Rozdział 1Początek pełen łez,czyli o tym, że nieznane są koleje losu

Niektóre historie zaczynają się dobrze i dobrze kończą. Niektóre zaczynają się dobrze i kończą źle. Jeszcze inne zaczynają się źle, a kończą dobrze. Nigdy też nie należy zapominać, że w każdej historii, która dzieje się w naszym życiu, jest element magii, choć czasem pewnie trudno nam w to uwierzyć. Opowieść, którą właśnie rozpoczynamy, znalazła swój początek w pewnych ogromnie smutnych wydarzeniach. Wydarzeniach, które zapowiadały koniec wszystkiego, a tak naprawdę okazały się wszystkiego... początkiem.

Rodzice naszego bohatera, Alicja Gracka i Maciej Szczęsny, poznali się w szkole średniej. Chodzili razem do liceum sportowego imienia Słowackiego w Warszawie. Oboje kochali sport: Alicja od dziecka trenowała piłkę ręczną, Maciej - piłkę nożną. Piękna, smukła i wysportowana blondynka z miejsca wzbudziła zainteresowanie przyszłego piłkarza. Z wzajemnością.

Szybko zostali parą. Kiedy Alicja miała 19 lat, zaszła w ciążę. Młodzi pobrali się i zamieszkali razem w jednopokojowym mieszkanku na osiedlu Za Żelazną Bramą. Alicja zdała maturę, a na świat przyszła Natalia, śliczna córeczka naszej młodej pary. Alicja całkowicie poświęciła się dziecku. Maciej tymczasem rozpoczął karierę zawodowego piłkarza. Został bramkarzem Gwardii Warszawa - klubu, w którym trenował od dziecka.

Natalka pięknie się rozwijała. Była uroczym, pogodnym dzieckiem, oczkiem w głowie młodych rodziców. A że ci marzyli o rodzeństwie dla niej, oboje bardzo się ucieszyli, kiedy okazało się, że Alicja ponownie spodziewa się dziecka.

Wszystko zdawało się układać idealnie.

Aż nadszedł tragiczny kwietniowy dzień w 1987 roku, kiedy półtoraroczna wtedy córeczka państwa Szczęs­nych zginęła w dramatycznym wypadku na placyku zabaw. Runął na nią gigantyczny metalowy trzepak do dywanów, który robotnicy na czas wymiany rur pod placykiem wyjęli z zabetonowanego chodnika i po prostu... wbili w gołą, niczym niezabezpieczoną ziemię.

Dla rodziców Natalki skończył się świat. Kiedy umiera dziecko, jest to tak niesprawiedliwe, że nie ma na to żadnych słów pocieszenia, absolutnie żadnych. Ale choć państwu Szczęsnym było niewyobrażalnie źle, życie szło naprzód i dni musiały toczyć się dalej. W brzuszku pani Alicji rósł przecież dzidziuś i mama nie mogła się poddać.

Pięć miesięcy później na świat przyszedł słodki, zdrowy chłopczyk - Janek Szczęsny.

Urodził się 14 października 1987 roku.

Dokładnie tego samego dnia jego siostra skończyłaby 2 latka.

Niewiarygodne, prawda?

Los zabrał państwu Szczęsnym córeczkę, ale jakby wiedział, że się pomylił, bo w tym samym dniu, w którym 2 lata wcześniej urodziła się Natalia, ofia­rował osieroconym rodzicom Janka.

Rok po narodzinach Janka pan Maciej był już zawodnikiem Legii Warszawa, a rodzina Szczęsnych przeprowadziła się do nowo wybudowanego bloku przy ulicy Łukowskiej w dzielnicy Praga-Południe, w części, która nosi nazwę Grochów. Nie było dnia, by nie myśleli o utraconej córeczce. Marzyli, by Janek miał rodzeństwo. I wtedy właśnie do ich życia wkradła się magia. Pani Alicja ponownie zaszła w ciążę i po niecałych 3 latach od narodzin Janka - a dokładnie 18 kwietnia 1990 roku - urodził się...

Wojtek.

I tu właśnie zaczyna się opowieść o naszym bohaterze. O odważnym i dzielnym chłopcu, który, podobnie jak jego tata, a później brat, zdecydował się zostać bramkarzem. No ale idźmy po kolei.

Rozdział 2Rozstanie,czyli w trójkę na Łukowskiej

Historia rodzinna Wojciecha Szczęsnego nie jest prosta. Ma wiele początków, a los nie oszczędzał w tej rodzinie nikogo. Dlatego zanim przejdziemy do pierwszych lat życia naszego bohatera, muszę powiedzieć Wam jeszcze o czymś. Otóż kiedy Wojtek miał 3 miesiące, a Janek kończył za chwilę 3 latka, pan Maciej wyprowadził się z domu i odszedł od rodziny.

Pewnie wszyscy się dziwicie, jak można opuścić 3-letniego synka i kilkumiesięczne maleństwo, zostawić śliczną, miłą żonę i sobie pójść. Niestety, jeszcze nieraz się przekonacie, że w świecie dorosłych dzieje się wiele niezrozumiałych spraw, któ-rych nawet oni sami nie potrafią sobie wytłumaczyć.

Bo w życiu z reguły jest tak: dwoje ludzi spotyka się, zakochuje się w sobie, zaczyna chodzić na randki i chce być ze sobą przez cały czas. Potem jest ślub, rodzą się dzieci i życie toczy się dalej. Niektórzy kochają się jak dotąd, cieszą się ze wspólnych obiadów, porannego pośpiechu czy wakacji nad morzem. Inni (a jest ich naprawdę niemało), przytłoczeni codzienną rutyną, zaczynają się od siebie oddalać. Stają się sobie obcy. Często też zakochują się w kimś innym i odchodzą. Tak właśnie stało się w przypadku taty naszego bohatera.

Po odejściu męża pani Alicja została z synami w mieszkaniu na Łukowskiej. Mimo trudnej sytuacji, trzymała się dzielnie. Wychowywała chłopców, spędzała z nimi czas, rozmawiała, woziła na dodatkowe zajęcia. Wielkim oparciem były dla niej obie babcie - Krystyna Gracka-Branecka i Janina Szczęsna­-Ignaczak wraz ze swoim mężem Markiem, ojczymem pana Macieja. Bez ich pomocy młoda mama nie dałaby sobie rady, ponieważ musiała bardzo dużo pracować. To na niej przede wszystkim spoczywało teraz utrzymanie siebie i synów. Alicja pracowała, jak to się mówi, na dwóch etatach - w ciągu dnia i wieczorami. A że i to nie wystarczało, podejmowała się dodatkowo opieki nad zwierzętami, co akurat cieszyło chłopców. Dzięki temu niemal przez cały czas mieli w domu jakiegoś słodkiego psiaka.

Mieszkanie rodziny Szczęsnych znajdowało się na ostatnim, 10. piętrze typowego bloku z lat 80. ubiegłego wieku. Jego centralnym punktem był jasny salon, a zapełnione książkami regały i rośliny w doniczkach sprawiały, że było w nim wyjątkowo przytulnie i domowo. Zresztą całe mieszkanie było bardzo przytulne. Mały Wojtek miał w swoim pokoju tapetę w misie i wielką kolekcję rozczulających pluszaków na półkach. W kuchni było duże okno i stół, przy którym dawało się nie tylko zebrać najbliższą rodzinę, ale też urządzić przyjęcie urodzinowe.

Zarówno przedszkole o wdzięcznej nazwie Bajkowe, jak i szkołę podstawową Janek i Wojtek mieli tuż obok swojego bloku. Po powrocie do domu pałaszowali obiad i jeszcze szybciej biegli grać w piłkę w pobliskim parku, by wyładować dziecięcą energię. A że tę mieli doprawdy niespożytą, pani Alicja starała się, żeby jak najwięcej ruszali się po szkole.

Dzięki małej różnicy wieku Janek i Wojtek mogli chodzić na te same zajęcia dodatkowe, a mama nie musiała wozić ich w dwa różne miejsca. Sprawę ułatwiał też fakt, że i wzrostem chłopcy nie odstawali zbytnio od siebie. Wojtek od małego rósł jak na drożdżach. Już jako kilkulatek niemal zrównał się ze starszym bratem, i to pomimo faktu, że Janek wcale do niskich nie należał (dziś mierzy 1,85 metra wzrostu, Wojtek - 1,96 metra).

Tu mała dygresja: kiedy między rodzeństwem jest niewielka różnica wieku, rodzice często traktują dzieci jak bliźniaki. Wiecie - te same ubrania, te same zajęcia dodatkowe, te same fryzury... Czasami to jest fajne, a czasami nie. I wtedy właśnie rodzą się braterska rywalizacja, kłótnie czy inne animozje. Bo fajnie jest być starszym bratem i być dla młodszego bohaterem, ale kiedy małolat staje się oczkiem w głowie rodziców, to coś zaczyna uwierać. Z drugiej strony, fajnie jest mieć starszego brata, ale już nosić po nim ubrania i słuchać się go, kiedy nie ma dorosłych - o nie!

Ale do tego tematu jeszcze wrócimy.

Rozdział 3 AKROBATYKA, TAŃCE I ROWERY, czyli bardzo aktywne dzieciństwoRozdział 4 "TATA IDZIE!!!", czyli fruwające kapcieRozdział 5 PARZYSTE PIEROGI I CHORE UCHO, czyli mały twardzielRozdział 6 POMYSŁOWY WOJTUŚ, czyli Dębki, garnki i pierwszy zarobekRozdział 7 WIZYTA W AGRYKOLIi, czyli futbol wkracza w życie naszych bohaterówRozdział 8 "OJ, WOJTUŚ, DOBRZE NIE BĘDZIE...", czyli Młody zostaje bramkarzemRozdział 9 FUTBOL OD MNIEJ ZNANEJ STRONY, czyli garść Wojtkowych wspomnieńRozdział 10 "ZAMKNIJ DRZWI, MŁODY", czyli krwawa jatka na ŁukowskiejRozdział 11 GANG MŚCICIELI I AUDIOTELE, czyli ze starszym bratem zawsze raźniejRozdział 12 "MOŻESZ LEPIEJ, TYLKO CI SIĘ NIE CHCE", czyli trening porażkaRozdział 13 W LEGII WARSZAWA, czyli z pierwszą drużyną na CyprzeRozdział 14 ANGLIA STAWIA NA WOJTKA, czyli skauci w akcjiRozdział 15 BOLTON WANDERERS, czyli trener rzeźnik i pogawędka z NakatąRozdział 16 "CZY MOŻESZ GRAĆ DALEJ?", czyli totalne zauroczenieRozdział 17 NA CO PATRZĄ TRENERZY, czyli smutny przypadek pewnego WłochaRozdział 18 "MAMO, ALE CO JA IM POWIEM?", czyli czarne myśli przed odlotemRozdział 19 "CZEŚĆ, JESTEM WOJTEK...", czyli w rodzinie państwa StokesRozdział 20 WITAMY W LONDON COLNEY, czyli Gilberto Silva ucieka do szatniRozdział 21 PANI BOBBIE I JACK WILSHERE, czyli londyński raj na ziemiRozdział 22 ZMIANA GONI ZMIANĘ, czyli dorosłośćRozdział 23 SZTANGA, BLIZNY I OPIEKA JANKA, czyli z powrotem na ŁukowskiejRozdział 24 BRENTFORD, KOPNIAKI I DOBRE RADY, czyli twardziel wśród twardzieliRozdział 25 NIEOCZEKIWANE ZWROTY AKCJI, czyli kiedy pech jednych jest szansą drugichRozdział 26 NAJMŁODSZY BRAMKARZ W ARSENALU, czyli oko w oko z RooneyemRozdział 27 ARSENAL KONTRA BARCELONA, czyli nokaut na The EmiratesRozdział 28 MECZE KOSZMARY, czyli z nieba do piekła droga niedalekaRozdział 29 EURO 2012, czyli smutna, ale ważna lekcjaRozdział 30 CENA SUKCESU, czyli kontuzję należy porządnie wykurowaćRozdział 31 W ARSENALU ROBI SIĘ NERWOWO, czyli kryzysRozdział 32 MIŁOŚĆ OD PIERWSZEGO WEJRZENIA, czyli jak namówić Marinę na spotkanieRozdział 33 WIELKIE GRECKIE WESELE, czyli Wojtek mistrzem niespodzianekRozdział 34 ZNÓW NA FALI, czyli wielki powrót ChesneyaRozdział 35 DOBREJ PASSY CIĄG DALSZY, czyli historyczny mecz Polska - NiemcyRozdział 36 NIEBO-PIEKŁO, czyli z małej sprawy wielki dymRozdział 37 POŻEGNANIE Z ARSENALEM, czyli z ławki rezerwowych po Puchar AngliiRozdział 38 WYPOŻYCZENIE, czyli Wojtek przeprowadza się do RzymuRozdział 39 JUVENTUS, czyli Wojtek u boku legendyRozdział 40 STABILIZACJA, czyli wspaniałe lata w TurynieRozdział 41 EURO 2016, czyli jak pech, to pechRozdział 42 PERYPETII CIĄG DALSZY, czyli do trzech razy sztukaRozdział 43 WOJCIECH SZCZĘSNY SHOW, czyli bramkarska magiaRozdział 44 PATRON OBRONIONYCH KARNYCH, czyli "Spoko. Mam wszystko pod kontrolą"Rozdział 45 ŁZY W TUNELU, czyli o tym, co w życiu liczy się najbardziejRozdział 46 POŻEGNANIE Z PIŁKĄ, czyli czy to już naprawdę koniec?Rozdział 47 BARCELOŃSKI TRYPLET, czyli historia jak z filmuRozdział 48 SZEF, czyli jak Wojtek zawojował BarcelonęEPILOGWOJCIECH SZCZĘSNYSPRAWDŹ SWOJĄ WIEDZĘ O WOJTKU SZCZĘSNYMPODZIĘKOWANIAO Autorce