Święta pachnące pomarańczą - Katarzyna Kożuchowska

Kup ebooka

38.90 zł
31.12 zł (38,90 zł najniższa cena z 30 dni)

-
Proszę czekać

 

 

15 grudnia

 

 

 

 

 

WŁODEK

 

Zapach waniliowej świeczki, ciche, miarowe trzaskanie ognia w kominku i album pełen zdjęć były wszystkim, czego potrzebował. Zimowe wieczory zazwyczaj spędzał w bujanym fotelu, przeglądając fotografie sprzed lat i wspominając wszystkie cudowne chwile, jakich doświadczył.

Miał za co dziękować.

Wiódł dobre, dostatnie życie. Był dwukrotnie żonaty, doczekał się syna, przyszywanej córki i trójki wnucząt.

O ile jego dzieciaki były już dorosłe i radziły sobie dość dobrze, o tyle młodsze pokolenie nieustannie zmagało się z jakimiś wyzwaniami. Śledził je z boku i szczerze podziwiał za siłę i determinację w działaniach.

Najstarsza z nich - Klara - była wspaniałą, ciepłą osobą, która pomimo swojej niezdarności roztaczała wokół niewątpliwy urok osobisty. Uwielbiał w niej empatię - cechę, która w dzisiejszych czasach coraz bardziej wychodziła z mody.

Jej młodszy brat Kosma, obecnie mieszkający w Ameryce, potrafił rzucić wszystko, by spełniać swoje marzenia. I chociaż los go przy tym nie oszczędzał, miał w sobie determinację, o której Włodek mógł tylko pomarzyć.

A co do Ady, wnuczki jego drugiej żony... Była chodzącą delikatnością i wdziękiem, których próżno było szukać u przedstawicielek jej pokolenia.

Każde z nich było wyjątkowe na swój sposób, każde napawało Włodka dumą. Wywoływali w nim nostalgię, dzięki której przenosił się do momentów, kiedy on także mógł nazywać się młodym. To właśnie za ich sprawą mężczyzna czuł się tak, jakby wciąż miał przed sobą mnóstwo pięknych lat...

Niestety, czasy, w jakich przyszło im wszystkim żyć, nie należały do najłatwiejszych, dlatego rzadko kiedy miał okazję zobaczyć swoich bliskich. Brakowało mu ludzi wokół, śmiechów, opowieści i jego własnych kontrowersyjnych popisów wywołujących niekiedy zażenowanie wśród gości. Nienawidził samotności. Czuł się bowiem wówczas, jakby tracił wszelkie siły witalne. Jakby gasł. Nie był stworzony do pustelniczej egzystencji, o nie!

- No i co, Baśka? Jakieś rady na doskwierającą samotność? - zapytał, wpatrując się w fotografię swojej drugiej żony.

Poznali się zaledwie pięć lat temu przez Internet, jednak była to miłość wszechogarniająca i szalona. Miłość, której nie spodziewał się, że jeszcze kiedykolwiek dozna, i to w tym wieku (a miał wówczas siedemdziesiąt dwa lata)! Niestety, ich wspaniale rozwijająca się relacja została szybko zakończona - Basia zachorowała i zmarła zaledwie rok po ich ślubie.

Tak strasznie za nią tęsknił! Miała w sobie tyle życia. Każdy dzień z nią był przygodą. To ona otworzyła mu oczy na świat - podróżowali razem tuż przed jej odejściem, zwiedzali wszystkie miejsca, które marzyła ujrzeć na własne oczy...

Była wariatką w pozytywnym tego słowa znaczeniu, co w połączeniu z jego wrodzonym ekscentryzmem stanowiło wybuchową mieszankę. Żałował, że spotkał ją tak późno, a jednocześnie był ogromnie wdzięczny za to, że stanęła na jego drodze nawet na tak krótko.

Jego muza, jego dojrzała miłość...

Odłożył album na bok i podniósł wzrok. Na chwilę zaparło mu dech w piersi - za oknem delikatnie sypał biały puch! Zerwał się na równe nogi i przywarł do szyby, zupełnie jakby wciąż był energicznym młodzieńcem. Z zachwytem obserwował malutkie płatki śniegu spadające z gracją na ziemię.

Poczuł wzbierającą energię i chęć do działania. Miał już dość użalania się nad sobą w tych pustych czterech ścianach.

- No dobra, chyba już rozumiem, Baśka - powiedział z uśmiechem, biorąc do ręki jej ulubioną świąteczną ozdobę: pomarańczę z wbitymi w nią goździkami.

Pamiętał, jak wieczorem, tuż przed ich ostatnimi wspólnymi świętami, z uśmiechem na twarzy rozkładała wszędzie ozdobione owoce, zachwycając się ich zapachem. Od tej pory on także go uwielbiał, bo przypominał mu o niej.

- Zorganizuję święta wszechczasów! Będą one niezapomniane. Wszyscy się zjadą, spędzimy mnóstwo czasu razem. Tego właśnie chcesz, prawda?

Ho, ho, ho!!!

Gdyby ktoś przechodził w tym momencie pod oknem domu Włodka, zobaczyłby starszego pana z narzuconym na plecach kocem, tańczącego, śpiewającego świąteczne piosenki i śmiejącego się do rozpuku.

Tak, Włodek był ekscentrykiem i pielęgnował w sobie tę cechę. Potrafił również cieszyć się jak wariat z małych rzeczy i wiedział, że te święta będą najlepsze od lat.

 

 

KLARA

 

Klara wpatrywała się we własne odbicie w lustrze, czując skrajną rozpacz i niedowierzanie. Czy to możliwie, że w przeciągu zaledwie kilku godzin przybyło jej tyle zmarszczek? I te paskudne cienie pod oczami...! Gdzie się podziały jej urocze dołeczki? Zastąpiły je zapadłe, wychudzone policzki! Dlaczego tak łupie ją w kręgosłupie i strzela jej kostka za każdym razem, gdy zrobi bardziej gwałtowny ruch?

Słyszała wiele historii o tym, że po trzydziestce człowiek zaczyna się sypać, ale nie podejrzewała, że będzie aż tak źle!

Ze łzami w oczach odeszła od lustra, nie mogąc uwierzyć, że naprawdę przekroczyła tę ponurą granicę. Dzień jej urodzin nigdy nie napawał ją optymizmem. Nie rozumiała, jak inni ludzie mogli się cieszyć z tego, że byli o rok starsi?

W końcu co tu świętować, skoro nie osiągnęła w swoim życiu żadnych sukcesów?

Mężczyzny brak. Jak dotąd trafiała na samych bałwanów, co było niezwykle dołujące w porównaniu ze szczęśliwymi, miłosnymi podbojami jej koleżanek. Co do nich samych... Każda miała partnera, a niekiedy także i dzieci, co znacznie utrudniało kontakty towarzyskie. Jak już dochodziło do tych rzadkich spotkań, Klara zazwyczaj nie miała nic do powiedzenia - nie posiadała w końcu męża, a za dziećmi nie przepadała.

Całe szczęście, że była jeszcze Miłka! - jej najlepsza przyjaciółka, jedyna osoba, która potrafiła znaleźć dla niej czas.

Pracę, owszem, miała, ale bynajmniej nie odzwierciedlała marzeń o karierze, które Klara snuła na studiach. Zajmowała posadę sprzedawcy w "Rajskich Mydełkach" - firmie trudniącej się produkcją lipnych kosmetyków do ciała.

Hobby? Lubiła sport, jednak nie było to uczucie odwzajemnione. W liceum grała w hokeja, lecz po tym, jak nieprzemyślanym machnięciem kija złamała stopę koleżance, wyrzucono ją z drużyny. Później próbowała swoich sił w squashu, jednak uszkodziła lampę, gdy z impetem uderzyła rakietą o piłkę, nie do końca celując tam, gdzie należało. Taniec towarzyski również okazał się nietrafionym wyborem - jej partner nieustannie narzekał na to, że depcze mu po stopach. Na trzecich zajęciach owinął swoje buty piankami, co było nad wyraz niemiłym gestem skierowanym w jej stronę. I z tego w końcu zrezygnowała, postanawiając zająć się poszukiwaniami kolejnego zajęcia.

I tak, zważywszy na to wszystko, można łatwo wywnioskować - trafnie zresztą - że Klara była typem pechowca. Jeżeli miało się wydarzyć coś dziwnego, a czasem wręcz absurdalnego w promieniu kilku kilometrów, zawsze brała w tym udział. A teraz do wachlarza nieszczęść mogła dołączyć ukończenie trzydziestu lat.

Ten dzień zapowiadał się wspaniale, doprawdy!

Z przeświadczeniem o bezsensowności własnej egzystencji Klara udała się do znienawidzonej przez siebie pracy. Wiele razy wyobrażała sobie, jak odchodzi z firmy. Najpierw bohatersko wyrzuciłaby z siebie wszystkie powody, dla których nie chciała być dłużej pracownikiem "Rajskich Mydełek", a potem, przy aplauzie reszty zatrudnionych tam osób i w atmosferze skandalu, wyszłaby z tego przybytku po raz ostatni.

Dziś, w dniu trzydziestych urodzin, marzyła o tym jeszcze mocniej niż zwykle.

- Smoczyca idzie, uważaj! - ostrzegł ją Michał, jej kolega z biurka obok.

Klara drgnęła, powracając do rzeczywistości, i szybko zaczęła udawać, że jest pochłonięta pracą. Pisała jak szalona na klawiaturze, wybierając byle jakie litery i marszcząc przy tym czoło, co miało być oznaką głębokiego skupienia na przydzielonym jej zadaniu.

Jej sąsiad obrał inną taktykę. Zerwał się na równe nogi i zaczął umizgiwać się do pani prezes:

- Szefowa to zawsze pięknie wygląda, jednak dziś to już przesada! Ta garsonka idealnie podkreśla pani szare oczy.

Klara uniosła brwi, z trudem powstrzymując się przed pełnym dezaprobaty ruchem głowy.

- Moje oczy są niebieskie, a ty masz fatalne wyniki sprzedaży i żadne komplementy tego nie zmienią.

- Auć! - mruknęła Klara, kiedy czerwony na twarzy Michał wrócił z powrotem na swoje miejsce. - Smoczyca znów zaatakowała cię ogniem.

- Nienawidzę tego miejsca i siebie w nim też.

- A ktoś je lubi? - rzuciła Klara, przeklinając pod nosem na dźwięk służbowego telefonu, który bardzo niechętnie odebrała. - "Rajskie Mydełka", cudowne zapachy i gładka skóra. W czym mogę pomóc?

- To jakiś żart? Pani sobie ze mnie kpi? Mam całe ciało w pęcherzach! Co to za gówno sprzedajecie?

Klara westchnęła męczeńsko, po czym bezceremonialnie przerwała połączenie. Nie miała dziś ochoty wysłuchiwać tego gderania... Nie ona produkowała to dziadostwo, dlaczego zatem musiała tolerować cudze marudzenie? Jakby nie miała własnych kłopotów...

A miała ich wiele. Największy z nich - stał tuż za nią i był świadkiem jej niezbyt miłego zachowania względem konsumenta.

- Zielińska, na dywanik. Ale już!

Klara poszła za Smoczycą do jej gabinetu, a tam zastała Krzyśka - największego kabla w całej firmie, o którego działaniach krążyły legendy. Ponoć składał szefowej cotygodniowe raporty i miał teczki na wszystkich pracowników.

Klara zastanawiała się, co też umieścił w skoroszycie na jej temat prócz zrobionych z ukrycia zdjęć, na których rozkoszowała się jedzeniem poza do tego przeznaczoną przerwą (tak, Krzysiek wykonywał takie fotografie, kiedy myślał, że nikt go nie widzi).

Pełen satysfakcji uśmiech mężczyzny przelał czarę goryczy.

Klara postanowiła, że nie pozwoli się po raz kolejny upokarzać. Nie w ten traumatyczny dla niej dzień.

- Mam dość. Zwalniam się! - wyrzuciła z siebie, sama zaskoczona własną odwagą.

- Słucham? - Smoczyca nie kryła zdziwienia postawą swojej podwładnej.

- Nie będę sprzedawać mydeł, które powodują alergię, są testowane na zwierzętach i posiadają nielegalnie wystawione certyfikaty. Te mydła to najgorsze ścierwa, z jakimi miałam do czynienia w całym swoim życiu, włączając w to mojego eks, który na drugiej randce powiedział mi, że mam za grube łydki!

Rozmowa, która szybko przekształciła się w krzyki, nie należała do najprzyjemniejszych dla Klary. Gdy dziewczyna opuściła gabinet Smoczycy, poczuła ulgę. Jej odejściu z pracy nie towarzyszyły jednak fanfary, tak jak sobie wyobrażała, lecz zszokowane spojrzenia kolegów zdegustowanych jej zachowaniem.

Klara miała to jednak gdzieś. Rozpoczęła nowe życie, na własnych zasadach. Kiedy wyszła przed budynek, wzięła głęboki oddech, czując w powietrzu mniej zanieczyszczeń niż zazwyczaj.

Tak. Od teraz będzie inaczej. Lepiej.

Zrobiła pierwszy krok. Była niczym Erin Brockovich, a niedługo stanie się Bridget Jones, gdy tylko spotka na swojej drodze Marka Darcy'ego. Jej życie w końcu stanie się piękne, tak jak przedstawiały to jej ukochane filmy. Może z wyłączeniem Igrzysk Śmierci - tego scenariusza wolałaby nie powielać.

Pełna werwy i nadziei na lepsze jutro, Klara śmiało ruszyła przed siebie, z impetem wpadając do otwartej studzienki kanalizacyjnej wprost na barki umorusanego robotnika.

Mężczyzna zaczął wrzeszczeć przekleństwa, usiłując pozbyć się niespodziewanego ciężaru ze swoich ramion. Przerażona dziewczyna również zaczęła krzyczeć, starając się desperacko wydostać ze studzienki, co skończyło się rozdarciem jej spódnicy na tyłku i twardym lądowaniem na kolanach.

- Co to ma być, do cholery? - wrzasnął robotnik, dostrzegając przed swoimi oczami kolorowe majtki przedstawiające Kubusia Puchatka ściskającego w rękach słój z miodem.

Upokorzona Klara zerwała się na równe nogi, czując rumieńce wypływające jej na twarz.

Siedzące na ławce nieopodal dziesięcioletnie dziecko wybuchło śmiechem.

Przy akompaniamencie dzikich ryków wrednego gówniaka, z dziecięcymi gaciami wystawionymi na widok publiczny, Klara ruszyła w stronę domu, nie mogąc przypomnieć sobie, żeby w jakimkolwiek filmie, który znała, główna bohaterka była aż takim pechowcem.

Może poza wspomnianą wcześniej Bridget Jones, jednak ona przynajmniej zrobiła karierę i znalazła miłość.

Tylko SMS od dziadka był w stanie poprawić jej humor:

24 grudnia. Biba na święta u starego ekscentryka. Sto lat, staruszko!

 

 

FILIP

 

- "Jesteś przystojnym, inteligentnym mężczyzną. Jesteś seksownym lwem, który może zdobyć serce każdego kociaka. Nie ma rzeczy niemożliwych dla takiego samca alfa jak ty. Słowo niemożliwe nie istnieje w twoim słowniku. Możesz wszystko. Powtórz to".

Filip słuchał głosu wydobywającego się z nagrania męskiej afirmacji, którą znalazł na YouTubie, kiwając ochoczo głową i prężąc niemal niewidoczne muskuły przed lustrem.

- "Ryknij na znak, że jesteś nie do pokonania".

Filip chrypnął, po czym zakasłał, niezbyt zadowolony z własnego występu. Facet na nagraniu jednak go za to pochwalił, co mężczyzna skwitował łobuzerskim uśmiechem.

Wcale nie był taki stary, jak mu powiedział wczoraj ojciec. W porządku, miał dwójkę dorosłych dzieci, z których jedno skończyło właśnie trzydzieści lat, jednak to wcale nie oznaczało, że musiał sobie od razu wybierać trumnę. Jego ojciec był znacznie od niego starszy, a często zachowywał się jak klaun, byleby tylko zwrócić na siebie uwagę.

Filip nie rozumiał, dlaczego ten ramol wyśmiał jego przyciemnione za pomocą farby włosy i stwierdził, że przypomina podstarzałego Kena w kryzysie wieku średniego. Miał czterdzieści dziewięć lat i według wszelkiej maści poradników, które czytywał, znajdował się w fazie głębokiego rozkwitu. Mógł całkowicie odmienić swoje życie i właśnie to zamierzał zrobić.

Chciał znaleźć kobietę, która zaopiekuje się nim tak, jak na to w pełni zasługiwał. Miał już dość samotnych wieczorów, gotowych dań, które musiał nabywać w Biedrze, i nieupranych skarpet, które zawsze jakimś cudem gubiły swoją parę. Nadszedł czas, aby otrząsnąć się z tego amoku, w który wpadł tuż po rozwodzie z najgorszą kobietą, jaka stąpała po tej ziemi, i znaleźć nową miłość.

Najlepiej w wymiarach dziewięćdziesiąt na sześćdziesiąt na dziewięćdziesiąt.

- Wyglądasz jak gwiazda - powiedział do siebie, klepiąc swoją klatę, jak na prawdziwego macho przystało. - Dziś wyrwiesz jakąś loszkę. Nie zaśniesz w łóżku sam.

- Wyglądasz jak kretyn.

Filip drgnął. Odwrócił się i z zaskoczeniem dostrzegł swojego ojca, który patrzył na niego z niesmakiem.

- Co cię naszło z tym gadaniem do lustra i słuchaniem tych bzdur? Większych bredni w życiu nie...

- Długo tu stoisz? - Filip szybko wyłączył aplikację, starając się przejść do porządku dziennego nad tym, że przyłapano go w tak intymnej dla niego chwili.

- Dość długo, żeby dowiedzieć się, że twoje ryki samca alfa prędzej przywodzą na myśl piski uciekającej przed kotem myszy.

- Przyszedłeś w jakimś konkretnym celu?

Filip oparł się nonszalancko o szafkę, naśladując tym samym bad boyów, których widział w amerykańskich produkcjach.

- W tym roku urządzam Wigilię.

- Ty? - Filip szczerze się zdziwił, na chwilę porzucając swoją postawę łamacza niewieścich serc - Przecież ty nie potrafisz gotować! Chyba że to będzie Boże Narodzenie, podczas którego goście muszą przynieść własne potrawy.

- Ogarnę to wszystko - odparł pewnie ojciec. - I ty mi w tym pomożesz.

- Ja? Nie, nie wkręcisz mnie w ten cyrk! Skoro wpadłeś na taki pomysł, to chyba wiedziałeś, na co się piszesz?

- W sklepach spożywczych spotkasz wiele loszek. Nic bardziej ich nie roztkliwia niż nieporadny mężczyzna na dziale warzywnym, a ten opis idealnie do ciebie pasuje.

Filip zaczerwienił się, posyłając ojcu pełne niechęci spojrzenie. Ten jednak uśmiechał się od ucha do ucha, pewny - słusznie zresztą - że przekonał syna do swojego planu.

Bo Filip zgodził się, oczywiście. Nie mógł odmówić staruszkowi w potrzebie. Nie mógł odmówić również sobie szansy na podryw stulecia.

 

 

ADA

 

Ada na chwilę przerwała notowanie i z zaskoczeniem przeczytała SMS-a od swojego przyszywanego dziadka:

Wigilia z bęcwałem i całą ferajną. Odmowy nie przyjmuję.

Dziewczyna wpatrywała się w wiadomość, czując mieszaninę wstydu, lęku i bólu, które całkowicie wyłączyły ją z dalszego uczestnictwa w wykładzie.

Nie wiedziała, jak powinna zareagować na propozycję wspólnej Wigilii. Po śmierci babci, jej najbliższej przyjaciółki, rzuciła studia i wyjechała z rodzinnego miasta do stolicy, żeby tam zapomnieć o wszystkim, co się wydarzyło. Chciała się odciąć od tego ogromnego cierpienia. Nie mogła, nie była w stanie wspierać pogrążonego w żałobie Włodka, bo sama nie potrafiła sobie poradzić z odejściem babci. Zostawiła wszystko i zrobiła to, co umiała najlepiej - uciekła.

Potrafiła pomagać obcym ludziom - studiowała w końcu socjologię, a w wolnym czasie brała udział we wszelkiego rodzaju wolontariatach - jednak najbliższym i sobie samej nie była w stanie w żaden sposób ulżyć w bólu.

Z trudem wytrzymała do końca zajęć, choć i tak nie wiedziała, co się podczas nich działo. Po wyjściu z sali wykręciła numer do swojej mamy.

- Tak, Ado? - Flora przywitała ją jak zwykle oficjalnym tonem.

Kobieta w niczym nie przypominała wyluzowanej, szalonej Basi, od której Ada mogła nauczyć się, czym były ciepło i bliskość drugiego człowieka. Gdyby nie ona... chyba nigdy by się tego nie dowiedziała.

- Dostałaś SMS-a od Włodka? Zaprasza do siebie na Wigilię.

- Mówisz o tej dziwnej, bardzo nieadekwatnej do zbliżającego się święta wiadomości? Tak, widziałam. Niestety, mamy z Witkiem inne plany. Było dla mnie oczywiste, że do nas dołączysz.

Witek nie był jej ojcem, lecz ojczymem - apodyktycznym i aroganckim, którego szczerze nie znosiła. Wigilia w jego towarzystwie była ostatnim, na co miała ochotę.

Ada westchnęła, podejmując szybką decyzję - wybrała mniejsze zło.

- Ja chyba dołączę do Włodka.

W słuchawce zaległa cisza. Ada wiedziała, że w ten sposób jej mama okazuje dezaprobatę.

- Nie chcę, żeby był sam w tym dniu - starała się wytłumaczyć swoją decyzję.

- Nie będzie sam. Ma syna i wnuki.

- Chyba musimy się z nim kiedyś spotkać. On może nas potrzebować.

- Naprawdę tego chcesz?

- Ja... Myślę, że babcia by tego chciała - bąknęła Ada.

- Muszę kończyć. Rób, co chcesz. Nie licz jednak na to, że ja będę uczestniczyć w tym widowisku. Nic nikomu nie jesteśmy winne - zakończyła Flora i rozłączyła się.

Ada usiadła na ławce przed uczelnią i wyciągnęła z torby kopertę, którą otrzymała od babci tuż przed jej śmiercią. Zawierała kartkę z wypisanymi w punktach rzeczami do zrobienia, których Adzie nie udało się jak dotąd zrealizować:

 

1. Ciesz się życiem. Każdym dniem z osobna.

2. Skompromituj się publicznie. Pozbądź się wstydu.

3. Zaśpiewaj lub zatańcz wśród obcych ludzi. Poczuj radość.

4. Nie bój się miłości. Nie ma czego!

5. Uwolnij Florę od jej sztywniactwa. Nikt tego nie zniesie na dłuższą metę.

6. Dokończ to rozpoczęte dawno temu prawo jazdy. Dasz radę!

7. Pomagaj ludziom. Każdemu, kto tego potrzebuje.

8. Pokochaj siebie. Jesteś cudowna!

9. Nabierz odwagi. Tylko strach nas powstrzymuje przed wielkimi rzeczami.

10. Zaopiekuj się Włodkiem. To dobry człowiek.

 

Ada przebiegła wzrokiem po liście, postanawiając, że zacznie w końcu działać. Od końca, tak na początek.

 

 

FLORA

 

Flora czuła irytację. Właściwie nie było to nic nowego, bo przez większość czasu czuła irytację, zmartwienie i niechęć do wszystkiego. Życie było trudne i nikt nie wiedział o tym lepiej niż ona sama. Przynajmniej z takiego założenia wychodziła.

- Ady nie będzie u nas na Wigilię - oświadczyła sztywno do swojego męża.

Witek uniósł oczy znad gazety, wzruszając ramionami.

- No i ekstra! Jedna gęba mniej do wykarmienia.

- Mówisz o mojej córce.

- Tak, wiem, przepraszam - rzucił bez przekonania. - Nie obraź się, ale Ada i tak nie jest zbyt rozrywkowym towarzystwem. Z nią czy bez niej... nie ma żadnej różnicy. To dziewczę nie ma w sobie życia.

Flora dobrze o tym wiedziała. Po śmierci Baśki, jej matki, Ada zamknęła się w sobie i stała się jeszcze bardziej nieśmiała niż wcześniej, a przy Witku rzadko kiedy w ogóle zabierała głos. Flora domyślała się, że wynikało to z jej niechęci do nowego ojczyma. Nie mogła nic na to poradzić, zresztą nie wiedziała, jak miałaby porozmawiać na ten temat z córką. Po prostu pewnego dnia przedstawiła jej swojego nowego adoratora i podała datę ich ślubu. Czy popełniła błąd? Tego też nie wiedziała. Z Adą nigdy nie była połączona żadną głęboką więzią, bo jako samotna matka musiała poświęcić całe swoje życie pracy, aby obie mogły funkcjonować na dobrym poziomie.

Po wyprowadzce córki z rodzinnej miejscowości Flora niejako poczuła ulgę. Myślała, że jak będą egzystować w oddaleniu od siebie, to może zaczną się lepiej rozumieć, jednak nic takiego nie miało miejsca. Choć wydawało jej się to niemal niemożliwe, ich relacja stała się jeszcze bardziej trudna, a Ada całkiem się od niej odseparowała. Flora nie potrafiła przebić dzielącego ich muru. Kompletnie nie znała swojej córki i właśnie to w tej chwili dotarło do niej z całą mocą.

Przypomniała sobie słowa swojej postrzelonej matki, które wypowiedziała kilka dni przed odejściem: "Musisz porozumieć się z Adą. To twoja córka, powinnyście być sobie najbliższe! Napraw to, dopóki jeszcze się da, bo będziesz tego żałować do końca życia, tak jak ja..."

Flora poczuła narastającą panikę. Dało się to zrobić? Czy było już za późno? Dlaczego nie posłuchała rady własnej matki, która na łożu śmieci pierwszy raz zdawała się mówić z sensem?

Ada nawet teraz wybrała spędzenie Wigilii wśród obcych ludzi zamiast z nią, mimo że od miesięcy się nie widziały.

Flora podeszła do okna i spojrzała na sypiący za nim śnieg. Zacisnęła palce na krawędzi marmurowego parapetu.

Co miała robić? Jak mogła zacząć wszystko od początku?

Nie potrafiła znaleźć na to odpowiedzi.

Ona by wiedziała... Dlatego Ada zawsze wolała ją od niej...

Niech cię szlag, Baśka! - pomyślała. - Dlaczego nie nauczyłaś mnie, jak powinnam żyć?

 

 

KLARA

 

Miłka przyjechała do Klary, gdy tylko dowiedziała się, że jej przyjaciółka postanowiła porzucić znienawidzoną pracę.

- Stara! - zawołała na jej widok, padając w ramiona Klary. - W końcu zaczynasz spełniać swoje marzenia! Musiała ci stuknąć potrójna dycha, żebyś się odważyła! Sto lat!

- Dzięki. - Klara zaśmiała się, wciąż czując wspaniałą, odurzającą lekkość.

- To co robimy? - zapytała Miłka, wręczając jej prezent, który skomponowała w sobie znanym stylu: zestaw Doppelherz i voucher na badania dla seniora.

- Musimy zacząć świętować! Taka okazja nie zdarza się zawsze! Poza tym masz urodziny, i to okrągłe!

- Nie musisz mi o tym tyle razy przypominać - mruknęła Klara, zauważając, że Miłka rozgląda się za czymś czujnie.

- A tobie co?

- Szukam alkoholu! Nie mów, że nie masz!

- Nie pomyślałam...

- No nic. Mam super pomysł! Chodźmy na jarmark bożonarodzeniowy! Zobaczymy, po ilu grzańcach będziemy w stanie się narąbać.

Klara z chęcią przystała na ten pomysł. Po godzinie, z błogim uśmiechem na twarzy, piła pierwszy kubek napoju zimowych bogów.

- Kocham święta! - stwierdziła, zajadając się grillowanym oscypkiem, który rozpływał się w jej łakomych ustach.

- Dobra, stara, a teraz mów po kolei, co się wydarzyło! - Miłka uderzyła ją w ramię. - Jak to się stało, że odeszłaś z tych mydeł-powideł?

- Wstałam rano, spojrzałam w lustro i uświadomiłam sobie, że jestem w podeszłym wieku.

- I to tyle? No, urzekła mnie twoja historia...

- Dajże mi dokończyć! W pracy Smoczyca zobaczyła, jak rzucam słuchawką, bo klient zaczął się skarżyć na ten mydlany syf, no i wezwała mnie do siebie. A tam Krzysiek!

- Ta szuja? Nawet u mnie nie ma takiego cyrku w firmie...

- Jak go zobaczyłam, to już wiedziałam, że chcę odejść. I to nie za miesiąc, nie za rok, a teraz.

- No i tak trzeba żyć, stara! Na drugą nóżkę, a właściwie kubek.

Dziewczyny uśmiechnęły się do siebie, po czym skierowały swoje kroki do kolejnej budki z grzańcem.

Kubek za kubkiem, wprawiały się w coraz lepsze nastroje. Po trzecim zaczęły płakać, śpiewając Lulajże Jezuniu. Po czwartym Klara zapomniała, że urodziła się tego samego dnia, trzydzieści zim temu. Po piątym świat zaczął wirować niczym w tańcu, a po szóstym obie z Miłką usiadły w kącie rynku, opierając się plecami o jedną z kamienic.

- Ale piękny pan... - wybełkotała Miłka, patrząc w bliżej nieokreślonym kierunku. - Ty widzisz go? Jak jakiś anioł normalnie! Jakbym wiedziała, że takie przystojniaki są w niebie, to bym się lepiej prowadziła...

- Co ty mówisz? Kogo widzisz? - zdziwiła się Klara, nie będąc w stanie skupić wzroku na tyle, żeby dostrzec wspomnianego przez przyjaciółkę pana. Jakimś niezrozumiałym dla niej cudem świat kręcił się jak na karuzeli.

- No pięknie - odezwał się męski głos należący do anioła Miłki.

Anioł ten okazał się, na ich nieszczęście, policjantem.

- Panie to chyba już mają dość.

- Ja już dziś miałam i rzuciłam to. Więc już nie mam niczego. W sensie dość. - Klara czknęła, dostrzegając drugiego policjanta.

A może to był wciąż ten sam? Chyba jednak nie, bo ten drugi odezwał się do tego pierwszego:

- A to co znowu?

- No jak to co? Jarmarkowe menelki. Pewnie jeżdżą przez cały miesiąc z jarmarku na jarmark i tylko żłopią różne alkohole.

- Ta pani ma dzisiaj urodziny i jest bezrobotna, więc trochę szacunku, pięknisiu! - wybełkotała Miłka, obejmując Klarę ramieniem.

Policjanci wymienili między sobą spojrzenia, po czym każdy z nich gwałtownie podniósł jedną z dziewczyn do góry. Klara nie wiedziała, któremu przypadła, bo wciąż nie potrafiła dojrzeć wyraźnie twarzy mężczyzn.

- Izba wytrzeźwień?

- Jak mam jechać do izby, to tylko do tej znanej, wysokiej... - mruknęła Klara, czując, że zaczyna odpływać i zaraz zaśnie w ramionach obcego faceta.

- Trochę ich szkoda. Dobra, w drodze wyjątku odwieziemy panie do domu. Ale tylko dlatego, że jedna z was ma urodziny.

- Czyli jednak opłacało się skończyć trzydzieści lat!

 

 

KOSMA

 

Był już całkowicie spakowany, gotowy na powrotny lot do ojczyzny. Powiadomił o tym wszystkich zainteresowanych, mętnie tłumacząc swoją decyzję, nie chcąc ujawniać prawdziwego powodu.

Najtrudniej było z dziadkiem, który po początkowym entuzjazmie zaczął go wypytywać, czy u niego na pewno wszystko w porządku. Kosma przytaknął i szybko zakończył rozmowę. Bał się, że dziadek przejrzy jego kłamstwo.

Klarę zostawił na sam koniec. Chciał złożyć jej także życzenia urodzinowe. Zdziwił się, gdy po odebraniu przez nią połączenia, dosłyszał z początku dziwne trzaski.

- Klara? Jesteś tam? - zapytał niepewnie.

- Tam? - Jego siostra brzmiała bardzo niewyraźnie. - Gdzie?

- W sensie czy mnie słyszysz?

- Tak!!! - wydarła się nagle, wybuchając śmiechem.

Kosma nie musiał zadawać już żadnych pytań, bo dobrze wiedział, że Klara była zalana w sztok. Rozpoznał to od razu po jej nienaturalnie donośnym głosie, zupełnie jakby wysokie stężenie alkoholu we krwi równało się u niej z problemami ze słuchem.

- Pewnie i tak o tym zapomnisz, ale wszystkiego najlepszego, siostra. Niedługo się zobaczymy, bo jutro wracam do Polski.

- No i fantastycznie!!! - krzyknęła znów, a Kosma przezornie odsunął komórkę od ucha.

- Niech pani tak nie krzyczy, dobrze? - Po drugiej stronie usłyszał męski, nieznany mu głos.

- Przepraszam, panie władzo - zachichotała Klara.

Kosma poczuł niepokój.

- Klara, gdzie ty jesteś właściwie?

- Jadę tym... Jak to się nazywa? Tele... nie... radio... wóz. Powiem ci, że ekstra fura, chyba sobie kupię. Panie!!! Ile to kosztuje?!

- Jak się pani nie uciszy, to odsiadkę.

- A to nie chcę... Kosma, muszę kończyć, bo inaczej trafię do aresztu. Dobrego dnia... yyy... dobrej nocy.

Klara rozłączyła się, upewniając Kosmę w przekonaniu, że nadszedł czas, aby wrócić do rodziny.

 

 

ADA

 

Wszelkie wątpliwości Ady dotyczące odwiedzin u Włodka rozwiały się, kiedy tylko dziewczyna w swojej wynajmowanej kawalerce spotkała właścicielkę.

- Dobry wieczór - przywitała się z nią kobieta. - Pani Ado, czy wyjeżdża pani na święta? Przepraszam, że tak pytam prosto z mostu, ale potrzebuję tego mieszkania dla moich rodziców. Przyjeżdżają z Niemiec specjalnie na Boże Narodzenie, a ja nie mam gdzie ich ulokować.

- Och, oczywiście - mruknęła Ada. - Ja... jadę do dziadka. Także zwolnię kawalerkę na ten czas.

- Wspaniale! Jutro już tu pani nie będzie, rozumiem?

Właścicielka uśmiechnęła się do niej, a Ada potulnie przytaknęła. I w ten oto sposób, nie miała już innego wyjścia, jak przygotować się na wyjazd do Ustronia. Miała nadzieję, że te święta będą naprawdę niezapomniane.