Ta książka, mam nadzieję, będzie dla ciebie zaproszeniem do przyjrzenia się temu, co jest lub było w twoim życiu bolesne, niewytłumaczalne lub czasami nawet stygmatyzujące. Jeżeli kiedykolwiek nosiłaś w sobie niezrozumiały ból istnienia, poczucie, że jesteś niewystarczająca, że zawsze musisz być perfekcyjna i przygotowana, nigdy nie możesz zawieść czyichś oczekiwań, całe życie obawiasz się opinii innych, często i chętnie wchodzisz lub wchodziłaś w rolę ratownika, kata lub ofiary - to klasyczny trójkąt dramatyczny Karpmana, który jest modelem psychologicznym - jeżeli twoja codzienność to wieczna pogoń za nowymi celami, a twoja lista zadań nie ma końca i do tego bardzo często odczuwasz nieustanne poczucie winy, jeżeli nie radzisz sobie z czymś w danym momencie lub słyszysz słowa krytyki, które bolą niczym wbijane sztylety, to ta książka jest dla ciebie.

Jest dla każdej osoby doświadczonej traumą lub traumami, które odcisnęły się na jej przyszłości, i w konsekwencji dzisiaj potrzebuje odzyskać swoją utraconą wolność, ponieważ przez lata była spętana kajdanami przeszłości, nieświadomie odtwarzała wciąż te same schematy myślenia i działania, bez większych satysfakcjonujących efektów.

Ta książka powstawała dla ciebie głównie o poranku lub wieczorową porą, ponieważ wówczas myśli mi się najlepiej. Łatwiej, przyjemniej. Lżej. Znasz to uczucie? Wczesnym świtem, kiedy świat jeszcze spał, a moje psie i kocie stado leniwie przewracało się na drugi bok, uroczo mrucząc pod nosem. Tak, to jest właśnie dla mnie obecnie definicja szczęścia. Poczucie spokoju i wewnętrznej harmonii, zapisywanie kolejnych znaków tej książki, zerkanie co jakiś czas na pocztę lub komunikatory. W pewnym momencie podczas jednego z takich poranków na moim komunikatorze pojawiła się wiadomość od osoby, z którą miałam przyjemność kiedyś pracować. To była bardzo miła wiadomość. Jedna z tych, po których przeczytaniu ma się ochotę na więcej. Chce się jeszcze bardziej chcieć. To były podziękowania za moją dotychczasową pracę. Za zaangażowanie i wsparcie. Cieszę się. Rozpiera mnie duma. Tym bardziej że doskonale pamiętam tę historię i ten proces. I wiem, jak wiele pracy zostało włożone po jednej i po drugiej stronie, aby dojść do tego momentu. To był przykład historii, po której ktoś może spokojnie stwierdzić, że teraz czas na nowe rozdanie, na życie po traumie.

Ta książka ma być twoim osobistym przewodnikiem po tym, co wygodne, i po tym, co mniej przyjemne. Zaproszeniem do podróży w głąb siebie, po terenach ci znanych i zakamarkach twojej podświadomości, które dopiero zaczynasz odkrywać. Zaczynasz też wyraźnie czuć, że nadeszła już pora, aby zaopiekować się sobą.

To jest poradnik, który być może będzie formą autoterapii, wglądu w to, co znane i mniej znane. Zaproszeniem do lepszego życia, bo czym jest terapia, jeśli nie podróżą, na której końcu odkrywa się miejsca, w których nigdy się nie było lub nie zagościło wystarczająco długo, ale w końcu zaczyna się czuć, że jest się w domu. Po wielu długich latach, niecierpliwie wyczekiwanych momentach, czujemy ten smak i mamy wrażenie spełnienia, spokoju i wewnętrznej harmonii. Jest tak, jak powinno być. Ani mniej, ani więcej. Jestem u siebie.

Życzę ci, abyś na kartach tej książki odnalazła samą siebie i już nigdy siebie nie opuściła. Abyś kawałek po kawałku rozpakowała ten prezent zwany twoim życiem i cieszyła się nim każdego dnia jak nigdy dotąd.

"Nie możemy stać się sobą, dopóki nie przestaniemy być tym, kim kazano nam być"2, mówi Brené Brown, psycholog, badaczka i pisarka.

Życie po przepracowanej traumie to przepustka do wolności. Niech to będzie przestrzeń, która koi i leczy twoje skołatane nerwy i serce. Niech to będzie czas ze sobą, na który od zawsze czekałaś, w bezpiecznym otoczeniu, z poczuciem satysfakcji i siły, które raz uruchomione i doświadczone, nigdy cię nie opuści.

Zanim przejdziesz do kolejnych części książki, pamiętaj, proszę, aby być dla siebie wyrozumiałą i jeżeli na jakimkolwiek etapie poczujesz, że to zbyt wiele, zrób sobie przerwę i powróć do czytania dopiero wtedy, gdy będziesz na to gotowa. Najważniejsze to nie robić nic wbrew temu, co czujesz i jak odbierasz przeczytane treści. Na wszystko jest odpowiednia pora.

Pomyślności, Magdalena

"Jeśli chcemy żyć i kochać autentycznie i mieć poczucie wartości siebie i własnych działań, musimy mówić o tym, co nam w tym przeszkadza - a zwłaszcza o wstydzie, strachu i naszych słabościach"3.