Syn Baranek Boży - Marcin Niemiec

ROZDZIAŁ 2 | Dobra Nowina

W poprzednim rozdziale zobaczyliśmy upadek Adama, który był upadkiem całej ludzkości oraz otaczającej ją rzeczywistości. Dobra Nowina jest taka, że Bóg zajął się tym upadkiem. Bóg tak ukochał świat, że posłał swojego Syna w ciele, aby świat mógł być przez Niego zbawiony. Wszystko, co było do zrobienia, zostało zrobione przez Jezusa Chrystusa, którego posłał Ojciec. Dobra Nowina polega na tym, że znalazł się ktoś niewinny, na kogo spadła kara, która należała się całej ludzkości. Ktoś, kto za mnie i za ciebie umarł, abyśmy mogli żyć wiecznie.

Zacznijmy jednak od początku. Z punktu widzenia prawa Bożego każdy człowiek, kiedy zgrzeszy - a na pewno zgrzeszy - jest uznany przed Bogiem za niesprawiedliwego. Podobne zasady obowiązują w prawie stanowionym przez człowieka - za przestępstwo należy się kara i jest to sprawiedliwe. Wystarczy popełnić jeden grzech, aby stać się niesprawiedliwym. Wszyscy złamaliśmy prawo i podlegamy karze:

Doprawdy, nie ma człowieka sprawiedliwego na ziemi, który czyniłby dobrze i nie grzeszył (Kaz 7,20);

Jak jest napisane: Nie ma sprawiedliwego, ani jednego (Rz 3,10).

Czy jest coś, co możemy zrobić, by odkupić nasze winy? Czy możemy spełnić jakieś dobre uczynki, które przywrócą nam sprawiedliwość? Opowiedz brzmi: nie! Człowiek nie jest w stanie własnym wysiłkiem naprawić swojej relacji z Bogiem. To trochę tak, jakbyśmy chcieli naprawić rozbite lustro. Każdy grzech to kolejne pęknięcie i kolejna rysa. Możemy próbować je polerować, sklejać i zakrywać dobrymi uczynkami, ale nawet najlepiej sklejone lustro nigdy nie odzyska pierwotnej doskonałości. Nie ma żadnego uczynku, którym moglibyśmy sobie zasłużyć na życie wieczne, ponieważ żadnym uczynkiem nie możemy odkupić naszych win. Niektórzy ludzie twierdzą, że jeżeli będą przestrzegać określonych praw, szczególnie prawa Mojżeszowego zawartego w Biblii, to zasłużą sobie na życie wieczne. Jednak jest to całkowicie błędne myślenie. Boże prawo wymaga pełnej doskonałości, a w Liście Jakuba możemy przeczytać: "Kto bowiem przestrzega całego prawa, a przekroczy jedno przykazanie, staje się winnym wszystkich" (Jk 2,10). Aby ktoś został uznany za sprawiedliwego, musiałby wypełnić prawo od początku do końca bez najmniejszego uchybienia - wiemy jednak, że nikomu się to nie udało i nikt nie jest do tego zdolny, poza naszym Panem Jezusem Chrystusem:

Dlatego z uczynków prawa nie będzie usprawiedliwione żadne ciało w jego oczach, gdyż przez prawo jest poznanie grzechu (Rz 3,20);

Na wszystkich bowiem, którzy są z uczynków prawa, ciąży przekleństwo, bo jest napisane: Przeklęty każdy, kto nie wytrwa w wypełnianiu wszystkiego, co jest napisane w księdze Prawa. A że przez prawo nikt nie jest usprawiedliwiony przed Bogiem, jest oczywiste, bo: Sprawiedliwy będzie żył z wiary (Gal 3,10-11).

Po co w takim razie zostało nadane prawo, skoro przez prawo nikt nie może zostać usprawiedliwiony? Prawo to nie tylko dziesięć przykazań Bożych, ale cała religia mojżeszowa, której celem było poznanie grzechu, wzbudzenie nienawiści do grzechu i doświadczenie braku możliwości wyzwolenia się z grzechu poprzez własne uczynki. Prawo nigdy nie miało funkcji zbawczej i nie przynosiło życia. Nie miało mocy poradzenia sobie z grzechem. Jak w takim razie możemy stać się na powrót sprawiedliwi? W jaki sposób możemy otrzymać życie wieczne i uniknąć kary za grzechy? Pewną wskazówkę otrzymujemy w przytoczonym wersecie z Listu do Galacjan - sprawiedliwy będzie żył z wiary. Z wiary w co? Nasze usprawiedliwienie dokonuje się poprzez przyjęcie Ewangelii, czyli wiarę w to, co dla nas uczynił i kim dla nas jest Chrystus. Jak zatem brzmi Ewangelia? Najprościej i najkrócej Ewangelię opisał apostoł Paweł w 1 Liście do Koryntian:

A oznajmiam wam, bracia, ewangelię, którą wam głosiłem, a którą przyjęliście i w której trwacie; Przez którą też dostępujecie zbawienia, jeśli pamiętacie to, co wam głosiłem, chyba że uwierzyliście na próżno. Najpierw bowiem przekazałem wam to, co i ja otrzymałem, że Chrystus umarł za nasze grzechy, zgodnie z Pismem; Że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem (1Kor 15,1-4).

W centrum Ewangelii jest śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Chrystus przyszedł na ziemię jako człowiek, w śmiertelnym ciele, które podlegało prawu grzechu. Nigdy jednak nie zgrzeszył. Jezus jako jedyny człowiek wypełnił całe prawo i pozostał sprawiedliwy, dlatego śmierć nie mogła zatrzymać go w grobie. Wziął na siebie karę za wszystkie grzechy wszystkich ludzi i umarł jedyny sprawiedliwy za niesprawiedliwych. Po trzech dniach zmartwychwstał. Śmierć Jezusa związana jest z uwolnieniem nas od grzechów, natomiast Jego zmartwychwstanie konieczne jest dla naszego usprawiedliwienia. Gdyby Jezus nie zmartwychwstał, nie zostalibyśmy usprawiedliwieni. Usprawiedliwienie jest nie tylko wzięciem na siebie kary za grzech i złożeniem ofiary za grzeszników. To także przyjęcie ofiary przez Ojca, który jest sędzią. Ojciec potwierdził akt usprawiedliwienia i przyjęcia ofiary poprzez zmartwychwstanie Jezusa. Zmartwychwstanie to potwierdza nasze usprawiedliwienie, dlatego możemy być pewni przebaczenia całej naszej winy i uwolnienia od zasłużonej kary za popełnione grzechy:

Ale i ze względu na nas, którym ma być poczytane, którzy wierzymy w tego, który wskrzesił z martwych Jezusa, naszego Pana; Który został wydany za nasze grzechy i wstał z martwych dla naszego usprawiedliwienia (Rz 4,24-25);

A jeśli Chrystus nie został wskrzeszony, to daremne jest nasze głoszenie, daremna też wasza wiara (1Kor 15,14);

Jeśli ustami wyznasz Pana Jezusa i uwierzysz w swoim sercu, że Bóg wskrzesił go z martwych, będziesz zbawiony. Sercem bowiem wierzy się ku sprawiedliwości, a ustami wyznaje się ku zbawieniu (Rz 10,9-10).

W powyższym wersecie Paweł rozróżnia usprawiedliwienie i zbawienie. Wiele nieporozumień w Kościele wynika z braku zrozumienia tych dwóch pojęć, które często ze sobą mieszamy. Jezus Chrystus usprawiedliwił nas, ponieważ wziął na siebie winę i karę za nasze grzechy. Usprawiedliwienie dokonuje się z łaski, przez wiarę, bez żadnych uczynków, przez krew Chrystusa (Rz 3,24-28). Jego skutkiem jest pojednanie z Bogiem (Rz 5,1), przebaczenie grzechów (Kol 2,13-14) oraz uwolnienie od kary za grzechy (Rz 5,9) i wiecznego potępienia. Usprawiedliwienie prowadzi do zbawienia. Zbawienie natomiast jest czymś więcej - zawiera w sobie usprawiedliwienie, uświęcenie i uwielbienie. Sercem wierzy się ku sprawiedliwości, a ustami wyznaje się ku zbawieniu. Najpierw człowiek musi uwierzyć w sercu, żeby mógł wyznać ustami, że Jezus jest Panem. Przez wiarę w sercu zostajemy usprawiedliwieni i dokonuje się akt nowego narodzenia. Otrzymujemy Ducha Świętego, który uzdalnia nas do wyznania Jezusa jako Pana (1Kor 12,3). Wyznanie ustami jest już częścią zbawienia, a nie usprawiedliwienia. Kolejnym przykładem jest chrzest, który nas zbawia (1P 3,21) od naszego grzesznego ciała i który jest kwestią uświęcenia. Chrzest nie uwalnia nas od wiecznego potępienia i nie jest warunkiem otrzymania życia wiecznego. Innym aspektem zbawienia jest odkupienie naszego ciała, na które czekamy i na które mamy nadzieję (Rz 8,23-24; 1P 1,5; Rz 13,11), dlatego Paweł w Liście do Rzymian pisze, że jesteśmy zbawieni nadzieją.

Jak już zostało wspomniane, przez wiarę w sercu zostajemy usprawiedliwieni i dokonuje się akt nowego narodzenia. Usprawiedliwienie jest kwestią prawa, nowe narodzenie natomiast - kwestią życia. Jezus nie tylko przelał swoją krew dla naszego usprawiedliwienia, ale umarł, aby zrodzić wiele synów i córek. Ta ofiara ponownie otworzyła nam drogę do drzewa życia. Przez Jego śmierć możemy wybrać życie wieczne, którym jest sam Jezus. Kiedy wierzymy, zostajemy usprawiedliwieni i rodzimy się na nowo, przyjmując życie wieczne - życie Boże. Stajemy się dziećmi Bożymi i zostajemy nowo zrodzeni z Ducha, który jest życiem. Potwierdza to wiele fragmentów biblijnych:

Lecz wszystkim tym, którzy go przyjęli, dał moc, aby się stali synami Bożymi, to jest tym, którzy wierzą w jego imię; Którzy są narodzeni nie z krwi ani z woli ciała, ani z woli mężczyzny, ale z Boga (J 1,12-13);

Każdy, kto wierzy, że Jezus jest Chrystusem, narodził się z Boga, a każdy, kto miłuje tego, który zrodził, miłuje też tego, który się z niego narodził (1J 5,1);

Lecz gdy nadeszła pełnia czasu, Bóg posłał swego Syna, zrodzonego z kobiety, zrodzonego pod prawem; Aby wykupił tych, którzy byli pod prawem, abyśmy dostąpili usynowienia. A ponieważ jesteście synami, Bóg posłał do waszych serc Ducha swego Syna, wołającego: Abba, Ojcze! Tak więc już nie jesteś sługą, ale synem, a jeśli synem, to i dziedzicem Bożym przez Chrystusa (Gal 4,4-7);

Wszyscy bowiem ci, którzy są prowadzeni przez Ducha Bożego, są synami Bożymi. Gdyż nie otrzymaliście ducha niewoli, aby znowu się bać, ale otrzymaliście Ducha usynowienia, przez którego wołamy: Abba, Ojcze! Ten to Duch poświadcza naszemu duchowi, że jesteśmy dziećmi Bożymi (Rz 8,14-16).

Nie musimy już więcej bać się śmierci, bo przez wiarę w Jezusa Chrystusa otrzymaliśmy życie wieczne. Każdy, kto w sercu uwierzy, że Jezus jest Chrystusem, ma życie wieczne i staje się dzieckiem Bożym. Wracamy do źródła miłości, a w miłości nie ma lęku. To właśnie jest Dobra Nowina.

ROZDZIAŁ 1 | Na początku... upadek!

Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię. Na ziemi zasadził ogród Eden, w którym umieścił człowieka. Eden był pełen przeróżnych drzew, jednak dwa z nich były szczególne. Jedno stało pośrodku ogrodu i nazwane zostało drzewem życia. Drugie natomiast było drzewem poznania dobra i zła. Poprzez te dwa drzewa Bóg dał ludziom wybór, który wynikał z miłości. Bóg jest miłością, a Jego pragnieniem jest życie na wieki z ludźmi, których będzie mógł kochać i którzy będą tę miłość odwzajemniać. Tam, gdzie jest miłość, zawsze jest wolność wyboru. Nie da się zmusić nikogo do kochania, bo wtedy to już nie jest miłość. Jednak każdy nasz wybór niesie ze sobą konsekwencje. Pierwsi ludzie mogli dokonać wyboru pomiędzy drzewem życia a drzewem poznania dobra i zła. Konsekwencją wyboru owoców z drzewa życia było życie wieczne, a skutkiem ich zerwania z drzewa poznania dobra i zła - śmierć, ponieważ Bóg powiedział, że kiedy z niego zjedzą, na pewno umrą. Nie chodziło o to, że owoce były zatrute, ale o wybór pomiędzy posłuszeństwem a nieposłuszeństwem Bożemu słowu:

I rozkazał PAN Bóg człowiekowi: Możesz jeść do woli z każdego drzewa ogrodu; Ale z drzewa poznania dobra i zła jeść nie będziesz, bo tego dnia, kiedy zjesz z niego, na pewno umrzesz (Rdz 2,16-17).

Ludzkość dokonała złego wyboru. Zamiast wybrać życie, wybrała śmierć. Sprowadziła ją na siebie poprzez akt nieposłuszeństwa. Innymi słowy - ludzkość, wybierając drzewo poznania dobra i zła, wybrała życie niezależne od Boga, źródła miłości. Pierwsi ludzie nie zaufali Bogu i odrzucili zależność od Niego. W miejsce miłości pojawił się lęk - lęk przed karą, którą jest śmierć. W Biblii lęk jest przeciwieństwem miłości. Pisze o tym apostoł Jan w swoim pierwszym liście:

W miłości nie ma lęku, ale doskonała miłość usuwa lęk, bo lęk przynosi udrękę, a kto się boi, nie jest doskonały w miłości (1J 4,18).

Adam i Ewa zdali sobie sprawę z nieposłuszeństwa, czyli grzechu. Karą za grzech jest śmierć. Pierwsi ludzie zrozumieli więc, że umierają. Otworzyły im się oczy i poznali, że są nadzy. Następnie ze strachu ukryli się przed Bogiem. Doświadczyli lęku, ponieważ odrzucili miłość. Odrzucili życie, dlatego zaczęli umierać:

I PAN Bóg zawołał na Adama, i zapytał go: Gdzie jesteś? On odpowiedział: Usłyszałem twój głos w ogrodzie i zląkłem się, gdyż jestem nagi, i ukryłem się (Rdz 3,9-10).

Bóg stworzył człowieka jako duszę żyjącą, posiadającą ciało fizyczne (Rdz 2,7). Gdy człowiek sięgnął po owoc z drzewa poznania dobra i zła, śmierć weszła w ludzkość i ogarnęła otaczającą ją rzeczywistość (Rz 5,12). Od tego momentu ludzie rodzą się w ciałach podlegających śmierci. Nie muszą najpierw zgrzeszyć, aby umrzeć fizycznie - rodzą się w stanie, w którym śmierć już panuje. Biblia opisuje ten stan jako "ciało śmierci" lub "ciało grzechu", nie dlatego, że ciało fizyczne jest samo w sobie złe, lecz dlatego, że stało się miejscem działania prawa grzechu, które posługuje się lękiem przed śmiercią, by prowadzić człowieka do grzesznych czynów:

Odkrywam więc w sobie to prawo, że gdy chcę czynić dobro, trzyma się mnie zło. Mam bowiem upodobanie w prawie Bożym według wewnętrznego człowieka. Lecz widzę inne prawo w moich członkach, walczące z prawem mego umysłu, które bierze mnie w niewolę prawa grzechu, które jest w moich członkach. Nędzny ja człowiek! Któż mnie wybawi z tego ciała śmierci? (Rz 7,21-24);

I aby wyzwolić tych, którzy z powodu lęku przed śmiercią przez całe życie podlegali niewoli (Hbr 2,15).

Człowiek rodzi się w śmiertelnym ciele, które podlega prawu grzechu, dlatego każdy prędzej czy później zgrzeszy. Jak już wcześniej zostało wspomniane, karą za nasze grzechy jest śmierć. Biblia wyróżnia dwa rodzaje śmierci: śmierć pierwszą i drugą. Człowiek nie tylko doświadcza konsekwencji grzechów w tym życiu, ale również musi ponieść karę za grzechy, czyli drugą śmierć - wieczne oddzielenie od Boga w jeziorze ognia.

Ale bojaźliwi, niewierzący, obrzydliwi, mordercy, rozpustnicy, czarownicy, bałwochwalcy i wszyscy kłamcy będą mieli udział w jeziorze płonącym ogniem i siarką. To jest druga śmierć (Obj 21,8);

Cóż więc? Czy przewyższamy ich? Żadną miarą! Ponieważ przedtem dowiedliśmy, że zarówno Żydzi, jak i Grecy, wszyscy są pod grzechem; Jak jest napisane: Nie ma sprawiedliwego, ani jednego; Nie ma rozumnego i nie ma nikogo, kto by szukał Boga. Wszyscy zboczyli z drogi, razem stali się nieużyteczni, nie ma nikogo, kto by czynił dobro, nie ma ani jednego. Grobem otwartym jest ich gardło, zdradzają swymi językami, jad żmij pod ich wargami. Ich usta pełne są przeklinania i goryczy; Ich nogi są szybkie do rozlewu krwi; Zniszczenie i nędza na ich drogach; A drogi pokoju nie poznali. Nie ma bojaźni Bożej przed ich oczami. A wiemy, że wszystko, co mówi prawo, mówi do tych, którzy są pod prawem, aby wszystkie usta zostały zamknięte i aby cały świat podlegał karaniu Boga (Rz 3,9-19).

Nie tylko człowiek doświadczył konsekwencji swojego złego wyboru. Zmieniła się natura całej otaczającej nas rzeczywistości. Zwierzęta zaczęły zjadać zwierzęta. Ziemia zaczęła rodzić ciernie i osty. Świat pogrążał się w coraz większej ciemności. Ludzie zaczęli żyć bezbożnym życiem, niezależnym od Boga, a więc pełnym lęku, pożądliwości i pychy. Szatan wykorzystał tę sytuację i zorganizował ludzkie poczynania w system nazywany światem, którego jest władcą. Świat możemy zdefiniować jako usystematyzowanie poczynań ludzi, aby zastąpić Boga w zaspokajaniu potrzeb człowieka. Zamieniliśmy naszego Ojca w niebie, który jest miłością, na diabła - ojca kłamstwa i ducha buntu:

Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie. Jeśli ktoś miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca. Wszystko bowiem, co jest na świecie - pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pycha życia - nie pochodzi od Ojca, ale od świata (1J 2,15-16);

Kto popełnia grzech, jest z diabła, gdyż diabeł od początku grzeszy (1J 3,8a);

Jezus im powiedział: Gdyby Bóg był waszym Ojcem, miłowalibyście mnie, gdyż ja od Boga wyszedłem i przyszedłem, a nie przyszedłem sam od siebie, ale on mnie posłał. [...] Wy jesteście z waszego ojca - diabła i chcecie spełniać pożądliwości waszego ojca. On był mordercą od początku i nie został w prawdzie, bo nie ma w nim prawdy. Gdy mówi kłamstwo, mówi od siebie, bo jest kłamcą i ojcem kłamstwa (J 8,42; 44).

To jest właśnie nasza historia. Na szczęście nie jest to jej koniec, ale właściwie początek... Bóg Ojciec, który jest miłością, miał plan. Plan odkupienia ludzkości. Plan powrotu dzieci do Ojca.

ROZDZIAŁ 3 | Miłość Ojca

Patrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec, że zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi (1J 3,1a).

Z poprzedniego rozdziału dowiedzieliśmy się, że dzięki wierze w Chrystusa stajemy się dziećmi Bożymi. Każdy, kto narodził się na nowo, ma Ojca w niebie. Z powyższego wersetu wynika, że jesteśmy dziećmi Bożymi, ponieważ Ojciec obdarzył nas miłością. Miłość w Biblii to nie słowa, ale konkretne uczynki. Wyrażając swoją miłość, Bóg dokonał konkretnego dzieła. Nie tylko mówił, że kocha ludzi, bo gdyby tak było, to od samego mówienia nikt nie zostałby zbawiony. W takim razie co zrobił Bóg, aby okazać nam swoją miłość?

Tak bowiem Bóg umiłował świat, że dał swego jednorodzonego Syna, aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne (J 3,16);

Przez to objawiła się miłość Boga ku nam, że Bóg posłał na świat swego jednorodzonego Syna, abyśmy żyli przez niego. Na tym polega miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że on nas umiłował i posłał swego Syna, aby był przebłaganiem za nasze grzechy (1J 4,9-10);

Lecz Bóg okazuje nam swoją miłość przez to, że gdy jeszcze byliśmy grzesznikami, Chrystus za nas umarł (Rz 5,8).

To właśnie jest wieczna, bezinteresowna Boża miłość - agape. Miłość, która nie żąda niczego w zamian. Miłość, która decyduje się kochać pomimo odrzucenia. Miłość, która kocha grzeszników i nieprzyjaciół. Ludzie niczym nie zasłużyli sobie na Bożą miłość, ponieważ nie musieli na nią zasłużyć. Bóg po prostu kocha wieczną miłością. Jego naturą jest miłość. My, jako ludzie, nie potrafimy sami z siebie kochać bezinteresowną miłością agape. Jednak jako dzieci Boże mamy w sobie Ducha Świętego, który tę miłość rozlewa w naszych sercach (Rz 5,5).

Miłość Boża wyraziła się w konkretny sposób i kosztowała Boga konkretną cenę, jaką było życie Jego syna. Bóg, widząc grzech i niemoralność ludzkości, zdecydował się posłać na świat swojego jednorodzonego syna, aby "wypełnił dzieło". Syn to posłannictwo przyjął i wypełnił dzieło aż do końca (J 17,4; J 19,30). Miłość Ojca wyraziła się w ukończonym dziele Syna. Całe ukończone dzieło krzyża, zaplanowane przez Ojca i wykonane przez Syna, opierało się na wzajemnej relacji miłości. Jezus wiedział, że Ojciec go kocha, dlatego mógł wycierpieć krzyż:

Ojciec miłuje Syna i wszystko dał w jego ręce (J 3,35);

Wtedy Jezus im odpowiedział: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Syn nie może nic czynić sam od siebie, tylko to, co widzi, że czyni Ojciec. Co bowiem on czyni, to i Syn czyni tak samo. Bo Ojciec miłuje Syna i ukazuje mu wszystko, co sam czyni. I pokaże mu większe dzieła niż te, abyście się dziwili (J 5,19-20).

Jezus podczas swojego ziemskiego życia objawił nam Ojca. Wszystko, co mówił i robił, było objawieniem kochającego Ojca. Jezus nie robił nic sam od siebie, ale robił to, co widział, że Ojciec robi. W Ewangelii Jana widzimy ścisłą relację pomiędzy Ojcem i Synem (J10,30; J10,38), która opiera się na wzajemnym poznaniu (J10,15). Ojciec kocha Syna, a Syn kocha Ojca. Oboje kochają ludzkość, dlatego Ojciec posyła Syna, a Syn oddaje za ludzkość swe życie. Ojciec nie zmusił Jezusa do oddania życia za grzeszników. Jezus oddał je dobrowolnie (J 10,18). Kierowała Nim ufność wynikająca z miłości Ojca. Był tej miłości świadomy i tak, jak Ojciec go umiłował, tak On nas umiłował (J 15,9). Jezus ukochał nas aż do końca, czego wyrazem było oddanie za nas życia na krzyżu:

A przed świętem Paschy Jezus, wiedząc, że nadeszła jego godzina, aby przeszedł z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich, którzy byli na świecie, umiłował ich aż do końca (J 13,1);

Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś oddaje swoje życie za swoich przyjaciół (J 15,13);

Bóg bowiem był w Chrystusie, jednając świat z samym sobą, nie poczytując ludziom ich grzechów, i nam powierzył to słowo pojednania (2Kor 5,19).

Kiedy Jezus umierał na krzyżu, Ojciec był w Synu i razem jednali świat ze sobą. Dziś możemy to pojednanie przyjąć przez wiarę i stać się synami i córkami Boga. Dzięki ukończonemu dziełu krzyża możemy mieć taką samą relację z Ojcem i być takimi samymi synami i córkami jak Jezus.

W Starym Testamencie możemy przeczytać historię ojca, który prowadzi swojego ukochanego syna, aby złożyć z niego ofiarę na polecenie Boga. Jest to historia Abrahama i jego syna Izaaka. Izaak był dzieckiem obietnicy, długo wyczekiwanym przez Abrahama. Jednak pewnego dnia Bóg powiedział do Abrahama: "Weź teraz swego syna, twego jedynego, którego miłujesz, Izaaka, idź do ziemi Moria i tam złóż go na ofiarę całopalną na jednej górze, o której ci powiem" (Rdz 22,2). Abraham wziął swego syna i poszedł, jak rozkazał mu Bóg. W momencie kiedy miał zabić Izaaka, z nieba odezwał się anioł, który powiedział: "Nie podnoś ręki na chłopca i nic mu nie czyń, bo teraz wiem, że boisz się Boga i nie odmówiłeś mi swego jedynego syna" (Rdz 22,12). Abraham nie musiał zabijać swojego ukochanego syna. W zaroślach dostrzegł barana, którego złożył w ofierze w zastępstwie za Izaaka. Przytoczona historia jest zapowiedzią tego, co wykonało się na krzyżu, z tą różnicą, że tym razem barankiem okazał się człowiek - Jezus Chrystus, ukochany syn Ojca.