Pierw­szy grud­nia

W dni ta­kie jak ten Hu­bert uwa­żał, że ży­cie jest bez­na­dziej­ne. Od siód­mej ra­no sie­dział w pra­cy i zaj­mo­wał się czymś, co pre­ten­do­wa­ło do sta­nia się je­go naj­bar­dziej znie­na­wi­dzo­nym za­ję­ciem.

Do tej po­ry urząd pra­cy wy­słał go już w wie­le bez­na­dziej­nych miejsc. Przez ja­kiś czas pra­co­wał w fir­mie pro­du­ku­ją­cej fo­lię spo­żyw­czą, po­tem na ka­sie w Bie­dron­ce i w hur­tow­ni owo­ców. Przez kil­ka ty­go­dni roz­kła­dał no­ca­mi to­war na pół­kach w Mrów­ce, a wio­sną i la­tem te­go ro­ku pie­lę­gno­wał klom­by w par­kach miej­skich Wro­cła­wia. Żad­na z tych prac nie przy­pa­dła mu do gu­stu, lecz miej­sce, w któ­rym prze­by­wał te­raz, by­ło naj­gor­sze ze wszyst­kich. W ży­ciu nie po­my­ślał­by, że sor­to­wa­nie ubrań, któ­re lu­dzie wrzu­ca­ją do kon­te­ne­rów na odzież uży­wa­ną al­bo wy­sta­wia­ją w ra­mach zbió­rek przed drzwi swo­ich do­mów, mo­że być aż tak fru­stru­ją­ce.

Kie­dy do­stał tę ofer­tę pra­cy, spo­dzie­wał się, że bę­dzie to wręcz ba­nal­ne za­ję­cie. My­ślał, że ta pra­ca po­le­ga na prze­kła­da­niu i sor­to­wa­niu sta­ran­nie po­skła­da­nych, czy­stych ubrań, i to w nie­wiel­kich ilo­ściach, bo prze­cież lu­dzie na pew­no ich tak du­żo nie od­da­ją. On w każ­dym ra­zie przy­wią­zy­wał się do swo­ich ubrań. Mo­że dla­te­go, że miał ich ma­ło. Hu­bert nie mógł się bar­dziej po­my­lić. Od pierw­sze­go dnia w pra­cy by­ło zu­peł­nie ina­czej, niż się spo­dzie­wał.

Kie­dy po­nad mie­siąc te­mu po raz pierw­szy prze­kro­czył drzwi sor­tow­ni, za­kres je­go obo­wiąz­ków przed­sta­wił mu mło­dy męż­czy­zna, mniej wię­cej w je­go wie­ku. Kon­rad pra­co­wał w sor­tow­ni już po­nad pół ro­ku.

- Pra­ca jak pra­ca - twier­dził. - Znam gor­sze i znam lep­sze. Ta jest cał­kiem w po­rząd­ku, po­mi­ja­jąc od­czu­cia es­te­tycz­ne. Lu­dzie cza­sa­mi są gor­si od świń - do­dał, wrę­cza­jąc Hu­ber­to­wi la­tek­so­we rę­ka­wicz­ki.

- Po co mi to? - za­py­tał za­sko­czo­ny. - Prze­cież mam tyl­ko ukła­dać ubra­nia.

- Nie masz ukła­dać ubrań, tyl­ko se­gre­go­wać rze­czy, któ­re lu­dzie wrzu­ca­ją do kon­te­ne­rów na odzież uży­wa­ną. To dwie zu­peł­nie róż­ne spra­wy - pod­kre­ślił Kon­rad. - Prze­ko­nasz się o tym bar­dzo szyb­ko - do­dał.

Wte­dy te­go nie ro­zu­miał. Na­wet przez mo­ment po­my­ślał, że Kon­rad ma mi­zo­fo­bię, któ­ra ob­ja­wia się pa­nicz­nym stra­chem przed za­raz­ka­mi, bru­dem i ska­że­nia­mi. Oka­zał się jed­nak wol­ny od fo­bii, a do Hu­ber­ta szyb­ko do­tar­ło, że je­go ko­le­ga miał ra­cję. Te­raz bez rę­ka­wi­czek nie prze­kra­czał pro­gu sor­tow­ni, a po pra­cy wie­lo­krot­nie mył i od­ka­żał rę­ce. Każ­de­go dnia w cza­sie roz­dzie­la­nia ubrań roz­my­ślał o tym, jak bez­na­dziej­ni są lu­dzie i co trze­ba mieć w gło­wach, że­by wrzu­cać ta­kie rze­czy do kon­te­ne­rów na odzież, któ­ra teo­re­tycz­nie ma tra­fić do po­trze­bu­ją­cych.

Więk­szość nie nada­wa­ła się do ni­cze­go i tra­fia­ła do uty­li­za­cji. Część zy­ski­wa­ła dru­gie ży­cie i zu­peł­nie in­ne wy­ko­rzy­sta­nie w schro­ni­skach dla zwie­rząt. Wie­czo­ro­we suk­nie, mę­skie ko­szu­le i ma­ry­nar­ki, któ­re też cza­sa­mi znaj­do­wa­ły się wśród stert wrzu­co­nych do kon­te­ne­rów, tra­fia­ły do skle­pów z uży­wa­ną odzie­żą, a zysk z ich sprze­da­ży prze­zna­cza­no na po­moc po­trze­bu­ją­cym. Za­le­d­wie ma­ła par­tia tra­fia­ła do tych, któ­rzy cze­ka­li na cie­płe kurt­ki czy nie­dziu­ra­we zi­mo­we bu­ty.

Jed­nak nie to oka­za­ło się naj­gor­sze w tej pra­cy. Wstręt w Hu­ber­cie wzbu­dza­ły brud­ne, śmier­dzą­ce szma­ty i śmie­ci, któ­re lu­dzie po­tra­fi­li wrzu­cić po­mię­dzy tek­sty­lia. Przy­zwy­cza­ił się już do brud­nych chu­s­te­czek w kie­sze­niach spodni, bli­żej nie­zi­den­ty­fi­ko­wa­nych plam na ubra­niach, ko­szu­lek ubru­dzo­nych po­mad­ka­mi... Jed­nak kie­dy z jed­nej z kur­tek wy­ma­sze­ro­wał w je­go stro­nę do­rod­ny ka­ra­luch, zu­peł­nie po­waż­nie po­my­ślał o po­rzu­ce­niu tej pra­cy. Nie miał jed­nak wy­bo­ru, po­trze­bo­wał pie­nię­dzy i to by­ło dla nie­go prio­ry­te­tem.

Te­raz, na po­cząt­ku grud­nia, cze­ka­ło go mnó­stwo wy­dat­ków. Od kil­ku mie­się­cy za­le­gał z czyn­szem, miał nie­za­pła­co­ne ra­chun­ki za prąd i za wo­dę, daw­ny ko­le­ga z klu­bu spor­to­we­go do­po­mi­nał się o zwrot po­ży­czo­nych pie­nię­dzy, w ubie­gło­rocz­nych bu­tach zi­mo­wych od­pa­dła po­de­szwa, a cie­pła kurt­ka, jesz­cze z tych lep­szych cza­sów, mia­ła po­dar­tą pod­szew­kę, przez któ­rą wy­cho­dził puch. Wszyst­kie za­ło­żo­ne pod nią swe­try wy­glą­da­ły, jak­by Hu­bert wy­ta­rzał się w pie­rzu al­bo wy­szedł pro­sto z kur­ni­ka. Jesz­cze do nie­daw­na li­czył wy­so­kość fi­nan­so­we­go de­fi­cy­tu. Prze­stał, kie­dy do­szedł do kwo­ty sze­ściu ty­się­cy, w je­go obec­nej sy­tu­acji ży­cio­wej su­my pra­wie nie­wy­obra­żal­nej.

Nie mógł so­bie po­zwo­lić na po­rzu­ce­nie tej pra­cy. Za­ro­bio­ne tu­taj pie­nią­dze i tak nie by­ły w sta­nie wy­rów­nać de­fi­cy­tu, ale sta­no­wi­ły ba­zę, któ­ra w pew­nym sen­sie po­zwa­la­ła mu od­bić się od dna i za­trzy­mać spi­ra­lę na­ra­sta­ją­cych dłu­gów. Po­my­ślał, że je­że­li do te­go sprze­da kil­ka ksią­żek i dwa pu­cha­ry z cza­sów, o któ­rych nie chciał już my­śleć, to mo­że ja­kimś cu­dem wy­star­czy pie­nię­dzy, że­by na chwi­lę uga­sić więk­szość po­ża­rów. Tak czy siak mu­siał wy­trwać w tej pra­cy, na­wet je­że­li jej nie cier­piał.

Ze zło­ścią i ża­lem wspo­mi­nał mi­nio­ny czas. Że też on wszyst­ko po­sta­wił kie­dyś na jed­ną kar­tę. Na sport. Za­czął tre­no­wać ju­do i ten krok od­mie­nił je­go ży­cie. Po pa­ru mie­sią­cach nikt już nie do­ku­czał mu w kla­sie, po pa­ru la­tach był w mło­dzie­żo­wej re­pre­zen­ta­cji Pol­ski, po kil­ku ko­lej­nych szy­ko­wał się do wzię­cia udzia­łu w olim­pia­dzie. Ju­do wy­peł­nia­ło mu czas wol­ny, or­ga­ni­zo­wa­ło ży­cie, uczy­ło za­sad. Zdał ma­tu­rę, za­czął stu­dio­wać w Aka­de­mii Wy­cho­wa­nia Fi­zycz­ne­go, bo na żad­ne in­ne stu­dia nie wy­star­czy­ło­by mu cza­su. Nie skoń­czył ich, tak jak i nie po­je­chał na igrzy­ska olim­pij­skie.

W trak­cie obo­zu tre­nin­go­we­go do­znał ze­rwa­nia wię­za­dła krzy­żo­we­go w sta­wie ko­la­no­wym i uszko­dze­nia łą­kot­ki. Ope­ra­cja po­noć prze­bie­gła do­brze, ale on już nie mógł wró­cić do wy­czy­no­we­go spor­tu. Na­gle to wszyst­ko, co miał tak do­brze po­ukła­da­ne i za­pla­no­wa­ne, roz­sy­pa­ło się jak do­mek z kart. Pla­ny znik­nę­ły. No­wych ce­lów nie miał. Był ta­ki zdol­ny i uta­len­to­wa­ny, pra­co­wi­ty i wy­trwa­ły, a wszyst­ko szlag tra­fił. Je­go dziew­czy­na roz­sta­ła się z nim, bo nie mo­gła znieść zmien­nych na­stro­jów chło­pa­ka, a on nie mógł się po­zbie­rać.

Nie lu­bił sie­bie i sam so­bie współ­czuł. Za­czął na­ukę fi­zjo­te­ra­pii w szko­le po­ma­tu­ral­nej, ale to go prze­ro­sło. Przez krót­ki czas pił, lecz to by­ła dro­ga do­ni­kąd. Po­tem le­czo­no go z po­wo­du de­pre­sji, cho­ciaż on uwa­żał, że jej nie ma. Hu­bert twier­dził, że to nie cho­ro­ba, ale złość na los i sa­me­go sie­bie. Ro­dzi­ce przed wy­jaz­dem z kra­ju zo­sta­wi­li mu miesz­ka­nie i tro­chę swo­ich oszczęd­no­ści. Nie na dłu­go ich wy­star­czy­ło.

Naj­gor­sze by­ło to, że on nie miał po­my­słu na sie­bie. Na­gle, po ty­lu la­tach dys­cy­pli­ny i tre­nin­gów, wy­rze­czeń i ma­rzeń, cięż­kiej pra­cy i suk­ce­sów, do­pa­dła go nie­moc i by­le­ja­kość. Są­dził, że wszyst­ko do­bre, co los prze­zna­czył dla nie­go, ma już za so­bą. Skoń­czył trzy­dzie­ści dwa la­ta, a wy­da­wa­ło mu się, że już prze­żył ca­łe ży­cie. Przy­pusz­czał, że nie mo­że spo­tkać go już nic do­bre­go, tyl­ko we­ge­ta­cja. Trwa­nie od pierw­sze­go do pierw­sze­go, bez ma­rzeń i per­spek­tyw.

- Pal li­cho prze­szłość - mruk­nął pod no­sem. - By­ło, mi­nę­ło i już ni­g­dy nie wró­ci.

Do nędz­nej eg­zy­sten­cji też po­trze­bo­wał pie­nię­dzy. Dzi­siaj je­go fru­stra­cje się­ga­ły ze­ni­tu. Był w pra­cy sam, bo Kon­ra­do­wi za­cho­ro­wa­ła có­recz­ka i mu­siał zo­stać z nią w do­mu. Mo­że i do­brze, bo Hu­bert co chwi­lę klął pod no­sem, a prze­kleń­stwa by­wa­ły co­raz bar­dziej siar­czy­ste.

- Ja pier...! - jęk­nął ko­lej­ny raz, wyj­mu­jąc z fo­lio­we­go wo­recz­ka kil­ka par brud­nych skar­pe­tek, z któ­rych dwie mia­ły dziu­ry w miej­scu pa­lu­cha i wy­raź­ne prze­tar­cie na pię­tach.

Wrzu­cił je z obrzy­dze­niem do spo­rych roz­mia­rów ko­sza, w któ­rym lą­do­wa­ły rze­czy na­da­ją­ce się tyl­ko do uty­li­za­cji. W ko­szu le­ża­ły już zu­ży­te chu­s­tecz­ki, bu­ty nie do pa­ry, po­dar­te spodnie i kurt­ka wy­glą­da­ją­ca, jak­by ktoś ją po­prze­ci­nał ży­let­ką. Na sa­mym dnie le­ża­ło kil­ka par bok­se­rek. To wła­śnie ta bie­li­zna sfru­stro­wa­ła Hu­ber­ta naj­bar­dziej. Jak moż­na do kon­te­ne­ra z uży­wa­ną odzie­żą wrzu­cić spra­ne, zno­szo­ne i po­roz­cią­ga­ne ga­cie? - po­my­ślał z obrzy­dze­niem i nie­chę­cią. - Jak moż­na tak chcieć ko­goś upodlić! Lu­dzie to idio­ci po­zba­wie­ni uczuć i wy­obraź­ni!

Po­pra­wił rę­ka­wicz­ki na dło­niach. Naj­chęt­niej na­ło­żył­by jesz­cze jed­ną pa­rę. Z obrzy­dze­niem wy­rzu­cił ko­lej­ne nie­na­da­ją­ce się do ni­cze­go rze­czy.

Po chwi­li wy­jął za­pa­ko­wa­ne w ma­te­ria­ło­wy wo­rek ubran­ka dzie­cię­ce. Te ktoś uło­żył sta­ran­nie. By­ły wy­pra­ne, wy­pra­so­wa­ne i pach­ną­ce. Hu­bert z sym­pa­tią po­my­ślał o dar­czyń­cy. Te ubran­ka przy­da­dzą się na pew­no - po­my­ślał i odło­żył je na od­dziel­ną kup­kę.

Się­gnął po na­stęp­ną rzecz: ele­ganc­ki płaszcz w cie­płym be­żo­wym ko­lo­rze, z koł­nie­rzem i man­kie­ta­mi wy­koń­czo­ny­mi fu­ter­kiem szyn­szy­la. Mo­że odro­bi­nę sta­ro­mod­ny, tro­chę cięż­ki, ale na pew­no na­le­żał do naj­droż­szych rze­czy z tych, któ­re prze­wi­nę­ły się Hu­ber­to­wi przez rę­ce w tym ty­go­dniu. Me­ta­lo­we gu­zi­ki wy­glą­da­ły jak dzie­ła sztu­ki. Każ­dy z nich przed­sta­wiał dwie li­te­ry - H i M - wple­cio­ne w okrąg. Dwa rzę­dy tych gu­zi­ków nada­wa­ły płasz­czo­wi swo­istą ele­gan­cję. Zdo­bi­ły one rów­nież kie­sze­nie i rę­ka­wy. Płaszcz na pew­no nie na­le­żał do wy­ro­bów pro­duk­cji ma­so­wej. Hu­bert roz­piął go. Nie za­sko­czy­ła go ele­ganc­ka sa­ty­no­wa pod­szew­ka ani met­ka z pra­cow­ni mo­dy z ro­ku ty­siąc dzie­więć­set sie­dem­dzie­sią­te­go szó­ste­go. Płaszcz miał pięć­dzie­siąt lat. Wy­dał mu się czymś nie­sa­mo­wi­tym. Po­sta­no­wił go po­ka­zać kie­row­ni­ko­wi. Mo­że przy­da się na coś wy­jąt­ko­we­go. Na przy­kład do ja­kie­goś te­atru, do re­kwi­zy­tor­ni.

Gdy wie­szał go na wie­sza­ku, za­uwa­żył, że kie­szeń nie jest pu­sta. Wło­żył do niej rę­kę. Coś ukłu­ło go w pa­lec.

- Niech to szlag! - syk­nął pod no­sem.

Po chwi­li wy­cią­gnął z płasz­cza brosz­kę. Spoj­rzał na nią za­sko­czo­ny. Ta bi­żu­te­ria, po­dob­nie jak płaszcz, nie pa­so­wa­ła do resz­ty za­war­to­ści kon­te­ne­ra z uży­wa­ną odzie­żą. Hu­bert nie in­te­re­so­wał się wy­ro­ba­mi ju­bi­ler­ski­mi. Nie znał się na nich zu­peł­nie. Raz w ży­ciu ku­po­wał pier­ścio­nek dla swo­jej by­łej dziew­czy­ny. Na krót­ką chwi­lę wszedł w świat zło­ta, sre­bra i bry­lan­tów. Tyl­ko na ty­le, na ile to by­ło wów­czas po­trzeb­ne. Wte­dy my­ślał, że ta wie­dza przy­da mu się jesz­cze póź­niej, kie­dy bę­dą wy­bie­rać ob­rącz­ki. Szyb­ko od­rzu­cił tam­to wspo­mnie­nie. Ono nie bo­la­ło, ale prze­szka­dza­ło mu tro­chę.

Te­raz miał w rę­ku coś, co za­pew­ne by­ło du­żo cen­niej­sze od tam­te­go zło­te­go pier­ścion­ka z bry­lan­tem, któ­ry kie­dyś po­da­ro­wał Ka­ro­li­nie. Du­ża, zło­ta bro­sza wy­glą­da­ła na sta­rą. Na owal­nej po­wierzch­ni ozdo­by znaj­do­wa­ła się po­je­dyn­cza ró­ża, któ­rej płat­ki i li­ście wy­ko­na­no z ka­mie­ni o ciem­no­zie­lo­nym ko­lo­rze. Po­my­ślał, że to mo­gą być szma­rag­dy. To je­dy­ne zie­lo­ne ka­mie­nie, któ­re ko­ja­rzył. Brzeg brosz­ki oto­czo­ny był łań­cusz­kiem ze spla­ta­ją­cych się ze so­bą li­ter H i M.

Na­gle usły­szał szyb­kie kro­ki na ko­ry­ta­rzu. Wsu­nął bi­żu­te­rię do kie­sze­ni dżin­sów. Chciał się jej po­tem jesz­cze do­kład­niej przyj­rzeć.

- Hu­bert, go­to­we? Za chwi­lę bę­dzie trans­port - po­ga­niał go prze­ło­żo­ny. - Nie wy­sta­wi­łeś jesz­cze żad­nych ko­szy na ko­ry­tarz. Ru­szasz się dzi­siaj jak mu­cha w smo­le. Za­pi­łeś wczo­raj? Nie pij w ty­go­dniu! Z ka­cem trud­no pra­co­wać.

- Nie mam ka­ca - pal­nął bez za­sta­no­wie­nia. - Nie pi­ję. Trud­no pra­co­wać z tym sy­fem. Lu­dzie na­wet sta­re ga­cie wrzu­ca­ją do kon­te­ne­rów.

- Coś ty na­gle ta­ki de­li­kat­ny? - usły­szał chłod­ny głos zwierzch­ni­ka. - Żad­na pra­ca nie hań­bi. Po­spiesz się! Dzi­siaj jest du­żo ro­bo­ty. Lu­dzie przed świę­ta­mi ro­bią po­rząd­ki i wrzu­ca­ją do kon­te­ne­rów mnó­stwo nie­po­trzeb­nych rze­czy.

Dru­gi grud­nia

W fer­wo­rze pra­cy Hu­bert zu­peł­nie za­po­mniał o zna­le­zi­sku scho­wa­nym do kie­sze­ni dżin­sów. Do­pie­ro na­stęp­ne­go dnia ra­no, kie­dy wcią­gał na sie­bie spodnie, brosz­ka wy­pa­dła na pod­ło­gę. Pod­niósł ją i przyj­rzał się jej uważ­nie. Wy­da­ła mu się jesz­cze bar­dziej in­try­gu­ją­ca niż wczo­raj. Był pe­wien, że jej hi­sto­ria wią­że się ści­śle z hi­sto­rią tam­te­go płasz­cza. Na­wet te sa­me ini­cja­ły wid­nia­ły na bi­żu­te­rii i na gu­zi­kach. Wy­jąt­ko­wo pięk­na by­ła ta brosz­ka, ele­ganc­kie po­łą­cze­nie zło­ta i ciem­no­zie­lo­nych ka­mie­ni. Zie­leń mi­ne­ra­łu wy­da­wa­ła się mieć sub­tel­ną do­miesz­kę błę­ki­tu. Po­szu­kał w in­ter­ne­cie i już po chwi­li miał pew­ność, że wczo­raj się nie po­my­lił, te ka­mie­nie to szma­rag­dy. Cie­ka­we, ile mo­że być war­ta ta brosz­ka? - po­my­ślał. Za­sta­na­wiał się, czy ta­ka ozdo­ba mo­że roz­wią­zać wszyst­kie je­go fi­nan­so­we pro­ble­my i po­móc wyjść na pro­stą. Sam prze­stra­szył się swo­ich my­śli i od­rzu­cił je na­tych­miast od sie­bie.

Do­brze wie­dział, że po­wi­nien zwró­cić ją w pra­cy. Ta­kie obo­wią­zy­wa­ły za­sa­dy. Wszyst­ko, co cen­ne, a przez przy­pa­dek zna­la­zło się wśród uży­wa­nych ubrań, na­le­ża­ło od­dać kie­row­ni­ko­wi zmia­ny, któ­ry był zo­bo­wią­za­ny do spi­sa­nia pro­to­ko­łu. Ta­kie przed­mio­ty prze­ka­zy­wa­no na­stęp­nie do biu­ra rze­czy zna­le­zio­nych, gdzie cier­pli­wie cze­ka­ły na wła­ści­cie­la. Hu­bert znał tę pro­ce­du­rę. W cią­gu pię­ciu ty­go­dni zna­lazł już kar­tę do ban­ko­ma­tu, ob­rącz­kę, do­wód oso­bi­sty, klu­cze do do­mu i pi­lot do sa­mo­cho­du. Za każ­dym ra­zem wszyst­ko od­da­wał, ale tym ra­zem się za­wa­hał. Przez chwi­lę po­czuł się jak zło­dziej, jed­nak ta chwi­la trwa­ła bar­dzo krót­ko.

- Re­kom­pen­sa­ta od lo­su za te wszyst­kie gów­na, któ­re spa­dły mi na gło­wę - mruk­nął sam do sie­bie.

Otwo­rzył szu­fla­dę w biur­ku i do­ło­żył brosz­kę do tych pa­ru rze­czy, któ­re uwa­żał za pa­miąt­ko­we lub cen­ne w swo­im do­mu. Le­ża­ło tam kil­ka­na­ście me­da­li z róż­nych roz­gry­wek, pa­rę dy­plo­mów, list od je­go fa­nów z dzie­siąt­ka­mi pod­pi­sów lu­dzi, któ­rzy ży­czy­li mu szyb­kie­go po­wro­tu do zdro­wia. Za­wsze, kie­dy tu za­glą­dał, ta sa­ma myśl prze­bie­ga­ła mu przez gło­wę: mi­łość do spor­tow­ców by­wa bar­dzo ulot­na. Wy­star­czy­ło pa­rę mie­się­cy, a ma­ło kto od­wie­dzał je­go pro­fil na Fa­ce­bo­oku, nikt o nic go nie py­tał. Licz­ba ob­ser­wu­ją­cych ma­la­ła w oczach. Z cza­sem prze­stał tam na­wet za­glą­dać, ale ten list od fa­nów so­bie za­cho­wał. Kie­dyś mu po­mógł. Te­raz nie mógł do­ko­pać. Na­le­żał do cza­sów, któ­re już mi­nę­ły, i do Hu­ber­ta, któ­ry już nie ist­niał. W je­go miesz­ka­niu nie by­ło żad­ne­go in­ne­go miej­sca, w któ­rym mógł­by po­ło­żyć tę brosz­kę. Na pew­no na­le­ża­ła te­raz do naj­cen­niej­szych rze­czy w do­mu.

Dzi­siaj nie mu­siał się spie­szyć. Miał dru­gą zmia­nę. Zjadł spo­koj­nie śnia­da­nie. Na­sta­wił pral­kę. Ru­szył po za­ku­py. Jesz­cze nie zdą­żył prze­krę­cić klu­cza w zam­ku, kie­dy otwo­rzy­ły się drzwi od miesz­ka­nia je­go są­siad­ki. W drzwiach sta­nę­ła pa­ni Wan­da Kra­snal.

- O, Hu­bert, jak do­brze, że cię wi­dzę! - ucie­szy­ła się star­sza ko­bie­ta.

Ona też by­ła go­to­wa do wyj­ścia z do­mu. Przy jej no­gach na chwi­lę po­ja­wił się Bim­ber, uko­cha­ny bas­set. Pies ob­rzu­cił Hu­ber­ta obo­jęt­nym spoj­rze­niem i po­spiesz­nie wy­co­fał się do przed­po­ko­ju. Pa­ni Wan­da mia­ła na so­bie zi­mo­wy płaszcz, pu­cha­tą czap­kę na gło­wie, gru­by sza­lik i cie­płe rę­ka­wicz­ki. Wszyst­ko w zie­lo­nym ko­lo­rze, któ­ry na­le­żał do ulu­bio­nych barw eme­ry­to­wa­nej na­uczy­ciel­ki. Po­szcze­gól­ne ele­men­ty ubio­ru róż­ni­ły się tyl­ko od­cie­niem. Płaszcz był w ko­lo­rze bu­tel­ko­wej zie­le­ni, zaś resz­ta w se­le­dy­no­wym.

Są­siad­ka ob­rzu­ci­ła go uważ­nym spoj­rze­niem.

- Sta­ło się coś? - za­py­ta­ła z tro­ską w gło­sie.

- Dla­cze­go mia­ło­by się coś stać? - burk­nął Hu­bert.

- Daw­no cię nie wi­dzia­łam. Kiep­sko coś wy­glą­dasz - skwi­to­wa­ła, nie od­ry­wa­jąc wzro­ku od je­go twa­rzy.

- Każ­dy kiep­sko by wy­glą­dał, pra­cu­jąc przy se­gre­go­wa­niu odzie­ży.

- Nie prze­sa­dzaj! Pra­ca jak pra­ca.

Zlu­stro­wa­ła go wzro­kiem. Zna­li się od za­wsze, czy­li od je­go uro­dze­nia. Prze­ży­ła z nim i ro­dzi­ca­mi Hu­ber­ta sze­reg je­go wzlo­tów i upad­ków. By­ła nie tyl­ko są­siad­ką, przed la­ty w szko­le śred­niej uczy­ła go an­giel­skie­go. Sa­ma ni­g­dy nie za­ło­ży­ła ro­dzi­ny. Nie mia­ła wła­snych dzie­ci. Po wy­jeź­dzie ro­dzi­ców Hu­ber­ta czu­ła się za nie­go w ja­kiś ir­ra­cjo­nal­ny spo­sób od­po­wie­dzial­na, cze­go mło­dy męż­czy­zna nie mógł zro­zu­mieć. Był dla są­siad­ki za­wsze uprzej­my i po­moc­ny, jed­nak w je­go gło­wie ona na­dal po­zo­sta­ła przede wszyst­kim nie­zbyt przy­ja­zną, wy­ma­ga­ją­cą na­uczy­ciel­ką ję­zy­ka an­giel­skie­go.

- Jak wró­cisz do do­mu, to spójrz w lu­stro - po­wie­dzia­ła szorst­ko. - Na­wet się dzi­siaj nie ucze­sa­łeś. Nie go­lisz się, nie cze­szesz, nie my­jesz, nie pie­rzesz ubrań. Po­patrz na swo­ją kurt­kę! My­ślę też, że nie do­ja­dasz, bo pa­skud­nie schu­dłeś. Je­że­li to ja­kaś te­ra­pia, któ­ra ma się prze­ło­żyć na od­ro­dze­nie du­szy, to chy­ba złą wy­bra­łeś - do­da­ła ostro. - Je­że­li to na­praw­dę przez tę pra­cę, to szu­kaj in­nej. Nic nie ma pra­wa czło­wie­ka tak zdo­ło­wać. Swo­ją dro­gą na two­im miej­scu od­wie­dzi­ła­bym też le­ka­rza. Mo­że ty je­steś po pro­stu cho­ry i dla­te­go tak źle wy­glą­dasz.

- Nic mi nie jest - bro­nił się Hu­bert. Czuł się co­raz bar­dziej za­ata­ko­wa­ny. - Je­stem zmę­czo­ny. Mu­szę do­brnąć do week­en­du. Po­tem się ja­koś ogar­nę.

- Dzi­siaj jest do­pie­ro śro­da - prze­rwa­ła mu scep­tycz­nie są­siad­ka. - Po­zbie­raj się jak naj­prę­dzej, bo wy­glą­dasz kosz­mar­nie - nie ustę­po­wa­ła. - Wy­gląd czło­wie­ka rzu­tu­je na je­go psy­chi­kę. No i od­wrot­nie. Gdzie jest ten chło­pak, do któ­re­go wzdy­cha­ły wszyst­kie dziew­czy­ny w two­jej kla­sie?

Nie cze­ka­ła na od­po­wiedź. Ru­szy­ła scho­da­mi w dół. Szedł za nią, bo ja­koś nie wy­pa­da­ło jej wy­prze­dzić. Miał na­dzie­ję, że nie bę­dzie mu już pra­wić ka­zań. Po­my­lił się.

Pa­ni Kra­snal za­trzy­ma­ła się na­gle i od­wró­ci­ła w je­go stro­nę.

- Jak dłu­go moż­na uża­lać się nad sa­mym so­bą! To jest nie do wy­trzy­ma­nia, Hu­bert! Ogar­nij się!

Ton jej gło­su przy­po­mniał tam­ten sprzed lat, kie­dy w ma­tu­ral­nej kla­sie spor­to­we roz­gryw­ki zbie­gły się z przy­go­to­wa­nia­mi do eg­za­mi­nu doj­rza­ło­ści, a na an­giel­ski bra­ko­wa­ło mu cza­su. "Hu­bert, na oce­nę nie­do­sta­tecz­ną też trze­ba coś umieć. Ty na ra­zie nie umiesz na­wet na lu­fę. Da­ję ci dwa ty­go­dnie" - upo­mi­na­ła go pa­ni Kra­snal. Wte­dy ten czas mu wy­star­czył. Cie­ka­we, ile da­wa­ła mu te­raz na po­zbie­ra­nie się.

- Mam do cie­bie proś­bę - nie­spo­dzie­wa­nie zmie­ni­ła te­mat. Ton jej gło­su też brzmiał ła­god­niej. - Zbli­ża­ją się świę­ta...

- Je­że­li cho­dzi o za­ku­py, to po­mo­gę. - Ode­tchnął z ulgą. - Oczy­wi­ście pój­dę z pa­nią ku­pić cho­in­kę. Umy­ję okna. Przy­nio­sę ze stry­chu ozdo­by cho­in­ko­we... To wszyst­ko zro­bię, jak co ro­ku.

- To do­brze. Dzię­ku­ję, ale na to jest jesz­cze spo­ro cza­su. Mnie w tej chwi­li cho­dzi o coś zu­peł­nie in­ne­go.

- O coś zu­peł­nie in­ne­go? - po­wtó­rzył za nią za­sko­czo­ny.

- Za­an­ga­żo­wa­łam się w ak­cję ze świą­tecz­ny­mi pacz­ka­mi dla naj­bar­dziej po­trze­bu­ją­cych. W na­szym klu­bie se­nio­ra, któ­ry mie­ści się przy osie­dlo­wym do­mu kul­tu­ry, stwo­rzy­li­śmy ta­ki pro­jekt. W po­przed­nich la­tach ksiądz na­szej pa­ra­fii pro­wa­dził po­dob­ne dzia­ła­nia. Nie wiem, czy pa­mię­tasz...

- Nie mo­gę pa­mię­tać, bo już od kil­ku lat nie cho­dzę do ko­ścio­ła - mruk­nął pod no­sem.

- Już od pierw­szych dni ad­wen­tu w przed­sion­ku ko­ścio­ła sta­ła cho­in­ka, na któ­rej po­trze­bu­ją­cy mo­gli wie­szać anioł­ki z wy­pi­sa­ny­mi swo­imi po­trze­ba­mi. - Ko­bie­ta mi­mo uszu pu­ści­ła uwa­gę Hu­ber­ta. - Po­tem lu­dzie do­brej wo­li zry­wa­li te anioł­ki i przy­go­to­wy­wa­li pacz­ki, któ­re za­wie­ra­ły naj­po­trzeb­niej­sze rze­czy. To pięk­na ini­cja­ty­wa. Nie uwa­żasz?

- Ini­cja­ty­wa cał­kiem w po­rząd­ku - przy­znał.

- Po­tem przy­no­si­li te pacz­ki do ko­ścio­ła. Po­da­run­ki by­ły roz­no­szo­ne przez wo­lon­ta­riu­szy.

Pa­ni Kra­snal opo­wia­da­ła, a Hu­bert z prze­ra­że­niem po­my­ślał, że bar­dzo kur­czy mu się czas na te dzi­siej­sze za­ku­py. Przy­szło mu na myśl, że nie zdą­ży przed pra­cą ugo­to­wać zu­py, a to ozna­cza­ło ko­lej­ny obiad zło­żo­ny z zup­ki chiń­skiej al­bo in­ne­go po­dob­ne­go pro­duk­tu, któ­ry miał­by za za­da­nie szyb­ko za­spo­ko­ić głód.

- Cho­dzi pa­ni o to, że­bym i ja zro­bił ta­ką pacz­kę? - pró­bo­wał nadać tem­po roz­mo­wie.

- O to też, ale nie tyl­ko.

- Pacz­ki nie dam ra­dy zro­bić. Nie mam ka­sy - przy­znał szcze­rze.

- To nic nie szko­dzi, mo­żesz po­móc ina­czej - po­wie­dzia­ła z uśmie­chem są­siad­ka.

- Po­móc ina­czej? Czy­li jak?

- Wi­dzisz, nasz ksiądz roz­cho­ro­wał się, kil­ka ty­go­dni spę­dził w szpi­ta­lu, a po­tem prze­szedł na eme­ry­tu­rę. No­wy pro­boszcz nie kwa­pi się do ta­kich ak­cji. Twier­dzi, że w cza­sie ad­wen­tu ma wy­star­cza­ją­co du­żo in­nych obo­wiąz­ków i or­ga­ni­zo­wa­nie świą­tecz­nych pa­czek by go prze­ro­sło. Nie ma do te­go ser­ca.

- I co mam w związ­ku z tym zro­bić? - za­py­tał zdez­o­rien­to­wa­ny Hu­bert.

- My ja­ko klub se­nio­ra prze­ję­li­śmy tę ini­cja­ty­wę. Na­wet nie wiesz, jak wie­lu po­trze­bu­ją­cych jest w na­szej oko­li­cy. Lu­dzie po­trze­bu­ją róż­nych rze­czy. Nie tyl­ko ma­te­rial­nych. Chce­my po­móc im na ty­le, na ile to moż­li­we.

Co­raz mniej z te­go ro­zu­miał i co­raz bar­dziej się spie­szył. Nie wie­dział, jak za­koń­czyć tę roz­mo­wę.

- Cze­go pa­ni ode mnie ocze­ku­je? - za­py­tał. - Nie po­tra­fię się do­my­ślić. Pro­szę po­wie­dzieć to nor­mal­nie.

- Ocze­ku­ję po­mo­cy przy roz­no­sze­niu pa­czek - wy­ja­śni­ła po­god­nie. - Jest wie­le ro­dzin, któ­re trze­ba od­wie­dzić. Przy­go­to­wu­je­my też pacz­ki i drob­ne upo­min­ki dla dzie­ci z do­mu dziec­ka i dla sta­rusz­ków z do­mu opie­ki...

- Nie na­da­ję się do te­go - prze­rwał jej gwał­tow­nie. - Mam do­ła, praw­dzi­wy kry­zys ży­cio­wy. Chy­ba pa­ni jest w sta­nie to zro­zu­mieć. Ta­kie za­da­nie mnie prze­ra­sta.

- Dasz ra­dę - prze­rwa­ła mu. - Mu­sisz tyl­ko w sie­bie uwie­rzyć. Bę­dzie z cie­bie świet­ny świę­ty Mi­ko­łaj.

- Świę­ty Mi­ko­łaj?! - jęk­nął Hu­bert. - Nie ma mo­wy. Nie wie­rzę, że pa­ni te­go nie ro­zu­mie. Ja nie je­stem w sta­nie ogar­nąć swo­je­go ży­cia, co za świę­ty Mi­ko­łaj ze mnie bę­dzie...?

- Ży­ję znacz­nie dłu­żej od cie­bie - we­szła mu w sło­wo. - Na­wet je­że­li nic nie masz, a bę­dziesz ro­bić coś dla in­nych, to po­czu­jesz się jak bo­gacz. Ty po­mo­żesz im, oni po­mo­gą to­bie. By­cie do­brym dla in­nych za­wsze się opła­ca. Zo­ba­czysz.

- Pro­szę się nie gnie­wać, pa­ni Wan­do, ale nie po­mo­gę - prze­rwał jej ostro. - Ocze­ku­je pa­ni ode mnie rze­czy, któ­re mnie prze­ra­sta­ją.

Nie miał już si­ły ani cza­su na dys­ku­sję. To praw­da, że ona ży­je znacz­nie dłu­żej od nie­go, ale to nic nie zna­czy. Nie jest nim, nie prze­ży­ła te­go, co on, nie ma po­ję­cia o tym, co on czu­je, i wy­glą­da na to, że nie sta­ra się na­wet zro­zu­mieć, w ja­kim jest sta­nie.

Wy­mi­nął ją i zbiegł po scho­dach.

- Do­bre­go dnia, Hu­ber­cie! - krzyk­nę­ła za nim pa­ni Kra­snal.

- Do­bre­go dnia! - burk­nął w jej stro­nę.

Trze­ci grud­nia

Sło­wa są­siad­ki nie da­wa­ły mu spo­ko­ju. Coś by­ło w tym, co mu po­wie­dzia­ła. Prze­stał zwra­cać uwa­gę na swój wy­gląd.

- E tam, to tyl­ko szcze­gó­ły - mruk­nął sam do sie­bie. - Szko­da cza­su na ta­kie rze­czy.

Po­mi­mo te­go, kie­dy wró­cił z za­ku­pa­mi do do­mu, sta­nął w ła­zien­ce przed lu­strem.

Wło­sy miał zde­cy­do­wa­nie za dłu­gie, a przez to, że by­ły bar­dzo krę­co­ne, to te­raz ster­cza­ły we wszyst­kie moż­li­we stro­ny, two­rząc nad gło­wą coś, co nie­któ­rym mo­gło przy­wo­dzić na myśl pta­sie gniaz­do. Nie go­lił się od mie­sią­ca. Zmi­ni­ma­li­zo­wał czę­stość wy­ko­ny­wa­nia tej czyn­no­ści. Chy­ba fak­tycz­nie to za rzad­ko, bo mie­sięcz­ny za­rost nie wy­glą­dał już naj­le­piej. Rze­czy­wi­ście wy­chudł i owal twa­rzy na­brał zło­wro­giej ostro­ści. Jadł by­le co, bo nie­spe­cjal­nie przy­wią­zy­wał wa­gę do przy­go­to­wy­wa­nia po­sił­ków.

Do te­go do­pie­ro przed kil­ko­ma dnia­mi przy­szedł me­cha­nik i na­pra­wił pral­kę. W ko­szu na brud­ną odzież pię­trzy­ła się gó­ra ubrań, a on cho­dził w każ­dej rze­czy tak dłu­go, jak dłu­go mógł za­pa­chem wo­dy ko­loń­skiej przy­tłu­mić smród po­tu. Wo­dy ko­loń­skiej uży­wał od bar­dzo daw­na. To jed­no z nie­wie­lu przy­zwy­cza­jeń, któ­re mu zo­sta­ły z daw­nych cza­sów.

Wcze­śniej bie­gał co dru­gi dzień. Te­raz już te­go nie ro­bił, uspra­wie­dli­wiał się tym, że je­sie­nią w jed­nym z bu­tów do bie­ga­nia pę­kła po­de­szwa. Na si­łow­nię prze­stał cho­dzić już wie­le mie­się­cy te­mu. Tam spo­ty­kał zna­jo­mych, a oni de­ner­wo­wa­li go co­raz bar­dziej. Nie miał już ocho­ty od­po­wia­dać na ich py­ta­nia. W kół­ko to sa­mo. Co ro­bi? Gdzie pra­cu­je? Ja­kie ma pla­ny? Jak no­ga? Czy wró­ci do wy­czy­no­we­go spor­tu?

Na po­wrót już znacz­nie za póź­no, a i tak z tą no­gą nie dał­by ra­dy. Na co dzień wszyst­ko by­ło z nią w po­rząd­ku. Lek­ka nie­sta­bil­ność po­ja­wia­ła się przy po­ko­ny­wa­niu prze­wyż­szeń i przy jeź­dzie na nar­tach. Ostat­ni­mi cza­sy nie wę­dro­wał po gó­rach, a wy­pa­dy na nar­ty skoń­czy­ły się już kil­ka lat te­mu, wraz z bra­kiem pie­nię­dzy.

OK - po­my­ślał ko­lej­ny raz. - Kra­snal jest, ja­ka jest, ale pod tym wzglę­dem ma ra­cję. Sam to wie­dział, ale ja­koś od­su­wał na dal­szy plan. Kie­dy ostat­nio dzwo­ni­li do nie­go ro­dzi­ce i chcie­li po­roz­ma­wiać przez apli­ka­cję What­sApp, nie włą­czył ka­me­ry. Nie cier­piał ma­ru­dze­nia, a wie­dział do­brze, że wła­śnie na po­ucza­niu i ma­ru­dze­niu by się skoń­czy­ło, szcze­gól­nie kie­dy zo­ba­czy­li­by, jak wy­glą­da.

Sło­wa eme­ry­to­wa­nej na­uczy­ciel­ki od­nio­sły suk­ces. Hu­bert po­sta­no­wił coś zmie­nić. Na kon­kret­ne dzia­ła­nia te­go dnia by­ło już za póź­no, i tak le­d­wo co zdą­żył na po­po­łu­dnie do pra­cy, gdzie spę­dził resz­tę dnia.

Dzi­siaj od ra­na za­czął dzia­łać. Za­dzwo­nił do zna­jo­me­go fry­zje­ra, u któ­re­go ostat­ni raz po­ja­wił się z po­cząt­kiem je­sie­ni. Zna­li się jesz­cze z cza­sów, kie­dy Hu­bert był u nie­go sta­łym klien­tem, a do­brze przy­strzy­żo­ne wło­sy na­le­ża­ły do prio­ry­te­tów.

- Cześć, Fra­nek. Mo­gę wpaść do cie­bie? Tro­chę za­ro­słem.

- Już my­śla­łem, że zmie­ni­łeś fry­zje­ra. - Głos w słu­chaw­ce za­brzmiał ser­decz­nie.

- Fry­zje­ra nie zmie­ni­łem, ka­sy bra­ko­wa­ło - po­wie­dział szcze­rze Hu­bert. - Te­raz z nią też nie­naj­le­piej, ale chy­ba już nie mam wyj­ścia.

- Tak strasz­nie? - do­cie­kał Fra­nek.

- Sam zo­ba­czysz - ro­ze­śmiał się Hu­bert.

- Aż tak źle?

- Na­praw­dę. Lu­dziom to już się rzu­ca w oczy. Mo­ja są­siad­ka zro­bi­ła mi wczo­raj wy­kład na te­mat mo­je­go wy­glą­du.

- To su­per! - stwier­dził nie­ocze­ki­wa­nie fry­zjer.

- Co w tym jest su­per? - Na­gle Hu­ber­to­wi przy­szło na myśl, że tam­ten przez te ostat­nie mie­sią­ce, kie­dy się nie wi­dzie­li, chy­ba zi­dio­ciał.

- Wła­ści­wie to spa­dasz mi z nie­ba. Ni­czym pre­zent przed­świą­tecz­ny.

- Osza­la­łeś?

- Nie. W żad­nym wy­pad­ku.

- Ćpasz coś? - do­cie­kał Hu­bert.

- Skąd­że.

- Wy­pi­łeś coś moc­niej­sze­go?

- Zu­peł­nie nie - za­prze­czył fry­zjer. - Z ka­są tym ra­zem nie bę­dzie pro­ble­mu - do­dał nie­ocze­ki­wa­nie.

- Nie bę­dzie pro­ble­mu? Już na po­cząt­ku grud­nia ba­wisz się w świę­te­go Mi­ko­ła­ja?

- Ja i świę­ty Mi­ko­łaj? Chy­ba żar­tu­jesz. Zmie­niam pra­cę. Mó­wię ci, sta­ry, to bę­dą zu­peł­nie in­ne kli­ma­ty. Bę­dę pra­co­wał w stu­diu mo­dy i sty­li­za­cji. No, w każ­dym ra­zie ubie­gam się o ta­ką pra­cę. Bra­ku­je mi kil­ku do­brych, spek­ta­ku­lar­nych fo­tek do port­fo­lio. Ty ob­ro­śnię­ty i ty ob­strzy­żo­ny. Te­go mi wła­śnie po­trze­ba. To bę­dzie re­we­la­cja! Ta­kie zdję­cia mo­gą prze­kuć się na suk­ces. Po pro­stu spa­dasz mi z nie­ba.

- Kie­dy mo­gę przy­je­chać?

- Jak masz czas, to wbi­jaj te­raz z ra­na. Pierw­sze­go klien­ta mam umó­wio­ne­go do­pie­ro na je­de­na­stą.

Hu­bert był u Fran­ka pa­rę mi­nut po dzie­wią­tej. Usiadł i spoj­rzał w lu­stro. Z per­spek­ty­wy fo­te­la w sa­lo­nie fry­zjer­skim je­go fry­zu­ra wy­glą­da­ła jesz­cze go­rzej niż w do­mu, przed lu­strem w ła­zien­ce, tym bar­dziej że siar­czy­sty mróz na ze­wnątrz zmu­sił go do za­ło­że­nia czap­ki. Te­raz, kie­dy ją ścią­gnął, to wło­sy na gło­wie jesz­cze bar­dziej przy­po­mi­na­ły pta­sie gniaz­do, bo przy­kle­pa­ne na czub­ku gło­wy roz­cho­dzi­ły się na bo­ki. Gdzie­nie­gdzie oszro­nio­ne ze­sztyw­nia­ły i ster­cza­ły jak ma­łe ga­łę­zie.

- Fak­tycz­nie za­ro­słeś - skwi­to­wał fry­zjer z po­li­to­wa­niem. - Prze­sta­łeś się też go­lić?

- Nie mam cza­su.

- Je­że­li my­ślisz na po­waż­nie o ja­kiejś bro­dzie al­bo wą­sach, to mu­sisz wie­dzieć, że to do­pie­ro wy­ma­ga cza­su. Te­raz naj­mod­niej­sze są ta­kie kil­ku­dnio­we bro­dy, któ­re trze­ba cią­gle skra­cać. To da­je ta­ki efekt lek­ko za­nie­dba­ne­go Wło­cha. Wło­si za­wsze mie­li wzię­cie. Więc je­że­li o to ci cho­dzi, to mo­że i kie­ru­nek jest do­bry, ale wy­ko­na­nie fa­tal­ne.

- Nie o to mi cho­dzi. Już mó­wi­łem, że się nie go­lę, bo nie mam cza­su.

- Swo­ją dro­gą z two­im ty­pem uro­dy to cał­kiem do­bra kon­cep­cja. - Fra­nek udał, że go nie sły­szy. - Masz śnia­dą ce­rę i ciem­ny za­rost, do te­go ciem­ne wło­sy. Mo­że to jest i do­bry po­mysł.

- Ja­ki po­mysł?

- Po­mysł na sty­li­za­cję.

- Na ja­ką sty­li­za­cję? - do­py­ty­wał prze­ra­żo­ny Hu­bert.

- Na two­ją sty­li­za­cję - wszedł mu w sło­wo fry­zjer. - Ufasz mi? - za­py­tał nie­spo­dzie­wa­nie.

- To za­le­ży...

- Co za­le­ży?! - jęk­nął. - Ja­kie za­le­ży? Co ty mi tu­taj opo­wia­dasz! Prze­cież za­wsze by­łeś za­do­wo­lo­ny. Ni­g­dy nie schrza­ni­łem ci żad­nej fry­zu­ry.

- W su­mie praw­da... - przy­znał nie­chęt­nie.

- Tym ra­zem też bez żad­nych obaw. Mo­żesz być zu­peł­nie spo­koj­ny. W koń­cu chcę zro­bić coś nie­sa­mo­wi­te­go do mo­je­go port­fo­lio. Zro­bię z cie­bie sza­le­nie przy­stoj­ne­go Wło­cha. To bę­dzie ta­ka spek­ta­ku­lar­na prze­mia­na. Przy­szedł do mnie tro­chę za­nie­dba­ny mło­dy męż­czy­zna, a wy­szedł fil­mo­wy amant. To bę­dzie re­we­la­cja!

- Pier­ni­czysz!

- Nie pier­ni­czę, sam zo­ba­czysz. Jak­by coś ci po­tem nie pa­so­wa­ło, to naj­wy­żej zgo­lisz. Bro­da to ża­den pro­blem. Pa­rę mi­nut i już po niej.

- Ni­g­dy nie mia­łem bro­dy - pró­bo­wał się jesz­cze bro­nić.

- I to błąd. Zro­bię ci pa­rę zdjęć przed prze­mia­ną i po niej. Bę­dziesz miał na pa­miąt­kę.

- Sam mó­wi­łeś, że na bro­dę trze­ba mieć du­żo cza­su...

- Bez prze­sa­dy - prze­rwał mu fry­zjer. - Dasz so­bie ra­dę. War­to po­świę­cić pa­rę chwil dla swo­je­go wy­glą­du.

- Wo­lał­bym...

- Po­za mną i ty­mi, do któ­rych star­tu­ję z po­da­niem o pra­cę, nikt nie bę­dzie tych fo­tek oglą­dał. Jak już ci wspo­mnia­łem, nie je­stem świę­tym Mi­ko­ła­jem. Dzi­siaj to bę­dzie wy­mia­na usług. Obaj na tym zy­ska­my. Za kil­ka fo­tek stwo­rzę z cie­bie zu­peł­nie in­ne­go fa­ce­ta.

Fra­nek ro­bił zdję­cia Hu­ber­to­wi, a on czuł się pod­lej niż zwy­kle. Niech to szlag! - prze­kli­nał w my­ślach. - Że ja aż tak ni­sko upa­dłem i do te­go da­ję so­bie ro­bić zdję­cia ja­kie­muś kop­nię­te­mu po­cząt­ku­ją­ce­mu sty­li­ście.

- Po­ka­żę ci kil­ka moż­li­wo­ści - po­wie­dział roz­pro­mie­nio­ny fry­zjer. - Na ra­zie sku­pi­my się na za­ro­ście. Do two­je­go kształ­tu twa­rzy pa­su­ją dwa ro­dza­je bro­dy. Pierw­sza to bro­da hol­ly­wo­odz­ka.

- Hol­ly­wo­odz­ka? - za­py­tał Hu­bert z nie­do­wie­rza­niem. Co­raz bar­dziej mu się wy­da­wa­ło, że z je­go fry­zje­rem jest coś nie tak. - Osza­la­łeś?

- Nie osza­la­łem.

- Ro­bisz so­bie ze mnie ja­ja? - do­py­ty­wał prze­ra­żo­ny.

- Coś ty na­gle ta­ki draż­li­wy? Spo­koj­nie, ta bro­da wy­glą­da na­praw­dę epic­ko i no­si ją wie­lu zna­nych fa­ce­tów. Ko­ja­rzysz Le­onar­da Di Ca­prio? Je­go ko­ja­rzą wszy­scy. A George?a Clo­oneya?

- Nie rób ze mnie idio­ty! - wark­nął Hu­bert.

- Ko­bie­ty uwiel­bia­ją ta­kie bro­dy. Cho­ciaż jak nie chcesz hol­ly­wo­odz­kiej, to mo­że być in­na. Mo­że na­wet ta dru­ga spraw­dzi się u cie­bie le­piej. Ta hol­ly­wo­odz­ka wy­ma­ga spo­ro pie­lę­gna­cji. Bro­da mu­si pa­so­wać nie tyl­ko do twa­rzy fa­ce­ta, ale rów­nież do je­go uspo­so­bie­nia.

Za­czął szpe­rać w zdję­ciach le­żą­cych na sto­le.

- Po­patrz na tę! - Po­ka­zał mu fo­to­gra­fię. - Wy­da­je mi się ide­al­na dla cie­bie. Że­by wy­glą­da­ła jak na zdję­ciu, to trze­ba zgo­lić za­rost od ką­tów żu­chwy do pod­bród­ka oraz z je­go dol­nej czę­ści. Na­le­ży wy­raź­nie od­dzie­lić de­li­kat­ne wą­sy od bro­dy i zgo­lić do­kład­nie za­rost z po­licz­ków i szyi. Ostat­nio ro­bi­łem ta­kich kil­ka. Wy­glą­da­ją cza­do­wo.

Spoj­rzał na Hu­ber­ta, jak­by ocza­mi wy­obraź­ni już wi­dział na je­go twa­rzy ten ro­dzaj bro­dy.

- Tro­chę to zmo­dy­fi­ku­ję. Do­dam do te­go de­li­kat­ny za­rost na po­licz­kach. To nada ci ten śród­ziem­no­mor­ski luz. Chło­pa­czek z ma­fii. Z wy­glą­du słod­ki jak miód, a w rze­czy­wi­sto­ści ostry jak brzy­twa. To bę­dzie re­we­la­cja. Nie od­go­nisz się od dziew­czyn.

- Co ty pier­ni­czysz...

- Spo­koj­nie. Bę­dzie bar­dzo do­brze.

I by­ło. Na­wet Hu­bert mu­siał przy­znać mu ra­cję. Fra­nek skoń­czył przy­ci­nać za­rost, a on na­gle miał wra­że­nie, jak­by w lu­strze od­bi­jał się zu­peł­nie in­ny fa­cet. Pew­niej­szy sie­bie, zna­ją­cy swo­ją war­tość.

- I jak? - za­py­tał fry­zjer.

- Bom­ba - przy­znał z en­tu­zja­zmem.

- A nie mó­wi­łem, że tak bę­dzie?

Zro­bił kil­ka zdjęć. Odło­żył apa­rat i za­czął przy­glą­dać się je­go wło­som.

- Po­ka­żę ci jed­no zdję­cie. My­ślę, że ta fry­zu­ra bę­dzie dla cie­bie ide­al­na. U cie­bie nie przej­dą za krót­kie wło­sy. Zresz­tą trze­ba wy­ko­rzy­stać ich na­tu­ral­ny po­ten­cjał. Na fry­zu­rę, któ­rą ci pro­po­nu­ję, mu­sisz mieć wło­sy o dłu­go­ści mi­ni­mum sze­ściu cen­ty­me­trów. Ty masz znacz­nie dłuż­sze. Jest z czym sza­leć.

Już po chwi­li obaj po­chy­li­li się nad zdję­ciem ja­kie­goś fa­ce­ta. Bro­dę i wą­sy miał jak Hu­bert. Fry­zu­ra pa­so­wa­ła do za­ro­stu ide­al­nie.

- I co?

- Bo ja wiem... - gdy­bał Hu­bert. Fa­cet na zdję­ciu wy­glą­dał do­brze, ale on na­gle prze­stra­szył się tej ca­łej prze­mia­ny.

- Ta fry­zu­ra w na­szym żar­go­nie na­zy­wa się "ca­łość na bok". Bo­ki są pod­cię­te i wy­cie­nio­wa­ne, ale nie za krót­kie. Gó­ra przy­cię­ta jest na dłu­gość oko­ło sze­ściu cen­ty­me­trów i za­cze­sa­na na je­den z bo­ków. Przód też po­zo­sta­je tej dłu­go­ści i uło­żo­ny jest w tę sa­mą stro­nę. I co? Tnie­my?

- Tnie­my! - ska­pi­tu­lo­wał. Zdą­żył już zro­zu­mieć, że przy Fran­ku nie ma nic do po­wie­dze­nia, de­cy­zja za­pa­dła.

Pa­trzył, jak opa­da­ją pierw­sze ob­ci­na­ne pa­sma wło­sów. [...]

Pozostało jeszcze 90% treści tej książki.