Sierpień
Siostry
A więc
Jesteśmy.
Żyjemy.
Czy to nie wspaniałe?
Że w ogóle
dajemy radę
być.
Koniec lata
Oddech lata jest coraz chłodniejszy.
Noc coraz wcześniej rozlewa swój atrament.
I nagle, znienacka
Mama obwieszcza, że Tippi i ja
nie będziemy już uczyć się w domu.
"We wrześniu
pójdziecie do szkoły
tak jak wszyscy" - mówi.
Ja się nie odzywam.
Słucham,
kiwam głową
i ciągnę za luźną nitkę przy rękawie,
aż guzik
odpada.
Za to Tippi nie milczy.
Wybucha:
"To jakiś żart?
Czy wyście oszaleli?!" - krzyczy
i kłóci się z rodzicami
do upadłego.
Ja słucham,
kiwam głową
i obgryzam skórki przy paznokciach,
aż pojawia się
krew.
Wreszcie Mama wzdycha, pociera skronie i mówi wprost:
"Skończyły się pieniądze z darowizn
i nie stać nas na nauczycieli.
Jak wiecie, Tata jeszcze nie znalazł pracy,
a emerytura Babci
nie starcza nawet na kablówkę".
"Dziewczyny, wy dużo kosztujecie" -
mówi Tata,
jakby tych wszystkich pieniędzy
- na nasze leczenie i specjalne ubrania -
można było nie wydawać, gdybyśmy
tylko
lepiej się zachowywały.
Widzicie,
Tippi i ja nie jesteśmy, jak można by powiedzieć, normalne,
takie, jakie spotyka się na co dzień,
jakie spotyka się
w ogóle.
Dobrze wychowani ludzie
mówią o nas bliźniaczki syjamskie,
chociaż słyszałyśmy też inne określenia:
dziwactwo, okropność,
potwory, mutanty,
a któregoś razu nawet
dwugłowy demon,
przez co płakałam tak bardzo,
że przez tydzień miałam spuchnięte oczy.
Jesteśmy inne.
Jesteśmy zrośnięte
na wysokości bioder -
połączone kośćmi i krwią.
I
właśnie
dlatego
nigdy nie chodziłyśmy do szkoły.
Przez całe lata uczyłyśmy się chemii
przy kuchennym stole,
a wuef miałyśmy w ogródku.
Ale teraz
nic się nie da zrobić;
musimy iść do szkoły.
Nie do zwykłej,
jak nasza siostra Dragon,
gdzie dzieciaki grożą nauczycielom nożem,
a na śniadanie wąchają korektor.
Nie, nie, nie.
Miasto nie zafunduje nam nauki w domu, ale
opłaci czesne
w prywatnym liceum
- Hornbeacon High -
a Hornbeacon zgodziło się policzyć za nas dwie
jak za jedną.
Powinnyśmy chyba uważać się za szczęściary.
Ale to ostatnie słowo,
jakim bym
nas
nazwała.
Wszyscy
Dragon siedzi w nogach naszego podwójnego łóżka,
obciąga posiniaczone stopy
i maluje paznokcie na metaliczny błękit.
"Kto wie,
może szkoła wam się spodoba? - mówi. -
Nie wszyscy są dupkami".
Tippi bierze lakier, maluje mi paznokcie prawej ręki
i dmucha na nie,
żeby wyschły.
"No tak, pewnie,
nie wszyscy są dupkami -
odpowiada. -
Ale przy nas
wszyscy się nimi stają".
