Snow Love - Paula Ciulak

Reflow text when sidebars are open.
Wierzycie w miłość od pierwszego wejrzenia? Albo ogólnie w miłość? Taką prawdziwą, która zjawia się niespodziewanie i łączy dwoje ludzi w taki sposób, że nie umieją już być bez siebie. To trochę uzależnienie, ale przede wszystkim piękne uczucie, którego każdy szuka, a gdy już znajdzie, nie chce puścić.
Ja ją znalazłam rok temu, zupełnie przypadkiem, idąc na randkę, po której nie spodziewałam się niczego nadzwyczajnego. A jednak niepostrzeżenie ten chłopak wszedł do mojego serca, choć nie dałam mu klucza. Sam go zdobył. Swoim urokiem osobistym, humorem, zaciętością.
Z jednej randki zrobiła się druga, a potem trzecia, z dnia tydzień, z tygodnia miesiąc, aż nagle byliśmy tutaj. Już rok razem. I czułam się, jakbym wygrała los na loterii.
Nie miałam milionów, wynajmowałam mieszkanie, studiowałam zaocznie, za dnia pracowałam. To nie było baśniowe życie, bo prawdziwe życie nigdy nie było bajką. A on nie był ani księciem na białym koniu, ani milionerem. Nie przybył ratować mnie z okropnego życia, bo takim nie było. Moje życie było zwyczajne i właśnie w tym należało dostrzegać piękno.
On też był zwyczajny. Pracował jako kierowca. Nie był modelem, gwiazdą ani szefem mafii. Był zwykłym dwudziestoparolatkiem, który rozpoczynał dorosłe życie, szukał w nim siebie i miłości. Tak jak i ja.
I znaleźliśmy siebie. Pośrodku wielu osób dopasowaliśmy się do siebie jak dwa magnesy. Było to tak proste, że aż nie mogłam w to uwierzyć. Wychowana na bajkach i filmach, gdzie miłość wymaga wielkich poświęceń, nie mogłam uwierzyć, że po prostu mogliśmy być razem bez żadnej ogromnej ceny do zapłacenia.
A może taka właśnie miała być prawdziwa miłość. Prosta i spokojna. A my, nasyceni obrazami namiętności, przeszkód i walk, omijaliśmy prawdę, szukając emocji i adrenaliny, które trwały chwilę i wygasały. A prawdziwe uczucie, choć może nie tak burzliwe, miało trwać znacznie dłużej.
Choć dobrze wiedziałam, że ludzie rozstają się i po latach, i po dekadach związków oraz małżeństw, chciałam wierzyć, że nasz rok razem był wystarczającym dowodem na to, że to jest to.
Nie chwilowa zachcianka, nie przelotna relacja, nie moment fascynacji ani pożądania. Nie coś płytkiego, fałszywego ani ulotnego. Nie szukałam tego. Nie chciałam. Chciałam głębi, prawdziwości, stabilności, uczuć i zaangażowania. Chciałam miłości. I chciałam wierzyć, że jestem na dobrej drodze, aby ją znaleźć.
Ja i Zane. Czy to mogło być właśnie to?
Pierwsza randka.
Moment, kiedy trzeba pokazać się z jak najlepszej strony, wystroić się i zrobić dobre wrażenie. Może nie miała rangi rozmowy o pracę czy matury, ale... Pierwsze wrażenie robi się tylko raz.
A jako chłopak czułem pewną presję. Dobrze wyglądać, wybrać dobre miejsce na spotkanie, zapłacić.
Zdecydowałem się na znany, ale chyba ceniony klasyk, czyli restaurację. Najedzony człowiek od razu przychylniej patrzy na świat, tym bardziej, gdy jest to dobre jedzenie.
Zależało mi, żeby wszystko poszło dobrze, dlatego założyłem czarne spodnie, do tego białą koszulkę, bluzę i liczyłem, że to wystarczy. A czy tak miało być? To się dopiero okaże.
Dziewczyna, z którą się spotykałem, to Noelle. Poznałem ją przez Internet. Czy w tych czasach poznaje się kogoś jeszcze jakoś inaczej? Prawie wszyscy moi znajomi poznawali swoje dziewczyny w ten właśnie sposób. Cóż, to pewnie wina social mediów, poniekąd w nich utknęliśmy. Nie wychodzimy aż tak do ludzi, a zagadanie kogoś obcego na żywo wydaje się dziwne, podczas gdy napisanie w Internecie staje się normą. Przez aplikacje randkowe czy portale społecznościowe dało się szybciej kogoś poznać, nawiązać wiele relacji, ale wiedziałem, że nie jest to wystarczająco szczere i autentyczne. Aby kogoś tak naprawdę poznać, trzeba z nim stanąć twarzą w twarz, usłyszeć jego głos, zobaczyć, jak się zachowuje na żywo, a nie, kiedy ma czas, aby przemyśleć, co odpisać.
Dlatego właśnie umówiłem się z Noelle. Przez nasze rozmowy wydawała się miła, sympatyczna i zabawna. Nie byłem pewien, jaka okaże się w rzeczywistości, ale te rozmowy sprawiły, że bardzo chciałem się tego przekonać.
I na całe szczęście nie musiałem długo czekać, aby do tego doszło. Już po dwóch dniach pisania umówiliśmy się na randkę. Czy było to za szybko? Wydawało mi się, że nie. Jej raczej też nie. Co prawda była to moja inicjatywa, ale ona nie protestowała.
Byłem ciekaw, jak to będzie na żywo. Widziałem jej zdjęcia, ale łatwo zrobić idealne zdjęcie w pełnym makijażu z dobrym światłem i retuszem. A rzeczywistość? Nie dało się tak łatwo jej poprawiać. Widziałem, jak to jest z nią pisać, ale spotkać na żywo? To zawsze była różnica.
Ale nie mogłem się doczekać. Bo czułem, że to może być to coś.
Dlatego, gdy tylko wszedłem do restauracji, rozejrzałem się, szukając jej wzrokiem. Gdy już ją dostrzegłem, uśmiechnąłem się. Nie spóźniła się, nie rozmyśliła, nie wystawiła mnie, a do tego pięknie wyglądała. To już kilka plusów jak na pierwsze wrażenie.
- Noelle.
- Spóźniłeś się całe pięćdziesiąt sekund, Zane - odezwała się, wprawiając mnie w osłupienie. Myślałem, że mówi to na poważnie i już byłem gotowy uznać to za pierwszy red flag, ale wtedy ona się roześmiała. - Przepraszam, zawsze tak robię, nie chciałam cię wystraszyć. Miło cię widzieć i tak naprawdę się nie spóźniłeś, to ja zawsze jestem za wcześnie. Tak już mam.
Odetchnąłem. Nie była marudą, która wypomina sekundę spóźnienia. I nie była cichą myszką, którą musiałem ciągnąć za język. Miałem wrażenie, że dziewczyny często na początku udają, że są ciche, że mało jedzą, że zgadzają się ze wszystkim, a potem to prędzej czy później wychodzi. Ona zdawała się nie udawać i nie próbować zrobić na mnie wrażenia. A nawet jeśli, zabrała się do tego w zupełnie inny sposób niż reszta.
- Ty też pięknie wyglądasz - powiedziałem.
Usiadłem naprzeciwko niej, nie mogąc przestać się jej przyglądać. Wyglądała naprawdę pięknie, tak jak na zdjęciach. Choć co ja mówię? Była ładniejsza. Długie blond włosy, uroczy uśmiech, jasne oczy.
- Dziękuję - odparła. - Możemy już zamówić? Padam z głodu.
- Jasne, na co masz ochotę? Mogę ci doradzić...
- Nie potrzebuję pomocy przy wyborze jedzenia - weszła mi w słowo. - Chociaż doceniam, że starasz się być dżentelmenem.
- Ach tak? - Uniosłem wzrok znad karty dań, spoglądając na nią. - A więc powiedz mi, co wybrałaś do jedzenia? Może i ja się skuszę.
Nie starała się być cicha i idealna, jak to często robią dziewczyny na pierwszych randkach. Nie udawała, że żywi się jedynie sałatkami, i nie bała się powiedzieć, czego chce. To mi się w niej spodobało. To były te cechy, które już w czasie pisania wyszły na jaw i sprawiły, że zapragnąłem spotkać się z nią na żywo.
- Żeberka barbecue - odpowiedziała zdecydowanie.
Uśmiechnąłem się pod nosem. Nie wiem, skąd powstało to fałszywe przekonanie, że mężczyźni lubią, gdy kobieta mało je. Przez to dziewczyny na randkach zamawiały tylko sałatki czy coś do picia. Nie wiem, w czym miało nam to zaimponować albo zrobić wrażenie. Przeciwnie, wolałem, kiedy dziewczyna lubiła dobrze zjeść. To znaczyło, że można z nią wyjść we wspaniałe miejsce do jedzenia, że docenia mój gust, że będzie można ugotować razem coś dobrego.
- W porządku, wezmę to samo - odrzekłem.
- Jadłeś to już czy zaufasz mi w ciemno? - dopytała Noelle.
- Zaufam, że masz dobry gust, jeśli chodzi o jedzenie - oznajmiłem. - Tak jak w kwestii mężczyzn.
- Haha, bardzo śmieszne. Czyżby wychodziła na jaw twoja niezachwiana pewność siebie?
Podobał mi się luźny ton naszej rozmowy, drobne żarty, droczenie się. Nie czuło się presji, atmosfera nie była napięta, nie trzeba było się stresować ani starać być idealnym. Można było być sobą, a przecież to właśnie tego szuka się w relacji. Osoby, przy której dobrze się czuje, będąc naprawdę sobą.
- Pewność siebie to dobra cecha charakteru - zauważyłem.
- Nie twierdzę, że nie. - Wzruszyła ramionami dziewczyna.
W końcu przyszło nasze zamówienie. Dwa ogromne talerze. Na samym środku leżały żeberka, dalej pieczone ziemniaczki posypane jakimiś nieznanymi mi przyprawami i sałatka z warzyw, polana jakimś sosem w jasnym kolorze. Wyglądało naprawdę apetycznie. Nie mogłem się doczekać, aż tego skosztuję i przekonam się, czy jest aż tak dobre, jak twierdziła Noelle.
- I co? - zapytała od razu, gdy tylko wziąłem pierwszy kęs.
- To chyba najlepsze żeberka, jakie w życiu jadłem - oznajmiłem zgodnie z prawdą.
Mięso było dobrze wypieczone, soczyste, nie suche, a jednocześnie tak miękkie, że rozpływało się w ustach. W każdym kęsie było czuć wyraźny smak mięsa i sosu. Coś niesamowitego.
- Wiedziałam!
Wyglądała na zadowoloną z siebie. Podobała mi się ta jej radość z życia. Jej sposób bycia.
- Następnym razem to ja muszę cię namówić na zjedzenie czegoś tak pysznego - oznajmiłem. - Może pójdziemy na pizzę?
Nie zastanawiałem się nad tym jakoś szczególnie. Po prostu miło spędzałem z nią czas i poczułem, że chcę tego więcej. Chcę zobaczyć się z nią raz jeszcze.
Zresztą nie da się kogoś dobrze poznać ani przez pisanie online, ani przez jedno spotkanie. To wymaga czasu. Jasne, czasami od razu wiadomo, że ktoś do kogoś nie pasuje, już po chwili rozmowy, jednak u nas tak nie było. Zdawaliśmy się nadawać na tych samych falach. Ale czy w każdym temacie, czy na pewno? Tylko kolejne spotkania mogły mnie w tym utwierdzić lub pokazać, że się myliłem.
- A jesteś jedną z tych osób, które uważają położenie ananasa na pizzy za zbrodnię?
Zaśmiałem się, choć pytanie nie było łatwe. Z pewnością było podchwytliwe i mogłem niechcący wdepnąć na minę.
- Hm, nie zjem pizzy z ananasem, ale jeśli ty masz ochotę, to nie mam nic przeciwko.
- Elokwentna odpowiedź. - Pokiwała głową. - A jaką pizzę mógłbyś mi polecić?
- Barbecue. Ma kawałki grillowanego kurczaka, salami, ser i mnóstwo sosu barbecue. Coś pysznego.
- Fan mięsa, widzę - zachichotała. - Brzmi smakowicie, chętnie się skuszę.
- Na pizzę czy kolejną randkę?
- Może na obie. - Uśmiechnęła się.
Już wtedy czułem, że będzie z tego coś więcej. Może to przeczucie, może nadzieja, ale wiedziałem, że chcę ją poznać lepiej.
Uwielbiałam nasze wieczorne wypady na jedzenie. Niby nic wielkiego, żaden romantyzm ani elegancja. Bez kwiatów, kilku zer na rachunku czy wykwintnych obrusów albo długich kolejek przed lokalem. Tylko frytki - koniecznie moje ulubione zakręcone - podwójne burgery i soki pomarańczowe. I oczywiście my razem. Bo przecież właśnie o to chodziło. O wspólny czas, śmiech i trochę zwyczajnej, prostej spontaniczności. Nie zawsze muszą to być wielkie, drogie czy wspaniałe rzeczy. W tych małych drobiazgach także można odnaleźć szczęście. Bo życie nie zawsze jest magiczne, ale zawsze można znaleźć coś magicznego w każdej małej chwili.
- Zawsze zjadasz szybciej ode mnie - zauważyłam z rozbawieniem w głosie.
Podczas gdy ja byłam dopiero w połowie swojego burgera, on już wycierał serwetką usta po swojej porcji i zabierał się za frytki, oczywiście z keczupem. Ciężko było dotrzymać mu tempa, czasem nawet zdawało się to być niemożliwe.
- Po prostu ty się guzdrzesz - stwierdził równie lekko. Widać było, że się uśmiecha.
Przecież nie mógł przyznać mi racji. Niektórzy ludzie dokuczali sobie, gdy się nie lubili, lecz w przypadku Zane'a był to największy objaw miłości. Im bardziej mnie kochał, tym bardziej się ze mną droczył. Z początku nie umiałam się do tego dostosować, brakowało mi dystansu do samej siebie, a może nawet poczucia własnej wartości. W efekcie obrażałam się czy smuciłam. Ale to była już przeszłość. Ludzie ciągle się uczą, dostosowują i zmieniają. Nauczyłam się z tym żyć, nabierać dystansu i śmiać się z każdej takiej chwili. I oczywiście odpłacać mu pięknym za nadobne, bo oboje byliśmy upartymi, lubiącymi wygrywać osobami.
- Nie, ty za bardzo się śpieszysz - odpowiedziałam mu, nie mogąc przecież przegrać tej małej słownej potyczki.
- Jestem większy i szybciej jem, bąblu.
Wystawiłam mu język, za co pstryknął mnie w nos i oboje się zaśmialiśmy. Lubił się ze mną droczyć, wypominając mi to, jaka jestem mała - i niska, i chuda, ale cóż, ja zwykle mu odpowiadałam: małe jest piękne. I chyba się ze mną zgadzał. Czasami patrzył na mnie tak, że aż miękły mi kolana.
- A może gdzieś się spieszysz? - spytałam.
- Jasne, do łóżka, odpocząć - odpowiedział takim tonem, jakby to było zupełnie oczywiste.
- Tylko odpocząć? - droczyłam się.
Zresztą, bądźmy szczerzy: jeśli chce się czegoś dowiedzieć czy usłyszeć coś miłego, mężczyzn trzeba choć trochę pociągnąć za język, bo sami z siebie nie są zbyt wygadani.
- Zobaczymy - odrzekł, na co ja wywróciłam oczami. Nie lubiłam takich mało konkretnych odpowiedzi.
Typowe powiedzonka mężczyzn. "Zobaczymy", "Może", "Później". Jakby byli zaprogramowani na takie niejasne odpowiedzi, które nas, kobiety, wkurzały.
Taki właśnie był Zane. Zawsze gdzieś pędził i to nie tylko ze względu na swoją pracę kierowcy. Zawsze miał zajęcie. Wolał jeść poza domem, lubił imprezy, wyjścia do znajomych. Dla introwertyczki jak ja była to spora różnica, ale to właśnie przy nim odkryłam, że kocham życie. Pokochałam spontaniczne wypady bez planowania tydzień wcześniej i martwienia się o wszystko. Po prostu wiadomość: "Będę za dziesięć minut" i tyle. Przy nim wszystko stało się prostsze i bardziej naturalne, a ja, zamiast tracić energię na perfekcjonizm i stres, po prostu zaczęłam korzystać z życia.
Pokochałam przejażdżki motorem, quadem, siedzenie z nim i znajomymi do piątej rano, tańce na środku salonu do playlisty z YouTube o czwartej rano, śniadanie w porze obiadu, przeszkadzanie mu, gdy grał w gry komputerowe, spacery, gdy gubiliśmy się pośrodku lasu, długie, nocne rozmowy, gdy był w trasie, spanie w dzień i jechanie w nocy, gdy brał mnie ze sobą. Przy nim pokochałam życie, nauczyłam się żyć chwilą i odkryłam swoją spontaniczną, imprezową stronę.
Jak każdy miewałam wzloty i upadki. Chwile, gdy wszystko było piękne, i chwile, kiedy chciałoby się wszystko rzucić i uciec, nie oglądając się za siebie. Jak każdy miałam chwile wdzięczności i chwile narzekania na los. Jednak dopiero przy nim zakochałam się w życiu, tak jak zakochałam się w nim, naprawdę, dogłębnie, do szaleństwa.
To niesamowite, jak wiele może zmienić jedna osoba. Jak wiele smaku może dodać do życia, niczym niepozorna papryczka, zmieniająca cały smak dania, niczym jeden płatek śniegu, zmieniający jesień w zimę. Dla mnie Zane był właśnie takim zmieniającym wszystko płatkiem śniegu, który pokochałam, kiedy tylko na mnie spadł.
- Ubrudziłaś się. Znowu. Jesz jak dziecko, Noelle. - Zaśmiał się Zane. - Dosłownie nie można cię zabierać do ludzi.
Przesunął kciukiem po moich ustach, ścierając keczup, i oblizał palec. Nie musiał tego robić, obok nas leżały serwetki, a jednak wybrał tę opcję... Niewinny dotyk, który rozgrzewał niezależnie od pogody za oknem. Napięcie skakało między nami, kiedy tak patrzyliśmy sobie w oczy. Nie mogłam się oprzeć, więc musiałam dać mu buziaka.