1Cassidy
NIEDZIELA, 30 LISTOPADA
- Czekolada. Korzenne przyprawy. Magia świąt Bożego Narodzenia w powietrzu - wyszeptała Cassidy z iskrą w kryształowoniebieskich oczach. - Jestem gotowa.
Stała boso pośrodku swojej nowej czekoladziarni. Ubrana w przyduży sweter, z ramionami wyciągniętymi na boki obracała się powoli. Bez wątpienia wyglądała, jakby występowała w świątecznym musicalu, ale nic jej to nie obchodziło. Wszyscy w małym miasteczku Maple Falls już twardo spali. A gdy obudzą się pierwszego grudnia, drzwi jej sklepiku będą dla nich otwarte.
Cassidy będzie na nich czekała.
Zamknęła oczy i głęboko wciągnęła powietrze w płuca. Nie spała od... jakichś dwudziestu godzin? Ale było warto. Marzenie jej życia w końcu miało się spełnić - o ile niczego nie zepsuje.
Przygotowała wszystko na tyle dobrze, na ile mogła. Czekoladziarnia Cocoa Corner miała być przytulnym rajem dla miłośników czekolady. Urządziła ją w odcieniach ciepłego brązu i delikatnego kremu, z akcentami postarzanego turkusu i pastelowego różu. Sznury malutkich miedzianych lampek ciągnęły się wzdłuż półek, rzucając ciepły blask na szklane słoje pełne karmelków w polewie czekoladowej oraz domowej roboty trufli z gorzką czekoladą, płatkami soli morskiej i bourbonem.
Cassidy zamierzała tu sprzedawać czekoladki, których recepturę doprowadziła do perfekcji w ciągu lat pracy jako mistrzyni czekolady w Paryżu. Poprzednia właścicielka hojnie podzieliła się z nią swoimi przepisami, więc Cassidy uzupełniła ofertę o kilka popularnych lokalnych smakołyków uwielbianych przez mieszkańców.
Ale największą atrakcją miała być świąteczna gorąca czekolada. Cassidy urządziła w kącie sklepu coś na kształt minikawiarenki, którą nazwała "Spiced Cocoa Café"1. Ciemną czekoladę z korzennymi przyprawami przygotowywała wedle przepisu, który dostała od swojej francuskiej babci, Genevi?ve. Sekretną recepturę, spisaną odręcznie na karteczce i przekazywaną z pokolenia na pokolenie, Cassidy ukryła w medalionie naszyjnika, który zawsze nosiła na sercu. Zapach topionej czekolady połączonej z cynamonem, goździkami i gałką muszkatołową miał otulać klientów niczym ciepłe objęcia jej grand-maman.
Nad kącikiem kawiarnianym wisiała tabliczka ozdobiona malutkimi płatkami śniegu i gwiazdkami. Widniał na niej napis "Rozgrzej się tutaj". Przy oknie Cassidy ustawiła kilka stolików i udekorowała je gałązkami sosny oraz ostrokrzewu.
Barek z gorącą czekoladą był zaopatrzony również w puszyste pianki cukrowe, wiórki czekoladowe, kruszone laski cukrowe oraz czerwoną i zieloną posypkę. Ci, którzy woleli tradycyjne podejście, mogli liczyć na maślane croissanty z Pumpkin Pie Bakery.
Cassidy raz jeszcze rozejrzała się wokół i poczuła motylki w brzuchu. Była nieprzytomna ze zmęczenia, a jednak podekscytowana, zapewne z powodu nadmiaru cukru, bo wypiła dziś niezliczone kubki czekolady. Przed otwarciem chciała dopieścić ostatnie szczegóły. Teraz skrzyżowała palce i w milczeniu poprosiła, aby jutrzejszy dzień okazał się sukcesem. Żałowała tylko, że jej babcia i rodzice nie dożyli tej chwili.
Podeszła do ukrytego bezpiecznie za ladą, nieco nieprzyzwoitego kalendarza. Dostała go w prezencie od nowej przyjaciółki, Madison, która niedawno wróciła do miasteczka, by pomóc w prowadzeniu rodzinnego zajazdu Cinnamon Spice Inn. Strategicznie umieszczone wstążki i kokardki kiepsko ukrywały wyjątkowo świąteczny nastrój, w jakim znajdował się "Pan Grudzień". Cassidy potrafiła docenić mężczyznę, który wiedział, jak celebrować Boże Narodzenie.
W rogu kalendarza była przypięta gwiazdka ze złotego papieru. Oznaczała, że czekoladziarnia Cocoa Corner należała do jednego z czterech lokalnych biznesów wybranych w tym roku do udziału w Light-Up Display Competition - dorocznym konkursie na bożonarodzeniowe dekoracje. Konkurs był częścią obszernego programu świątecznych wydarzeń organizowanych w Maple Falls, zwanego Christmas Countdown, a dekoracje miały zostać odsłonięte podczas czterech kolejnych grudniowych wieczorów. Cassidy szybko się przekonała, że to miasteczko naprawdę lubi sezonowe uroczystości.
Właściciele wszystkich czterech sklepów mieli za zadanie udekorować swoje witryny - na zewnątrz i w środku - zgodnie z wybranym świątecznym tematem, by mieszkańcy mogli je podziwiać podczas kolejnych wieczornych odsłon. To była szansa dla lokalnych biznesów, żeby zabłysnąć - dosłownie i w przenośni. Ponadto mieszkańcy ofiarowywali datki na cele charytatywne wybrane przez właścicieli, a głosowanie i ogłoszenie zwycięzcy miało się odbyć w Wigilię.
Odsłona dekoracji w Cocoa Corner została zaplanowana na trzeci piątek grudnia. To oznaczało, że Cassidy, która i tak już poświęciła mnóstwo czasu i energii na samo otwarcie czekoladziarni, w ciągu najbliższych tygodni musiała też zorganizować najbardziej spektakularny pokaz choinkowych lampek i ozdób, jaki to miasteczko kiedykolwiek widziało.
Podeszła do okna i rozmarzyła się odrobinę. Wkrótce przemieni tę witrynę w coś magicznego. Może zbuduje czekoladowe sanie i wypełni je ręcznie wykonanymi truflami? Wyobraziła sobie muzykę płynącą cicho z głośników, śmiech gapiów i ciszę, jaka nagle zapadnie w tłumie, gdy jej dekoracje rozbłysną blaskiem choinkowych lampek.
Planowała coś przytulnego. Czarującego. Niezapomnianego.
Zawsze lubiła rywalizację, nawet podczas grania w planszówki z bratem Julianem. Ale to było coś więcej niż zabawa. Jeśli Cassidy wygra ten konkurs, czekoladziarnia Cocoa Corner zyska tytuł Biznesu Roku Maple Falls.
To zapewniłoby jej nowo powstałemu sklepikowi rozgłos oraz zaufanie społeczności, którego potrzebowała, żeby przetrwać. Otrzymałaby przywilej urządzenia lokalnej imprezy sylwestrowej, dzięki której przyciągnęłaby klientów i zaznaczyła swoje miejsce na mapie miasteczka. A co najlepsze, mogłaby wybrać cel charytatywny, na który przeznaczone zostaną wszystkie pieniądze ze zbiórki.
A Cassidy doskonale wiedziała, na co chce przekazać te datki - na szpital dziecięcy położony niedaleko Maple Falls. Jako mała dziewczynka dochodziła tam do zdrowia po wypadku, w którym zginęli jej rodzice. To wydarzyło się jeszcze na długo przed tym, zanim przeprowadziła się do Paryża. Ten szpital był jej azylem w najtrudniejszym okresie życia.
Wygrana w konkursie na świąteczne dekoracje znaczyła dla niej wszystko. Byłaby kulminacją pierwszych tygodni czekoladziarni po otwarciu. Szansą na to, by odwdzięczyć się za opiekę, jaką otrzymała w dzieciństwie. I stanowiłaby dowód na to, że Cassidy naprawdę może to zrobić - zbudować życie tutaj, na swoich zasadach, bez Jean-Paula, zwanego również francuskim draniem.
Ale nie chciała teraz myśleć o swoim byłym. Rozejrzała się za to po sklepie i objęła wzrokiem lśniącą drewnianą posadzkę oraz półki ze szklanymi słojami wypełnionymi piankami cukrowymi w kształcie gwiazdek (możliwe, że zjadła ich całe tuziny), truflami z toffi i migdałami w czekoladzie.
- Udało nam się, grand-maman - szepnęła.
Gdyby babcia mogła ją teraz zobaczyć, byłaby z niej taka dumna.
To miejsce należało do niej. Nie do Jean-Paula. Nie do jej brata. To nie było jakieś niedokończone marzenie, które zostawiła za sobą w Paryżu.
Musiała po prostu zignorować wątpliwości, które ją dręczyły. Nie słuchać głosu jej byłego, który wciąż szeptał: "Nie jesteś wystarczająco dobra. Nie należysz tutaj. Wszyscy prędzej czy później to odkryją". Musiała wierzyć. Właśnie na tym polegał duch świąt Bożego Narodzenia, czyż nie?
Pracowała tak ciężko, by uczynić to miejsce magicznym. Nagle poczuła ucisk w sercu na myśl o tym, że jej babcia nigdy go nie zobaczy. I że ten nowy początek oznacza, że została zupełnie sama.
Jej brat i jego mąż mieszkali setki mil stąd. Nie miała nikogo, kto by jej pomógł, gdyby tego potrzebowała. Nikogo, na kim mogłaby polegać.
Na zewnątrz zaczął sypać gęsty śnieg, który przyciągnął jej uwagę z powrotem do sklepowej witryny. Cassidy mogła sobie tylko wyobrażać, jak pięknie będzie wyglądało miasteczko, gdy już zapłonie światełkami na święta.
Wzięła głęboki wdech, po czym powoli wypuściła powietrze z płuc, by odsunąć od siebie niechciane myśli.
Na dworze było zupełnie ciemno, ale śnieg ją przyzywał. Odwróciła się, napełniła kubek bogatą, korzenną czekoladą i wyszła przed sklep, by popatrzeć na ciężkie, zimowe niebo.
Śnieg padał już kilka razy, od kiedy przeprowadziła się do Maple Falls, ale dziś wieczorem wydawał się jej inny. To był taki śnieg, który uwielbiała, gdy była małą dziewczynką. Taki, na który czekała, dociskając twarz do oszronionej szyby w rodzinnym domu.
Teraz zadarła głowę, pozwalając, by wielkie, puszyste płatki osiadały na jej rzęsach i włosach. Poczuła łaskotanie wiatru na policzkach. Jego zimno budziło ją od środka. Przypominało jej, że jest tutaj, żyje i właśnie spełnia marzenie, które nosiła w sercu od chwili, gdy była na tyle duża, by utrzymać w dłoniach kubek z czekoladą.
Owszem, w Paryżu też padał śnieg, ale to było co innego. Nic nie mogło się równać z ciszą małego miasteczka otulonego sznurami świątecznych lampek, gdzie świat zdawał się ustawać w pędzie, a czas zwalniał.
Właśnie dla takich chwil przeniosła się tutaj, do Maple Falls, z kubkiem czekolady w dłoni i otwartym sercem.
Święta. Śnieg. Magia.
To było wszystko, czego chciała od życia.
W minione święta jej serce zostało złamane i przysięgła sobie, że ten rok będzie inny. Żadnego więcej zadowalania innych ludzi. Żadnego pozwalania, by wchodzili jej na głowę. Poprzysięgła sobie nawet, że przez cały rok nie będzie się umawiać z facetami. Chciała się skupić na sobie i, póki co, sprawdzało się to świetnie.
Jej suczka rasy goldendoodle, Muffin Marie, w skrócie Muff, też wybiegła na dwór. Zdawała się uwielbiać śnieg tak samo, jak Cassidy. Zrobiła kilka kroków, a potem przyczaiła się nisko przy ziemi, gotowa zaatakować świeżą zaspę.
- Co tam zobaczyłaś, dziewczynko? - zapytała Cassidy.
Na te słowa suczka zaczęła się kręcić w kółko jak szalona, węsząc w śniegu. Rozpierała ją energia i raz po raz podskakiwała i szczekała.
Cassidy spojrzała w niebo z uśmiechem. Ten śnieg to musiał być znak.
- Okej, Wszechświecie. Widzę cię. Czuję cię. Dajesz mi energię jak z jakiegoś świątecznego filmu, a ja jestem gotowa ją przyjąć.
Pomijając hałas robiony przez Muff, na ulicy panowała cisza. Smugi dymu unosiły się z kominów, a ciepłe światła migotały w sklepowych witrynach. Blask ulicznych latarni odbijał się w ciemnych oknach sklepu Hot Honey Farm Shop po drugiej stronie ulicy. Jego drzwi zdobił wieniec, a nad wejściem wisiała girlanda z sosnowych gałęzi. W witrynie sąsiedniej kawiarni, Maple Leaf Café, świeciły świąteczne lampki, a przed wejściem do Pumpkin Pie Bakery kołysał się dmuchany piernikowy ludzik. Wkrótce cała ulica miała ożyć girlandami i światełkami, zamieniając miasteczko w miejsce jak z bajki.
Nagle Cassidy zdała sobie sprawę, że stoi boso w śniegu. Jej stopy zaczęły przypominać sople lodu, a raczej nie chciała stracić palców.
- Chodź, Muff. Wracajmy do środka. - Odwróciła się do drzwi i przekręciła klamkę, ale ta ani drgnęła.
Szarpnęła gorączkowo.
Nic.
Spróbowała znowu. Bez rezultatu.
- O nie. Nie, nie, nie...
Odruchowo zajrzała do środka przez oszronioną szybę, ale zostawiła klucze w torebce, a mieszkała teraz sama i nie było nikogo, kto mógłby ją uratować.
- Jak? Dlaczego? - jęknęła, unosząc oczy ku niebu. Muff odpowiedziała szczeknięciem.
Cassidy cofnęła się i wsparła dłonie na biodrach.
- Jestem dorosłą kobietą. Mieszkałam w innym kraju i prowadzę własny biznes. Nie pozwolę, by pokonały mnie drzwi.
Muff znów szczeknęła, jakby chciała dodać jej otuchy.
Cassidy odwróciła się do suczki.
- Dziękuję za głos wsparcia.
Zadrżała, gdy zimno przeszyło jej bose stopy.
- Po prostu świetnie. Stracę palce w dzień otwarcia.
Zerknęła w ciemne okno mieszkania na piętrze.
- Czy powinnam się tam wspiąć? - zapytała suczkę.
Muff zaszczekała cicho, merdając ogonem.
- A złapiesz mnie, jeśli spadnę? - chciała wiedzieć Cassidy.
- Ona nie. Ale ja mogę - rozległ się głęboki, męski głos za jej plecami.
Cassidy zamarła. Nie mogła się poruszyć, co nie było dobrą wiadomością. Ostatecznie był środek nocy i koleś mógł się okazać skończonym psychopatą.
Muff zaszczekała i podbiegła powitać potencjalnego świra. Cassidy w końcu odwróciła się z trudem, by przywołać suczkę z powrotem do siebie, ale na widok mężczyzny zupełnie ją zatkało.
Psychol czy nie, był wysoki, szeroki w barach i oprószony płatkami śniegu, jakby został jej dostarczony w prezencie przez samego Świętego Mikołaja. Miał ciężki płaszcz zarzucony na flanelową koszulę, ciemne, potargane włosy i gęstą brodę. Śnieg zachrzęścił pod jego znoszonymi butami, gdy podszedł do Cassidy pewnym krokiem. Należał do tych zabójczo przystojnych facetów, którzy wyglądają, jakby właśnie wstali z łóżka, a mimo to są niedorzecznie seksowni. Jego ochrypły głos ogrzał ją szybciej, niż mogłaby to zrobić czekolada.
Cassidy wcale nie tęskniła za mężczyznami przez ostatni rok. Żadnych randek, żadnego całowania. Właściwie to odkryła, że jej związek z samą sobą był znacznie bardziej satysfakcjonujący niż ten z Jean-Paulem.
Ale, o mój Boże, ten koleś to było dopiero coś.
- Liam Hawthorne. Jestem właścicielem sklepu Hot Honey Farm Shop, po drugiej stronie ulicy. - Wyciągnął do niej rękę.
Oczywiście. Kojarzyła go, chociaż jakimś cudem jeszcze oficjalnie się nie poznali, mimo że mieszkali w tak małym miasteczku. On też brał udział w konkursie na najlepsze świąteczne dekoracje i słyszała, że był absolutnie zdeterminowany, by zająć pierwsze miejsce.
A zatem właśnie spotkała swojego świątecznego wroga numer jeden. Czy naprawdę musiał być aż tak przystojny?
- Och. - Zmusiła się do uśmiechu. - Cassidy Saint Clair. Właścicielka Cocoa Corner - przedstawiła się, ściskając jego dłoń. Rozpaczliwie próbowała zignorować ciepłe mrowienie, które powędrowało w górę jej ramienia, gdy jego silne, ciepłe palce zetknęły się z jej palcami. Zmusiła się, by cofnąć rękę i przełamać urok, jaki na nią rzucił.
- Wiem, kim jesteś - odparł Liam, chowając obie dłonie do kieszeni płaszcza.
Cassidy wyprostowała się, przypominając sobie, że ma nowe życie i imperium do zbudowania. A wygrana w konkursie miała jej w tym pomóc.
Kiedy ich spojrzenia znów się spotkały, nie dostrzegła w oczach Liama ani odrobiny świątecznej radości. Blask jej słońca zderzył się z jego burzową chmurą i na ułamek sekundy wszystko znieruchomiało.
To wtedy zrozumiała, że trudno jej będzie dotrzymać obietnicy, którą sobie złożyła.
2Liam
NIEDZIELA, 30 LISTOPADA
Liam nie planował, że zakończy ten wieczór, stojąc w śniegu przed kobietą, która wyglądała jak uosobienie świąt Bożego Narodzenia. Ale oto był tutaj, a ona patrzyła na niego szeroko otwartymi oczami. Miała twarz zaróżowioną z zimna, potargany blond warkocz przerzucony przez ramię, była boso i trzymała w dłoni parujący kubek. Zaciskała na nim palce, jakby to była odpowiedź na wszystkie jej życiowe problemy. A do tego miała smugę czekolady na policzku.
To było całkiem zabawne, chociaż nieco niedorzeczne.
Przeklął pod nosem. Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebował, było spotkanie z kobietą, która wyglądała jak bohaterka świątecznego filmu; z oczami niebieskimi i błyszczącymi od bożonarodzeniowej radości. Wyglądała, jakby jej dusza została zrobiona ze śniegu i czekolady i oprószona szczyptą magii.
Była chodzącą kartką świąteczną. A on już wolałby raczej przejść się boso po rozżarzonych węglach, niż mieć styczność z kimś takim.
Bo święta Bożego Narodzenia nie kojarzyły mu się z magią. Już nie. Oznaczały złamane serce i puste tradycje, i zmuszały go do udawania, podczas gdy inni mieli uśmiechy na twarzach.
Zazwyczaj zagłuszał tę świąteczną atmosferę długimi biegami i pracą na rodzinnej farmie. Ostatecznie był królem świątecznego biegu "Jingle Bell" na dystansie pięciu kilometrów. Ale w tym roku jego ścięgno udowe miało inne pomysły i naderwało się podczas ostatniej sesji treningowej. Kontuzja sprawiła, że kuśtykał teraz po miasteczku sfrustrowany, a do tego musiał się w końcu zająć przygotowaniem świątecznych dekoracji konkursowych. Z natury lubił rywalizację, nawet jeśli oznaczała konieczność udawania świątecznej radości. Jego sklep na pewno zdobędzie pierwsze miejsce. Musiał wygrać dla swojej rodziny, która prowadziła lokalną farmę, i nie zamierzał pozwolić, by ktokolwiek stanął mu na drodze.
Zwłaszcza nie taka nowo przybyła dziewczyna jak ta tutaj.
Wyszedł na zewnątrz wyłącznie z winy tego psa. Jeszcze pięć minut temu pracował nad stolarką w swoim sklepie, próbując ignorować ścięgno pulsujące mu nieznośnym bólem. Gdy radosne szczekanie odbiło się echem po sennej ulicy, zamierzał je zignorować, ale... coś go tknęło.
Pokuśtykał do okna, wyjrzał na zewnątrz i to wtedy ją zobaczył.
Cassidy Saint Clair. Nowa właścicielka czekoladziarni Cocoa Corner. Ludzie nie mogli się doczekać, by spróbować tej jej słynnej korzennej czekolady.
Dziewczyna przybyła do miasteczka w zeszłym miesiącu, a ich sklepy stały naprzeciwko siebie, a jednak jeszcze jej nie poznał. Był zbyt zajęty pracą na rodzinnej farmie, na której pomagał bratu bliźniakowi, Jacksonowi, podczas gdy ich mama prowadziła sklep otwarty zaledwie na początku listopada. Wszystko robili razem. Najpierw uporali się z jesiennymi żniwami, potem zorganizowali dla klientów pełną atrakcji dyniową farmę, a teraz skupili się na sprzedaży choinek na Boże Narodzenie. Harowali non-stop i Liam nie miał czasu na spotkania towarzyskie.
Ale wiele słyszał o Cassidy. Do licha, zdążyła się już zaprzyjaźnić ze wszystkimi jego przyjaciółmi. Zoe, która prowadziła lokalną kwiaciarnię, nawet dodała ją do ich grupowego chatu na WhatsAppie. Liam był pewien, że dogadałby się z Cassidy bez problemu, jak z każdym, gdyby ta dziewczyna nie miała takiej obsesji na punkcie Bożego Narodzenia.
Biorąc pod uwagę wszystko, co słyszał na temat jej świątecznego bzika, może i dobrze, że ostatnio nie docierał na spotkania z przyjaciółmi.
Święta kojarzyły mu się z najgorszym okresem w jego życiu. Rocznica dnia, w którym rozpadł się jego świat, znowu się zbliżała, i chociaż bardzo chciał, nie potrafił udawać, że jest w dobrym nastroju. Zazwyczaj był beztroskim facetem i stanowił duszę towarzystwa. Jednak nie w grudniu. Chciałby móc zachowywać się jak zawsze, bo wtedy nikt nie zadawałby mu pytań i nie okazywał współczucia, ale po prostu nie mógł się do tego zmusić. I nie chciał rozmawiać o tym, dlaczego tak się czuje.
Nikt nie zdawał sobie sprawy, jak wiele cierpienia tak naprawdę przysparzają mu święta.
Cóż, nikt poza jego najlepszym przyjacielem, Zachem. Znali się tak dobrze, że to było aż niepokojące. Liam mógłby przysiąc, że Zach rozumie go nawet lepiej niż jego własny brat bliźniak, Jackson.
Zach by wiedział, jak zirytowany poczuł się Liam, gdy wyjrzał przez okno i zobaczył piękną kobietę przechadzającą się boso w gęsto padającym śniegu. Śniegu nie powinno się lekceważyć. O tej porze roku ludzie powinni zachowywać ostrożność. Wiedział o tym lepiej od innych.
Dziewczyna kilka razy szarpnęła za klamkę, a potem zajrzała do wnętrza swojego sklepu. Drzwi chyba się zatrzasnęły, a ona najwyraźniej nie miała przy sobie klucza. Podejrzewał, że należy do osób, które prędzej spróbują je wyważyć, niż poproszą kogoś o pomoc, więc westchnął, naciągnął buty i płaszcz i wyszedł na zewnątrz.
A teraz, gdy już się sobie oficjalnie przedstawili, ona uśmiechnęła się do niego promiennie, jakby zobaczyła anioła.
Była piękna - właściwie to zbyt piękna - i bardzo się starał nie zwracać uwagi na takie szczegóły jak jej pełne wargi czy czerwony lakier, którym pomalowała paznokcie u stóp.
Nie był aniołem, nie o tej porze roku. Nie odwzajemnił jej uśmiechu.
- Wszystko w porządku? - zapytał niskim, ochrypłym głosem, ledwie maskując frustrację.
Pokiwała głową i mina nieco jej zrzedła. Przycisnęła kubek do piersi w obronnym geście.
- Totalnie w porządku. Po prostu... zaprzyjaźniam się ze swoimi drzwiami.
- Czyżby? - Parsknął śmiechem, choć nie miał takiego zamiaru, co zirytowało go jeszcze bardziej.
Cassidy była wyraźnie zdenerwowana. Bardzo starała się udawać, że ma wszystko pod kontrolą, ale usta jej drżały i wyglądała, jakby zaledwie jeden sarkastyczny komentarz z jego strony dzielił ją od wybuchu płaczem lub histerycznym śmiechem.
- Zgaduję, że drzwi się zatrzasnęły i nie możesz się dostać do środka? - dodał już łagodniejszym tonem.
- Tak. Ale to nic. Właśnie miałam zamiar wspiąć się po rynnie - oświadczyła z pewnością siebie, wskazując na fasadę budynku. Potem zadarła głowę i zmrużyła oczy. - Okej, może jednak nie. Ale jeszcze pięć sekund temu wydawało mi się, że to realna opcja.
Uniosła nieco kubek.
- Gorąca czekolada to napój, który prowadzi do wszelkiego rodzaju kiepskich decyzji.
- Czy wychodzenie boso na śnieg jest jedną z nich? - zapytał, unosząc brew.
Zerknęła na swoje stopy i zaczęła przebierać palcami.
- Najwyraźniej. Podejrzewam, że nie dysponujesz magicznym zapasowym kluczem do mojego sklepu?
- Rita o takim nie wspomniała?
- Nie przypominam sobie. A nawet jeśli coś mówiła, to nie mam pojęcia, gdzie go ukryła. - Zerknęła w stronę drzwi. - Może pod jakąś doniczką albo fałszywym kamieniem czy coś?
- Coś w tym stylu - odparł i ruszył w stronę kryjówki. Gestem dał jej znak, by poszła za nim. Skręcił za róg budynku i zatrzymał się w miejscu, gdzie rynna stykała się z chodnikiem. Pochylił się, oderwał od niej małe magnetyczne pudełeczko i podał Cassidy.
- Ricie też się to często przytrafiało - dodał w ramach wyjaśnienia.
- Pokrewna dusza - mruknęła dziewczyna z uśmiechem.
Wrócili przed budynek. Liam obserwował, jak Cassidy przekręca klucz w zamku i odpręża się, słysząc kliknięcie otwieranych drzwi. Odwróciła się do niego, z płatkami śniegu we włosach i smugą czekolady wciąż na policzku.
Wyglądała na tak szczęśliwą. Pogodną. Pełną nadziei.
To była tego rodzaju nadzieja, jakiej nie czuł od lat - konkretnie mówiąc, od czterech lat. Powinien odejść, powinien był sobie pójść w chwili, gdy zobaczył, że bezpiecznie dostała się do środka. Ale nie zrobił tego. Bo gdy spojrzeli sobie w oczy, coś ostrego i gorącego nieoczekiwanie przebiło się przez mur, którym otoczył swoje serce.
To nie było zwykłe zauroczenie. To było przyciąganie, które odbierało człowiekowi zdrowy rozsądek.
A najgorsze było to, że jakaś lekkomyślna część jego natury - ta pogrzebana głęboko i stęskniona - zapragnęła, aby Cassidy zburzyła ten mur do końca, tak żeby nie miał się już za czym ukryć.
3Cassidy
PONIEDZIAŁEK, 1 GRUDNIA
- Pora na przedstawienie - mruknęła Cassidy pod nosem i instynktownie zacisnęła palce na wiszącym na szyi złotym medalionie babci.
- Szkoda, że nie możesz tego zobaczyć - dodała. Poprawiła warkocze i wzięła uspokajający wdech.
Nadszedł poniedziałkowy poranek, a ona była gotowa. W ciągu ostatnich kilku tygodni publikowała posty w mediach społecznościowych - na internetowym forum społeczności Maple Falls i na nowiutkim profilu sklepu - a nawet przypięła ulotkę przed sklepem z artykułami żelaznymi. Zapraszała na wielkie otwarcie, obiecując darmową gorącą czekoladę pierwszym dziesięciu klientom, a przed lustrem ćwiczyła powitanie: "Witamy w Cocoa Corner".
Zanim nerwy wzięły górę, pomaszerowała do drzwi i przekręciła tabliczkę z napisem "Otwarte". Próbowała przy tym zignorować drżenie rąk.
Wczesny grudniowy poranek był przyprószony szronem, a śnieg migotał jak brokat w blasku słońca. Wyjrzała na zewnątrz przez ogromną witrynę i zerknęła na sklep Liama po drugiej stronie ulicy. Przed wejściem piętrzyły się starannie poukładane drewniane skrzynie.
Klienci pragnący zobaczyć, co Cassidy zrobiła ze sklepem Rity, zaczęli napływać do środka już po kilku minutach.
- Cóż, to po prostu najbardziej przytulne miejsce, jakie w życiu widziałam. Nieprawdaż, pani C.? - wykrzyknęła pani Bishop, gdy weszła do środka i obróciła się w koło.
- Czy to gorąca czekolada tak pachnie? - zapytała pani C., podchodząc bliżej, by przyjrzeć się bulgoczącej zawartości rondla.
- Owszem! Przyrządzam ją wedle przepisu mojej grand-maman - wyjaśniła Cassidy. - To ciemna czekolada doprawiona korzennymi przyprawami, ale mam też lżejszą wersję z białą czekoladą, gdyby taką pani wolała.
Gorąca biała czekolada była jej własnym dziełem, zainspirowanym delikatnymi ptifurkami, które przygotowywała w Paryżu.
- Wezmę tę, którą ty najbardziej lubisz - oświadczyła pani C.
- Ja też - zawołała pani Bishop, która już ruszyła w stronę długiej przeszklonej witrynki wypełnionej truflami, kremowymi pralinami, orzechami nerkowca zlepionymi karmelem, łamanką czekoladową z kruszonymi laskami cukrowymi oraz preclami maczanymi w czekoladzie. - Och, widzę, że masz praliny! Wyglądają zupełnie jak te robione przez Ritę, a jej były niebiańskie.
- Mam nadzieję, że dorównają jej dziełom.
- Jestem pewna, że tak, moja droga, i z radością spróbuję.
Cassidy zaśmiała się, podchodząc do barku z gorącą czekoladą.
- Naleję paniom ciemnej czekolady. Jest wspaniała. Przepis był przekazywany w naszej rodzinie z pokolenia na pokolenie. Chciałyby panie wypić ją tutaj, czy wziąć na wynos?
Cassidy wskazała na kolekcję starych kubków wiszących na haczykach za ladą, a pani C. zerknęła na przyjaciółkę z błyskiem w oczach.
- Mnie nie pytaj. Wiesz, że nigdy nie potrafię się na nic zdecydować - odparła pani Bishop.
- Co prawda, to prawda - potwierdziła pani C. - Czeka nas pracowity poranek, bo mamy mnóstwo prezentów do kupienia, ale te kubki są tak urocze... Usiądźmy na chwilę - zadecydowała i wskazała w stronę stolików.
Cassidy poczuła, jak serce rośnie jej z dumy. Zaprojektowała tę przestrzeń z wyjątkową troską. Blask porannego słońca padał na okrągłe stoliki kawowe. Za nimi, przy drugim oknie, urządziła malutki kącik do czytania z dwoma tapicerowanymi, aksamitnymi fotelami w kolorze żurawinowym, z czerwono-białymi narzutami przewieszonymi przez oparcia. Pomiędzy fotelami stał niski stolik, na którym pysznił się wazon z wiecznie zielonymi roślinami oraz kilka świątecznych powieści i klasycznych romansów.
To była ciepła przestrzeń, o której Cassidy zawsze marzyła. Miała nadzieję, że wkrótce zyska stałych klientów, którzy zaczną traktować Cocoa Corner jako swój mały, przytulny azyl.
- Zaraz przyniosę czekoladę. - Cassidy zanurzyła chochlę w ogromnym miedzianym rondlu i nalała parującego płynu do dwóch kubków. - A będzie jeszcze lepsza z croissantami, które Emily upiekła dziś rano. Proszę. - Położyła croissanty na talerzykach i podała klientkom.
Z pozoru zachowywała się normalnie, a w każdym razie tak sądziła. Ale w myślach krzyczała: Proszę, niech im zasmakuje! Niech im zasmakuje!
Pani C. i pani Bishop były pierwszymi klientkami, które miały oficjalnie spróbować jej czekolady. Madison była nią zachwycona, ale czy one będą?
Żeby nie gapić się na staruszki, zaczęła pleść na temat czekoladek.
- Praliny wykonałam wedle przepisu Rity, tak samo kawowe trufle i pekany w karmelu oblane czekoladą w kształcie żółwików. Jestem jej tak wdzięczna za to, że sprzedała mi ten sklepik. - Cassidy wskazała na oprawione w ramki zdjęcie Rity wiszące za kasą.
Pani C. wzięła pierwszy łyk czekolady i uniosła brwi.
- A to ci dopiero! Kto by pomyślał, że czekolada może być tak gęsta i pełna smaku?
- Chyba będziemy musiały zaglądać tu każdego ranka w drodze do piekarni - dodała pani Bishop, maczając rożek croissanta w ciepłym, aksamitnym płynie.
- Co ja tu wyczuwam? Imbir? - zapytała pani C.
Cassidy pokręciła głową.
- Cóż, zdecydowanie czuję cynamon. - Pani Bishop podniosła wzrok znad swojego kubka i popatrzyła na dziewczynę, ale ta milczała jak zaklęta.
Pani C. wzięła kolejny łyk czekolady.
- Kardamon?
- Przykro mi, ale to sekretny przepis, do którego mają dostęp tylko kobiety w mojej rodzinie. Nawet mój brat go nie zna - wyjaśniła.
- Gdybym miała tak dobry przepis, pewnie też trzymałabym go w tajemnicy - oświadczyła pani C., unosząc kubek.
- Czy podać paniom coś jeszcze? - zapytała Cassidy. Nie chciała dłużej przeszkadzać kobietom w rozkoszowaniu się napojami.
- Cóż, pralinkę i pekanowo-karmelowego żółwia w czekoladzie, oczywiście. Muszę sprawdzić, czy są tak dobre, jak te Rity - powiedziała pani C., nie przejmując się tym, że swoimi słowami mogłaby urazić nową właścicielkę.
Cassidy zmusiła się, by zachować uśmiech na twarzy. Zdawała sobie sprawę, że wszyscy będą przychodzić i porównywać jej czekoladki do tych robionych przez Ritę. Musiała się z tym pogodzić. Teoretycznie wiedziała, że umiejętnościami dorównuje najlepszym mistrzom czekolady. Ale mieszkańcy Maple Falls z pewnością mieli już swoje przyzwyczajenia dotyczące smaku czekoladek.
- Lubisz kandyzowane pekany? - zapytała pani Bishop, wyrywając Cassidy z zamyślenia.
- Hm?
- Kandyzowane pekany, moja droga. Lubisz je? - powtórzyła pani Bishop ze zniecierpliwieniem.
- Sama nigdy ich nie przyrządzałam, ale bardzo je lubię.
- Idealnie. Robię partię na święta. Podrzucę ci słoiczek.
- Och, nie musi pani... - zaczęła protestować Cassidy.
- Nonsens. Jesteś teraz jedną z nas. Uznaj to za oficjalny prezent powitalny w Maple Falls - stwierdziła stanowczo pani Bishop.
Cassidy uśmiechnęła się promiennie. To był świetny początek.
Myślała, że po wyjściu staruszek znajdzie chwilę, by zacząć planować świąteczne dekoracje, ale już po paru minutach do sklepu ustawiła się kolejka. Wszyscy chcieli spróbować gorącej czekolady. Wiele osób przyszło po promocyjną darmową porcję, ale nikt nie marudził, gdy się okazało, że już wszystkie rozdała. Klienci zachwycali się smakiem napoju. Gdy pierwsza partia czekolady się skończyła, a ostatni croissant zniknął z patery, Cassidy była wyczerpana, ale podekscytowana.
W sklepie w końcu zapanował spokój, więc wzięła głęboki wdech i podeszła do witrynki pod oknem, by uzupełnić rzędy lśniących trufli i łamanki czekoladowej z kruszonymi laskami cukrowymi.
Zaczęła się zastanawiać, jak sprawić, by front sklepu wyglądał jeszcze bardziej odświętnie. Może mogłaby przygotować girlandy z lasek cynamonu i suszonych plastrów pomarańczy?
Wyjrzała przez oszronioną szybę i zamarła.
Liam właśnie zdejmował z furgonetki skrzynie z miodem, jakby nic nie ważyły. Rękawy miał podwinięte, koszula opinała mu ramiona, a jego oddech unosił się mgiełką w mroźnym powietrzu.
Cassidy naprawdę starała się nie myśleć o tym, ile zabawy mogłaby mieć z Liamem i słoiczkiem jego słynnego pikantnego miodu z papryczkami chili, ale mimowolnie puściła wodze fantazji.
W tym momencie zabrzęczał dzwonek nad drzwiami i ten dźwięk wyrwał ją z rozmarzenia. Do środka wszedł pan Alders.
Rozpoznała go natychmiast. Widziała staruszka już kilka razy w sklepie z artykułami żelaznymi. Początkowo myślała, że to właściciel, bo zawsze kręcił się w pobliżu lady. W końcu okazało się, że do niedawna rzeczywiście tam pracował i choć przeszedł już na emeryturę, regularnie zaglądał do sklepu, bo nie miał nic lepszego do roboty.
- Dzień dobry, panie Alders - zawołała, odgarniając pasmo włosów z twarzy. - Chciałby się pan napić gorącej, korzennej czekolady? Właśnie przygotowałam nową partię wedle tajnego rodzinnego przepisu.
- Gorąca czekolada? - burknął. - Rita nigdy nie sprzedawała czegoś takiego.
Mina na moment jej zrzedła, ale szybko przywołała uśmiech z powrotem na usta.
Pan Alders zaczął powoli przechadzać się po sklepie.
Nie tyle podziwiał witrynki, co bacznie lustrował je wzrokiem, podobnie jak szklane słoje z piankami cukrowymi w kształcie gwiazdek. Popatrzył na półki, które dodała, i na wszystkie kolorowe akcenty zdobiące wnętrze. Z każdym krokiem grymas na jego twarzy się pogłębiał.
- Szuka pan jakiegoś słodkiego prezentu świątecznego? - zapytała pogodnie.
- Masz może krówki z syropem klonowym? - zapytał. - Rita robiła najlepsze krówki z syropem klonowym.
- Obawiam się, że nie. Ale mam praliny wedle jej przepisu. Może pan się skusi?
Zanim zdążył odpowiedzieć, potknął się o pudło stojące na podłodze. Było pełne świątecznych dekoracji, łańcuchów choinkowych i lampek, a na samym wierzchu leżała głowa piankowego bałwanka.
Pan Alders popatrzył na zawartość kartonu, jakby poczuł się nią osobiście urażony.
- Nie mów mi, że ty też będziesz stroiła wszystko na święta.
Cassidy zaśmiała się cicho.
- Przyznaję bez bicia, że owszem. W końcu biorę udział w konkursie na świąteczne dekoracje. Będzie pan oglądał kolejne pokazy?
- Musieliby mnie zaciągnąć wołami - wymamrotał. - Całe to miasteczko postradało zmysły. Święta na każdym rogu. A człowiek chciałby tylko trochę krówek i odrobiny spokoju.
Zmierzył ją wzrokiem, ewidentnie niezadowolony z tego, co widzi, ale jego krzywe spojrzenie sprawiło, że tylko zadarła podbródek i uśmiechnęła się szerzej.
Nie dziś, panie Alders. Nie mojego pierwszego dnia.
Zapewne w jego oczach wyglądała na kompletną idiotkę, gdy tak stała przed nim z dłońmi wspartymi na biodrach, w świątecznym sweterku ozdobionym prawdziwymi ledowymi lampkami. Ale nie zamierzała się tym przejmować. Jeśli ten człowiek nie lubił Bożego Narodzenia, to znalazł się w złym miejscu i rozmawiał z nieodpowiednią kobietą.
- Proszę dać mi znać, jeśli będzie pan chciał czegoś spróbować - powiedziała, jakby rzucając mu wyzwanie.
Staruszek chrząknął, po raz ostatni rozejrzał się z dezaprobatą po sklepie, po czym odwrócił się na pięcie i wyszedł.
Zoe, nowa przyjaciółka Cassidy, wpadła do środka, jeszcze zanim drzwi zdążyły się za nim zamknąć.
Cassidy poczuła, jak się odpręża i wypuściła z płuc powietrze, które nieświadomie wstrzymywała.
- Coś ty zrobiła panu Aldersowi? - zapytała Zoe. Trzymała w ramionach złoty wazon z bukietem czerwonych goździków, białych lilii oraz gałązek wiecznie zielonych roślin ze swojej kwiaciarni.
- Nie mam pojęcia. - Cassidy wzruszyła ramionami.
- Cóż, to dla ciebie! Kwiaty z okazji dnia otwarcia. Pomyślałam, że przyniosą ci odrobinę szczęścia... nie żebyś go potrzebowała. To miejsce wygląda niesamowicie i pachnie niebiańsko!
- Ale ze mnie szczęściara! - zawołała Cassidy, przyjmując kwiaty. - Są idealne. I takie świąteczne!
- Staram się jak mogę. - Zoe uśmiechnęła się promiennie.
- Napijesz się gorącej czekolady? - zaoferowała Cassidy, ruszając w stronę kącika kawiarnianego.
- Z przyjemnością. Jest strasznie zimno. Słyszałam, że tej nocy ma spaść piętnaście centymetrów śniegu.
- Aż tyle? Naprawdę? - Cassidy zapomniała, jak wyglądają opady śniegu na Środkowym Zachodzie. Czy to odstraszy klientów, czy zachęci ich do odwiedzin? Może powinna przygotować dodatkową partię gorącej białej czekolady dla dzieci, jeśli lekcje w szkole zostaną odwołane?
- Wygląda na to, że w następnych dniach czeka nas kilka zamieci, więc śniegu może spaść nawet więcej - powiedziała Zoe. - Miejmy nadzieję, że pogoda załamie się dopiero po otwarciu chatki Świętego Mikołaja dziś wieczorem. Przyjdziesz, prawda?
- Za nic bym tego nie przegapiła - odparła Cassidy.
- Chyba skuszę się na jeden z tych pełnoziarnistych herbatników w czekoladzie - stwierdziła Zoe.
- Poczekaj, mam też croissanty. - Cassidy zniknęła na zapleczu i po chwili wróciła z tacą świeżych rogalików.
- Trzeba było od razu tak mówić! Dawaj croissanta!
- Będzie jeszcze lepszy, jeśli zanurzysz go w czekoladzie, zaufaj mi. Zjadłam trzy, jeszcze zanim otworzyłam dziś rano - wyznała Cassidy.
Poczekała, aż Zoe zanurzy rogalik w gorącym napoju i weźmie pierwszy kęs, a ta wydała odgłos, który można było opisać wyłącznie jako pornograficzny.
- Dobre, prawda? - zapytała Cassidy ze śmiechem.
- To za mało powiedziane. Masz talent, moja droga.
- To jak ty z kwiatami. Dziękuję ci za ten bukiet, to naprawdę miłe z twojej strony.
- Nie ma za co. Wiem, że denerwowałaś się dniem otwarcia. Ale sądząc po tym, jak smakuje ta czekolada, nie masz się czym przejmować. - Zoe rozejrzała się wokół. - Zastanawiałaś się już, jak ozdobisz witrynę na konkurs?
- Pracuję nad tym. Chciałam najpierw otworzyć sklep, zanim wpadnę w świąteczną manię dekorowania.
Zamilkła na moment, a potem dodała:
- Przy okazji, poznałam Liama.
Zoe uniosła brwi i spojrzała na nią znacząco.
- Och, i co o nim myślisz?
Cassidy jęknęła.
- Wysoki, zrzędliwy, a jednocześnie wygląda na drwala, który mógłby występować w reklamie flaneli. - Wzruszyła ramionami, próbując przybrać swobodny ton. - Rywalizuje ze mną w konkursie. Mogłam się spodziewać, że będzie irytująco atrakcyjny.
Zoe uśmiechnęła się pod nosem.
- Hej, ja i Emily też z tobą rywalizujemy, wiesz?
- Tak, ale żadna z was nie planuje pełnego pokazu świetlnego połączonego z degustacją czekolady i barem pełnym pianek cukrowych! - zażartowała Cassidy. - Od Liama bije energia rywalizacji, czuję to. Wy bierzecie w tym udział tylko dla zabawy.
- A ty bierzesz w tym udział po to, żeby wygrać - powiedziała Zoe, rozbawiona.
- Ktoś musi - odpaliła Cassidy, a potem westchnęła. - Szkoda tylko, że mój największy rywal jest tak seksownym przystojniakiem.
- A więc Liam ci się podoba? - zapytała Zoe z błyskiem w oczach.
- Myślę, że okaże się bardzo upierdliwy. - Cassidy przybrała obojętny ton, chociaż rumieńce zalały jej policzki. - Zresztą jestem tu po to, by prowadzić sklep i wygrać ten konkurs, a nie rozpraszać się kolesiem o posępnym spojrzeniu.
- Skoro tak twierdzisz... - Zoe uniosła swój kubek w toaście.
Cassidy zmrużyła oczy, jednak nie mogła powstrzymać uśmiechu.
- Nie zaczynaj.
Ale prawda była taka, że nie mogła przestać fantazjować o Liamie. Po tym, jak pomógł jej dostać się z powrotem do sklepu, leżała w łóżku z szeroko otwartymi oczami i rozmyślała o nim aż do świtu. I były to, w rzeczy samej, bardzo interesujące myśli. Podejrzewała, że skutki uboczne rezygnacji z facetów na cały rok wreszcie dawały o sobie znać.
Niezależnie od tego, ile razy się beształa, nie mogła sobie wybić tego faceta z głowy. Rozpamiętywała, jak wyglądał, gdy tak stał w śniegu, na szeroko rozstawionych nogach i z zaciśniętą szczęką, niczym marudny drwal. Oczyma wyobraźni widziała, jak dźwiga drewno przez las, pot perli się na jego obojczykach, a podwinięte rękawy flanelowej koszuli odsłaniają przedramiona tak silne, że pewnie mógłby nimi rozłupać kłodę bez użycia siekiery. Wyobraziła sobie, jak odkłada drewno na ziemię i wbija w nią spojrzenie tych swoich burzowych oczu. Wziąłby ją w ramiona, docisnął do pnia sosny i położył szorstkie ręce na jej biodrach. A potem pocałowałby ją z tą milczącą intensywnością, z jaką robił wszystko inne. Ona wygięłaby plecy w łuk, a jego palce odnalazłyby guzik jej dżinsów i rozpięły go z wprawą. Chłód kory na jej skórze kontrastowałby z żarem jego ciała.
Liam z jej fantazji nie był powolny ani cierpliwy.
Jego pokryte odciskami palce wsunęłyby się pod gumkę jej majtek i zaczęły pieścić dokładnie to miejsce, w którym chciała go poczuć najbardziej, a którego nie znalazł wcześniej nikt inny. Wyobraziła sobie, jak wydaje stłumiony okrzyk, nie odrywając warg od jego ust, i wsuwa dłonie w jego potargane włosy, a on dociska ją mocniej do drzewa, przejmuje kontrolę, daje jej wszystko, o czym nawet nie wiedziała, że tego pragnie.
W tej sekretnej, niegrzecznej fantazji Cassidy nie przejmowała się konkursem, ani tym, że wyrzekła się mężczyzn na cały rok.
Wszystko, czego pragnęła na święta, to Liam.
I właśnie w tym momencie Liam we własnej osobie przekroczył próg, jakby potrafił wyczuć jej pożądanie. Zamarła, gdy stanął przed nią w dżinsach i koszulce termicznej z długim rękawem i rozejrzał się po sklepie, aż w końcu zatrzymał na niej spojrzenie tych swoich burzowych oczu.
Zoe wyczuła zmianę atmosfery, wymamrotała jakąś wymówkę i zniknęła w kuchni na tyłach sklepu.
Cassidy zmusiła się, żeby się poruszyć. Policzki jej płonęły i czuła pulsowanie żaru w miejscach, o których wolała nie myśleć. Wsparła się dłonią o blat, próbując wyglądać swobodnie, ale ręka ześlizgnęła się odrobinę.
- Sprawdzasz konkurencję, co?
Nie potrafiła niczego odczytać z jego miny, co niezmiernie ją irytowało.
- Błagam. Jakbym przejmował się konkurencją.
Zmrużyła oczy.
- Powinieneś.
Zrobił krok w jej stronę i powietrze zaiskrzyło między nimi.
- Czyżby?
- Mhmm. - Z trudem przełknęła ślinę, ale nie zamierzała się cofnąć. - Twoja natura Grincha ci nie pomoże, gdy u mnie zapłoną lampki i zacznie płynąć czekolada.
Mięsień zadrgał na jego szczęce, ale uśmiechnął się lekko.
- Myślisz, że jesteś taka twarda, cukiereczku?
Zadarła podbródek, ignorując ciepło rozlewające się w dole jej brzucha.
- Wystarczająco twarda, by pokonać ciebie.
Liam uśmiechnął się pod nosem i podszedł jeszcze bliżej. Na tyle blisko, że poczuła woń zimnego powietrza i cedru. Zapomniała języka w gębie.
- To nie ja powinienem się martwić o to, że zostanę pokonany.
- Och, jeszcze zobaczysz. - Dźgnęła go palcem w pierś i natychmiast tego pożałowała, gdy poczuła twarde mięśnie pod koszulką. - Marzyłam o tym wszystkim - o Maple Falls, o własnym sklepie, o najlepszej świątecznej sklepowej witrynie, od kiedy byłam dzieckiem. Nie masz szans. Powalę cię na łopatki.
Oczy mu pociemniały i zerknął na jej usta, a potem znów podniósł wzrok.
- Marzysz o tym, by znaleźć się ze mną w pozycji horyzontalnej, co?
- Nie pochlebiaj sobie.
- Za późno.
Jego uśmieszek oznaczał dla niej same kłopoty.
Cassidy spiorunowała go wzrokiem.
- Czy mogę coś ci podać? - Odwróciła się, przerzuciła warkocz przez ramię i ruszyła do kącika kawiarnianego. - Mam gorącą francuską czekoladę z przyprawami korzennymi. Jest niebiańska, ale mogłaby cię wprawić w zbyt świąteczny nastrój.
Zerknął na bulgoczący rondelek, a potem znowu popatrzył na nią.
- Nie, dziękuję. Chciałem tylko przyjść i złożyć ci gratulacje z okazji wielkiego otwarcia, jak przystało na miłego sąsiada.
Zmrużyła oczy.
- Nie jesteś wystarczająco męski, by poradzić sobie z ciemną, pikantną czekoladą, co?
Na jej słowa zareagował głośnym śmiechem.
- Zdziwiłabyś się. Po prostu nie jestem fanem wyszukanej czekolady.
- Czyżby? Założę się, że mogłabym to zmienić. Pozwól, że odgadnę twój ulubiony smak. Jestem w tym niepokojąco dobra.
- Tak? No to na kogo ci wyglądam?
Cassidy przygryzła dolną wargę i z namysłem zmierzyła go wzrokiem od stóp do głów. Posłuchaj swojej czekoladowej intuicji, upomniała się w myślach. Nie wyobrażaj sobie tego boskiego faceta nagiego i stojącego między twoimi...
- Dobrze się czujesz? - zapytał, unosząc brew.
Poderwała głowę.
- Idealnie. Nigdy nie czułam się lepiej. Czasami to po prostu trochę trwa. W końcu jestem boginią czekolady i w ogóle...
Podeszła pewnym krokiem do witrynki i sięgnęła po mleczną czekoladkę posypaną solą morską. Była pewna, że odgadła właściwie.
- Proszę, spróbuj tego.
Liam zbliżył się i wziął od niej czekoladkę. Wciąż patrzył jej prosto w oczy, a gdy ich palce się zetknęły, poczuła, jak przeszywa ją prąd.
Wrzucił smakołyk do ust i wzruszył ramionami.
- Jest w porządku.
Cassidy rozdziawiła usta. Nie była ot tak urażona. Odebrała to jako osobisty atak.
- W porządku? Dzięki tej czekoladce zdobyłam nagrodę paryskiej mistrzyni czekolady!
Godzinami pracowała w pocie czoła nad jej recepturą, a ten parobek w za ciasnej koszulce twierdził, że jest zaledwie w porządku?
Liam otarł kciukiem dolną wargę, zupełnie niewzruszony.
- Hm. Może Francuzi mają inny gust.
Oburzenie zapłonęło w jej piersi. Za kogo on się ma? Powinna była jednak posłuchać instynktu. Ten koleś to zdecydowanie psychopata.
- Mówiłem ci, nie przepadam za wyszukaną czekoladą. Wolałbym, żebyś dała mi Snickersa - dodał.
Cassidy straciła cierpliwość.
- Snickersa? Snickersa? - Podniosła głos, wspierając dłoń na biodrze, i spiorunowała Liama wzrokiem. - Czy ty żartujesz?
Kąciki jego ust drgnęły, ale się nie uśmiechnął. Spoglądał na nią spokojnym wzrokiem, który doprowadzał ją do szału.
- Po prostu nie widzę sensu w jedzeniu luksusowej czekolady. Tak samo jak nie widzę sensu w obchodzeniu świąt Bożego Narodzenia.
Cassidy już zupełnie straciła panowanie nad sobą.
- I może jeszcze uważasz, że Szklana pułapka to świąteczny film?
- Jedyny, który lubię. Zresztą, czy to ma jakieś znaczenie? Jaki to ma związek z tym wszystkim?
- Oczywiście, że to ma znaczenie! Jak inaczej miałbyś zaplanować listę świątecznych filmów? - Spojrzała na niego tak, jakby to była najbardziej oczywista rzecz pod słońcem.
- Listę świątecznych filmów - powtórzył bezbarwnym tonem, obracając w ustach te słowa, jakby nie był pewien, czy mu smakują.
- Nie masz swojej listy? - zapytała, przerażona.
- A ty masz?
- Oczywiście. Dziś wieczorem będę oglądać Śniętego Mikołaja, część pierwszą i drugą. A jutro Kevina samego w domu.
- Ta... - Pokręcił głową. - Jak już mówiłem, nie przepadam za świętami Bożego Narodzenia. Właściwie to ich nienawidzę. - Zacisnął szczękę, rzucając jej wyzwanie, żeby to jakoś skomentowała.
- Nienawidzisz? - Wyrzuciła ręce w górę. - Co jest z tobą nie tak?
- Gdy ostatnio sprawdzałem, wszystko było ze mną w porządku - odparł niskim, poirytowanym głosem.
Dla Cassidy święta Bożego Narodzenia zawsze były wyjątkowe, a stały się jeszcze ważniejsze po tamtym wypadku, w którym zginęli jej rodzice. To była jedyna magiczna rzecz, jaka jej pozostała. Migoczące lampki, na które patrzyła przez łzy. Zapach czekolady, którą babcia przynosiła jej w termosie do szpitala. Skarpeta na prezenty, którą pielęgniarka zrobiła specjalnie dla niej.
Święta były jej ostatnią deską ratunku.
- To praktycznie bluźnierstwo w Maple Falls, wiesz o tym? - rzuciła, tłumiąc gniew.
Jego spojrzenie złagodniało tylko odrobinę i uśmiechnął się kącikiem ust.
- Jak uważasz, cukiereczku.
W tym momencie Zoe wyjrzała z zaplecza.
- Pora już na mnie - stwierdził Liam. - Muszę wracać do sprzedawania ludziom prezentów. W końcu to świąteczny czas i tak dalej. Pięć dolarów za tę czekoladkę wystarczy? - Nie czekając na odpowiedź Cassidy, położył pięciodolarowy banknot na ladzie. - Do zobaczenia później - dodał i pomachał jej na pożegnanie.
Cassidy szybko wróciła za ladę. Nie odrywała wzroku od Liama, który właśnie przechodził przez ulicę. Zoe nic nie mówiła, tylko sączyła czekoladę, z uśmiechem obserwując przyjaciółkę.
- No co? - zapytała w końcu Cassidy.
Zoe oparła się o blat.
- Jeśli będziesz dłużej się tak gapić, szyba ci zaparuje - oświadczyła konspiracyjnym szeptem.
Cassidy pokręciła głową i schowała pięciodolarówkę do kieszeni.
- Ja się nie gapiłam. Ja piorunowałam go wzrokiem.
- A co za różnica? Jedno i drugie wynika z pasji, nie sądzisz?
- Pasji, ha! Już ja mu pokażę pasję. Pan Nie-Mam-Listy-Świątecznych-Filmów. - Cassidy sięgnęła po szmatkę i zaczęła przecierać nieskazitelnie czystą ladę.
- Zdajesz sobie sprawę, że wcale nie o to ci chodzi, prawda? A ja myślałam, że wyrzekłaś się mężczyzn na cały rok.
- Bo się wyrzekłam - oświadczyła Cassidy stanowczo. - Zresztą Liam zdecydowanie nie jest w moim typie. I ewidentnie nie jest mną zainteresowany.
- Ha, jak uważasz, cukiereczku.
- Nieważne. To nie ma znaczenia. Nie interesują mnie faceci.
Już raz dla mężczyzny zrezygnowała ze wszystkiego. Wyrzekła się tego, kim naprawdę była. Nie mogła sobie pozwolić na to, by teraz się rozpraszać. Właśnie dlatego zdecydowała się na ten rok abstynencji.
- Żadnych mężczyzn. Żadnych rozpraszaczy. Żadnych uroczych, niedorzecznie przystojnych farmerów, którzy pojawiają się w moim życiu, gdy jestem boso i nie myślę jasno.
- Nie zapominaj o tych potarganych włosach i długich rzęsach.
Cassidy znowu zerknęła w stronę okna, chociaż Liam dawno już zniknął.
- Przysięgam ci, że nie zamierzam się związać z tym zrzędliwym Grinchem.
Zoe poklepała ją po dłoni.
- Słynne ostatnie słowa, moja droga.