Rozdział II: Cień jako część narodzin
"Być może powiecie: najpierw mówi się nam, że nie ma się czego bać, a teraz pokazuje się nam to, co straszne. Właśnie dlatego - byście mogli zobaczyć całość. Bo tylko wtedy, gdy poznacie i światło, i cień, dobro i zło, zrozumiecie, że chaos jest częścią prawdy. I częścią narodzin." (inspiracja: Drunvalo Melchizedek)
Ciemna strona świadomości
Nie chodzi o to, by się bać. Chodzi o to, by widzieć. Nie zatrzymujemy się na tym, co pozytywne - bo świadomość nie nie analizuje tylko tego co inne. Świadomość obejmuje wszystko: radość i ból, światło i cień, porządek i chaos - zapisuje jednak to co inne i nie analizuje.
Chaos jako część narodzin
W chwili, gdy coś się rozpada, coś innego się rodzi. To, co nazywamy "ciemnością", często jest przestrzenią przejścia. To, co nazywamy "złem", bywa niezrozumianym impulsem do transformacji. Ten stan nie jest stagnacją, lecz liminalnością - chwilą zawieszenia na progu, w której stare ustępuje miejsca nowemu. W tradycji tybetańskiej mówi się o bardo, przestrzeni pomiędzy, gdzie świadomość przechodzi przez próg i otwiera się na przemianę. Tak rozumiany chaos jest częścią narodzin: przejściem, które prowadzi ku nowemu porządkowi.
Remanencja - cień energetyczny
W naukach ścisłych remanencja oznacza wartość indukcji magnetycznej utrzymującą się w materiale po usunięciu pola.
W radiestezji, zgodnie z tradycją Stowarzyszenia Rzeczoznawców Radiestezji w Warszawie, remanencja rozumiana jest jako ślad energetyczny - cień pozostawiony przez każdy przedmiot, istotę czy wydarzenie.
To zapis w biopolu lub aurze, który trwa w przestrzeni i przypomina, że narodziny i cień są splecione w jednym rytmie.
Cień jako pamięć i obecność - Płock
Cień bywa pamięcią dusz, które domagają się zauważenia. Podczas obrzędu jesiennych Dziadów na placu synagogalnym w Płocku uczestniczyłem jako strażnik pamięci, niosąc wieniec i trzymając pochodnię.
W tym miejscu, naznaczonym historią i cierpieniem, cień stał się obecnością poległych, którzy zostali uhonorowani i przyjęci. Światło, które zapalałem, nie było lampką czy zniczem, lecz światłem obecności - światłem świadomości, które rozświetla drogę duszom i przypomina żyjącym o ich historii.
Cień historii - Przełęcz Dukielska
Są miejsca, gdzie cień jest szczególnie gęsty. Przełęcz Dukielska, gdzie w 1944 roku zginęły dziesiątki tysięcy żołnierzy, nosi w sobie ciężar energii, która trwa w przestrzeni. Choć byłem kilkadziesiąt kilometrów dalej, w miejscowości Wieżanka, odczuwałem obecność tych dusz.
W ciszy i skupieniu mogłem im pokazać światło - światło prowadzące ku drodze, ku przemianie.
Tak jak w Płocku, światło obecności stało się bramą, przez którą cień historii mógł zostać zauważony i uhonorowany.
Miejsca, gdzie cień przemawia
Są przestrzenie, w których cień nie jest tylko metaforą, lecz żywą obecnością. Pamięć dusz, które odeszły, domaga się zauważenia, a światło obecności staje się bramą prowadzącą ku przemianie.
Na placu synagogalnym w Płocku, podczas jesiennych Dziadów, cień przemówił poprzez obecność poległych. Niosąc wieniec i trzymając pochodnię, mogłem poczuć, że światło nie jest zniczem, lecz obecnością - energią, która otwiera drogę duszom i przypomina żyjącym o historii.
Podobnie w okolicach Przełęczy Dukielskiej, gdzie w 1944 roku w krwawych walkach życie straciły dziesiątki tysięcy żołnierzy... cień historii był odczuwalny nawet kilkadziesiąt kilometrów dalej.
W ciszy i skupieniu mogłem pokazać im światło - światło prowadzące ku drodze, ku uwolnieniu. Ciężar, który przez lata spoczywał w tym miejscu, mógł zostać rozświetlony i przemieniony.
Takie miejsca uczą, że cień nie jest tylko ciemnością, lecz pamięcią, obecnością i energią, którą można przyjąć i rozświetlić.
Praktyka: Objęcie cienia
- Usiądź wygodnie w ciszy.
Zadaj sobie pytanie: Czego nie chce moja świadomość widzieć?
- Pozwól, by wspomnienie, emocja - pojawiły się bez oceny.
- Oddychaj. Nie analizuj. Nie uciekaj.
Powiedz: Widzę cię. Jesteś częścią mnie. Dziękuję.
Rozdział III: Merkaba -
pojazd świadomości, metafora obecności
Merkaba - pojazd między wymiarami
Merkaba to nie pojazd w sensie fizycznym. To wirująca przestrzeń energetyczna, która może przenieść ciało i ducha między wymiarami. Jej średnica - według przekazów - wynosi od 50 do 60 stóp, a niektóre źródła mówią nawet o 100. Pokonywanie odległości opisywane jest z prędkością światła.
Jej nazwa składa się z trzech sylab: Mer - światło, Ka - dusza, Ba - ciało. Pochodzi ze starożytnego Egiptu, gdzie oznaczała zjednoczenie trzech aspektów istoty ludzkiej w ruchu ku wyższym wymiarom. W tradycji hebrajskiej Merkaba była rydwanem Bożym - wizją proroka Ezechiela, który widział pojazd boskiej chwały unoszący się ponad światem. Nie był to pojazd materialny, lecz obraz duchowej transformacji i spotkania z boską obecnością.
Dla niektórych osób, które podchodzą sceptycznie do pracy z energiami, konieczne jest poczucie czegoś fizycznego. Skoro nie widzą subtelnej przestrzeni, nie dostrzegają wirującej energii, próbują ją sobie narysować, wyobrazić, nadać jej kształt. Tak jak w przypadku wielu innych rzeczy, powstają obrazy i schematy, które mają zastąpić główną postać - choć w istocie są tylko próbą uchwycenia tego, co nieuchwytne.
W dalszych częściach książki będziemy rozwijać ten temat stopniowo, pokazując, jak Merkaba funkcjonuje zarówno jako energetyczna struktura, jak i jako symbol wyobraźni, który pomaga ludziom zbliżyć się do doświadczenia obecności.
Merkaba jako metafora obecności
Nie szukaj Merkaby jako pojazdu w materii. Nie znajdziesz jej - bo ona nie istnieje fizycznie. To metafora obecności, połączenia, przeniesienia świadomości. Kiedy pracuję z osobami w Afryce, Hiszpanii czy Irlandii, nie podróżuję tam fizycznie. Łączę się energetycznie, przenoszę się przez pole świadomości.
Czy używam do tego Merkaby? Być może TAK. Jednak to tylko nazwa - jak Neptun, Hades czy Ares - przypisana, by opisać coś, czego nie da się nazwać.
Merkaba w świętej geometrii
Merkaba jest także częścią świętej geometrii. Geometrycznie to dwa przeciwstawnie skierowane tetraedry, tworzące trójwymiarową gwiazdę. Jeden skierowany w górę symbolizuje energię męską, niebiańską i aktywną, drugi skierowany w dół - energię żeńską, ziemską i receptywną. Razem tworzą harmonię i równowagę, przestrzeń, w której świadomość może się poruszać i transformować.
Ta struktura nie jest tylko figurą geometryczną. Jest zapisem ruchu, rytmu, obecności. To przestrzeń, która może zostać aktywowana przez oddech, intencję, medytację.
Dla czytelników
Dla tych, którzy nie rozumieją, Merkaba może być bajką. Dla tych, którzy czują - jest strukturą światła. Dla mnie - jest pojazdem obecności, który nie potrzebuje kół, silnika ani mapy. Jest rytmem, który prowadzi mnie do drugiego człowieka.
