The Grandest Game. Tom 3. Złote Ostrze - Jennifer Lynn Barnes


Reflow text when sidebars are open.
Gigi nie mogła się zatrzymać - biegła do góry, pokonując jeden ciąg schodów po drugim. Gdzie nie spojrzała, tam widziała jeszcze więcej stopni. W końcu udało jej się przerwać bieg i dokoła zapadła absolutna cisza.
A potem usłyszała kroki. "Zbliżają się z góry". Gigi obróciła się w miejscu na pięcie, ale bez względu na to, w którą stronę skierowała głowę, widziała przed sobą tylko schody. Wtem na obrzeżu pola widzenia mignęła jej... "Plama czerwieni". Gigi się odwróciła - tym razem wolniej - i znalazła się twarzą w twarz z zakapturzoną postacią.
Czerwona peleryna.
Czerwone rękawiczki.
Czerwone buty.
Jednak twarz kobiety była odsłonięta.
- Avery? - Gigi zamrugała.
- Pamiętaj - szepnęła Avery Grambs. - Na prośby można odpowiedzieć, a zaproszenia odrzucić.
Gigi raptownie otworzyła oczy i od razu odnotowała trzy fakty: to jej się tylko śniło, leżała zwinięta w kłębek niczym egzotyczny człowiek-jeż i była sama. Niestety Gigi Grayson kompletnie brakowało wprawy w tej trzeciej rzeczy. Oraz w byciu rozsądną. No i może jeszcze dystyngowaną. Ale poza tymi...
Gdzie się podziała Savannah?
Gigi patrzyła na puste miejsce na łóżku, gdzie powinna leżeć jej siostra bliźniaczka, i próbowała otrząsnąć się z resztek snu. W ciągu ostatnich kilku dni wiele się działo. Gigi uczestniczyła w Największej Grze, ale z niej odpadła. Została uprowadzona. Dwa razy. Zwieńczeniem porwania numer dwa był fakt, że odwiedziła ją długo uważana za zaginioną Calla Thorp - obecnie nazywana Kobietą w Czerwieni, a także innymi dość złowieszczymi określeniami: Lilia oraz Obserwatorka. Calla oświadczyła arcyzłowieszczo, że "Czas obserwacji dobiegł końca".
Chwilę później Avery zniknęła bez śladu. Na pewno istniał związek między tymi rzeczami, ale Gigi nie mogła w żaden sposób pomóc. "Chyba że...".
Nagle ktoś otworzył drzwi, przerywając jej potencjalne plany i intrygi.
- Savannah! - Gigi rozprostowała się niczym egzotyczny jeż, poderwała się z łóżka i przechyliła głowę. - Ojej, masz na twarzy maskę Savannah.
- To moja normalna mina - odparła siostra bliźniaczka, ale Gigi nie dała się nabrać.
Znała swoją siostrę. Znała jej twarz. Maska Savannah była miną, która znaczyła: "Staram się nic nie czuć, chociaż targają mną emocje".
- Byłaś na rendez-vouz - wywnioskowała Gigi, a jej oczy rozbłysły. - Mam nadzieję, że zgorszyłaś towarzystwo. Że wywołałaś bardzo... brytyjski skandal. - Gigi nie była pewna, czy siostra wybaczyła jej, że zataiła prawdę o śmierci ojca, ale jeśli Gigi Grayson miałaby wskazać jeden talent, w którym się specjalizowała, to była nim nadzieja. - Jaki on jest, ten Rohan?
- Pozbawiony serca - odparła Savannah nieskończenie opanowanym tonem i wdzięcznie wzruszyła ramionami. - Irytujący. I zawzięty.
"Zawzięty". Gigi pomyślała o propozycji Rohana. Potrzebował wspólnika do swoich szemranych interesów, a Gigi wiedziała, że na sto procent sprawdziłaby się w tej roli, mimo to odmówiła - a raczej pozwoliła Savannah odmówić mu w swoim imieniu.
- Pozbawiony serca - powtórzyła Gigi, z poważną miną skinąwszy głową. - Irytujący. No i te jego ramiona... takie szerokie - dodała, rozmarzona. - Dam mu kryptonim...
- Proszę cię, nie wymyślaj mu kryptonimu.
- Kryptonim Irytoman. Warto wziąć pod uwagę także Rozłożysty Barki-Bark. - Tęskniła za tym, za byciem połówką bliźniaczego tandemu. - A jeśli cię skrzywdzi - oznajmiła dziarsko - zabiję go. - Po chwili Gigi wskazała ruchem głowy kartkę papieru w dłoni siostry. - Co to jest?
- Umowa poufności. Mamy ją podpisać. - Nie dając Gigi czasu na odpowiedź, Savannah podeszła i usiadła na łóżku. - Śnił ci się koszmar? - zapytała.
W dzieciństwie za każdym razem, gdy Gigi dręczyły koszmary, szukała schronienia w łóżku siostry.
- To, co mi się śniło tym razem, wolę traktować jak sen pełen niezbyt czytelnych metafor - odparła Gigi.
- Uprowadzono cię. Dwa razy. - W taki sposób Savannah upewniała się, czy przeżycia Gigi nie zmieniły się w traumę.
- Ale tym porwaniom nie towarzyszyły złe emocje - odpowiedziała stanowczo Gigi, jej myśli zaś nieposłusznie pomknęły ku Mattiasowi Slaterowi oraz temu, co powiedział do niej ubiegłej nocy.
"Zagrajmy. Gra nazywa się Niczego nie musisz udowadniać. Nikomu. Nazywa się Już jesteś wystarczająco silna".
Do tej pory nikt nie uważał, że Gigi jest silna, a już na pewno nie Savannah. Gigi zerknęła na umowę.
- Rozumiem, że nie podpisujemy.
- Tego nie powiedziałam.
Gigi miała nieodparte wrażenie, że siostra nie powiedziała jej o bardzo wielu rzeczach.
- Czy ma to jakiś związek z zawziętością osobnika o kryptonimie Irytoman?
- Na pewno ma związek z koniecznością wydostania się z tego jachtu.
- A potem... - podpowiedziała Gigi, wykonując zachęcający gest. - Mów dalej.
Savannah uległa presji ponaglających ją dłoni.
- Rohan z własnych powodów drąży kwestię zniknięcia Avery. Szuka czegoś, co naprowadzi go na jej trop. W tym celu będzie chciał przycisnąć pewną kobietę, Zellę, i uważa, że potrzebuje to tego ciebie.
- Mam być przynętą? - zapytała gorliwie Gigi. - Bycie przynętą świetnie mi wychodzi.
- Nie ty - odpowiedziała Savannah. - Przynętą ma być Brady.
Obiektywnie rzecz biorąc, Gigi ledwo znała Brady'ego Danielsa. Subiektywnie jednak jego imię kojarzyło jej się z teorią chaosu i własną naiwnością, bo podczas Największej Gry pozwoliła się zmanipulować Brady'emu i uwierzyła, że wytworzyła się między nimi szczególna więź.
- Alisa Ortega zatrudniła Knoxa, żeby znalazł Brady'ego. - Gigi Grayson dorównywała najlepszym w łatwości przechodzenia do interesów. - Knox nie znosi ludzi, ale mnie lubi.
- Wszyscy cię lubią - zauważyła Savannah.
Odkąd Gigi sięgała pamięcią, w ich rodzeństwie zawsze obowiązywały przydzielone z góry role. Savannah była silną siostrą. Ideałem. Zwyciężczynią. A Gigi była tą dającą się lubić.
"Mam do zaproponowania coś więcej" - szepnął cichy głosik w jej głowie. Gigi zignorowała ten głos oraz ukłucie w sercu i popatrzyła siostrze w oczy.
- Rohan chce znaleźć Avery. A czego ty chcesz, Savannah? Rohana? Nie będę cię krytykować, bo chłopak jest zbudowany jak...
- Sponsorka Brady'ego wie, gdzie zostały zakopane zwłoki. - Savannah pozwoliła, by te słowa na chwilę zawisły w powietrzu. - Rzekomo.
- Zwłoki... - Gigi poczuła się tak, jakby ktoś wyssał powietrze z jej płuc. - Taty?
Maska Savannah znowu zasłoniła twarz siostry.
- Wiem, Gigi, że przepadasz za Graysonem. Wiem, że jesteś... przywiązana do jego braci i nawet do Avery. I nie chcę ci sprawić przykrości.
- Nie sprawisz - powiedziała Gigi.
Czasami łatwo było wierzyć.
- Nie wiesz tego. - Savannah patrzyła prosto przed siebie.
- Jestem optymistką. A ty jesteś moją Savannah. Wiem, że nie sprawisz mi przykrości.
- Niczego nie mogę obiecać, Juliet.
- Ja obiecuję za nas obie - powiedziała Gigi z całkowitą pewnością i pragnęła, żeby Savannah poczuła moc tej deklaracji.
"Ty i ja, Savannah. Zawsze tak było i mojej wiary wystarczy dla nas dwóch".
Czy to się mogło źle skończyć? Zdecydowanie tak. Czy Gigi pozwoliłaby, aby jej siostra samotnie podążyła za takim tropem? Na pewno nie, zwłaszcza że połączenie sił z siostrą stwarzało okazję do pomocy Avery. Kiedy więc Savannah wyjęła z kieszeni długopis, wstała, przyłożyła kartkę do ściany i podpisała umowę, Gigi się nie wahała. Umieściła swój podpis tuż pod nazwiskiem siostry.
- A zatem - powiedziała Gigi, nakładając zamaszyście zatyczkę na długopis. - Krok pierwszy: Knox. Krok drugi: Brady. Krok trzeci: Zella.
Savannah zmrużyła oczy.
- Masz na twarzy tę swoją maskę Gigi.
- Chyba raczej mam plan - sprostowała z dumą Gigi.
Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki
Jameson Hawthorne źle znosił cierpienie. Kiedy cierpiał, podejmował ryzyko - coraz śmielsze, coraz większe i bardziej śmiertelne, ręka w rękę z niebezpieczeństwem, bez opamiętania.
Ale tym razem kierowało nim coś innego.
Teraz, lecąc prywatnym samolotem do Pragi, miał silne poczucie misji. Ponad półtora roku nie ruszał tej tajemnicy. Wykazał się wręcz nadludzką powściągliwością, tłumiąc w sobie impulsywną potrzebę szukania odpowiedzi dotyczących jego "świętej pamięci" babki. Udawał, że nie ma takiej tajemnicy - chronił w ten sposób Avery, chronił swoich braci.
Teraz Avery zniknęła, a winny temu był Grayson.
"Kazałem mu nawet nie wymawiać imienia Alice Hawthorne" - myślał jakby w otępieniu, mimo że ból spowodowany uporem brata bynajmniej nie był tępy. Ogrom goryczy odbierał mu powietrze z płuc, co trzeci oddech w ogóle do nich nie docierał. Jameson czuł, że mógłby rozerwać na strzępy cały świat - zacznie jednak od Pragi i, chociaż kłóciło się to z jego pierwotną naturą, zamierzał trzymać w ryzach brawurę tętniącą w całym ciele. Będzie się kierował ostrożnością, dyskrecją i instynktem samozachowawczym - jakkolwiek żałośnie mało go miał - bo tego chciałaby Avery.
"Jest bezpieczna" - myślał zawzięcie, z desperacją. "Musi być".
Siedział wpatrzony w liścik zostawiony przez Avery, a słowa zdawały się odwzajemniać jego spojrzenie.
Nic mi się nie stało. Nie szukajcie mnie.
Media nie mogą się dowiedzieć, że zniknęłam.
Do tej pory Jameson przeczytał jej wiadomość już co najmniej sto razy, poddał kartkę dokładnym oględzinom, szukając ukrytych znaczeń, treści zapisanych atramentem sympatycznym, szyfru. Nie znalazł nic oprócz lemniskaty na dole. Jeśli zaś chodzi o ten mały symbol nieskończoności, to albo list został napisany pod przymusem i lemniskata była jedyną sekretną wiadomością, jaką Avery zdołała przemycić, albo każde napisane przez nią słowo znaczyło to, co znaczyło, wobec czego ów symbol mógł wyrażać raczej coś w rodzaju: "Kocham cię - od zawsze, na zawsze".
Jamesonowi niebezpiecznie kojarzyło się to z pożegnaniem.
"Nie ma tak dobrze, Dziedziczko". Jeżeli mieli dosłownie odczytać instrukcję, aby przedstawicieli mediów trzymać w niewiedzy, to mogło znaczyć, że Avery przynajmniej miała nadzieję, iż wróci. Na pewno nie oczekiwałaby, że zdołają ukrywać w nieskończoność jej zniknięcie. Jednak Jamesonowi nadzieja nie wystarczała. Nie w tych okolicznościach. Nie, kiedy wiedział, że Alice stanowi zagrożenie.
"Zresztą dobrze cię znam, Dziedziczko". Wiedział, że jeśli Avery zdecydowała się przepaść bez wyjaśnienia, jeśli z własnej woli opuściła ich w towarzystwie Alice lub kogokolwiek innego, to niemal na pewno kierowały nią szlachetne pobudki. Jameson wiedział również, że gdyby role się odwróciły i gdyby on lub któryś z jego braci zniknął w niebezpiecznych okolicznościach, Avery na pewno nie siedziałaby z założonymi rękami, mając nadzieję, że jakoś to będzie.
Bez względu na to, czy zostawiliby list pożegnalny, Avery ruszyłaby na poszukiwania, ale zrobiłaby to z głową. Ostrożnie. Dyskretnie.
Starając się trzymać nerwy na wodzy - tak, jak podeszłaby do tego ona - Jameson przyłożył palce do narysowanej przez Avery lemniskaty i pozwolił nadejść fali wspomnień.
"Jak słońce i księżyc, kochałem ją...".
Zadygotał mu mięsień pod szczęką, kiedy przypomniał sobie liścik, który kiedyś sam napisał - i zawartą w nim wskazówkę dotyczącą skomplikowanej gry jego autorstwa. W trakcie tamtej gry Jameson dał Avery pierścionek z symbolem nieskończoności i obiecał, że pewnego dnia podaruje jej pierścionek innego rodzaju.
Złożył tę obietnicę właśnie w Pradze. To tam stanął twarzą w twarz ze swoją rzekomo zmarłą babką, która okazała się zaskakująco żywa. W Pradze padły groźby i tam polała się krew Jamesona. Jeśli lemniskata pod liścikiem Avery miała być zaszyfrowaną wiadomością, to mogła znaczyć: "Jedź do Pragi". A jeśli Avery miała na myśli coś innego...
No cóż, tak czy inaczej Jameson zdecydowanie zamierzał tam pojechać. "Załatwię to rozsądnie, Dziedziczko. Będę ostrożny, nawet jeśli miałbym zginąć. Ale muszę jechać".
Czuł się niespokojny, uwięziony w ścianach samolotu niczym w klatce. Zamknął oczy i próbował ukoić nerwy myślami o samym początku, a w każdym razie o chwilach nieodległych od niego - przypomniał sobie, jak w Hawthorne House wyszedł z kryjówki za kominkiem wprost do pokoju Avery. Wspominał, jak wyglądała w swojej znoszonej, cienkiej piżamie, z mokrymi włosami opadającymi na twarz. Już wtedy Avery Grambs była zdolna przebić wszystkie warstwy ochronne Jamesona, zniweczyć każdy fortel, za którym się ukrywał.
Od początku wiedział, że Avery jest wyjątkowa.
Jameson przełknął ślinę, lecz nie otworzył oczu. Musiał się przespać, choćby nie wiadomo jak nierealny zdawał się ten zamiar. Do lądowania w Pradze zostało jeszcze wiele godzin, a na miejscu musiał być w pełni skupiony. Musiał mieć doskonale wyostrzony umysł, aby skutecznie planować dziewięć ruchów do przodu.
Zatrzymał więc pod powiekami obraz Avery i miarowo nabierał do płuc powietrza, po czym spokojnie je wypuszczał, nakazując swoim rozbieganym, kotłującym się myślom zwolnić i zapadając się coraz głębiej we wspomnienia o niej, o wspólnych chwilach.
"Orzeł czy reszka, Dziedziczko? Orzeł znaczy, że chcesz, abym cię szukał, reszka - że tego nie chcesz, ale tak czy siak to zrobię. Nie pozwolę nikomu cię skrzywdzić. Nie umiem na to pozwolić".
"Tak czy inaczej będę o ciebie walczył".
"Tak czy owak wszystko, co mam i co reprezentuję, jest twoje".