Twórca - Paweł Kofiński

Kup ebooka

30.29 zł
25.14 zł (30,29 zł najniższa cena z 30 dni)

-
Proszę czekać

Dom

Krótki ostry dzwonek do drzwi wyrwał go z zamyślenia. Drgnął i wzdychając z irytacją, oderwał się od redagowanego tekstu. Nie szło mu dzisiaj wyjątkowo, przecinki mnożyły się jak myszy w miejscach do tego nieprzeznaczonych, zaimkoza dręczyła tekst i żadnego rozsądnego lekarstwa na ni nie miał, a zdania złożone przyjmowały czasem kuriozalny kształt. Dzwonek dodatkowo go zirytował. Dźwięk powtórzył się nieco bardziej natarczywie.

- Idę już - mruknął, podążając w kierunku drzwi.

- Kto? - zapytał, nie otwierając.

- Przesyłka polecona. Musi pan potwierdzić odbiór - usłyszał piskliwy głos.

Wcisnął guzik domofonu.

Cholera, zaklął w myślach, piątek po południu to niebezpieczna pora na poleconą korespondencję. Niemal zawsze o tej porze dostawał jakieś wezwania z urzędu skarbowego albo listy od komornika za nieopłacone mandaty. Nieodmiennie w piątek te cholerne instytucje musiały zepsuć mu humor na weekend. Pełen złych przeczuć otworzył drzwi. Stał tam facet ubrany jak klaun. Czerwony podkoszulek, zielone obcisłe spodnie na chudych nóżkach wyglądały komicznie, a do tego kolorowe skarpetki i tenisówki - jedna żółta, druga zielona. W ręce tablet i niewielka różowa torba w niebieskie kwiatki na ramieniu.

Poczta schodzi na psy, pomyślał, obierając kopertę. Za cholerę nie mógł się przyzwyczaić do dziwactw współczesnej mody i odbierał ją raczej jako brak dobrego gustu i przejaw frustracji młodego pokolenia. Czasy, które od młodych wymagały coraz więcej, stały się wylęgarnią frustratów starających się wyróżnić z nijakiego tłumu, chociażby wyglądem. Z ulgą spostrzegł,

że koperta nadana została z Wielkiej Brytanii, więc raczej nie jest to wezwanie, skonstatował w myślach ten nieco podbudowujący fakt. Ciekawe, nie miał tam rodziny ani znajomych albo o tym nie wiedział. Rzut oka przekonał go, że to kancelaria prawnicza P. Levis & J. Wright z siedzibą w Dartfort była nadawcą przesyłki. Absolutnie nic mu to nie mówiło, niemniej jednak korespondencja z kancelarii prawniczej mogła nieść ze sobą problemy. Czyżby jakaś sprawa związana z prawami autorskimi?

- Proszę pokwitować odbiór, tu w ramce - listonosz podetknął mu tablet i rysik.

- W ramce, w ramce - mruczał, klnąc pod nosem nowoczesną technologię - niedługo odcisk dupy trzeba będzie zostawić przed wejściem do kibla.

Listonosz spojrzał na niego dziwnym wzrokiem, ale nie odezwał się.

Twórca podpisał odbiór przesyłki i zaaferowany opadł na fotel. Przez dobrą chwilę przyglądał się podejrzliwie trzymanej w ręku kopercie, zastanawiając się, czym jeszcze życie może go zaskoczyć. Chyba nic bardziej dziwacznego niż znajomość z Mrokiem raczej wydarzyć się nie mogło. Do tej pory nie był w stanie zaakceptować faktu, bo niewątpliwie był to fakt, że rzeczywistość jest inna niż ta, jaką chciałby oglądać. Westchnął i niecierpliwym ruchem oddarł bok koperty, uszkadzając przy okazji kartki z korespondencją.

- Jasna cholera - zaklął, zrzucając pustą kopertę na podłogę. Kartki były dwie.

Wysokiej jakości czerpany papier dobrze świadczył o nadawcy, a każda strona zawierała w górnym lewym rogu wytłoczony znak firmowy. Dbali o szczegóły Angole i zapewne o renomę, pomyślał. Jeżeli miało to wzbudzać zaufanie, zapewne działało doskonale wśród kochającego tradycję brytyjskiego społeczeństwa. Twórca jednak nigdy nie miał do prawników zaufania i na pewno

z powodu wysokiej jakości papieru nie zmieni zdania.

Przebiegł wzrokiem pierwszą kartkę i doszedł do wniosku, że to farmazony zamieszczane w liście przewodnim, szybko więc spoczęła na podłodze obok koperty. Druga zaś zawierała informacje tyle zaskakujące, co tajemnicze. Traktowała mianowicie o darowiźnie domu wraz z przyległościami, przekazywanej mu właśnie przez wuja za pośrednictwem tejże kancelarii. Był zaskoczony, nigdy bowiem nie był z wujem w specjalnie zażyłych stosunkach. Owszem, utrzymywali kontakt mailowy i telefoniczny, ale wuj w pewnym momencie zamilkł i pomimo usilnych starań nie odezwał się więcej. Twórca doszedł do wniosku, że zmarł zapewne kilka miesięcy wcześniej, być może miał wypadek albo zawał. Próbował nawet skontaktować się z kimś pod ostatnim znanym mu adresem, nikt jednak nie podjął korespondencji. Specjalnie się tym nie przejął, zdając sobie sprawę, że wuj był majętnym człowiekiem i zapewne ktoś mu bliski zajął się pochówkiem. Przez jakiś czas było mu nawet przykro, że nigdy więcej nie ujrzy już "starego pierdziela", jak nazywał go czasem w myślach, ale w końcu sprawa wyleciała mu z głowy, ginąc w natłoku kwestii bieżących

i niecierpiących zwłoki. Teraz czytając pismo, zauważył, że fakt śmierci wuja nie wynikał jednoznacznie z otrzymanych dokumentów. Cóż więc się wydarzyło? To nie był spadek ani żaden rodzaj testamentu.

Zagadkowa historia, pomyślał, grzebiąc w tablecie. Chwilę zajęło mu sprawdzenie, gdzie leży darowana mu niespodziewanie posiadłość.

- Hmm, kawałek drogi od Krakowa - mruczał pod nosem, przeglądając kolejne mapy. Wyglądało na to, że niewielka wioska położona jest na uboczu, z dala od głównych dróg i ruchu turystycznego. Schowana pomiędzy łagodnymi wzgórzami przedgórza sudeckiego, otoczona lasami i niewielkimi jeziorami wydawała się idealnym miejscem na wypad motocyklem.

Uśmiechnął się do siebie, czując w wyobraźni wiatr we włosach. Skończę książkę i jadę, pomyślał, siadając do komputera. Był piątek, jak dotąd Mrok nigdy się nie spóźnił.

Tachi

Początek czerwca był wyjątkowo gorący. Żar od samego rana wlewał się przez uchylone okno, wywołując niechęć do wykonywania jakichkolwiek gwałtownych czynności. Twórca leżał więc

w łóżku nieruchomo i z braku lepszego zajęcia obserwował muchy krążące dookoła lampy. Zastanawiał się, czy gdyby był muchą, chciałoby mu się tak latać w kółko. Sto razy już sobie obiecywał, że pozbędzie się tego szklanego obrzydlistwa, obsranego przez muchy, które pozostało mu w spadku jeszcze po poprzednich lokatorach. Zawsze jednak coś stało na przeszkodzie

w realizacji tego projektu.

Tak, pomyślał, to jest zadanie na dziś i zrobi to, dopóki nie jest za gorąco. Ta myśl zmotywowała go do opuszczenia wygodnego materaca. Gdy jednak postawił stopy na chłodnych deskach wiekowej podłogi, naszła go dziwna refleksja. Jeśli ściągnie lampę, to muchy będą srały, gdzie popadnie,

a w dodatku, zamiast latać w kółko, co sprawiało im ewidentną przyjemność, zaczną go budzić, spacerując mu o świcie po twarzy. A nie ma nic bardziej irytującego niż mucha, która włazi nam rankiem do nosa. Musiał to jeszcze przemyśleć i z tym postanowieniem udał się w kierunku ekspresu do kawy.

Od przesyłki z Wielkiej Brytanii minął już kawałek czasu, a korespondencja, którą otrzymał prawie dwa miesiące temu, kurzyła się na skraju biurka i z czasem stała się stałym jego elementem.

Po kilku dniach przyzwyczaił się po prostu do obecności podłużnej koperty, zaś problem wyjazdu zepchnął na dalszy plan, realizując te bliższe i pilniejsze.

Ostatnio zaczynał odczuwać trudy pracy dla Mroka. Niestety ten okazał się jak najbardziej realny,

a jego możliwości wciąż budziły dreszcz niepokoju, podszytego strachem. Trudno było przejść nad tą znajomością do porządku dziennego. Pozostały mu do odpracowania dwa dni bezproduktywnej dla niego samego pracy.

Pracy, której nie rozumiał i której tak naprawdę nie był świadomy. Po godzinach bezwiednego stukania w klawiaturę komputera, poza bólem palców i piekącymi, wysuszonymi gałkami oczu, pozostawały jakieś niejasne wizje, wspomnienia nierealnych, wręcz fantastycznych miejsc,

do których prowadziła go wyobraźnia indukowana wystukiwanym na klawiaturze tekstem.

Zdarzenia, miejsca, uczucia, zapachy i głos, które powstawały całkowicie spontanicznie w jego umyśle, przeobrażały się w strumień realnych zdarzeń, który jak nurt rwącej rzeki znikał gdzieś

za zasłoną mgły. Ale nie były to zdarzenia z jego świata. Były tak obce, a jednocześnie znajome,

jak obcy jest zapach nieznanego dotąd kwiatu lub smak egzotycznego owocu.

Późnym popołudniem miasto wciąż tonęło w czerwcowym słońcu, przed którym większość mieszkańców i turystów chroniła się w klimatyzowanych knajpach lub we własnych domach. Zwarta zabudowa i rozgrzane w ciągu dnia brukowane ulice nie zapewniały ochłody. Rozsiadł się

w fotelu i otworzył butelkę piwa, kładąc kapsel na podłokietniku. Spojrzał na stojący pod oknem kosz na śmieci, po czym pstryknął w jego kierunku kawałek perforowanej blaszki. Nie liczył na sukces, bowiem z kosza i tak już wysypywały się różne niepotrzebne rzeczy. Zmitrężył cały dzień na poszukiwaniach materiałów do nowej książki, której ogólny zarys pojawił się w wyobraźni jakiś czas temu i wisiał wciąż na gałęzi pomysłów jak niedojrzała śliwka.

Właśnie rozkoszował się pierwszymi łykami zimnego piwa, gdy tę nabożną wręcz chwilę przerwało mu donośne stukanie do drzwi.

- No rzesz ... - zmełł w ustach przekleństwo, niechętnie odstawiając butelkę. Czego ta stara wiedźma znowu chce? - mruczał zirytowany, wygrzebując się z fotela.

Wiedział, że to politycznie zindoktrynowana sąsiadka z naprzeciwka, z niewiadomego mu bowiem powodu, tylko ona nigdy nie używała dzwonka. Otworzył drzwi mocno zirytowany, szarpiąc nimi nieco zbyt gwałtownie. Starsza kobieta o kostycznej urodzie i takim sposobie bycia cofnęła się zaskoczona o pół kroku. Zrobiła jak zwykle na jego widok kwaśną minę. Wytarty szlafrok, rolki we włosach i pantofle nadawały jej wygląd klasycznej wiedźmy.

Odnosił wrażenie, że sąsiadka zawsze się go obawiała, chociaż starał się być uprzejmy dla tej starej klępy. Ona jednak ewidentnie nie akceptowała jego aparycji motocyklisty i ze zgorszeniem spoglądała na tatuaże szczelnie pokrywające umięśnione ramiona.

- Odebrałam przesyłkę, chłopcze, kiedy cię nie było. Taki miły, elegancki pan w czarnym garniturze nalegał, że chce ją zostawić i żeby koniecznie trafiła do twoich rąk własnych - powiedziała, wciskając bezpardonowo do ręki Twórcy podłużny pakunek.

- A można mieć ręce niewłasne? - zapytał ironicznie.

- Co ty mówisz, chłopcze? - Mina wiedźmy nie wskazywała na fakt, że zrozumiała sarkazm.

- Pytam, dlaczego w czarnym garniturze? - sprostował Twórca, widząc bezsens dalszej dyskusji. - Nigdy nie widziałem listonosza w takim stroju. Ostatnio był u mnie klaun.

- Tak, chłopcze, na szczęście są jeszcze mężczyźni, którzy potrafią się ubrać gustownie i schludnie. Mógłbyś brać z nich przykład i doprowadzić swój wygląd do porządku - powiedziała, spoglądając na niego z dezaprobatą, po czym z zaciętą miną odwróciła się na pięcie i odeszła, szurając pantoflami.

- Klasa sama w sobie - mruknął, uśmiechając się pod nosem. - Skąd się biorą tacy ludzie?

Stał przez chwilę w przedpokoju, zdziwiony, przyglądając się kartonowemu opakowaniu starannie owiniętemu szarym papierem. Nie spodziewał się żadnej przesyłki, tym bardziej zdziwił go fakt,

że poza jego danymi na kartonie skrywającym tajemniczą zawartość nie było żadnego adresu zwrotnego ani nawet nadawcy. Do tego facet w czarnym garniturze?

Zaaferowany wyciągnął z tylnej kieszeni spodni składany nóż i wprawnym ruchem uwolnił ostrze. Rozciął karton równo na całej jego długości, uważając, żeby nie uszkodzić zawartości. Pakunek zawierał podłużny przedmiot, na oko długości około stu trzydziestu centymetrów, owinięty w białe, bawełniane płótno. Przez dobrą chwilę przyglądał się zaskoczony zawiniątku, zastanawiając się,

co też może w sobie skrywać. W końcu delikatnie odwinął gruby materiał. Jego oczom ukazała się stara japońska katana w prostej, oszczędnie zdobionej pochwie. Miecz miał długą, dwuręczną rękojeść. Uchwycił nasadę i ostrożnie pociągnął. Miecz ani drgnął, głownia nie wysunęła się

z pochwy nawet o milimetr. Szarpnął mocniej, również bez rezultatu. Atrapa? Na jaką cholerę

ktoś miałby wysyłać mu atrapę.

Przyjrzał się dokładniej. Jelec przylegał tak dokładnie do pochwy, że trudno było ocenić, czy wewnątrz tkwi głownia miecza, czy tylko pusta przestrzeń.

- No cóż - westchnął - będzie się ładnie prezentowała na ścianie. Domyślił się, że nadawcą mógł być jego wuj, jednak przesyłka musiała kosztować na tyle dużo, że wysyłanie bezwartościowej atrapy byłoby nonsensem. Znał go jako człowieka niezwykle inteligentnego i pragmatycznego.

Za tą przesyłką musiało kryć się coś więcej. Sięgnął po pudełko, przyglądając mu się dokładniej. W niewielkiej bocznej kieszonce tkwiła złożona na pół kartka lekko pożółkłego papieru. Widniało na niej jedynie jego imię i krótka sentencja po łacinie. Kiedyś uczył się łaciny w szkole.

Była konieczna na studia medyczne, olał jednak jedno i drugie po przymusowym, dwutygodniowym pobycie w szpitalu, który ostatecznie i nieodwołalnie przekonał go, jak złym wyborem byłby ten kierunek kształcenia.

Zwalił się na fotel i sięgnął po piwo.

- Jasna cholera - zaklął na głos - człowiek ma ochotę trochę odpocząć i natychmiast walą mu się na łeb problemy! W dodatku gadam sam do siebie, czego, zważywszy na ostatnie problemy

z Mrokiem, powinien był się na dobre oduczyć. A ta przesyłka była problemem, bo implikowała dalsze działania. Najpierw darowizna domu, co do której nie podjął jeszcze decyzji, a teraz to.

Miał nawet wątpliwości, czy to od wuja. Dlaczego nie przyszła normalną pocztą.

Sposób pakowania i lekko pożółkły papier sugerowały, że została wysłana bardzo dawno temu albo spoczywała gdzieś w depozycie, dopóki nie nadszedł wyznaczony czas jej doręczenia. Ta druga możliwość wydawała mu się bardziej prawdopodobna. Pociągnął spory łyk piwa, ale nie smakowało mu już tak bardzo. Wpisał do translatora telefonu trzy słowa z kartki. "Verbum creat veritas".

Tatuaż

- Ja chrolomę - jęknął Twórca, zwlekając się z kanapy. Wieczorem nie trafił nawet do łóżka.

Po powrocie pamiętał jedynie, że potwornie chciało mu się spać i to było wszystko. Runął na kanapę i musiał zasnąć niemal natychmiast, bowiem niewyłączony telewizor brzęczał teraz natrętnie, starając się przekonać porannych widzów o konieczności zakupu podpasek, pigułek na wzdęcia i leku cudownie odbudowującego wątrobę. Spojrzał na zegarek. Jedenasta! O pierwszej miał być w redakcji, potem umówił się z kumplem, żeby odebrać motocykl z warsztatu.

Stanął na nogi finansowo, dzięki wątpliwej moralnie umowie z Mrokiem i teraz zamierzał wykorzystać ten fakt, realizując w końcu swoje marzenie. W drodze pod prysznic ściągał brudne rzeczy, zostawiając je za sobą na podłodze. Chłodna woda przywróciła nieco jasność myśli, nie pozbył się jednak całkowicie uczucia nieważkości. Był nawet przyjemny, ale wykluczał kierowanie jakimkolwiek pojazdem. Z rozmysłem zamknął kurek z ciepłą wodą. Z prysznica lunął strumień lodowatej cieczy, wywołując niezamierzoną reakcję. Twórca wrzasnął i darł się dobrą chwilę, dopóki ostatnie krople zimnego płynu nie spłynęły po skórze. Stara klępa z przeciwka znowu przylezie sprawdzić, co się dzieje, pomyślał. Pieprzyć ją, w końcu jestem u siebie i mogę robić,

co mi się podoba. Wytarł się szorstkim ręcznikiem, a gdy już wciągał podkoszulek na nieco wilgotne jeszcze ciało, w oczy rzucił mu się tatuaż na przedramieniu. Tatuaż?

- Skąd się to wzięło? - wymamrotał, podchodząc do okna. Wróciły wspomnienia wczorajszej rozmowy z Antykiem. Uniósł wilgotną jeszcze rękę, aby przyjrzeć się bliżej dziwnemu rysunkowi.

Dwa delikatne łuki schodzące się po obu końcach i jakby półokrąg zachodzącego słońca na dolnym łuku wypełniony czarnym tuszem. Surowy w formie rysunek coś mu przypominał, jednak nie potrafił wciąż niezbornych myśli zmusić do dłuższego wysiłku, skupił się więc na rzeczach bieżących. Polał przedramię spirytusem i przetarł, mocno przyciskając watę, aż skóra się zaczerwieniła. Nie przyniosło to oczekiwanego rezultatu. To będzie ciężki dzień, pomyślał, ignorując natrętny sygnał telefonu. Nastawił ekspres.

Kawa musi pomóc, skonstatował w myślach, słuchając szumu gotującej się wody. Telefon nie dawał za wygraną, on jednak nie zamierzał z nikim teraz rozmawiać, musiał dojść do siebie.

W redakcji ma być za dwie godziny, więc wystarczy mu akuratnie czasu, żeby wypić kawę i przejść się spacerem po mieście. Rozległ się syk, buchnęła para, a po pomieszczeniu rozszedł się aromat świeżego naparu. Sączył powoli gorący, aromatyczny napój, czując, jak krew zaczynała krążyć żywiej, a w głowie powoli porządkowały się wydarzenia poprzedniego dnia. Horyzont w końcu się ustabilizował. Przeszedł go dreszcz.

- Cholera, brakuje jeszcze tego, żebym się pochorował - mruknął do siebie, starając się opanować drżenie ręki trzymającej kubek. Przyszedł mu do głowy pewien pomysł, dość dziwny

i niespodziewany, zdecydował jednak, że odwiedzi miejsce, które nigdy w jego życiu nie stanowiło jakiejś głębszej wartości. Silny i niespodziewany impuls podpowiedział mu, że jego zwykła codzienna egzystencja od czasu spotkania z Mrokiem nagle nabrała innego wymiaru, a to, czego doświadczał, nie było udziałem przeciętnego człowieka. Gdyby miał kontakt z wujem, zapewne mógłby z nim o tym porozmawiać. To chyba była jedyna osoba, która nie uznałaby go a priori

za czubka.

Dopił kawę, popijając zimną wodą z lodówki i spojrzał na ekran telefonu. Trzy nieodebrane połączenia. Wszystkie od Antyka. Co go napadło? Zaraz, dzisiaj piątek, nie sobota, więc pewnie siedzi w sklepie i od rana węszy w sprawie miecza. Może już się nawet czegoś dowiedział.

Do redakcji miał dwadzieścia minut na piechotę. To nie był dobry pomysł, zważywszy na stan, w jakim się znajdował i panujący na zewnątrz upał. Nie miał jednak ochoty na komunikację miejską, a samochód nie wchodził w rachubę. Idąc wolnym krokiem, starał trzymać się ocienionej strony ulicy. Widział już z tej perspektywy, skryte w cieniu wiekowych drzew asfaltowe alejki plant, pustawe jeszcze o tej porze dnia. Kościoły i inne święte przybytki nie odgrywały w jego dotychczasowym życiu praktycznie żadnej roli, zatrzymał się jednak przed jednym z nich, wiedziony jakimś wewnętrznym impulsem. Dumna, wiekowa świątynia chwaląca się barokowym przepychem i zbytkiem wznosiła się po przeciwległej stronie ulicy, górując nad okolicznymi kamienicami.

Religia, która w założeniu miała nieść ludziom ukojenie, przez wieki niosła głównie ból

i cierpienia, podpierając się hipokryzją jak kosturem diabła. Uniósł wzrok zwabiony ciepłym błyskiem światła, który dobiegł go ze słabo widocznej attyki. Szczyt wysokiej budowli ozdobiony był złoconym okiem opatrzności. Twórca spojrzał na ciemne wnętrze kościoła. Czarne, kute w grubym żelazie wrota chroniące budowlę przed natrętnymi wiernymi były teraz szeroko otwarte. Nie pamiętał, kiedy ostatnio był w kościele, nie pamiętał, czy w ogóle kiedyś był. Może jako dziecko z rodzicami, ale te bolesne wspomnienia wyparł, zepchnął gdzieś głęboko do podświadomości i przyłożył na nich pieczęć z sygnaturą "zakazane".

Od tragicznej śmierci rodziców żył z dnia na dzień i tak pozostało do dziś, liczyło się bowiem tylko to, co działo się w tej chwili. Cała reszta to były tylko konsekwencje.

Wolnym krokiem wspiął się po wytartych tysiącami stóp wiernych kamiennych stopniach prowadzących do wnętrza. Z wahaniem nacisnął ciężką, żelazną klamkę. Drzwi uchyliły się

z ledwo słyszalnym skrzypnięciem i powitała go cisza oraz specyficzny zapach starego drewna, wysyconego aromatem kadzidła. Każdy krok wzbudzał echo odbijające się od wysokiego sklepienia, dając poczucie niezmierzonej przestrzeni. Poczuł się nieswojo. Skręcił w prawo

i starając się stąpać cicho, znalazł schowaną w cieniu kolumny ławeczkę. Usiadł i oparł się plecami o kamienną ścianę. Była przyjemnie chłodna, a dotyk jej gładkiej powierzchni sprawił mu niespodziewaną ulgę. Z tego miejsca praktycznie nie był widoczny, mógł za to obserwować dużą część kościoła. Przymknął oczy, ciesząc się ciszą i spokojem. Ogarnęło go dziwne uczucie błogostanu tak głębokie, że stracił poczucie rzeczywistości.

Wizja

Rozgwieżdżone niebo wyglądało imponująco ze skromnie oświetlonej kabiny pilotów. Przyćmione, zielone światła przyrządów nawigacyjnych, których wskazań nie rozumiał, nie zakłócały światła gwiazd widocznych nad ciemnym horyzontem. Twórca spojrzał w dół. Powierzchnia oceanu była gładka jak stół i tylko jasne obłoki przesuwające się od czasu do czasu pod kadłubem pozwalały ocenić położenie maszyny. Zafascynowany spoglądał przez boczną szybę, poszukując linii horyzontu. Coś jednak było nie tak. Przez chwilę zastanawiał się nad przyczyną. Cisza! Była dojmująca i przerażająca. Silniki nie pracowały. Rozejrzał się po kabinie. Dlaczego jest na miejscu pilota? Przecież nie jest pilotem, nigdy nie był nawet na lotnisku. Chciał o coś zapytać siedzącego po lewej stronie kapitana, ale nie potrafił wydobyć z siebie głosu. Patrzył bezradnie, jak ten ze spokojem popycha wolant sterów do przodu, pochylając w dół dziób maszyny.

- Dlaczego? - to była bardziej rozpaczliwa myśl niż pytanie. Nie był pewien nawet czy wydał jakiś dźwięk, ale wiedział, że siedząca obok postać go słyszy.

Kapitan spojrzał na niego ze smutnym uśmiechem. Jego twarz wydała mu się znajoma. Skądś znał ten uśmiech i oczy, nie mógł jednak w żaden sposób skojarzyć skąd, niezborne myśli poruszały się powoli, nie pozwalając wyartykułować swoich uczuć.

- Równowaga jest najważniejsza. Musi zostać zachowana - powiedział kapitan. Wiesz o tym. To nieuniknione.

Odbijająca światła gwiazd tafla oceanu zbliżała się nieubłaganie.

Krzyk, odbity echem zamkniętej przestrzeni powrócił ze zdwojoną siłą, budząc Twórcę z krótkiego letargu. Minęła dobra chwila, zanim zorientował się, że to był jego głos. Twarda ławka i chłodna kolumna za plecami. Kościół!

Ubrana w czarną sutannę postać pojawiła się przed nim dość niespodziewanie, wyłaniając się z mroku bocznej nawy. Wzdrygnął się, czyniąc wysiłki, by przywrócić myślom ich normalny bieg. Potrząsnął głową i dopiero po chwili dotarło do niego, kim jest stojąca przed nim postać.

- Może - usłyszał ciepły głos - zechcesz się wyspowiadać, synu. To czasem pomaga uwolnić się od koszmarów codzienności lub przynajmniej lepiej ją zrozumieć.

Podniósł wzrok. Twarz stojącego przed nim księdza ukryta była w mroku.

- Chyba - zawahał się chwilę - w ogóle nie powinno mnie tutaj być - odparł speszonym głosem.

- Tutaj? To znaczy gdzie? - uśmiechnął się ksiądz. To nie jest miejsce dla wybranych.

- Nie jestem katolikiem, nie jestem nawet religijny - szepnął.

- Religia, mój synu, nie ma tu nic do rzeczy. Sama twoja obecność świadczy, że otrzymałeś dar. Może nawet większy niż jesteś w stanie pojąć - powiedział z uśmiechem ksiądz, wychodząc

z cienia i wskazując na odsłonięte przedramię Twórcy. Tli się w tobie niepewność, szukasz odpowiedzi i prędzej czy później ją znajdziesz.

- Jakiej odpowiedzi? - zapytał zaskoczony.

- To zależy, jakie zadasz pytanie.

Odruchowo spojrzał w dół. Na przedramieniu mlecznym błękitem jarzyły się ledwie widoczne linie nieplanowanego tatuażu. Siedział jeszcze chwilę w milczeniu zaskoczony całą sytuacją. Spojrzał na księdza, ale ten zniknął już w pobliskim konfesjonale.

Nie, to nie dla mnie, nie teraz, pomyślał, szybkim krokiem wychodząc na oświetloną słońcem ulicę. Zmrużył oczy, porażone lawiną światła. Drugi raz tego dnia doznał uczucia ulgi. Słońce, radość śpiewających ptaków, gwar ulicy, szum miasta, odgłosy życia tak różne od zadumy, ciszy i chłodu miejsca, które przed chwilą opuścił. Jakby za ciężkimi, okutymi drzwiami była granica pomiędzy tym, co znane i tym, co niezrozumiałe. Równowaga dwóch światów walczących o prymat nad człowiekiem, przeleciało mu przez myśl. Światów, które człowiek sam nieświadomie wykreował. Potrząsnął głową, starając się odrzucić niemiłe wspomnienie snu, którego resztki tkwiły jeszcze w pamięci. Wolnym krokiem ruszył w kierunku plant, ciesząc się każdą chwilą upalnego dnia.

Historia

- No ja cież nie chromolę, co za historia! - wykrzyknął Antyk na widok Twórcy. Siedzący w klubowym ogródku goście skrzywili się z niesmakiem, patrząc na zwalistą sylwetkę Antyka przedzierającego się pomiędzy stolikami. - Czy ty sobie farciarzu w jutę zawijany zdajesz sprawę, jaki skarb znalazłeś? Właściwie, to ja ci go znalazłem i chyba zaczynam żałować teraz swojej hojności - marudził, zwalając się na leżak obok. Delikatny mebel zatrzeszczał niepokojąco. Antyk

z zadowoleniem sapnął, spoglądając łakomym wzrokiem na butelkę Pilsnera stojącą na stoliku.

- Pijesz - spytał Twórca spokojnie, wskazując ruchem głowy wilgotną, zieloną flaszkę z ewidentnie zimną zawartością?

- Czy ja piję? Chlejemy dziś na umór! To trzeba opić - odparł, pociągając solidny łyk. - Opowiadaj, jak było, a potem ja Ci opowiem, czego się dowiedziałem.

Twórca pokrótce zrelacjonował mu swoją wizytę, opowiadając o oddziale SS i domniemanym pochodzeniu motocykla. Antyk słuchał go pilnie, mrucząc coś pod nosem, a potem zapytał.

- Gdzie go zostawiłeś?

- U Wraka, jak zwykle. Powinien sobie poradzić, nie będzie miał dużo roboty.

- Jaja sobie robisz? Motor ma osiemdziesiąt lat, a ty mówisz, że nie będzie miał dużo roboty. Przecież trzeba rozebrać cały motocykl i sprawdzić każdą część. Nieważne, że to BMW, po tylu latach w jakiejś szopie to złom.

- Otóż właśnie nie - odparł Twórca z tajemniczym uśmiechem. - Wyobraź sobie, że Wrak po kilku minutach odpalił silnik. Wymienił dętkę, olej i kilka pierdół, wyczyścił filtry. Reszta jest w idealnym stanie. Zamówiłem nową lampę, ale okazało się, że niepotrzebnie. Wrak miał na stanie. Jutro mogę go odebrać.

Oczy Antyka zrobiły się okrągłe ze zdumienia. Milczał dobrą chwilę, pociągając piwo z butelki.

- Wiesz co, to naprawdę dziwne. Jakim cudem? Tyle lat siedzę w antycznych militariach i nie spotkałem się z takim przypadkiem.

- Nie wiem, ale jeszcze dziwniejsze jest to, że według Wraka wszystkie, "absolutnie kurde wszystkie" - jak to określił - części w tej maszynie mają ten sam numer seryjny, a to oznacza,

że żadna z nich nie została wymieniona. Czujesz to! Osiemdziesiąt lat!

- Miał może na osłonie bocznego wózka...?

- Miał. - Twórca nie pozwolił mu dokończyć. - Wrak go zdemontował i czeka na Ciebie. Kompletny stojak z uchwytem i zamkiem zatrzaskowym i kilka skrzynek transportowych. Zostawiłem go w warsztacie na lawecie. Miał też przyczepkę amunicyjną, ale Ci jej nie oddam.

To przydatna rzecz. Zresztą nie potrafiłem jej otworzyć. Miała metalową pokrywę zamkniętą na kłódkę. Nie chciałem niszczyć, a Wrak sobie poradzi. To fachowiec.

- O tak, jeśli tylko jest trzeźwy. Był trzeźwy? - zapytał podejrzliwym głosem, w którym czaiła się troska.

- Nie - roześmiał się Twórca - ale kiedy zobaczył zawartość lawety, wytrzeźwiał od razu. Zarechotali może trochę zbyt głośno i stuknęli się butelkami. Siedzący obok niemieccy turyści patrzyli na nich z dezaprobatą. Nie umknęło to uwadze Antyka, więc celowo zameldował płynnym niemieckim.

- Był to pułk SS Germania - banda najgorszych sukinsynów pod dowództwem samego Himmlera, który samowolnie okupował Sudety - powiedział nieco głośniej niż potrzeba płynnym niemieckim.

Siedzący obok przy stoliku niemieccy turyści jakby się skurczyli, ale chłopakom specjalnie to nie przeszkadzało. Antyk uśmiechnął się wrednie.

- To jedna z międzynarodowych jednostek sformowana z ochotników okupowanych terenów - kontynuował już dalej po polsku.

- To by się zgadzało, ale dlaczego wymordowali Niemców?

- Mordowali wszystkich, którzy mieli korzenie inne niż niemieckie. Rozstrzeliwali masowo ludzi

w Katowicach, Gliwicach i na reszcie Górnego Śląska. Poza tym w dużej części pułk sformowany został z Holendrów.

- A więc to prawda. Niesamowita historia - Antyk był rozanielony faktem, że udało się odnaleźć jeden z motocykli pułku. Sukinkoty dostali od naszych za swoje. Pod Jaworowem na wschodzie wpadli na naszych chłopaków z 11 Dywizji Piechoty Górskiej. Polacy roznieśli szwabów na bagnetach, wyłapując ich po lesie. Nie było pardonu, nasi nie brali jeńców. Walka na bagnety wywołała szał bitewny - ostatni odnotowany w historii wojskowości. Zginęli dowódcy, a pułk stracił cały sprzęt. Hitler wpadł wtedy w szał i niedobitkom nieźle się dostało. Odesłano ich do Niemiec i zakazano noszenia naszywek z nazwą jednostki. Potem rozformowano pułk, a resztki dołączono do Zmotoryzowanej Dywizji SS, którą później nazwano Wiking. Krążyły o nich legendy. Jeden z dywizjonów należący do SS-VT szkolony bezpośrednio przez Paula Hausera ochraniał tajne laboratoria wojskowe. To mogła być specjalna część pułku SS-Germania.

Wiesz, że Niemcy mieli w czasie wojny tajne ośrodki badawcze w Sudetach i prowadzili badania nad Wunderwaffe. Jest taka historia o jednej z kompanii, która zaginęła w dość tajemniczych okolicznościach wraz z jakąś ważną dokumentacją naukową, ale to niepotwierdzone plotki. Niemniej jednak jeden z asystentów Philippa Lenarda zniknął wraz z badaniami, zresztą podobno kilkunastu wysoko postawionych rangą oficerów SS również nie odnaleziono.

Krążą legendy, że sam Himmler miał sobowtóra, który popełnił samobójstwo, gdy alianci go złapali. Tego jednak nikt nie wie. Źródła mówią, że wszyscy należeli do organizacji Thule - Antyk spojrzał na Twórcę, który wbrew jego przypuszczeniom słuchał uważnie przydługiego wywodu. - Podejrzewam, że ten motocykl należał do tak zwanej kompanii motocyklistów. Mieli naprawdę dobre uzbrojenie, ale tylko dwa KM-y, chyba MG 34. Jeśli to mocowanie jednego z tych ciężkich karabinów, to warte jest kilka tysiaków - czknął i zadowolony z wykładu przystawił się do butelki, opróżniając ją do dna.

- Chłop opowiadał, że posługiwali się paskudnym językiem podobnym do niemieckiego. Być może chodziło o niderlandzki. Wiesz, to były niemieckie tereny. Nawet gdyby mówili którymś z lokalnych dialektów, Niemiec by zrozumiał.

- Kim był ten Lenard - zaintrygowany zapytał Twórca. Gdzieś słyszał to nazwisko, ale nie mógł sobie w tej chwili przypomnieć.

- Profesor z zawodu, nacjonalista, faszysta i antysemita z przekonania. Wykładał na Uniwerku we Wrocławiu. Był fizykiem teoretykiem. Jak widać, tytuł naukowy nie gwarantuje rozsądku i nie chroni przed byciem bydlakiem.

- Znalazłem jeszcze to - powiedział Twórca i wyciągnął z torby kawałek hełmu.

- Zgniły w cholerę klasyczny M40, nic ciekawego - lekceważąco odparł Antyk - chociaż... - przetarł palcami ledwie widoczne czarne błyskawice na jasnym tle. Pojawiły się litery - VT.

Spójrz, prawie go nie widać, nachylił się z wysiłkiem do słabej żarówki. Ciekawe, nie widziałem takiego oznaczenia na hełmie, ale te oddziały brały udział w okupacji Sudetów.

- Co oznacza ten skrót? - spytał Twórca, który dopiero teraz dostrzegł niewyraźne litery.

- VerfügungsTruppe - to grupa SS-VT, która była szkolona wraz z Leibstandarte do ochrony Hitlera. Potem niektórym jednostkom powierzano zadania specjalne ochrony naukowców pracujących przy tajnych projektach i tego, żeby się nic z nich nie wydostało. Likwidowali wszystkich, co do których mieli podejrzenia, że mogą te tajemnice wynosić na zewnątrz. Co z nimi robili wcześniej, nie muszę tłumaczyć, przynajmniej w teorii, bo z dokumentacji wynika,

że szczątki naukowców nigdy nie zostały odnalezione. Nie ma też żadnych dokumentów o ich likwidacji, a jak wiesz, Niemcy skrupulatnie odnotowywali takie fakty. - Jutro zrobię dokładny research tematu. Może uda się wygrzebać z archiwum BMW jakieś dane. Dawaj następne piwo - rzucił Antyk, odstawiając butelkę na stolik - trzeba to opić.

I opili. Do rana.

Wrak

Natarczywy dzwonek telefonu wyrwał Twórcę z pijackiej maligny. Kac po piwie to jedna z gorszych rzeczy, jakie mogą się przytrafić człowiekowi. Pulsujący ból głowy i cisnący pęcherz nie przeszkadzały tak bardzo jak ten upierdliwy dzwonek. Jęknął i odwrócił się na bok, koncentrując wzrok na ekranie telefonu. Dzwonił Wrak. Twórca spojrzał na zegarek.

- O rzesz w mordę - jęknął, miał odebrać motocykl przed dziesiątą, a była już piętnasta. Niedobrze, pomyślał i opadł z powrotem na poduszkę. Musiał przyznać, że tzw. "okazję" opili z Antykiem koncertowo. Teraz wizja motocykla, która stanęła mu przed oczami, wpompowała do żył adrenalinę i pobudziła go do życia. Czuł się jak dziecko, które w Święta Bożego Narodzenia budzi się o trzeciej nad ranem, żeby sprawdzić prezenty pod choinką.

Kiedy trzy godziny później, ryzykując utratę prawa jazdy, zjawił się w warsztacie swoim zdezelowanym Uazem, zaskoczyła go całkowita cisza. Z reguły ryk metalowej muzyki wydobywał się z każdej szpary garażu, zagłuszając skutecznie nawet szlifierki do metalu. Otworzył furtkę znanym tylko sobie sposobem i rozglądając się czujnie za wielkim psem właściciela posiadłości, przedostał się na tyły domu, gdzie Wrak trzymał co cenniejsze egzemplarze. Kumpel siedział rozwalony na leżaku, w ciemnych okularach z workiem lodu na głowie i nieodłącznym piwem

w ręce.

- Czemu łajzo nie odbierasz, kiedy dzwonię - zameldował prosto z mostu na widok Twórcy.

- Popiliśmy trochę z Antykiem wczoraj. A o co chodzi - odparł. - Coś taki wkurzony?

- No, miałeś być o dziesiątej, a jest szósta chyba, no nie? - marudził dalej Wrak, spoglądając na niego z wyrzutem i przesuwając worek z lodem na czoło.

- A coś ty się taki punktualny zrobił. Jeszcze wczoraj oczy Ci się świeciły na widok maszyny. Chciałem, żebyś się nacieszył tym widokiem.

- A dzisiaj już mi się nie świecą! I zabieraj to draństwo z mojego warsztatu.

Twórca na chwilę zaniemówił zaskoczony niczym niesprowokowanym wybuchem.

- Ty, co cię napadło? - spytał w końcu zdezorientowany. - Ten rozbity łeb tak cię irytuje?

To w twoim przypadku żadna nowość - ironizował. Gdzieś się tak urządził?

- Nie gdzie, a kto? Dwóch zjebów w czarnych płaszczach. Jak sądzę, chcieli mi zajumać twój motor. Nie wiem, czemu tego nie zrobili. Pracowałem do późna i zamknąłem wcześniej bramę. Musieli przejść przez płot. Dziwne tylko, że Cerber, łajza jedna, nie zareagował - wskazał głową na wielkiego owczarka wylegującego się na trawie i niewiele robiącego sobie ze stanu swojego pana - zupełnie jakby ich nie widział.

- Widziałeś ich? Zgłaszałeś?

- Zgłupiałeś czy nie wytrzeźwiałeś. Jasne, że widziałem. Jakieś neofaszystowskie czuby, poprzebierani w czarne mundury SS z czerwonymi naszywkami z napisem Germania.

Co miałem zgłaszać, że napadło mnie dwóch esesmanów osiemdziesiąt lat po wojnie? Poza tym wiesz przecież, że pod szopą w piwnicy mam zagon marychy. Miałem zgłosić glinom? Ty się dobrze czujesz? Uznaliby, że się opaliłem, a potem straciłbyś na kilka lat jedynego mechanika, który chce zajmować się Twoimi wynalazkami.

- Dobra, dobra, spokojnie, mam nadzieję, że nie opaliłeś się za bardzo - zapytał podejrzliwie Twórca, w wyobraźni widząc, jaki mógł być przebieg zdarzeń.

- Nie wkurzaj mnie lepiej. Wisisz mi skrzynkę piwa i dwa bilety na Orange Goblin. Chłopaki grają w przyszłym tygodniu w Klubie 22. Nie miałem dużo roboty, motor jest w znakomitym stanie. Możesz jeździć - odpowiedział nieco uspokojony Wrak.

- Czemu dwa bilety? Złapałeś jakąś laskę? - zapytał z niedowierzaniem. Wątpliwość w jego głosie miała głębokie uzasadnienie w aparycji kumpla.

- Nie, ale idziesz ze mną, żeby mi ratować dupę, jak się nawalę. Jedna blizna na miesiąc na łbie mi wystarczy. Zresztą miejsce się kończy.

Twórca kiwnął głową z aprobatą, bo i tak miał iść na ten koncert. Zupełnie wyleciało mu to z głowy pod wpływem emocji związanej z motocyklem.

- Acha i jeszcze coś - jęknął Wrak i dźwignął się z leżaka.

Przykładając do głowy worek z lodem, poczłapał ciężko w stronę garażu.

Z rany wciąż kapała mu krew, ściekając na szyję, a alkohol nie pomagał w gojeniu. Twórca już miał zaproponować szycie, ale łeb Wraka i tak przypominał pociętą deskę do krojenia chleba. Blizna na bliźnie i żadna nie szyta. Wszystkie nabyte w warsztacie albo po pijaku w knajpie. Nie było sensu ingerować, bo jeszcze bardziej zepsułby mu humor. Co najlepsze, Wrak pamiętał historię każdej z tych blizn i uwielbiał o tym opowiadać, a opowieści były tym barwniejsze, im więcej butelek piwa pochłonął.

Wrócił ze starą, skórzaną aktówką w ręce.

- W przyczepce było kilka fantów. Skrzynki amunicyjne i walizka na granaty. Ciężkie cholerstwo, ale wolałbym, żebyś je zabrał. Było trochę amunicji wewnątrz. Zakopałem pod płotem, ale kilka pocisków zostawiłem dla Antyka. Skrzynki pewnie też mu opylisz razem ze stojakiem na CKM. Była też ta aktówka. Nie lubię czytać, a już szczególnie po niemiecku jak sądzę, bo otworzyć się nie da i trzeba byłoby zniszczyć zamki.

Zresztą to twoja własność, więc poradzisz sobie w domu. Przyczepka natomiast wymaga gruntownej odbudowy, to łatwa robota, bo konstrukcja jest prosta jak cep, ale będę chciał zachować pierwotny wygląd, a do tego konieczna jest odrobina finezji i czas.

- Może zostać, zresztą na razie nie będzie mi potrzebna - odpowiedział bezwiednie Twórca, cały czas skupiając uwagę na teczce zamkniętej na dwa solidne zamki. Były zablokowane, ale po wadze można było domyślać się, że zawiera sporo dokumentów.

Przetarł dłonią zakurzoną klapę i przyjrzał się jej bliżej. Na ciemnej skórze widać było wyraźnie wytłoczonego orła trzymającego w szponach czarną swastykę.

Goście

Noc była jeszcze głęboka, gdy gwałtowny ból przedramienia brutalnie wyrwał go ze snu. Otworzył oczy, intensywnie wpatrując się w otaczającą go ciemność. Ciepły, letni wiatr wpadał przez uchylone okno, poruszając delikatnie firanką oświetloną mdłym światłem księżyca.

Potarł bolące miejsce. Czuł pod opuszkami palców, jak linie tatuażu na przedramieniu spuchły, przybierając trójwymiarową formę. Przesunął po nich palcami. Zapiekło. W pokoju panowała delikatna poświata. Twórca przez chwilę nie potrafił zlokalizować jej źródła, dopóki nie spojrzał na wiszącą przy drzwiach katanę. Jelec jarzył się błękitnym światłem.

Niedobrze, pomyślał. Uwagę jego przykuł jakiś hałas od strony garażu i szczekanie psiaka sąsiadów. Wytężył słuch. Jęknął silnik uruchamiany nożnym rozrusznikiem, a w nocną ciszę wdarł się przytłumiony, charakterystyczny dźwięk potężnej maszyny. Leżał bez ruchu, starając się zorientować, skąd zna ten odgłos. Chwilę później basowe dudnienie rozwiało jego wątpliwości.

- Nieee - wrzasnął, zrywając się z łóżka - mój motor!

Popędził przez przedpokój w samych gaciach, porywając w biegu miecz. Nie miał planu, jak go użyje, bowiem o ile pamiętał, Antykowi nie udało się rozwiązać problemu nieruchomej głowni.

Łeb uwalę - darł się na całe gardło - utłukę jak szczura!

Wypadł z hukiem otwieranych drzwi przed dom, spodziewając się zastać tam złodziei, ale ku jego zdziwieniu brama garażu wciąż była zamknięta. Przez szparę przy progu widać było jednak wyraźną smugę światła, a zza bramy dochodziło charakterystyczne dudnienie.

Wbiegł z powrotem do domu, zawinął się przy schodach, chwycił jedną ręką za poręcz i z rozmachem wykopał drzwi prowadzące do garażu, nie zawracając sobie głowy szukaniem klucza. Zamek poszedł w drzazgi, drzwi zawisły na jednym zawiasie. W oczy uderzył go snop światła z reflektora, a smród spalin spłycił oddech. Niewiele widział, wpadając do środka. Spaliny i ostre światło skutecznie ograniczały widoczność. Podbiegł do motocykla i wyłączył zapłon.

Bez rezultatu. Schylił się, żeby zamknąć dopływ paliwa.

Chwilę szukał po omacku kranika, parząc sobie przy tym dłoń o radiator silnika.

Cios całkowicie go zaskoczył. Potężny, dobrze wymierzony kopniak podkutym butem odrzucił go pod ścianę, łamiąc żebra. Nie był na to przygotowany, nie widział przeciwnika, kopnięcie na chwilę odebrało mu oddech.

Nie trwało to jednak długo, adrenalina zaczynała robić swoje. Zerwał się, ignorując przeszywający ból. Silnik motocykla pracował, hałasując i dymiąc niemiłosiernie. Reflektor rzucał tylko okrągłą plamę światła na ścianę garażu, reszta zaś pomieszczenia tonęła w półmroku. Twórca rozstawił szeroko nogi, za plecami czuł chłodny dotyk ściany. Wysunął się poza zasięg światła. Nie miał zbyt wiele czasu.

Jeśli zostanie tu kilka minut dłużej, udusi się. Kątem oka dostrzegł z prawej sylwetkę w czarnym mundurze. Potężny cios w splot słoneczny powinien był zwalić go na ziemię. W ostatniej jednak chwili napiął mięśnie i przyjął uderzenie, wykonując jednocześnie półobrót, który ochronił pęknięte żebra. Pięść ześlizgnęła się po tułowiu, wytrącając agresora z równowagi. Teraz Twórca działał już instynktownie. W półobrocie chwycił rękojeść miecza, która przylgnęła do jego dłoni jak przyklejona.

Syk głowni wysuwającej się z pochwy był niemal niesłyszalny w panującym hałasie.

Błyskawiczne cięcie wyprowadzone z półobrotu, ukosem od góry w dół nie dawało przeciwnikowi szans. Delikatny opór na klindze powiedział mu, że trafił. Ciemna ciecz bluznęła na ściany i motor, pozostawiając brunatne zacieki. Nie zdążył się odwrócić.

Kolejne uderzenie poszło w kolana. Nogi nie utrzymały ciężaru ciała i Twórca runął na betonową podłogę. Gdy padał, katana jakby sama pokierowała ruchem ręki, wyprowadzając proste pchnięcie spod pachy, w górę.

Upadł, chrupnął wybity bark, poczuł opór na mieczu, a potem ciężar bezładnego ciała zsunął mu się na plecy. Sekundę leżał nieruchomo, po czym szybkim ruchem zrzucił martwego napastnika i przetoczył się na bok.

Zaległa całkowita cisza i nieprzenikniona ciemność, rozpraszana jedynie przez przygasające światło klingi. Motocykl już nie pracował, ale duszące spaliny, od których coraz bardziej kręciło mu się w głowie, wciąż wypełniały garaż. Gdyby wcześniej nie wykopał drzwi z zawiasów, zapewne straciłby już przytomność. Po omacku, walcząc z narastającym bólem połamanych żeber, oparł się o ścianę, dysząc ciężko.

Poszukał na ścianie wyłącznika. W przyćmionym świetle brudnej lampy zobaczył na betonowej podłodze dwa ciała. Długie skórzane płaszcze, podbite wojskowe buty i czarne mundury, a na hełmach wyraźne błyskawice SS. Na rękawach czerwone opaski z nazwą pułku. Straszna rana głowy zadana mieczem nie mogła zamaskować faktu, że zarówno twarz, jak i jej właściciel byli martwi już od dawna.

Obudził się nagle, gwałtownie łapiąc oddech. Był zlany potem, a w sypialni pomimo otwartego okna panował upał. W nozdrzach czuł wciąż smród spalin. Leżał chwilę nieruchomo, jakby przestraszony tym, co przed chwilą wydawało mu się rzeczywistością.

To był sen! - pomyślał z ulgą. Leżał na mokrej od potu poduszce, wpatrując się w czerń nocy. Musiało być bardzo wcześnie. Ciepły wiatr wpadał przez uchylone okno, poruszając zasłoną.

Na zewnątrz słychać było świergot budzących się ptaków.

Która może być godzina? - zastanawiał się. Może trzecia? Co to za sen? Nigdy jeszcze nie był tak realny. Usiadł na brzegu łóżka, spuszczając nogi na chłodne deski podłogi. We śnie to był dom,

a nie jego mieszkanie. Garaż też nie był jego. Nie miał domu przecież, poza tym na wsi, od Wuja. Wszystko popierdzielone, jak to we śnie - pomyślał, idąc po ciemku do łazienki. Zapalił światło

i włożył głowę pod chłodny strumień wody. Dręczyło go potworne pragnienie. Pociągnął kilka łyków wody ze złożonych dłoni, przywracając nieco jasność umysłu, a resztki sennego koszmaru rozpierzchły się, ustępując miejsca bardziej uporządkowanym myślom.

Wycierając głowę ręcznikiem, nastawił ekspres do kawy. Za dużo emocji i alkoholu - pomyślał, popijając ulubioną arabikę z mlekiem. Spojrzał za okno. Szarzało. Wczesny świt jak to w czerwcu, była trzecia z minutami, ale nie chciało mu się już spać. Wyjął z szuflady śrubokręt i usiadł na sofie, biorąc po drodze faszystowską teczkę z dokumentami, zdecydowany dostać się do wnętrza.

Zamki ustąpiły nadspodziewanie gładko, a z wnętrza wysunął się gruby plik dokumentów w tekturowej teczce owiniętej czerwoną wstęgą pułku SS Germania i zalakowanej. Czarny, niemiecki Reichsadler ze swastyką w szponach wskazywał, że były to dokumenty Rzeszy.

Ciekawe, pomyślał, odkładając teczkę na bok. Nie chciał łamać lakowej pieczęci. Teczka była gruba i z pewnością zawierała ciekawe dokumenty historyczne. Może warto byłoby oddać do jakiegoś muzeum? Wziął głęboki oddech i poczuł nieprzyjemny ból na wysokości żeber.

Dotknął bolącego miejsca i aż jęknął.

- Co do cholery - mruknął, spoglądając w lustrze na spory, bolesny krwiak. Skóra nie była uszkodzona, ale wybroczyna nabrała już sinego koloru.

Gdzie ja tak przywaliłem? Zastanawiał się, przykładając zimny kompres. Powróciły wspomnienia snu i sprawiły mu niespodziewaną przyjemność. We śnie wszystko jest możliwe. Mistrzowskie cięcia mieczem, który jak się okazało we śnie, ma jednak głownię, umiejętności szermiercze, nawet gdy nie liznęło się sztuki fechtunku, dom z garażem, podczas gdy mieszka się w mieszkaniu,

i dwóch SS-manów, chociaż wojna skończyła się ponad osiemdziesiąt lat temu.

Odetchnął głębiej, rozsiadając się w wygodnym fotelu i delektując kawą. Nie mógł sobie jednak znaleźć miejsca i coś podświadomie nie dawało mu spokoju. Motocykl! Być może i był to sen,

ale ostatnio zaczynał mieć wątpliwości, co tak naprawdę jest rzeczywistością. Włożył jeansy

i zbiegł do garażu, potykając się po drodze w niedoświetlonym korytarzu. Jarzeniówki rozgrzewały się wolno, denerwująco migocząc. W końcu garaż w podziemiach budynku zalało zimne światło,

a z mroku wyłonił się obraz, którego nigdy wolałby nie oglądać.

W jego boksie, w miejscu przepięknego, lśniącego wypolerowanym lakierem motocykla, który jeszcze wczoraj sam osobiście wprowadził do garażu, stał zardzewiały złom. Odpadający, spękany lakier, sparciałe opony na pordzewiałych obręczach kół, rozbity reflektor i dziurawy wydech. Obraz nędzy i rozpaczy. Nogi ugięły się pod Twórcą. Przez chwilę stał oniemiały, starając się pojąć to, co widzi.

- Kurwa mać - wycedził przez zęby i zrezygnowany zgasił światło. Chyba w końcu musiał przyjąć do wiadomości, że prosty, realny, racjonalny i w miarę przewidywalny świat pokazał mu swoje prawdziwe oblicze, którego istnienia nawet nie podejrzewał. Gdy wrócił do mieszkania w podłym humorze, wzrok jego mimochodem padł na wiszący na ścianie miecz.

Na podłodze lśniło w pierwszych promieniach poranka kilka kropel brunatnej cieczy.

Runy

Przyciągnęły ją w to miejsce. Czuła ich obecność, znała je wszystkie i pilnowała ich znaczeń.

Była strażniczką zawartej w nich wiedzy i zdarzeń, których były przyczyną. Czuła ich pulsujący rytm, w którym jednak pojawił się jakiś obcy, niezrozumiały element. Jego sen był niezwykły, głęboki, mieszający się z rzeczywistością, jak tracącego i odzyskującego przytomność człowieka. Mieszały się w niej uczucia żalu i podziwu nieświadomego swoich zdolności wybrańca i roli, jaką mu przeznaczono. Jego życie stało się jak podróż motocyklem. Nie miało konkretnego celu, liczyła się droga i ważne było tylko to, co mogło go na niej spotkać. Podziwiała tę jego pierwotną, nieokiełznaną moc tworzenia i pomimo że nie mogła wyjawić mu wszystkiego, to i tak pokazała mu już zbyt wiele. Od momentu spotkania z Twórcą miała świadomość lawinowo nadchodzących zmian. Coś się działo, ale nie była z tego powodu zadowolona. Zaburzenie miało głęboki charakter

i zdawała sobie sprawę, że było rezultatem złamania zabezpieczeń wrót. Kto to uczynił, zorientowała się, czerpiąc ze snu Twórcy, ale jak i dlaczego do tego doszło, pozostawało dla niej tajemnicą. Konsekwencje tego nieprzewidzianego zdarzenia mogły być jednak znamienne. Nie zaprzątała sobie tym teraz myśli. Prędzej czy później pojawi się informacja w tej lub innej formie.

Krzyk wrony wyrwanej ze snu głuchym odgłosem pracującego silnika przerwał tok jj myśli. Lilith drgnęła i rozejrzała się dookoła. Ulica była pusta, a szarzejące niebo zwiastowało świt.

Zaczekała jeszcze kilka minut, rejestrując mimochodem zapalające się w oknach Twórcy światła, po czym wolnym krokiem zeszła do podziemi budynku i rozejrzała się w panującym półmroku.

Motocykl stał w jednym z boksów pogrążonego w mroku garażu. Jedynie zielone lampki wyjść ewakuacyjnych rozpraszały głębokie ciemności, te jednak nie stanowiły dla niej przeszkody. Gdy podeszła bliżej, swąd spalin i ciepło rozgrzanego silnika stało się wyraźnie wyczuwalne. To nie była zwykła maszyna. Zmieniała się. Ktoś uczynił ją czymś więcej niż tylko mechanizmem.

Dotknęła obłego, pokrytego lakierem kształtu i pod palcami poczuła coś, czego nie powinno tu być. Przesunęła dłonią, wzbudzając ciąg połyskujących złotą barwą runów. Maszyna zalśniła nowością.

- Tu jesteście moje maleństwa, teraz chwilę sobie porozmawiamy - szepnęła, z czułością gładząc dłonią znajome znaki.

Spotkanie

Twórca spoglądał na mokre od deszczu szyby kawiarni i obserwował krople, które przyklejone do szkła drżały delikatnie w świetle wieczornych lamp, by po chwili łącząc się z innymi spłynąć w dół wąską strużką i zniknąć za futryną okna. Starał się dojść do ładu z własnymi myślami i poukładać

w taki sposób kolejność zdarzeń, tak aby nie stanowiły odrębnych, niepołączonych ze sobą fragmentów. Jawa zaczęła mieszać się ze snem. Zatraciła wyraźną, bezpieczną granicę szaleństwa snu i uporządkowanej rzeczywistości, której porządek gwarantował bezpieczeństwo. Teraz niczego nie był już pewien. Podniósł do ust filiżankę z gorącą, aromatyczną kawą. Była niemożliwie gorzka, ale właśnie taką lubił najbardziej. Nic wówczas nie zakłócało jej aromatu, czy jednak był on rzeczywisty, czy to jedynie doskonałe złudzenie. Zaczynał wątpić w przewidywalność rzeczywistości, a związki przyczynowo-skutkowe nie były już tak oczywiste. Czy w dalszym ciągu posiadał wolną wolę, czy po prostu ogrywał już napisany scenariusz i nie miał wpływu na jego treść.

Cichy gwar kawiarni i szum deszczu za oknem działały kojąco na rozbiegane myśli. Przymknął oczy i oparł głowę na wysokim oparciu głębokiego fotela.

- Mam nadzieję, że nie będę ci przeszkadzała w medytacji - usłyszał cichy kobiecy głos. Zanim otworzył oczy, zapach perfum powiedział mu, do kogo należy. Jakieś dziwne, stłumione uczucie radości przemknęło na sekundę przez jego umysł. Uchylił powieki.

Siedziała naprzeciwko, uśmiechając się delikatnie samymi kącikami ust. Elegancka, wyniosła, z pozoru niedostępna, spoglądała na niego poważnym i skupionym wzrokiem. Przez dobrą chwilę milczał, ciesząc się jej obecnością. Powróciły wspomnienia czegoś dobrego i zarazem obcego.

- Masz dziwny zwyczaj pojawiania się w najmniej oczekiwanych momentach. Ale nie powiem, żeby był nieprzyjemny. Powiesz mi, co tam jeszcze jest poza tym, co mogę zobaczyć? - zapytał niespodziewanie, wskazując nieznacznym ruchem głowy za okno.

- A co widzisz? - zapytała przekornie.

- Miasto, ludzi, mokrą ulicę, krople deszczu, światła latarni, noc, realny świat, który znam.

- A co czujesz?

- To trudne pytanie. Nie potrafię opowiadać o uczuciach. To chyba zbyt osobiste, żebym mógł się tym dzielić, praktycznie cię nie znam.

- Spróbuj mimo to - nalegała. - Ja pokazałam ci wiele, chyba nawet zbyt wiele.

Wspomnienia runęły na niego jak lawina i porwały go, wzbudzając mieszaninę zachwytu i strachu. Nie dał tego po sobie poznać, chociaż miał wrażenie, że Lilith czyta go jak otwartą księgę.

- Niepokój? - odparł jakby niepewny autodiagnozy.

- Raczej strach - odparła z uśmiechem, patrząc mu w oczy - strach przed czymś całkowicie ci obcym, nieznanym. Nie chcesz dopuścić tego do świadomości, bo zaburza to twoje postrzeganie poukładanej i przewidywalnej rzeczywistości. Coś, w co ludzie wierzą, czego się boją, a niektórzy nie akceptują lub negują. To coś, o czym myślisz, nie jest tam - wskazała nieznacznym ruchem głowy na mieniące się kroplami okno kawiarni - ale jest tutaj, wszędzie, a teraz nawet z nim rozmawiasz. Wiem, trudno zaakceptować racjonalnie myślącemu facetowi fakt, że istnieje świat,

o którym mówią religie, podania, legendy, ale wierz mi, jest bardziej realny, niż możesz przypuszczać.

- Jeśli jesteś jego częścią, to nie będę kwestionował jego realności. Chyba łatwiej będzie mi to zrozumieć niż zaakceptować. Po co przybyłaś do naszego świata?

- Bo lubię sex - wypaliła bez namysłu, prowokacyjnie patrząc w oczy Twórcy i roześmiała się, widząc jego głupią minę - to nieprawdopodobnie fascynujący dar, który zaofiarowała wam natura, a wy uczyniliście z niego grzech. To chyba najbardziej uniwersalne słowo, jakim można to określić. Potraficie rozmawiać o najbardziej okrutnych rzeczach bez skrępowania, ale intymna relacja pomiędzy dwojgiem ludzi oparta o tak przyjemne doznania jest tematem tabu. Co gorsza, takie zahamowania prowadzą u was do różnych wynaturzeń, a to dobrze nie wróży. Szczerze mówiąc,

nie rozumiem tego aspektu waszej psychiki. Znam jednak jego źródło i tych, którym na tym zależy.

- Nie wszyscy z seksem mają problem ani nie traktują poważnie religijnych dyrdymałów.

- Religia to nie dyrdymały, przynajmniej nie dla nas. Wasza religia jest poważną sprawą. To ona w pierwszym okresie waszego świadomego istnienia stanowiła o naszej egzystencji. Teraz to już raczej kwestia świadomości. Z wiekiem nabieracie przekonania, że jednak tam - wskazała oszczędnym gestem za okno - jest coś więcej niż tylko miasto skąpane w letniej ulewie.

To przekonanie jest dla nas niebezpieczne, bo staje się wiedzą, a ta koliduje z wiarą.

- Chociaż powiedz mi, kim jesteś?

- A ty wiesz, kim jesteś - odparowała natychmiast, zaskakując Twórcę.

- Staram się być człowiekiem - odparł zirytowany jej agresywnym tonem i zamilkł.

- Nie jestem pewna, czy to powód do dumy - powiedziała bez cienia złośliwości.

W jej głosie raczej słychać było smutek.

Właśnie teraz uświadomił sobie fakt, że na to proste wydawałoby się pytanie nie potrafi odpowiedzieć. Nie pamiętał swojej przeszłości, ale też nigdy o tę pamięć nie zabiegał. Przeszłość stanowiły luźno ze sobą powiązane obrazy, uczucia, kolory i miejsca, ale brakowało w nich ciągłości. Przytknął do ust szklaneczkę whisky, starając się ukryć uczucie zagubienia i niepewności. Piekący, aromatyczny płyn rozlał się po języku. Wypuścił powoli powietrze nosem, delektując się zapachem szlachetnego trunku, po czym odetchnął głęboko.

- Chcesz mi powiedzieć, że ja też... - urwał, jakby bojąc się dokończyć pytanie.

- A co czujesz? - powtórzyła z naciskiem, patrząc mu w oczy.

Zignorował pytanie. Nie chciał teraz poznawać odpowiedzi. Nie był na nią gotowy, ale zdawał sobie sprawę, że uczucia mu jej udzielą. Uśmiechała się, przyglądając się jego rozterkom. Miał je wypisane na twarzy.

- Jako niechlubny członek rodu ludzkiego zaproponuję ci drinka - powiedział z lekko wymuszonym uśmiechem, gestem przywołując kelnerkę. Zgrabna blondynka podeszła do stolika z uprzejmym uśmiechem i zwróciła się do Twórcy, całkowicie ignorując Lilith. Zanim jednak zdążyła wygłosić uprzejmą formułkę, usłyszała głos nieznoszący sprzeciwu.

- Zmrożoną wódkę, świeży sok z cytryny osobno i mineralną z lodem - powiedziała Lilith ze złośliwym uśmiechem, patrząc ironicznie na zmieszaną dziewczynę - a ty czego się napijesz? - kiwnęła głową w stronę Twórcy.

- To samo jeszcze raz - wskazał na pustą szklankę - czarny Bushmills bez lodu, duży. Miało być bez alkoholu, pomyślał, ale na trzeźwo tych informacji chyba nie przyjmie.

- Jesteś kimś nie z tego świata, demonem, a jednak żyjesz wśród ludzi, chociaż nie żywisz do nich specjalnej estymy. Same sprzeczności. Jaki jest twój świat? - zapytał, gdy zostali już sami.

- Mój świat jest taki jak wasze umysły - skrajnie niebezpieczny, nieprzewidywalny i kreatywny.

Na szczęście dla nas dość często posługujecie się schematami myślowymi, dzięki temu pewne rzeczy są uporządkowane, a zdarzenia można przewidzieć.

- Nie rozumiem.

- Wiem, że nie rozumiesz, pozwól więc, że wytłumaczę - powiedziała przyjaznym głosem - i tak ktoś musi to zrobić, bo strzałka czasu działa w jednym kierunku i niczego nie da się już cofnąć.

To wy, ludzie, stworzyliście nas i nasz świat - powiedziała z naciskiem, bacznie obserwując reakcje Twórcy. - Pojawienie się waszej samoświadomości - kontynuowała - powołało automatycznie do istnienia nasz świat, a gdy już zaistniał, wypełniło go wszystkimi koszmarami waszego umysłu.

Wy jesteście kreatorami naszego świata i na własny, czasem dość pokrętny użytek powołaliście nas do życia, czyniąc z nas swoich bogów. Istoty niemal wieczne, a jednak zależne od was i waszych wierzeń. Nie wiemy, czy nasze istnienie jest rezultatem ewolucji, czy jakimś zjawiskiem, którego źródła nie znamy i nie potrafimy zidentyfikować. Nasze światy są ze sobą splątane i nic z tym już nie zrobimy.

- Chcesz mi powiedzieć, że to, co wymyślimy, urealnia się gdzieś tam w waszym uniwersum?