Drodzy Czytelnicy,

to już piąta i naprawdę, ale to naprawdę ostatnia odsłona perypetii Miśka i Szwagra. Co za dużo, to niezdrowo i ci dwaj nie są tu wyjątkiem. A zatem zaczynacie finałową przygodę z bohaterami, których powołałem do życia kilka lat temu zupełnym przypadkiem i na chwilę, a potem po prostu wymknęli się spod kontroli. Jeśli znacie Szwagra, to wiecie, że kontrola i Szwagier to dwa wzajemnie wykluczające się pojęcia, więc nie ma się czemu dziwić, że wymknął się również swojemu stwórcy. Jeśli jednak nie znacie ani Szwagra, ani Miśka, ani siłą rzeczy pozostałych bohaterów, to należy Wam się kilka słów wyjaśnienia, kto jest kim w tej opowieści. Przez cztery tomy przewinęło się sporo ludzi i w związku z tym można się pogubić, co przydarzało się również mnie. Dlatego ku Waszej wygodzie i dla mojego spokoju przedstawiam Wam krótką charakterystykę występujących tu osób. Przyznaję: część tego bestiariusza bezczelnie skopiowałem z poprzedniego tomu, ale pojawia się kilka, a wręcz kilkanaście nowych osób, czy raczej osóbek. Oto oni:

Michał Wilkoński, czyli Misiek - zwyczajny facet, inżynier budowlany, specjalista od systemowych szalunków (choć to nie ma znaczenia dla tej historii i w zasadzie w poprzednich też nie miało). Obecnie jest tuż po pięćdziesiątce, a to już wiek, w którym trzeba dbać o zdrowie, także psychiczne. Z tym jest krucho, bo systematycznie - w okolicach świąt Bożego Narodzenia, zimowych ferii (jak w tym przypadku) lub wakacji - doznaje na nim poważnego uszczerbku, a to za sprawą...

Zdzichu Pałasz, czyli Szwagier - szwagier Miśka, z wykształcenia... Bez wykształcenia, jego szkołą było życie. Osobnik poczciwy, skromny, niewyróżniający się niczym, dopóki nie otworzy ust lub nie weźmie czegoś do ręki. Jest to facet o wyjątkowych zdolnościach, jeśli chodzi o powodowanie przeróżnych katastrof. Przyciąga nieszczęścia jak samotna sosna pioruny, idąc przez życie niczym buldożer, z którego w trakcie jazdy wypadł operator. Beztroski jak labrador, nieskomplikowany jak szpikulec do szaszłyków, nieogarnięty jak dziecko we mgle. Ze wszystkich opresji wychodzi bez szwanku dzięki Miśkowi, no i trochę dzięki swojej siostrze, czyli...

Bożena Wilkońska, de domo Pałasz - żona Miśka, siostra Szwagra. Sensowna babka, księgowa w szczecińskim urzędzie wojewódzkim (owszem, to też nie ma żadnego znaczenia). Bywa, że Misiek wzbudza w niej złość, ale to nie dlatego, że Misiek jest jej mężem, tylko dlatego, że jest mężczyzną. Kobiety tak po prostu mają i Misiek po ponad dwudziestu latach małżeństwa dobrze to wie. Wie również, że nic na to nie poradzi. Jej rola w tej historii jest marginalna, ale po pierwsze wypada o niej wspomnieć, ponieważ jest spoiwem ich związku, a po drugie - trzecim elementem podstawowej komórki społecznej, którą Bożena tworzy z Miśkiem, jest...

Jacek Wilkoński, zwany przez Miśka Młodym - jak się słusznie domyślacie, syn Wilkońskich. Dziwna uwaga, ale na przykład Szwagier by się nie domyślił, a więc niektórym się zdarza. Z nastolatka, którym był w wakacyjnym opowiadaniu Operacja C jak Chałupy, Jacek wyrósł na młodego mężczyznę, studenta powoli zbliżającego się do rozpoczęcia życia zawodowego. Chłopak nad wyraz ogarnięty, racjonalny i opanowany, można powiedzieć, że Misiek ma w nim oparcie w najgorszych chwilach życia: zwykle wtedy obok jest również Szwagier. Taka dziwna zależność.

Grażyna Pałasz, de domo Kowalewska - żona Szwagra. Tak, tak, Szwagier ma żonę, choć ona też tu nie wystąpi. Jak się poznali i co w sobie zobaczyli (a w zasadzie co Grażyna zobaczyła w Szwagrze), to osobna historia - ma tytuł Król uzdrowiska. Pikanterii sprawie dodaje fakt, że ta oczytana, bywająca w świecie kobieta jest córką jednego z najbogatszych ludzi w tym kraju, impotenta branży hotelarskiej. Oczywiście jej ojciec jest potentatem, ale Szwagier wie swoje. Cztery lata temu Grażyna i Szwagier zostali rodzicami przesłodkich bliźniaków, którzy w tej historii również nie wystąpią, więc nadmienię tylko, że mają na imię Majeczka i Gucio. Oprócz imion szkraby mają także dziadka, a jest nim...

Przemysław Kowalewski - teść Szwagra, ojciec Grażynki. Szanując wybór córki, ma do Szwagra stosunek ambiwalentny. Wspomniałem, kim jest, wspomnę również, że jego rola w tej historii jest marginalna, ponieważ głównie go w niej nie ma.

Malwina Pałasz - teściowa Miśka, czyli mama Bożeny. Oraz Szwagra. Starsza pani dobiegająca osiemdziesiątki, ale żwawa i rześka. Misiek marzy, żeby w jej wieku być w takiej kondycji jak ona, choć ma wątpliwości, czy ze względu na jej syna - takiego wieku w ogóle dożyje. Nazywana przez wszystkich babcią Malwiną. Malwina naprawdę ma na imię Jadwiga, ale jakoś tak się utarło, że nie jest ono używane. W tej historii babcia Malwina wystąpi, a jakże, zwłaszcza że jest sprawczynią całego zamieszania (a to ewenement, bo zwykle sprawcą był Szwagier). Babcia Malwina jest właścicielką podupadającej technicznie, ale wciąż pięknej, poniemieckiej willi znajdującej się na zboczu Sępiej Góry w Świeradowie. Willa Malwa jest pensjonatem, choć w miarę upływu lat coraz mniej w nim turystów. Wiek robi swoje i to dotyczy i willi, i babci Malwiny oraz...

Pani Janeczka - (darujcie, ale nie mam pojęcia, jak pani Janeczka się nazywa i nie wiem, jak to się stało, ale tak po prostu jest). Druga starsza pani w tej historii, serdeczna przyjaciółka babci Malwiny (i to od dziesięcioleci), mieszka z nią w Willi Malwie, też od dziesięcioleci, pomagając w prowadzeniu pensjonatu.

A teraz młode pokolenie. Wiecie z opisu na okładce, że będzie tu sporo (konkretnie dziesięcioro) dzieciorów, więc wypada je pokrótce przedstawić. Podejrzewam, że będę często zerkał w tę część tekstu, zanim je poznam... A więc:

Antek Deptuła - lat 6. Rodzynek, najmłodszy uczestnik i maskotka ferii. Słodziak poziom cukrzyca, ale cukrzyca bywa upierdliwa. Antek też.

Bożydar (tak, to nie pomyłka) Jagodziński - lat 9, według Miśka nie jest ani darem, ani tym bardziej Bożym, tylko utrapieniem, a jego pobyt w willi jest skutkiem wyłącznie przemyślanej polityki jego rodziców, którzy chcieli najnormalniej w świecie od niego odpocząć. Mały cwaniak zapowiadający się w przyszłości na dużego cwaniaka. Aha, jego rodzice są lekarzami, co ma znaczenie. Zwłaszcza specjalizacja mamy, która jest ginekolożką.

Bronisław (to też nie pomyłka) Koniecpolski - lat 13, wyjątkowo mądry (choć Misiek twierdzi, że raczej przemądrzały) chłopak, syn profesora Akademii Górniczo-Hutniczej i pani docent lingwistyki stosowanej ze specjalnością w zakresie multilingwizmu oraz juryslingwistyki. Oczytany (nawet trochę za bardzo), grzeczny (nawet trochę za bardzo), nie przepada za aktywnością ruchową, co wzbudza w Miśku zdumienie, głównie w kwestii pomysłowości rodziców, którzy wysłali go na ferie narciarsko-przełajowe. Połowę zawartości jego walizki stanowią książki o tytułach mało zrozumiałych nawet dla Miśka. Wieczny malkontent i maruda.

Jasiek Wilk - lat 9, sympatyczny rudzielec, żywe srebro, czy raczej w jego przypadku - żywa miedź. Uczynny i skory do pomocy, majsterkowicz.

Iwonka Wiśniewska - lat 8, rezolutna, wygadana (tudzież wyszczekana, jak twierdzi Misiek) dziewczynka z buzią jasną jak u aniołka i duszą mroczną jak u lepiej nie mówić kogo. Miłośniczka kryminałów i horrorów w wydaniu filmowym i literackim, widziała ich więcej niż Tomasz Raczek przez całą dotychczasową karierę krytyka filmowego.

Marzenka Łopatkiewicz - lat 13. Takie dzieci podobno nie istnieją albo trafiają się jedno na milion i to jest właśnie taki przypadek. Spokojna, miła, grzeczna, elokwentna, racjonalna, choć z dużą dozą fantazji rozwiniętej dzięki książkom. W jej walizce też jest ich sporo, ale te, w przeciwieństwie do przywiezionych przez Bronisława, da się czytać.

Czarek Adebayo (też nie pomyłka!) - lat 8, syn Polki i Nigeryjczyka z plemienia Joruba. Czekoladowa barwa jego skóry wzbudza zachwyt dziewcząt, zazdrość chłopaków, zdziwienie Szwagra oraz lekką obawę u babci Malwiny. Beztroski, pozytywnie nastawiony do życia i bardzo muzykalny, szczególnie w nocy.

Wiktor Cepik - lat 12, cichy, małomówny, trzymający się trochę na uboczu chłopak.

Ania Wilk - lat 9. Sympatyczny rudzielec, żywe srebro, czy raczej w jej przypadku: żywa miedź. Uczynna i skora do pomocy. Nie, to nie pomyłka: zbieżność nazwisk z Jaśkiem przypadkowa, wiek również, fizyczne podobieństwo i kolor włosów też. Aż podejrzane, prawda?

Sylwek Serafin - lat 17. Pewnie znowu pomyśleliście, że to pomyłka i w pewnym sensie tak jest, choć Sylwek jest tylko jej ofiarą. Jak to się stało, że siedemnastolatek trafił na zimowisko dla dzieciaków, dowiecie się niebawem, w każdym razie Sylwek siedzi głównie z nosem w telefonie, ale czasem wykazuje aktywność ruchową, choć głównie w porach posiłków.

Turysta Tomasz - facet wynajmujący pokój w willi w okresie pokrywającym się z feriami dzieciaków. Dziwnym trafem znajduje się zawsze tam, gdzie jest grupa.

Uff, to chyba wszyscy. Albo prawie wszyscy. O reszcie ekipy informacje znajdziecie dalej.

1.

Misiek siedział na kanapie z telefonem przy uchu i nie ruszał się. Jego obecny stan można było określić wieloma sformułowaniami, szczególnie celowała w nich osoba, z której matką teraz rozmawiał. Porażony jak słup soli albo skamieniały na kamień, te określenia chyba najlepiej oddawały istotę rzeczy. Misiek wyglądał jak po kontakcie ze śluzem południowoamerykańskiej żaby drzewołaza i nawet nie oddychał, choć krążenie krwi odbywało się bez przeszkód. Problem w tym, że ta krew płynęła w naczyniach za szybko i miała temperaturę bliską wrzenia. Oczywiście w przenośni, ale nie było wesoło. Wcale nie było wesoło.

Parę sekund wcześniej Misiek zakończył rozmowę telefoniczną z matką swojej żony. Babcia Malwina nie była archetypiczną świekrą, teściową na sto dwa, czyli sto metrów od domu i dwa metry pod ziemią, ani żadną ze żmij czy czarownic z setek, a nawet tysięcy dowcipów o teściowych. Była sympatyczna, kontaktowa, rozsądna, nie wtrącała się w życie zięcia, lubiła go, a on ją. Paraliżu, jaki wystąpił u Miśka, nie spowodowała więc jej osobowość, a jedynie treść rozmowy, którą przeprowadzili tego środowego wieczoru, w środku zimy.

Gdy Misiek odbierał telefon od babci Malwiny, nic jeszcze nie zapowiadało katastrofy. Kiedy dzwonił Szwagier, zapowiadał go sam dźwięk dzwonka telefonu, czyli fragment "Run to the Hills" Iron Maiden, dokładnie ten, w którym Bruce Dickinson każe Indianom Kri spieprzać przed białymi ludźmi, bo ci niosą tylko nieszczęście i zniszczenie, czyli dokładnie to, co zwykle nadciągało wraz z przybyciem Szwagra. Ale telefon od teściowej nie wzbudził w Miśku żadnych podejrzeń - ot, zapowiadała się zwykła rozmowa, zapewne w celu wyjaśnienia ostatnich wątpliwości dotyczących wyjazdu połączonych rodzin Wilkońskich i Pałaszów na narty do Włoch. Pierwsze słowa też nie wskazywały jeszcze, że kroi się afera.

- Dzień dobry, Michał, jak tam u was? - zapytała na wstępie babcia Malwina.

- A, dziękuję, świetnie - odparł pogodnie Misiek. - Powoli szykujemy się do wyjazdu. A co u mamy? I jak Janeczka?

- Też dobrze, zrobiłyśmy sobie badania krwi, obie mamy znakomite wyniki, wszystko w normie.

- Tylko pozazdrościć. - Misiek rozsiadł się wygodnie na kanapie. - To pewnie przez nalewkę, co?

Naleweczka wiśniowa pani Janeczki była ósmym cudem świata, boską ambrozją i lekiem na całe zło tego ziemskiego padołu.

- Może... - powiedziała zagadkowo babcia, a Misiek miał tylko nadzieję, że nie wspomni o specyfikach dziada z Czerniawy.

Dziad z Czerniawy, czyli samozwańczy doktor nazwiskiem Syćko, oprócz produkcji narkotyków na przemysłową skalę, zajmował się również chałupniczym wytwórstwem medykamentów na wszystkie dolegliwości, których działanie niepokojąco przypominało efekt zażycia tych pierwszych substancji. Misiek miał okazję przekonać się o tym na własnej skórze, choć trzeba było uczciwie przyznać, że parę razy w dość dramatycznych okolicznościach te specyfiki mu ją uratowały.

- Słuchaj, Michał... - Babcia zmarkotniała nagle, zawiesiła głos i to wzbudziło w Miśku pierwsze podejrzenia, że coś nie gra. - Jest taka sprawa...

- Taaak? - zapytał ostrożnie.

Babcia Malwina była zawsze pełna optymizmu i rzadko dawała wyraz temu, że czymś się przejmuje. Teraz nie chodziło raczej o zdrowie, a skoro tak, to mogło chodzić o Szwagra.

- Wiesz, że nasza willa jest w nienajlepszym stanie?

- Niestety, wiem. Ale przecież się jeszcze nie wali?

- Nie, tylko że chyba już czas coś przedsięwziąć.

- Ale nie rękami Zdzicha, mam nadzieję?

Miśkowi stanęły w oczach naprawy wszystkich zniszczeń, jakich w willi dokonał Szwagier. Tak się składało, że zwykle dokonywał obu tych rzeczy: najpierw zniszczeń, potem napraw. Niestety, naprawy często ocierały się jednak efektem o jeszcze większe zniszczenia.

- Nie, tym razem trzeba podejść do tego kompleksowo - stwierdziła nie bez racji babcia. - Tylko wiesz, że to wymaga dużych nakładów finansowych.

- Wiem - przytaknął Misiek. - Ale mama przecież wie, że my z Bożeną nie jesteśmy w stanie...

- Nie chodzi o pożyczkę, nie martw się - uspokoiła go teściowa.

- W takim razie o co? Mam zrobić jakąś wstępną ekspertyzę? - Pomyślał, że to dlatego babcia Malwina dzwoni do niego, a nie do swojej córki.

- Ekspertyza nie jest potrzebna, wszystko widać gołym okiem - mruknęła Malwina. - Bo, widzisz, my z Janeczką podjęłyśmy działania, które miały w założeniu przynieść pewne dochody.

- Noo?

- No i przyniosły, ale chodzi o to, że teraz musimy zrealizować to, za co nam zapłacono.

- Wzięłyście kredyt w parabanku? - zaniepokoił się Misiek.

- Nie, absolutnie!

Miśkowi przed oczami stanęli nagle Brad Pitt w szpitalu, amerykański lekarz wojskowy i nigeryjski książę szukający spadkobiercy.

- Nic z tych rzeczy, Michał. - Głośne westchnienie babci przeszyło serce Miśka. - Wszystko jest legalnie.

Misiek zorientował się, że kwestia remontu willi jest dla teściowej sprawą wagi ciężkiej. Nagle go oświeciło.

- Mamo, o ile się nie mylę i nic się nie zmieniło, a na pewno się nie mylę i nic się nie zmieniło, to teść mamy syna jest jednym z najbogatszych ludzi w tym kraju. Zgadza się? - zapytał chytrze.

- No, tak, ale...

- Dla niego remont waszej willi to jak splunąć. Więcej wydaje miesięcznie na obsługę swojego śmigłowca.

- Nie o to chodzi, Michał.

- A o co?

- To mimo wszystko obcy człowiek. Krępuję się prosić go o pieniądze.

- Jest dziadkiem mamy wnuków. To już nie jest obcy człowiek, tylko coś jak rodzina, nie uważa mama? Ja też jestem dla mamy obcy? A Jacek?

- Formalnie rzecz biorąc, to ty tak.

Misiek zamknął na chwilę oczy.

- A nieformalnie?

- Noo...

- Czy to znaczy, że Jacek nie jest obcy, ale tylko w połowie? Bo w drugiej jest?

- Tak jakby.

Babcia Malwina nigdy wcześniej nie zdradzała objawów podobnych tym, które prezentował jej pierworodny, ale teraz Misiek na serio się zaniepokoił. Początki są zawsze niewinne. U Szwagra początkiem było pół litra wódki, a u babci Malwiny?

- Dobrze. - Otrząsnął się. - Zostawmy te kwestie na później, skupmy się na realnym problemie. Co wymyśliłyście?

- Zorganizowałyśmy zimowisko w Willi Malwie. Dla dziesięciorga dzieci. Tyle się zgłosiło.

- Taak? - Misiek jeszcze nie wiedział, czy ma się denerwować, czy nie.

Albo czy jeszcze nie.

- Przygotowałyśmy bogaty program. Wycieczki po regionie, krótki kurs nauki jazdy na nartach, zabawy na śniegu w ogrodzie, smaczna kuchnia, warsztaty kulinarne i tak dalej.

- Jak dalej? - zapytał Misiek.

- Noo, to, co zwykle robi się podczas ferii. - W głosie babci Malwiny pojawiło się zakłopotanie.

- Aha. Zgłosiła to mama do kuratorium?

- Ale co?

- Zimowisko.

- Gdzie miałam zgłosić?

- Do kuratorium oświaty - powtórzył cierpliwie Misiek, choć tej cierpliwości było w nim już mniej niż wody w kamieniu.

- Przecież my nie będziemy ich niczego uczyć! Są ferie, Michał, na litość boską! One mają odpocząć od nauki!

- To nieważne, mamo... Niech mama poczeka chwilę. - Misiek odsunął telefon od ucha i zapytał czata o szczegóły. - Trzeba zgłaszać najpóźniej dwa tygodnie przed planowanym rozpoczęciem. U nas, w zachodniopomorskim, zaczynają się w poniedziałek, więc w dolnośląskim pewnie w ostatnim terminie. Czyli ma mama szczęście, zostało mamie jakieś dwa i pół tygodnia na dopełnienie formalności.

Milczenie wzbudziło w Miśku kolejną falę niepokoju. Milczenie w rodzinie Pałaszów oznaczało kłopoty. Duże kłopoty. Niewyobrażalne.

- Nie, Michał - jęknęła babcia Malwina. - U nas też ferie zaczynają się w ten poniedziałek. A dzieci przyjadą już w sobotę. No i z Janeczką doszłyśmy do wniosku, że jesteśmy w stanie ogarnąć jedynie część kulinarną.

- Mamo, teraz doszłyście do takiego wniosku? - wykrztusił Misiek.

- Noo, tak... Lepiej późno niż wcale, prawda?

- A tak zapytam: kto poprowadzi ten kurs narciarski? Kto i czym będzie woził te dzieciaki po regionie? Jak z ubezpieczeniem? - Misiek miał jeszcze kilka, a nawet kilkanaście pytań w zanadrzu, ale uznał, że na razie wystarczy i chciałby poznać odpowiedzi chociaż na te trzy.

- Zdzich ma znajomego, który prowadzi taki wyciąg w Świeradowie, na Kamieńcu. Busika ma nasz sąsiad Świtała. On nie pracuje na etacie, ma czas i zgodził się podwieźć je kilka razy. Gotowaniem zajmiemy się my z Janeczką.

- A ubezpieczenie?

- Zdzich ma jakiegoś agenta.

- On sam jest niezłym agentem. - Misiek zgrzytnął zębami. - Ubezpieczenie załatwię ja, mama mi tylko przyśle dane tych dzieciaków. Kuratorium też trzeba załatwić, może da się coś zrobić, żeby przyjęli wniosek i darowali to opóźnienie?

- Czy... Czy to znaczy, że przyjedziesz nam pomóc? - W głosie babci Malwiny była nadzieja głęboka jak Rów Mariański.

W tej samej chwili Misiek zastygł w bezruchu. Uświadomił sobie właśnie, że dawno wyczekiwany wyjazd na narty przepadł. Po raz pierwszy miał być wolny jak ptak, bo Szwagrem zajęłaby się Grażyna, zresztą mieliby na głowie Gucia i Majeczkę. A on razem z Jackiem i Bożeną szusowałby po słonecznych stokach, równie szerokich jak ten cholerny Rów Mariański, i cieszyłby się niebem, śniegiem i powietrzem świszczącym w uszach. Czuł się teraz jak wtedy, gdy w dzieciństwie rodzice obiecali mu kota, a potem okazało się, że ojciec jest uczulony na sierść. Czuł się tak samo rozżalony, wręcz zdradzony, ale z drugiej strony wiedział jedno: dziś był mężczyzną, a nie małym chłopcem. I musiał zachować się jak mężczyzna. Jak głowa rodziny.

- Tak... - Jego głos przypominał skrzek nastolatka w najostrzejszej fazie mutacji, a struny głosowe i wargi były jedynymi poruszającymi się częściami jego ciała.

- Michał, jesteś cudowny! - Babcia Malwina odzyskała wigor, jak gdyby jakimś cudem zdołała wessać ten, który jeszcze nie tak dawno miał w sobie Misiek. - Dziękuję ci!

- Powiedz, że ja też! - dobiegł go cichy głos Janeczki.

- Janeczka też ci dziękuje - przekazała Malwina.

- Słyszałem - zaskrzeczał znów Misiek.

- Oj, jakieś zakłócenia na linii, chyba tracisz zasięg - stwierdziła babcia.

- Oddzwonię później. - To były ostatnie słowa, które Misiek zdołał z siebie wydobyć.

Nie był w stanie nawet odsunąć od ucha komórki. I w takiej właśnie pozycji zastała go Bożena, która weszła do pokoju z siatką zakupów.

- Coś cię ukąsiło? - zapytała podejrzliwie, patrząc na męża z niepokojem.

Misiek wziął głęboki oddech, jakby chciał zrekompensować długą chwilę zapowietrzenia. To uruchomiło procesy decyzyjne w mózgu, który nakazał mięśniom odpuścić, i Misiek mógł wreszcie opaść na kanapę.

- Nie jadę na narty... - wyszeptał zdruzgotany.

- Jak powiesz, że znowu lejecie beton na jakiejś ważnej budowie, to spotykamy się w sądzie, mój drogi - zapowiedziała ostro Bożena.

- Pieprzyć beton. - Misiek wzruszył obojętnie ramionami. - Po prostu nie jadę z wami.

- Ty zwariowałeś, czy co?

- Ja? - Misiek zarechotał. - Nieee, wręcz przeciwnie. Jestem chyba jedyną w tej rodzinie osobą przy zdrowych zmysłach. Choć nie wiem, jak długo ten stan potrwa.

- Czy ty mnie właśnie obraziłeś? - Twarz Bożeny wykrzywiła się w wyrazie niesmaku.

Misiek zrozumiał, że lekko przeholował. A może i nie lekko.

- Rozmawiałem właśnie z twoją matką - powiedział grobowym tonem, licząc, że to go jakoś usprawiedliwi.

- No i? - Nie zanosiło się, żeby usprawiedliwienie zostało uznane.

- No i dlatego nie jadę.

- Nie rozumiem...

- Ja też nie, ale postaram ci się to wytłumaczyć. Chociaż sam nie wiem, jak... Jak do tego doszło?

Do Bożeny dotarło chyba, że z Miśkiem nie jest najlepiej, bo nagle w jej oczach pojawiła się troska. Odłożyła zakupy na podłogę, siadła obok niego i chwyciła go za rękę.

- Opowiedz może od początku - powiedziała łagodnym tonem, a potem zerknęła na ich splecione palce. - Puść, bo mi złamiesz nadgarstek. Michał... Puść, powiedziałam... Michał!

- Przepraszam. - Misiek pomógł sobie drugą ręką. Odgiął palce tej pierwszej, a potem wysunął spomiędzy nich dłoń żony. - To niechcący.

Bożena odsunęła się na wszelki wypadek na drugi koniec kanapy.

- No, więc?

Misiek przełknął ślinę, spojrzał na żonę udręczonym wzrokiem i zaczął streszczać jej przebieg rozmowy z teściową. Bożena bladła, w miarę jak opowieść zmierzała ku końcowi, a kiedy się wreszcie skończyła, zastygła nieruchomo jak przed chwilą Misiek.

- Chryste, co im wpadło do głowy? - jęknęła.

- Nie wiedziałaś? - zapytał Misiek.

- A skąd! Przecież bym je odwiodła od tego poronionego pomysłu!

- No, tak. To dlatego ci nie powiedziała.

Bożena spojrzała na męża z troską.

- Tak się cieszyłeś na ten wyjazd - wyszeptała.

- No - potwierdził krótko Misiek.

- Mieliśmy wreszcie mieć czas dla siebie...

- No.

- Spędzać fajnie czas na stoku...

- Bożena...

- Szusować w dzień, a wieczorem pić wino, aperol i bombar...

- Bożena!

Misiek wyglądał jak ktoś na skraju szaleństwa. Bożena pojęła, że przeholowała. Przysunęła się bliżej i chwyciła Miśka za rękę, ale, nauczona doświadczeniem sprzed chwili, puściła ją.

- Jezu, ty cały drżysz... - westchnęła.

- Z zimna. - Misiek postanowił zachować resztki godności.

- Mamy w domu ze dwadzieścia pięć stopni. - Zerknęła na hulający w kominku ogień.

- Wrażenie temperatury jest subiektywne.

- Tobie nigdy nie jest zimno.

- Zawsze jest pierwszy raz. Może rozgrzeję się nalewką?

Bożena zerknęła w stronę barku.

- Kończy się ostatnia butelka - dobiła Miśka. - Chyba zostało jeszcze trochę na dnie.

Misiek zerwał się z kanapy, podbiegł do szafki, otworzył ją i sięgnął po flaszkę. Pani Janeczka rozlewała swój boski napój do butelek po niemieckim piwie z zamknięciem patentowym. Butelki były ciemnobrązowe i dlatego pozostałą ilość w środku można było stwierdzić tylko po ciężarze, ewentualnie na słuch przy potrząsaniu. Misiek otworzył zamknięcie, zapuścił do środka żurawia i ze zgrozą stwierdził, że Bożena miała rację. Czując, że się zaraz rozpłacze, przytknął szyjkę do ust, odchylił głowę i wypił tę nędzną resztkę, która go tylko rozochociła. Zrobiło mu się nieco lepiej. Oblizał wargi i spojrzał na butelkę ze smutkiem.

- Co tak patrzysz? - zapytała z rozbawieniem Bożena.

- Szkoda, że nie można jej wyżąć. - Misiek westchnął. - Albo że nie jestem mrówkojadem.

- Co ma z tym wspólnego mrówkojad?

- Jęzor. - Podniósł butelkę, a potem odstawił ją do barku i wrócił na kanapę.

- Nie rozumiem, dlaczego mama nie zatrudni kogoś? - Bożena pokręciła sceptycznie głową. - Jakichś studentów pedagogiki, na przykład?

- Bo musiałaby im zapłacić, a nie chodzi o wydawanie pieniędzy, tylko ich zarabianie, tak?

- Może jej pożyczymy?

- Na remont? Wiesz, ile kosztuje remont budynku tej wielkości, w takiej technologii, w tym stanie i pod nadzorem konserwatorskim?

- Ile?

- Nooo...

- Widzisz, sam nie wiesz. - Bożena wzruszyła ramionami, co trochę Miśka ubodło jako budowlańca oraz nadgryzło jego męską dumę.

- To nie ma znaczenia, że nie znam konkretnej sumy, ale wiem, że jest ogromna - stwierdził stanowczo. - Poza tym myślę, że nie byłoby problemu, żeby sfinansował to Przemek, w końcu willa stanowi część masy spadkowej jego zięcia i wnuków, a on pewnie wrzuciłby to sobie jakoś w koszty. Ale nieważne, nie o to chodzi.

- A o co?

- Że trzeba uszanować podejście twojej matki. I pomóc jej, po prostu. Nie możemy dać jej paru milionów na remont, od kogoś innego nie chce wziąć, ale możemy... To znaczy ja mogę ogarnąć trochę te ferie.

Bożena zmarszczyła podejrzliwie brwi.

- Przed chwilą mówiłeś, że nie wiesz, ile kosztuje remont, a teraz nagle wyszło ci parę milionów?

- Bosz... - Misiek wbił wzrok w sufit. - To jest w tym wszystkim najmniej istotna rzecz, Bożena. Podjąłem męską decyzję, niełatwą i kosztującą mnie naprawdę wiele. Pozwalam ci to docenić.

Ślubna Miśka wyglądała, jakby zastanawiała się, co dokładnie ma na myśli, a raczej jaką formę powinno mieć to docenienie.

- Owszem, jestem wzruszona, ale jeśli sądzisz, że dzięki temu zgodzę się na to, żebyś mógł sobie kupić motocykl, mój drogi, to się mylisz - stwierdziła po namyśle.

- Wcale tak nie sądzę - prychnął Misiek, odrobinę nieszczerze. - Zrobiłem to dla dobra rodziny, żadne merkantylne względy nie wchodzą w grę. Za kogo ty mnie masz?

- Po prostu wiem, jak marzysz o motocyklu, ale ja cię za bardzo kocham, żeby się na niego zgodzić.

Misiek pokiwał ze smutkiem głową. Bożena nagle się ożywiła.

- Może Jacek wam pomoże? - zaproponowała entuzjastycznie. - Zapytasz go?

Misiek spojrzał na żonę ze zgrozą.

- Żartujesz? Mam to zrobić własnemu synowi? Wystarczy, że już ileś razy musiał przez to przechodzić. Absolutnie nie. Pojedzie z wami, dopilnuje Mai i Gucia. Pałaszątka już tak śmigają na deskach, że ani Przemek, ani ty nie dacie im rady. Grażyna nie jeździ, a Szwagier tylko się toczy i kosi wszystko i wszystkich po drodze, więc nawet nie ważcie się zakładać mu nart. Niech pije bombardino i dopieszcza swoje pociechy. Ogarnę to sam, ważne, że mają załatwione te narty i busika dla dzieciaków.

- Ale przecież ty nie przepadasz za dziećmi?

- A co mam zrobić? - zapytał Misiek smętnie. - Ktoś musi pomóc babci Malwinie i Janeczce wyjść z tego z honorem. Ale są dobre strony. - Pokiwał głową.

- Zawsze jakieś są - zgodziła się Bożena. - A jakie widzisz tu?

Misiek zerknął w stronę barku i jego twarz odrobinę pojaśniała.

- Uzupełnimy zapasy naleweczki.

Pomyślał, że nawet jeśli miałaby to być jedyna jasna strona niespodziewanej zmiany planu zimowego wypoczynku, to będzie się jej trzymał jak cholera. Jak mawiał Szwagier: "tonący brzydko się chwyta...".

2.

W Świeradowie panowała piękna pogoda. Słońce świeciło na bezchmurnym niebie, pewnie dlatego bezchmurnym, że wszystkie chmury skumulowały się obecnie w duszy Miśka. Świeży śnieg skrzył się w promieniach, było cichutko i spokojnie, choć Misiek wiedział, że to tylko cisza przed burzą.

Wysiadł z auta i wyciągnął z bagażnika walizkę, potem zamknął klapę i popatrzył na Willę Malwę. Dach przykrywała czapa śniegu, ale podjazd był odśnieżony. Wzbudziło to w nim pewne niejasne i niesprecyzowane jeszcze podejrzenia, lecz uznał, że to niemożliwe. Uspokoiły go ślady, widoczne miejscami po bokach, które przypominały gąsienice małego czołgu, i Misiek doszedł do wniosku, że babcia Malwina musiała poprosić o pomoc Świtałę, który dysponował skuterem śnieżnym z niewielkim lemieszem do odśnieżania.

Wyciągnął rączkę walizki, zacisnął na niej palce mocniej, niż wymagały tego ciężar bagażu oraz wytrzymałość plastiku, i z ciężkim sercem ruszył ku willi. Jego oddech zmieniał się na mroźnym powietrzu w obłoczki pary. Słuchając turkotu kółek walizki toczących się po bruku i z wbitym w niego wzrokiem, parł w stronę wejścia, w końcu wdrapał się po schodkach i stanął przed drzwiami. Już miał sięgnąć do dzwonka, kiedy nagle te stanęły otworem i Misiek poczuł, jak wiotczeją mu mięśnie. Usłyszał tylko, że walizka stacza się ze schodków z głośnym hukiem, ale nie był w stanie nic zrobić. Poraziło go jak wtedy, kiedy rozmawiał z babcią Malwiną przez telefon.

Wszystkiego by się prędzej spodziewał - najazdu kosmitów, zmasowanego ataku zombie, hiszpańskiej inkwizycji, a nawet upału w lutym, ale z pewnością nie osobnika, który stanął w drzwiach.

- Szwagier... - wydusił z siebie Misiek, odzyskując władzę w nogach, które chciały go ponieść gdzieś daleko, daleko stąd. - Co ty tu robisz, na litość boską?

Szwagier, ubrany w swój ślubny garnitur, uśmiechał się tym swoim niewinnym, prostodusznym uśmiechem, który zwiódł już wielu.

- Michu, naprawdę myślałeś, że zostawię cię w tak trudnym momencie życia? - zapytał jowialnie.

Misiek opuścił głowę.

- Tak, Szwagier, tak myślałem, powiem więcej, byłem o tym tak głęboko przekonany, że ta myśl miała pomóc mi przetrwać jakoś ten tydzień.

- Przetrwamy go razem, Michu, nie martw się!

- Mam poważne wątpliwości. - Głos Miśka słabł.

Szwagier wyszedł na zewnątrz i się rozejrzał.

- Nie masz ze sobą żadnego bagażu? - zapytał zdziwiony.

- Tylko ten doświadczeń.

- Aha. A gdzie jest?

Misiek machnął ręką za siebie.

- Postanowiłem zostawić go za sobą. Spodziewam się tu nowych, wstrząsających doznań i musiałem zrobić na nie miejsce.

Szwagier dostrzegł wreszcie leżącą u podnóża schodów walizkę.

- O, tu jest - ucieszył się.

- No. - Misiek westchnął. - Wyjątkowo spostrzegawcza z ciebie bestia.

- Wiem, Michu. Daj, pomogę ci, pewnie jesteś zmęczony po podróży.

- Poradzę sobie - stwierdził Misiek, ale nie ruszył się z miejsca, co natychmiast wykorzystał Szwagier.

- Nie ma sprawy, Michu. - Zszedł na dół. - Przecież wiesz, że ja lubię pomagać.

- Niestety, wiem. Nie uszkodź jej, dobra?

Szwagier pochylił się nad walizką.

- Ona już jest uszkodzona - stwierdził ze smutkiem. - Coś się z niej wysunęło.

- To teleskopowy uchwyt, Szwagier. Trzymadełko takie, dla wygody.

- Czego to ludzie nie wymyślą, żeby sobie ułatwić życie. - Szwagier chwycił rączkę i spojrzał na Miśka z rozbawieniem. - Kiedyś w walizkach były zwykłe uchwyty ze skóry i komu to przeszkadzało?

- Masz rację. Kiedyś chodziliśmy piechotą, a teraz jeździmy samochodami i komu to przeszkadzało?

Szwagier wniósł walizkę na górę schodów i przystanął, a potem postawił ją i niespodziewanie uściskał Miśka.

- Ale się cieszę, że jesteś, Michu - wyznał z rozbrajającą szczerością. - Tylko dla ciebie to zrobiłem, wiesz?

- Znaczy... Wniosłeś mi walizkę? - Misiek zmarszczył brwi, zastanawiając się, do czego zmierza Szwagier.

- To też, ale mówię teraz o przyjeździe do Świeradowa.

Misiek zwietrzył szansę.

- Nie ma sprawy, Szwagier. - Ożywił się wyraźnie. - Poradzę sobie. Ty wracaj do Grażki i dzieciaków, a ja tu...

- O, nie, Michu, nie ma mowy. - Szwagier dźwignął walizkę. - Zrobiłem to nie tylko dla ciebie, ale i dla mamy, choć wybór nie był łatwy. Na pewnym etapie życia mężczyzny wybór między żoną i dziećmi a matką jest niesłychanie trudny. To się nazywa kombiwalencja.

- Tak?

- Tak, trzeba się nieźle nakombinować, jak nie urazić nikogo i wyjść z tego z głową.

- Z twarzą... - poprawił go odruchowo Misiek.

- Też - zgodził się Szwagier. - W końcu twarz to element głowy, no nie?

- Niewątpliwie. - Misiek zadrżał lekko z zimna. - Wejdziemy wreszcie do środka? Ty, ja i walizka?

- Pewnie, Michu! - Szwagier jowialnie i szeroko rozłożył ramiona, a pozbawiona podpory walizka siłą rzeczy oraz praw fizyki podążyła na spotkanie z ziemią, a w zasadzie ze stopą Miśka.

- Nie szkodzi, Szwagier, prawie nie bolało... - Miśkowi było już wszystko jedno.

- O, popatrz, ale fajnie! - Szwagier wskazał walizkę. - Ta wysuwana rączka jeszcze dodatkowo się zgina!

- Tak, ale tylko raz. - Misiek zsunął czapkę z czoła i potarł je mocno. - Proszę, wejdźmy do środka, zanim coś we mnie pęknie, pobiegnę do samochodu i nigdy nie wrócę, dobra?

- Jasne! - Szwagier ruszył do drzwi, zapominając o walizce.

Misiek schylił się i przyjrzał smętnie wygiętemu uchwytowi. Kiedy Bożena kupiła wszystkim takie same walizki, stwierdziła, że sprzedawca zapewniał ją o ich niezniszczalności. Pewnie nie dopytała i gwarancja dotyczyła wyłącznie pudła, choć bardziej prawdopodobnym wyjaśnieniem był fakt, że sprzedawca nie znał po prostu Szwagra.

Szczęściarz...

Misiek wszedł z walizką do środka, postawił ją na podłodze w przedsionku i zamknął drzwi. Szwagier zniknął, ale chwila szczęścia nie trwała długo, bo zaraz pojawił się znowu, tym razem z Malwiną i Janeczką.

- Jesteś... - W głosie babci Malwiny były ulga i szczęście. - To dobrze, ostatnie dziecko przyjechało dwadzieścia minut temu. Mamy już komplet. Będziemy mieć spokój, bo oprócz nich w willi jest tylko jeden gość.

- Spokój, mówi mama? - Misiek zdjął kurtkę, a potem przetarł zaparowane okulary.

- Daj, wyczyszczę ci je porządnie - zaoferował się Szwagier, wyciągając rękę.

- Nie, dziękuję, będę ich potrzebował.

- Przecież zaraz ci je oddam, tylko czyste!

- Wolę brudne, ale całe, Szwagier. - Misiek spojrzał na Malwinę.

Ta podrapała się z lekkim skrępowaniem w siwą głowę.

- Noo, wiesz, mam na myśli, że nikt nie będzie zgłaszał hałasów i tak dalej. - Nagle rzuciła się w jego stronę i przytuliła go gorąco, jakby nie widzieli się od dwudziestu lat. - Dziękuję, Michał - szepnęła mu do ucha.

- Nie ma sprawy, mamo. - Misiek poklepał ją pocieszająco po plecach, zauważając przy okazji pełen wdzięczności wzrok stojącej z tyłu Janeczki.

Odsunął teściową zdecydowanie i nabrał głęboko powietrza.

- Gdzie one są? - zapytał z nieco sztuczną wesołością, mającą pokryć tremę.

- W sali kominkowej. Powiedziałyśmy im, że odbędzie się spotkanie z kadrą wychowawców.

Szwagier był wyraźnie wzruszony.

- Jeszcze nigdy nie byłem w żadnej kadrze - szepnął. - A tak chciałem...

- To teraz spełnią się twoje marzenia - mruknął Misiek. - Nie spieprz tego, kadry mają to do siebie, że trudno się do nich dostać, za to łatwo z nich wylecieć. - Spojrzał na Szwagra krytycznie. - A ten twój strój... Jest jakaś specjalna okazja, o której nie wiem?

- No, jak to? Przecież trzeba się odpowiednio zaprezentować. - Szwagier zerknął w ten sam sposób na polar Miśka.

- Myślałem, że to zimowe ferie, a nie szczyt branżowy kadry zarządzającej. - Poprawił Szwagrowi zeschnięty na wiór bukiecik tkwiący w butonierce od dobrych pięciu lat. - Na narty też pójdziesz w tym gajerku?

- Ale przecież my jesteśmy kadrą? - Szwagier łypnął na Miśka podejrzliwie. - W dodatku będziemy zarządzać tymi dzieciakami. Pożyczyć ci krawat?

- Lepiej nie, bo jeszcze w nocy nie oprę się pokusie i zrobię z niego użytek w nieco inny sposób. - Misiek westchnął. - Chodź, kadrowiczu. Szable w dłoń i do boju.

- Nic nie mówiłeś, że będą potrzebne szable... - Szwagier zerknął z niepokojem na swoją matkę. - To było w planie zimowiska?

- Zmieniam zdanie, nie będą potrzebne, żadnych ostrych narzędzi. - Misiek lekko popchnął Szwagra w stronę schodów. - Idziemy do sali kominkowej zobaczyć te małe potwory na własne oczy.

- Powodzenia... - szepnęła Malwina.

- Dajcie z siebie wszystko - dodała Janeczka, ocierając łzę wzruszenia.

Misiek poczuł się jak żegnany przez matkę chłopak wyruszający na front i zrobiło mu się nieswojo. Malwina i Janeczka miały okazję poznać dzieciaki wcześniej. Czyżby coś przed nim ukrywały? Nie odważył się jednak zapytać. Szedł na dół za Szwagrem niczym za tarczą balistyczną w złudnym poczuciu bezpieczeństwa, którego Szwagier wszak nie mógł zapewnić, a jedynie wzmocnić. Kiedy stanęli przed drzwiami do sali kominkowej, Misiek zawahał się. Pomieszczenie kojarzyło mu się z miłymi, rodzinnymi chwilami, które spędzali w niej przy grze w kalambury, czytaniu czy raczeniu się nalewką wiśniową. Teraz miało się to zmienić, a na pewno w kwestii nalewki.

Chrząknął, napiął mięśnie i nacisnął klamkę, a potem otworzył drzwi i wkroczył do jaskini lwa. Obecność Szwagra wciąż nie dodawała mu otuchy, ale musiał się jakoś przemóc i zrobić to, na co zdecydował się w dżentelmeńskim odruchu, nie wiedząc, co czyni.

Kiedy Szwagier zamknął drzwi, wykazując się przy tym delikatnością kontrterrorysty torującego drogę kolegom z pododdziału, dzieciaki porozsiadane na kanapach i fotelach zastygły w milczeniu z utkwionym w nich wzrokiem.

Misiek obrzucił je szybkim spojrzeniem i poczuł, jak uginają się pod nim nogi. Ich liczba napawała go trwogą, organizm zasygnalizował mu to w fizjologicznej reakcji nastroszenia włosów na rękach i karku oraz lekkim parciem na pęcherz. Misiek zerknął na Szwagra, który wyglądał, jakby dzieciarnia nie robiła na nim żadnego wrażenia. Ale Szwagier wyglądał tak praktycznie w każdej sytuacji niezależnie od okoliczności, Misiek podejrzewał, że nawet w obliczu lawiny czy wręcz widma atomowej zagłady nic w wyglądzie Szwagra by się nie zmieniło. On po prostu nie zdawał sobie sprawy z żadnego zagrożenia. A już najmniej z tego, które stwarzał sam swoją osobą.

Misiek postanowił wziąć się w garść. Wyszedł na środek sali, klasnął głośno i zatarł dłonie.

- Dobra, ferajna, teraz uwaga. - Powiódł po wszystkich wzrokiem, ale z powodu zdenerwowania w zasadzie niewiele widział.

Wzięcie się w garść chyba nie za bardzo mu wyszło. Lekko splątany mózg ledwie rejestrował obraz. Dla niego zebrane w pokoju kominkowym dzieci były jedną masą, głównie kłopotów. A jeśli już Misiek wyłuskał któregoś wzrokiem i skupił go na nim na chwilę, to delikwent przyjmował formę krwiożerczej bestii, na którą nie dało się patrzeć dłużej niż sekundę. Bogata wyobraźnia potrafi być czasem przekleństwem.

- Dzień dobry wszystkim, mam na imię Michał i będę waszym... - Miśkowi zaschło nagle w gardle, więc chrząknął, choć to niewiele pomogło. - Będę waszym opiekunem podczas zimowiska. Zaraz się poznamy, ale najpierw chciałem przedstawić wam kilka zasad, które będą tu obowiązywać...

- A przepraszam bardzo, kim jest ten elegancki pan obok pana? - zapytał nagle chłopak w okularach, przerywając Miśkowi w pół słowa.

Wyglądał na mola książkowego i zapowiadał się na niezłego nerda.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej