, młodszy zaś dzierżył świński kubeł. Używał go jako tarczy przed ciosami laski, a jednocześnie wygrażał staremu głośno i gniewnie. Od razu było widać, który z nich jest napastnikiem, a pani Bradley, trzymając się od walczących na dziesięć jardów, nie mogła się nadziwić tej jakże skutecznej obronie, jaką świński kubeł dawał w walce z ciężką lagą. Kubeł przyjmował dźwięcznie uderzenia jedno za drugim, gdy młody człowiek uchylał się z godną podziwu zwinnością przed morderczym naporem. Nagle stary człowiek zauważył panią Bradley oraz George'a i zwrócił się do nich z wściekłością w głosie:
- To jest najście! - rzucił, opuszczając laskę. - Czego szukacie na mojej ziemi?
- Ależ spokojnie, spokojnie! - odparła donośnym głosem pani Bradley.
- Wariatka! - krzyknął stary mężczyzna, unosząc znów laskę.
George wystąpił pół kroku przed swoją chlebodawczynię, ale pani Bradley odsunęła go na bok.
- Chcę się widzieć z moim bratankiem, Careyem Lestrange'em - zażądała, obrzucając starego wzburzonego człowieka spojrzeniem sytego, odbywającego sjestę aligatora.
Kłykcie jego dłoni, zaciśniętych na lasce aż pobielały.
- Z Careyem Lestrange'em? - odezwał się młodszy z mężczyzn, nie bacząc, że znalazł się w zasięgu groźnej laski. Odłożył swój kubeł i wskazał kciukiem na zachód. - On mieszka w Starej Farmie, nie tutaj. A to miejsce nazywają Rzymską Końcówką.
Młody człowiek był mocno zbudowany i wyglądał na brutalnego prostaka, ale w jego aparycji było coś, co pani Bradley wydało się znajome.
"Przecież na pewno nie widziałam go nigdy wcześniej" - pomyślała.
- George... - odezwała się.
- Wypisz wymaluj jego miłość Henryk VIII z portretu Holbeina - podpowiedział uprzejmie George.
- Wielkie nieba, George! - Pani Bradley była pod wrażeniem. Nagle oświecona, analizowała dalej. W tym ciężkim podbródku i małych świńskich oczach, które widziała przed sobą, było coś więcej niż tylko aluzja do tego portretu.
Starszy mężczyzna przypominał pomarszczone jabłko. Zrobił krok naprzód. Odwzajemnił spojrzenie pani Bradley, zaprawiając je nienawiścią, i powiedział:
- Przegapiliście właściwy zjazd. Mieliście dość rozumu, by spytać o drogę?
- Oczywiście - odparł George, stając pewniej na nogach i patrząc na rozmówcę chłodno.
- Jak widać, ty jednak za mądry nie jesteś - odezwał się stary człowiek o twarzy pomarszczonego jabłka, potrząsając przy tym laską.
- Bez wątpienia - stwierdził George. - Tyle że ja panuję nad swym językiem, co dla pana jest, jak słyszę, zbyt trudne. A tak na marginesie: jeśli ktoś potrzebuje tu pomocy, by wrzucić pana do rowu, to może na mnie liczyć. No i co, stary, strach cię obleciał?
- Zaraz, zaraz, spokojnie - zareagowała pani Bradley ze śmiechem. - Nie bądź taki wojowniczy, to nie twoja rola. A pan, jeśli można - zwróciła się do młodszego mężczyzny - niech wskaże nam drogę.
- Wróćcie, państwo, do drogi, a potem kawałek w dół, do rozgałęzienia, tam gdzie słychać strumyk...
- No tak, przy tym rwącym strumieniu - powiedziała pani Bradley, przypominając sobie słowa urzędniczki z poczty.
- A potem w górę i na wzgórzu zobaczycie ten dom. Taki szary, po drugiej stronie tego lasku, co go stąd widać. Nie powinniście go przegapić. Lestrange jest naszym przyjacielem. Niech wpadnie tu z wami. Chętnie znów was zobaczymy.
Niespodziewanie starszy mężczyzna przyłączył się do zaproszenia, choć w nieco zgryźliwej formie:
- A tak, zachodźcie. I obejrzyjcie tam wzorowo trzymane świnie. On z tymi swoimi nowomodnymi pomysłami! Skandynawskie bzdury! "Daj mi trochę porządnego brytyjskiego bekonu", to mu będę zawsze powtarzał. Ale wpadnijcie tu z nim. - Odwrócił się do młodszego mężczyzny. - A to mój siostrzeniec. Nie prezentuje się za dobrze, dziewczynom też się nie podoba, ale dostanie moje pieniądze, gdy odejdę, i będzie mógł zrobić, co zechce, z tym wszystkim, co mu zostawię. Czyli ogólnie: dobrego dnia życzę... No i powinienem chyba życzyć wam wesołych świąt, a wszystkim świętego spokoju - dodał nagle gniewnym tonem.
- Dziękuję. Życzę panu tego samego - zrewanżowała się pani Bradley. - Mam nadzieję, że będziemy mieli okazję lepiej się poznać, panie...
- Simith. A to jest Tombley. George William Tombley. - Posłał swojemu siostrzeńcowi kwaśny uśmiech.
- Geraint Wilfred Tombley - poprawił sucho młody mężczyzna. - Ochrzczony w kościele w Cowley. W lutym będzie dwadzieścia sześć lat.
Pani Bradley i George ruszyli powoli do samochodu.
- Zimno się robi, George - odezwała się pani Bradley.
George spojrzał w niebo.
- Zanosi się na śnieg, proszę pani - zauważył. - I zaraz będzie ciemno. - Przytrzymał jej drzwi samochodu. - A ta okolica całkiem przyjemna, chociaż jakaś taka przedwieczna, jeśli pani wie, co mam na myśli...
- Wiem doskonale, George - powiedziała spokojnie. - Thor i Odyn, uśpiony Karol Wielki...
- Tak, tak, proszę pani, ale jeszcze bardziej... bardziej symbolicznie, jeśli mogę się tak wyrazić. Takie mam wrażenie. No ale jestem Londyńczykiem od urodzenia i nigdy nie przywykłem do wsi. Chociaż krajobraz tu ładny, naprawdę przyjemny. Tylko te wzgórza, proszę pani, przypominają lewiatany z czasu Stworzenia. Takie obłe, jakby pokryte łuską... tak mi się wydaje.
- Pokryte łuską, wszechpotężne i łagodne zarazem2 - powiedziała pani Bradley nieobecnym tonem. - Potrzebujesz się napić, George. Zasłużyłeś sobie na drinka. Dostaniesz, gdy dojedziemy.
- Dziękuję, proszę pani.
Carey Lestrange, bratanek pierwszego męża pani Bradley, był młodym człowiekiem o szarych oczach. Miał na sobie flanelowe spodnie tak grube, że na pierwszy rzut oka przypominały rajtuzy z niedźwiedziej skóry. Do tego jasnoniebieski pulower i bardzo już znoszoną marynarkę z wyciągniętymi kieszeniami; wyglądała, jakby w niej sypiał. Palce miał długie, smukłe i pożółkłe od nikotyny, a na oko opadał mu po artystowsku starannie wyhodowany, jak podejrzewała pani Bradley, zmierzwiony lok. W każdym razie jego nawyk odgarniania owego loka zamaszystym ruchem dłoni miał, jej zdaniem, charakter wyuczonego zachowania; nie było w nim żadnego zniecierpliwienia, a raczej poczucie ważności tego gestu. Poplamiona farbą dłoń młodzieńca odgarniała lok na właściwe miejsce za każdym razem, gdy się przesunął choćby o cal.
- Drogi Careyu... - odezwała się pani Bradley, ściskając jego ramię. Bardzo jej zależało, by utrzymywać dobre stosunki ze wszystkimi krewnymi i powinowatymi. Wprawdzie niektórzy z nich ją bawili, a inni irytowali, ale generalnie towarzystwo ludzi działało na nią stymulująco i miała godny pozazdroszczenia dar bezstronnej obserwacji i obiektywnego myślenia, rzadko więc czuła dyskomfort w obcowaniu z nielubianymi ludźmi czy też złość na nich. Dla Careya zaś czuła zarówno sympatię, jak i szacunek. Miał niemal wszystkie przymioty, jakimi zjednał ją kiedyś jej pierwszy mąż, i był, podobnie jak jego stryj, człowiekiem pracowitym i pomimo artystycznej pozy i dezynwoltury znakomitym biznesmenem. Nie tylko prowadził eksperymentalną hodowlę świń, ale też malował plakaty, a niekiedy i obrazy. W gruncie rzeczy mógłby sobie wyrobić nazwisko jako malarz portrecista, był jednak bardzo wybredny, jeśli chodzi o dobór modeli. Rzadko na przykład malował kobiety. Mówił, że nie lubi kobiecych twarzy. Namalował jednak portret pani Bradley, i to na swoje, a nie jej życzenie. Dość odpychający efekt sprawił im obojgu sporą przyjemność.
Wskazał teraz ciotce fotel przy kominku w salonie, a sam stanął obok, zwracając jej uwagę na umeblowanie pokoju. Były tam szesnastowieczny pulpit na Biblię, jakobiński kredens i krzesło z czasów Karola II.
- Staję przed tymi sprzętami za każdym razem, gdy mam gości. Czuje się jak matka strzegąca swych córek przed Wandalami. Bo wiesz, ciociu Adelo, że kobiety, które tu przychodzą, chętnie by usiadły na tym krześle, gdybym im tylko pozwolił.
Pani Bradley się roześmiała.
- A tak przy okazji - dodał, wstając - co mamy zrobić z tym cetnarem węgla, czy cokolwiek to jest, który zabraliśmy z bagażnika samochodu? Leży teraz w sieni i czeka na instrukcje.
- To jest łeb knura - wyjaśniła pani Bradley. - A gdzie jest twój przyjaciel Hugh? Myślałam, że przyjedzie tu znów na Boże Narodzenie...
- Jest tu. I młody Denis też. Pojechali tylko na targ do Oksfordu. A tak nawiasem mówiąc, ciociu Adelo, bardzo mi przykro, że nie mogliśmy ulokować George'a w tym domu. Obawiam się, że będzie tu tłok. Na święta przyjeżdżają dziewczęta i pewien okropny typ, niejaki Pratt, narzeczony Fay. Pamięta ciocia Fay i Jenny? Więc jest kłopot z pokojami. Myślę, że zostaną tu dzień czy dwa. Nie ma chyba ciocia nic przeciwko temu?
- Dziewczęta, mówisz? - Pani Bradley westchnęła. - A już myślałam, że zaproszono mnie ze względu na moją własną osobę, a nie po to, żebym szapronowała te latawice, które między sobą nazywają mnie "starą marudą", jeśli mnie lubią, albo "Cenci", jeśli nie lubią. - Wstała, zmierzyła Careya spojrzeniem dobrodusznego węża i dała mu kuksańca w żebra. Potem parsknęła gardłowym śmiechem i ruszyła w stronę drzwi. - Chodź lepiej i pomóż mi przeciągnąć ten łeb knura do kuchni, chłopcze, a potem pokaż mi mój pokój.
- Pokój? No tak, oczywiście - powiedział Carey. - Urządzenia do mycia są raczej prymitywne, ale mamy sanitariat wewnątrz, jeśli można to tak nazwać. Zresztą pani Ditch pokaże cioci. Swoją drogą, to nieoceniona kobieta. Prowadzi dom, a jej mąż i najmłodszy syn pracują przy świniach. Ma też inne dzieci, osiemnastoletnią mniej więcej córkę, która pracuje u Simitha, i jeszcze trzech chłopaków, dwudziestoparolatków zapewne. Mili ludzie. Pochodzą z Headington. Pani Ditch jest dla mnie jak matka. Zaraz ją wezwę.
Uniósł głowę i zajodłował. Ten odgłos, wynaleziony po to, by niósł się ponad górskimi dolinami, rozbrzmiał w tym cichym domu jak trąbka sygnałowa - i pani Ditch zjawiła się niebawem. Była to kobieta o bystrych oczach i przyjemnej twarzy, siwa i przy kości, w typie powszechnym na wsi. Skórę miała pomarszczoną i zgrubiałą od przebywania cały rok na powietrzu, cerę szorstką i zaczerwienioną jak u wieśniaczek w średnim wieku, i kwadratowe dłonie z palcami poranionymi od obierania kartofli; te szramy były jeszcze wyraźniejsze od gorącej wody z sodą. Maniery miała zgodne z powierzchownością - wiejskie, ale bynajmniej nie służalcze, lecz pełne godności i uprzejmości.
Przyniosła do salonu lampę naftową. Przycięła knot i zapaliła. Spoglądała na Careya z nieskrywaną sympatią.
- Pani Ditch, proszę pokazać mojej ciotce jej pokój. Nie wiem, który jej pani wyznaczyła, ale zakładam, że wszystko jest już gotowe... - powiedział Carey.
- Pani Bradley ma pokój zaraz nad tym. - Pani Ditch skinęła uprzejmie głową w stronę pani Bradley. - To bardzo dobry pokój. A te młodsze panie mają kości mniej sztywne niż kobiety w naszym wieku... tak mi się przynajmniej wydaje. Może pani pójść tędy. Poświecę świeczką, żeby się pani nie potknęła.
W świetle tej świecy pani Bradley mogła dostrzec wyjście z salonu i kamienne schody. Pani Ditch starannie oświetlała każdy stopień, a potem poprowadziła panią Bradley wąskim kamiennym korytarzem do jej pokoju.
- To tutaj - powiedziała dobrodusznie, odstawiając świecę na jakąś staromodną komodę. - Czy mam zaciągnąć zasłony, czy też zostawić je odsłonięte? Nikt nie będzie tu pani podglądał, ale jeśli sobie pani życzy, to je zaciągnę.
- Proszę nie zaciągać - zdecydowała pani Bradley.
- Kolacja o siódmej, jak przyjedzie pan Denis - oznajmiła pani Ditch, wycofując się z pokoju. Zamknęła cicho drzwi za sobą, a pani Bradley mogła dosłyszeć, jak dostojnie odchodzi korytarzem.
Sypialnia była czysta i pozbawiona zbędnych sprzętów. Jasne, bardzo grube dywany przykrywały zimną kamienną posadzkę; łóżko było nowoczesne, a szafa w podobnym stylu. Stolik przy łóżku był jednocześnie obrotowym regałem na książki. Na kominku płonął ogień i w pokoju było ciepło.
"Carey plus pani Ditch to przyjemna kombinacja" - pomyślała pani Bradley. Podeszła do okna i wyjrzała na zewnątrz. W zapadającym zmroku dostrzegła jakieś pastwisko, a za nim drogę do wsi, prowadzącą koło kościoła. W oddali majaczyła przysadzista wieża. Za domem rozciągał się Wielki Las Stanton, ale z okna sypialni nie można było dojrzeć nic z jego masywu. Gdzieś blisko dało się słyszeć odgłos strumienia w zimowej ciszy opustoszałych pól. Bulgotanie wartko płynącej wody sprawiało przyjemność jej uszom. Przypominało miesiąc miodowy, jaki spędziła na południu Francji w czasach, gdy była młoda i zakochana.
Tuż pod oknem znajdował się wysypany żwirem frontowy podjazd do farmy, staraniem Careya wolny od pryzm gnoju, odpadków, na wpół zgniłej słomy i grzebiącego w tym wszystkim hałaśliwego ptactwa. Mógł się nawet pochwalić niedużym klombem kwiatowym.
Rozległo się rytmiczne pukanie do drzwi. Pani Bradley podeszła do kominka, gdy gość skończył wystukiwać kilka pierwszych taktów "Larga" z opery Kserkses Haendla. Potem zaprosiła do wnętrza. Stukał Carey, ale nie był, jak się okazało, sam. Obok niego stał Hugh Kingston, którego poznała kiedyś w domu matki Careya. Hugh był wyższy od Careya. Miał wąskie usta i dobrze się prezentował w zielonkawym garniturze z pumpami.
- Jak się pani miewa, pani Bradley? - zapytał. - Jesteśmy współofiarami tych świąt. Od chwili, gdy tu przyjechałem, ciągle pracuję. Ten człowiek - wskazał Careya, który zamknął drzwi i opierał się o nie teraz plecami - oszczędzał sobie przez cały rok swoich dziwnych zajęć i ściągnął mnie tu, bym mu pomógł się z tym wszystkim uporać.
- A co pan zrobił z Denisem? - spytała pani Bradley, której ów stryjeczny wnuk dostarczał nieodmiennie powodów do rozbawienia i którego bardzo lubiła.
- Sądzę, że ćwiczy kolędy na swoim oboju - odparł Hugh. - To znaczy na takim instrumencie muzycznym - wyjaśnił w reakcji na pełne przerażenia spojrzenie Careya. - Robi hałas jak współczesny cierpiący poeta.
- O nie, nowocześni poeci nigdy nie cierpią - powiedziała pani Bradley z przyganą w głosie. - Nie mają przecież żadnych zahamowań. Ale kto nauczył Denisa grać na oboju?
- Priest, ten świniarz Simitha, jak sądzę.
- To on umie grać na oboju? - zdziwił się Carey. - Na miejscu Simitha wyrzuciłbym go z roboty. No ale na razie mam nadzieję, że tego nie zrobi, bo w tej chwili trudno byłoby mi się bez niego obejść. Pozuje mi do serii plakatów London Passenger reklamujących wycieczki na wieś.
- Dla mnie wygląda jak typ z szemranej dzielnicy - powiedział Hugh. - Jednak jeśli jest muzykiem, to dałby ci może jakieś rady co do jodłowania. Ale zaraz, zaraz! Co z herbatą dla pani Bradley?
- Już gotowa, jak sądzę. Uprzedziłem panią Ditch. Zajodłowałem, żeby przyszła. - Carey usiadł na łóżku, usadziwszy panią Bradley obok siebie, i rozmawiał dalej, w pojednawczym tonie, z Hugh Kingstonem ponad jej głową.
Pani Ditch istotnie nadeszła niebawem z zastawioną tacą.
- Doskonale, pani Ditch - pochwalił Hugh, który przybył do domu już wcześniej. - Pani, jak widzę, myśli o wszystkim.
- Tak jak pan Carey, o wszystkim - rzuciła pani Ditch w komicznej próbie przyznania zasługi nawet diabłu. - To przecież on uprzedził mnie, żebym miała imbryk w pogotowiu.
- No tak, ale to pani mnie tego nauczyła, pani Ditch - powiedział Carey. - Mam panią za anioła stróża mojej lepszej strony. Ale co pani zrobiła z naszym młodym Scabem?
- Pan Denis przepięknie grał tańcującym i teraz gdzieś się między nimi zaplątał. Nie wiem, co dokładnie porabia. To miły chłopak - dodała pani Ditch. - A tanecznikom gra przepięknie.
- Na swoim oboju? - zainteresowała się pani Bradley, usiłując ujednoznacznić uwagi Hugh o tym mitycznym instrumencie.
- Ma pani na myśli jego bębenek - dopytała pani Ditch - i piszczałkę?
- Nie, nie - zaprzeczyła pani Bradley. - Ale co z tym obojem? - zapytała półgłosem Careya.
Ten wzruszył ramionami i uśmiechnął się nerwowo.
- On gra na skrzypcach. Nienajgorzej jak na takiego chłopaka.
- A ja się martwię o pana Tombleya. Podobno ma sobie dać spokój z tańcami - wtrąciła pani Ditch. - Nie wiem dlaczego. Pięknie tańczy morrisa, wywija że hej. Ale mówi, że jego wuj tego nie lubi. Z tego, co widzę, tak właśnie jest.
- Ano tacy są ci ludzie. - Hugh westchnął, gdy pani Ditch wyszła.
Pani Bradley piła herbatę, przegryzając cienką kromką chleba z masłem. Jej bratanek chrupał herbatniki. Hugh opierał się o drzwi.
- Myślę, że powinniśmy zamknąć drzwi przed Fay, Jenny i tym całym Prattem - powiedział Carey. - Ale musimy go tu znieść, bo Fay naprawdę zdecydowała się dać na zapowiedzi.
- Naprawdę? Już? - dopytywał się Hugh. - Myślałem, że podkochiwała się w Tombleyu z sąsiedniej świńskiej farmy.
- Tym, który zrezygnował z tańców?
- Tak, tym samym. Może powinniśmy też go zaprosić. Ale nie, nie z Prattem. Swoją drogą, jak ktoś z najbliższych może mieć siostrę, która zadawałaby się z takim połciem boczku. Trudno się z tym pogodzić - powiedział Carey do Hugh.
Ten uśmiechnął się kwaśno.
- Wiesz, to nie bardzo są siostry. Jenny jest nieślubna - zauważył. Odwrócił się do pani Bradley: - Obawiam się, że to małżeństwo jest kwestią najbliższej przyszłości. W każdym razie muszę najpierw uzbierać trochę pieniędzy.
- Mam nadzieję, że polubisz Jenny, ciociu Adelo - rzucił z niepokojem Carey.
Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki
1 Tytuły rozdziałów nawiązują do nazw kroków i figur tradycyjnego angielskiego tańca ludowego morris (przyp. tłum.).
2 Aluzja do satyrycznego wiersza ruperta Brooka, Haeven, który w lekki, ironiczny sposób przedstawia wizję nieba z perspektywy ryb.