? Copyright by Wydawnictwo Naukowe PWN SA, Warszawa 2025
Wszystkie prawa zastrzeżone.
Przedruk i reprodukcja w jakiejkolwiek postaci całości bądź części książki bez pisemnej zgody wydawcy są zabronione.
Autorzy i Wydawnictwo dołożyli wszelkich starań, aby wybór i dawkowanie leków oraz wybór i metodyka zabiegów terapeutycznych w tym opracowaniu były zgodne z aktualnymi wskazaniami i praktyką kliniczną. Mimo to, ze względu na stan wiedzy, zmiany regulacji prawnych i nieprzerwany napływ nowych wyników badań dotyczących podstawowych i niepożądanych działań leków oraz zabiegów terapeutycznych, Czytelnik musi brać pod uwagę informacje zawarte w ulotce dołączonej do każdego opakowania leku oraz informacje producenta sprzętu lub autorów metod, aby nie przeoczyć ewentualnych zmian we wskazaniach i dawkowaniu leku oraz we wskazaniach i zasadach stosowania zabiegów terapeutycznych. Dotyczy to także specjalnych ostrzeżeń i środków ostrożności. Należy o tym pamiętać, zwłaszcza w przypadku nowych lub rzadko stosowanych substancji oraz nowych lub rzadko stosowanych metod terapeutycznych.
Recenzent: prof. dr. hab. n. med. Henryk Kaźmierczak
Wydawca: Joanna Szejba
Redaktor prowadzący: Aneta Lupa-Marcinowska
Redaktor: Anna Gidaszewska
Producent: Monika Dąbrowska
Projekt okładki i stron tytułowych: Grzegorz Lipka
Ryciny, o ile nie oznaczono inaczej, pochodzą ze zbiorów autorów.
eBook został przygotowany na podstawie wydania papierowego z 2025 r. (Wydanie I)
Warszawa 2025
PZWL Wydawnictwo Lekarskie
ISBN: 978-83-01-24564-1
DOI: https://doi.org/10.53271/2025.079
Wydawnictwo Naukowe PWN SA
ul. G. Daimlera 2, 02-460 Warszawa
tel. 22 695 43 21
www.pwn.pl
Księgarnia wysyłkowa:
tel. 42 680 44 88; infolinia: 801 33 33 88
e-mail: [email protected]
Informacje w sprawie współpracy reklamowej: [email protected]
Skład wersji elektronicznej na zlecenie Wydawnictwo Naukowe PWN S.A.: Michał Latusek
Wykaz skrótów
ABHAB - (Abbreviated Profile for Hearing Aid Benefit) - kwestionariusz oceny jakości słyszenia
ABR/BERA - (Auditory Brainstem Response) - rejestracja słuchowych potencjałów wywołanych z pnia mózgu
ACRN - (Acoustic Coordinated Reset Neuromodulation) - neuromodulacja akustyczna skoordynowanego resetu
BMI - (Body Mass Index) - wskaźnik masy
CBT - (Cognitive Behavioural Therapy) - terapia poznawczo-behawioralna
CI - (Cochlear implant) - implant ślimakowy
CIC - (Complete In Canal) - aparat słuchowy całkowicie wewnątrzkanałowy
daPa - dekapascal
dB HL - (Decibels Hearing Level) - decybele poziomu słyszenia
DCL - (Discomfortable Level DCL) - poziom dyskomfortu dźwiękowego
DL - (Discrimanation Loss) - ubytek dyskryminacji mowy
DPOAE - (Distortion Product Otoacoustic Emissions) - emisje produktów zniekształceń nieliniowych
EEG - elektroencefalografia
EEOAEs - (Electrically-Evoked Otoacoustic Emissions) - emisje wywołane bodźcem elektrycznym
EOAEs - (Evoked Otoacoustic Emissions) - otoemisje akustyczne wywołane
ES - elektrostymulacje
FDA - (Food and Drug Administration) - Amerykańska Agencja Żywności i Leków
fMRI - funkcjonalny rezonans magnetyczny
GBI - (Glasgow Benefit Inventory) - kwestionariusz oceny jakości życia
HA - (Hearing Aid) - aparat słuchowy
HTL - (Hearing Threshold Level) - próg słyszenia
IFPS - Instytut Fizjologii i Patologii Słuchu
IIC - aparaty niewidoczne w przewodzie słuchowym zewnętrznym
ISSNHL - (Idiopathic Sudden Sensorineural Hearing Loss) - idiopatyczny nagły odbiorczy ubytek słuchu
ITC - (In The Canal) - aparat wewnątrzkanałowy
ITE - (In The Ear) - aparat wewnątrzuszny
ITE HS - aparaty słuchowe częściowo wypełniające małżowinę uszną
ITF FS - aparaty słuchowe całkowicie wypełniające małżowinę uszną
MARS - Mobile App Rating Scale
MET - (Muscle Energy Technique) - technika energii mięśniowej
MRI - rezonans magnetyczny
MS - magnetostymulacje
OAE - (Otoacoustic emissions) - emisja otoakustyczna
OUN - ośrodkowy układ nerwowy
OWG+ - objaw wyrównania głośności dodatni
PD - (Personality Disorder) - zaburzenia osobowości
PIR - (Post-Isometric Relaxation) - poizometryczna relaksacja mięśni
QEEG - (Quantitative Electroencephalography) - ilościowa elektroencefalografia
RIC - (Receiver In Canal) - aparat wewnątrzkanałowy
rTMS - (repetitive Transcranial Magnetic Stimulation) - przezczaszkowa stymulacja magnetyczna
SCP - (Slow Cortical Potentials) - wolne potencjały korowe
SDT - (Speech Detection Threshold) - próg wykrywania mowy
SFOAE - (Stimulus-Frequency Otoacoustic Emissions) - emisje wywołane sygnałem sinusoidalnym
SG - (Sound Generator) - generator dźwięku
SI - (Sensory Integration) - integracja sensoryczna
SM - stwardnienie rozsiane
SOAE - (Spontaneous Otoacoustic Emission) - otoemisja akustyczna spontaniczna
SRT - (Speech Reception Treshold) - próg rozumienia mowy
SSD - (Single Sided Deafness) - jednostronna głuchota
tDCS - (Transcranial Direct Current Stimulation) - przezczaszkowa stymulacja prądem stałym
TDI - (Tinnitus Disability Index) - indeks upośledzenia funcjonowania przez szumy uszne
TDTS próba - (Threshold Difference Test for Speech) - test różnicy progów dla mowy
TENS - (Transcutaneous Electrical Nerve Stimulation) - przezskórna elektryczna stymulacja nerwów
TEOAE - (Transiently-Evoked Otoacoustic Emissions) - przejściowe otoemisje wywołane
TFI - (Tinnitus Functional Index) - funkcyjny wskaźnik szumów usznych
THI - (Tinnitus Handicap Inventory) - Kwestionariusz Uciążliwości Szumu Usznego
TMS - (Transcranial Magnetic Stimulation) - przezczaszkowa stymulacja magnetyczna
TRT - (Tinnitus Retraining Therapy) - terapia habituacyjna szumów usznych
tVNS - (Transcranial Vagus Nerve Stimulation) -przezskórna stymulacja nerwu błędnego
UCL - (Uncomforttable Level UCL) - badanie ustalenia progu dyskomfortu u pacjenta
URPL - Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych
VNS - (Vagus Nerve Stimulation) - stymulacja nerwu błędnego
Przedmowa
Książka pt. Szumy uszne i nadwrażliwość słuchowa - co warto wiedzieć? Kompendium dla pacjentów i studentów kierunków medycznych to niezwykła i oczekiwana pozycja dla pacjentów, którzy są leczeni bezskutecznie i jednocześnie skazani na siebie ze względu na brak wiedzy o tym złożonym problemie, jakim są szumy uszne.
Powstała ona dzięki doświadczeniu i przemyśleniom redaktora, długoletniego kierownika Kliniki Otolaryngologii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, który ma ponad 50-letnie doświadczenia w leczeniu szumów usznych za pomocą elektrostymulacji ucha.
Dolegliwość ta stanowi istotny problem społeczny i kliniczny ze względu na dużą częstość występowania oraz powszechność problemów emocjonalnych u pacjentów z szumami, nie ma jednak w pełni skutecznej metody jej leczenia.
Niniejsza książka dotyczy podstaw anatomiczno-fizjologicznych i klinicznych szumów usznych, ale głównym rozdziałem jest ich terapia, która została przedstawiona w sposób dostępny i zrozumiały dla pacjentów.
Uwzględniono w niej najnowszy stan wiedzy naukowej dotyczącej stosowania odpowiednich metod terapeutycznych na podstawie przyczyny wystąpienia szumów usznych oraz przeanalizowano dane dotyczące skuteczności tych metod na podstawie przeprowadzonych badań klinicznych.
Opisano podłoże teoretyczne dotyczące zasady działania poszczególnych metod oraz przedstawiono skuteczność terapii, czynników wpływających na ich potencjalny sukces oraz ewentualnego ryzyka, które dana terapia za sobą niesie.
Istnieje wiele metod leczenia szumów usznych, ale żadna z nich nie jest uniwersalna. Wybór metody leczenia zależy od indywidualnych potrzeb pacjenta oraz jego stanu zdrowotnego. Ważne jest, by w doborze terapii szumów usznych wykazywać podejście interdyscyplinarne.
Specjaliści z wielu różnych dziedzin medycznych, w tym otorynolaryngolodzy, audiolodzy, chirurdzy, technicy wykonujący badania słuchu, inżynierowie regulujący działanie implantów ślimakowych, protetycy słuchu i audiofonolodzy, psychologowie oraz terapeuci, powinni być zaangażowani w proces diagnostyczno-terapeutyczny i ściśle ze sobą współpracować, aby móc efektywnie pomóc pacjentom w leczeniu szumów usznych.
Każdy pacjent, który przeczyta to kompendium, z pewnością bardzo wiele się z niego nauczy i zdobędzie podstawową wiedzę na temat szumów usznych. Serdecznie zachęcam Państwa do lektury.
Prof. dr hab. n. med. Jurek Olszewski
1.Podstawy anatomiczno-fizjologiczne oraz kliniczne szumów usznych i nadwrażliwości słuchowejJurek Olszewski, Patrycja Wróblewska
1.1. Szkic anatomii i fizjologii drogi słuchowej
1.1.1. Anatomia i fizjologia narządu słuchu
Narząd słuchu składa się z trzech głównych części: ucha zewnętrznego, środkowego i wewnętrznego (ryc. 1.1). Należy jednak zauważyć, że w tym klasycznym już dziś podziale nie uwzględniono połączenia pomiędzy sensoryczną częścią narządu słuchu a mózgiem. Tak więc integralną częścią analizatora słuchu jest również nerw słuchowy i ośrodek korowy słuchu w mózgu.
Ryc. 1.1. Anatomia ucha.
Ucho zewnętrzne
W strukturze ucha zewnętrznego wyróżnia się małżowinę uszną i przewód słuchowy zewnętrzny, które stanowią ochronę ucha środkowego i wewnętrznego. Małżowina uszna ma za zadanie zbieranie fal akustycznych, które następnie kierowane są do przewodu słuchowego zewnętrznego.
U wielu gatunków zwierząt małżowina uszna ma na celu polepszenie lokalizacji źródeł dźwięku. W przypadku człowieka funkcja ta ma stosunkowo niewielkie znaczenie, choć dzięki wpływowi cienia akustycznego małżowiny dźwięki dobiegające z przodu ludzie słyszą lepiej niż dochodzące z boku czy z tyłu głowy. Zmiany poziomu sygnału spowodowane kierunkiem jego docierania do małżowiny usznej nie przekraczają jednak kilku dB i dotyczą zakresu wyższych częstotliwości.
Przewód słuchowy zewnętrzny jest tubą o nieregularnych wymiarach zakończoną błoną bębenkową i doprowadza falę dźwiękową do błony bębenkowej, ochrania błonę bębenkową przed uszkodzeniami mechanicznymi z zewnątrz oraz zapewnia odpowiednią (stałą) temperaturę i wilgotność. Drgania słupa powietrza zawartego w przewodzie słuchowym zewnętrznym powodują wystąpienie rezonansu dla częstotliwości ok. 3000 Hz i w konsekwencji wzmocnienie dźwięku dla tej częstotliwości o ok. 10 dB.
Błona bębenkowa jest cienką i mocną membraną, złożoną z kilku warstw o niejednorodnej sprężystości. Kształt błony bębenkowej przypomina nieregularną elipsę o wymiarach odpowiednio 9-11 mm. Błona bębenkowa stanowi przegrodę pomiędzy uchem zewnętrznym a środkowym.
Ucho środkowe
Ucho środkowe stanowi zespół kosteczek (młoteczek, kowadełko i strzemiączko) znajdujący się w jamie bębenkowej.
Jama bębenkowa to wąska przestrzeń wysłana błoną śluzową i wypełniona powietrzem. Młoteczek jest przyczepiony jednym końcem do błony bębenkowej, do drugiego końca przymocowane jest zaś kowadełko, które z kolei łączy się ze strzemiączkiem, a ta kosteczka swoją podstawą wypełnia okienko owalne.
W jamie bębenkowej występują dwa mięśnie, tj. mięsień bębenkowy (napinacz błony bębenkowej) oraz mięsień strzemiączkowy, których rola jest szczególnie istotna z punktu widzenia ochrony przed hałasem. Mięsień bębenkowy reguluje napięcie błony bębenkowej, co jest szczególnie istotne w przypadku wystąpienia dźwięku o dużym natężeniu, który mógłby spowodować uszkodzenie narządu słuchu. Z kolei zmniejszenie napięcia błony bębenkowej nosi nazwę refleksu akustycznego. Skuteczność tego zjawiska dotyczy jednak niskich częstotliwości. Zadaniem mięśnia strzemiączkowego jest regulacja ruchu i amplitudy wychylenia układu kosteczek.
Częścią ucha środkowego jest także trąbka Eustachiusza, która łączy ucho środkowe z jamą nosowo-gardłową, która pozwala na wyrównanie ciśnienia panującego w uchu środkowym do poziomu ciśnienia otoczenia w określonych sytuacjach (tj. przełykanie śliny, ziewanie itd.).
Ucho wewnętrzne
Ucho wewnętrzne składa się z szeregu połączonych ze sobą przestrzeni, w których wyróżnia się błędnik błoniasty i błędnik kostny, zawierający przedsionek, ślimak i trzy kanały półkoliste. Jest on wypełniony płynem, zwanym przychłonką. Wewnątrz błędnika kostnego mieści się błędnik błoniasty zawieszony na licznych pasemkach łącznotkankowych, umocowanych na ścianach kostnych. Błędnik błoniasty wypełniony jest śródchłonką.
Błędnik łączy się z jamą bębenkową dwoma otworami: okienkiem przedsionka (owalnym), o które opiera się płytka strzemiączka i okienkiem ślimaka (okrągłym), zamkniętym błoną bębenkową wtórną.
Ze względu na funkcje błędnik dzieli się na część statyczną (narząd równowagi), do której należą przedsionek i kanały półkoliste oraz część słuchową, czyli ślimak. Zadaniem części statycznej jest sygnalizacja zmian położenia głowy i utrzymywanie równowagi ciała.
Ślimak ma postać podobną kształtem do muszli ślimaka o 2 i 3/4 zwojach i zawiera kanał spiralny o długości ok. 28-38 mm. Blaszka spiralna kostna dzieli kanał spiralny ślimaka na dwa piętra zwane schodami. Niższe piętro, które poprzez okienko okrągłe komunikuje się z jamą bębenkową, nazywa się schodami bębenka, wyższe zaś łączące się z przedsionkiem nosi nazwę schodów przedsionka. Układ ten uzupełnia przewód ślimakowy (schody środkowe), czyli część błędnika błoniastego, zlokalizowaną między wolnymi brzegami blaszki spiralnej kostnej a zewnętrzną ścianą kanału spiralnego. Schody przedsionka i bębenka są prawie całkowicie od siebie oddzielone, a łączą się jedynie przez otwór w szczycie ślimaka, czyli otwór osklepka. Przekrój poprzeczny przewodu ślimaka w całej swej długości ma kształt zbliżony do trójkąta. Przewód ślimakowy jest wypełniony endolimfą i od schodów przedsionka jest oddzielony błoną Reissnera, od schodów bębenka zaś błoną podstawną.
