ŁUCJA
Pięć lat później
Gdy ostatni klient opuścił sklep z pamiątkami, Łucja podeszła do drzwi i opierając się o futrynę drzwi, wyjrzała na zewnątrz. Jej twarz natychmiast musnęły ciepłe promienie słońca i smagnął delikatny, nadmorski wiaterek przedzierający się przez iglasty las. Uśmiechnęła się sama do siebie i nabrała w płuca pachnącego igliwiem, pełnego jodu powietrza. Chociaż po kilku godzinach stania na nogach, obsługiwania klientów i rozkładania na półki towaru była zmęczona, czuła się szczęśliwym człowiekiem. Wiedziała, że teraz czeka ją już tylko ta lepsza, przyjemniejsza część dnia. Będzie mogła zdjąć służbowy fartuszek, rozpuścić włosy, założyć na głowę słomkowy kapelusz i swoim codziennym zwyczajem ruszyć na nadmorski spacer.
- Skończyłaś już? - krzyknęła do Łucji pięcioletnia dziewczynka bujająca się na huśtawce przed sklepikiem. Na jej nosie znajdowały się różowe okularki z wyjątkowo grubymi szkłami. Miała bardzo poważną wadę wzroku.
- Tak. - Łucja uśmiechnęła się do niej. - Muszę jeszcze tylko pozamiatać, uporządkować pamiątki i możemy iść.
Dziewczynka zeskoczyła z huśtawki. Jej blond warkoczyki uniosły się i opadły, a dół kwiecistej sukienki zafalował wokół chudziutkich nóg. Wyglądała jak aniołek. Przez głowę Łucji przemknęła refleksja, że sukienka jest już nieco przykrótka, ale nie zdążyła głębiej się nad tym zastanowić, bo Gloria podbiegła do niej i objęła ramionami w pasie.
- Więc jest już siedemnasta? - Spojrzała do góry swoimi ufnymi oczami.
Łucja pogłaskała dziewczynkę po włosach, po raz tysięczny zachwycając się wysypem piegów na jej opalonej twarzy. Dodawały Glorii niesamowitego uroku.
- Tak - powiedziała niespiesznie. - Jest już siedemnasta. Skończyłam pracę.
- Pomóc ci ze sprzątaniem? - Gloria zadarła nos jeszcze wyżej i popatrzyła jej w oczy. - Mogę poukładać gazety w stojaku - zaproponowała.
- Jeśli chcesz. - Łucja skinęła głową, odgarniając niesforne pasmo blond włosów z czoła dziewczynki. - Jesteś w tym niezła. - Uśmiechnęła się szerzej, nie mogąc napatrzeć się w jej wręcz lazurowe oczy.
- Wtedy szybciej skończymy, prawda? - zapytała Gloria.
- Zgadza się, kochanie. - Łucja dotknęła jej ciepłego policzka.
- A później pójdziemy na spacer, żeby pozbierać muszelki?
- Jeśli tylko chcesz.
- Bardzo! - pisnęła z zachwytu.
- W takim razie zacznijmy sprzątać jak najszybciej! - Łucja podchwyciła jej ton i pospiesznie zabrały się do pracy.
Gloria, jak to miała w zwyczaju, stanęła przy stojaku z gazetami i zaczęła je układać, zaś Łucja wyciągnęła z zaplecza szczotkę, wiadro oraz mopa i zabrała się do zamiatania podłogi. Do jej uszu docierała cicha melodia sącząca się ze stojącego na parapecie, niedużego radia. Jedna z tych letnich piosenek, do których same rwą się nogi.
- Jak ci minął dzień? - zagadnęła Glorię, energicznie machając szczotką. To pytanie też wpisywało się w ich codzienny rytuał.
- Dobrze - odpowiedziała skupiona na swoim zadaniu dziewczynka.
- Bawiłyście się z Julką?
- W mamusie.
- O proszę.
- Dzisiaj ja bawiłam się Adasiem.
- To ta nowa lalka, którą Julka dostała od mamy?
- Tak. Nazwałyśmy ją Adaś.
- To miło, że Julka dała ci się nią pobawić. - Łucja uśmiechnęła się do siebie na myśl o Glorii i Julce spacerujących po terenie ośrodka z dwoma niedużymi wózkami dla lalek. Dostrzegła je dziś z okna, gdy rozkładała na półki nową dostawę biżuterii z bursztynów. Wyglądały na szczęśliwe i były pogrążone w ożywionej rozmowie.
Łucja czuła wdzięczność wobec matki Julki, pani Hani, właścicielki ośrodka. Kobieta zajmowała się Glorią i gdy Julka nie chodziła do szkoły, pozwalała im się razem bawić. Gdyby nie to, Łucja z pewnością musiałaby prawie połowę swojej wypłaty przeznaczać na zatrudnienie opiekunki. I tak były miesiące, że ledwo wiązała koniec z końcem.
- Pani Hania rozbiła dla nas namiot. Zabrałyśmy do niego lalki. To nasz letni dom - kontynuowała Gloria, z zapałem porządkując gazety.
- Nie było wam gorąco?
- Nie. - Pokręciła głową, wkładając kolejny z magazynów na swoje miejsce. - Namiot jest w cieniu.
- To dobrze.
- Pani Hania ciągle przynosiła nam coś do picia.
- Idą coraz większe upały. Musisz pamiętać, żeby dużo pić.
- Wiem. - Gloria rezolutnie skinęła głową. - Ty też.
Łucja patrzyła nią przez chwilę, aż w końcu schyliła się po szufelkę i zmiotła na nią zebrany w kupkę piach, który nanieśli turyści. Następnie wyrzuciła go przed budynek sklepiku i zaniosła szczotkę na zaplecze.
- Skończyłaś już? - zapytała. - Chciałabym umyć podłogę.
- Tak. - Dziewczynka odwróciła się do niej.
- Świetnie. W takim razie poczekaj na mnie na zewnątrz. - Łucja posłała jej uśmiech i przystąpiła do mycia podłogi.
Sklepik nie był duży, więc uwinęła się z tym w zaledwie kilka minut. Potem wylała brudy do sedesu i wypłukała zarówno mop, jak i wiadro. Pospiesznie pozbierała zza lady swoje rzeczy, wyłączyła radio i pozamykała drzwi, na wszelki wypadek sprawdzając wszystko dwa razy.
- Możemy już iść - zwróciła się do kucającej na ziemi Glorii, która rysowała patykiem po piasku. Jak na oko Łucji była to niewielka muszelka.
- Na plażę? - Dziewczynka podskoczyła i złapała ją za rękę.
- Może najpierw do domu coś zjeść? Nie jesteś głodna? - zapytała z troską, chowając pęk kluczy do torby.
- Nie. - Gloria pokręciła głową i ruszyły przed siebie.
- No cóż... - Łucja wyjęła z torebki przeciwsłoneczne okulary i założyła je na nos. - W takim razie weźmiemy sobie tylko coś na drogę - powiedziała, gdy szły wśród rozłożystych drzew w stronę jednego z letniskowych domków, w którym od pewnego czasu mieszkały dzięki uprzejmości właścicielki ośrodka, pani Hani.
Był koniec czerwca. Posadzone wzdłuż wytyczonych alejek krzewy i kwiaty kwitły na potęgę, przyciągając tym samym pszczoły i bąki. Ich ciche bzyczenie niosło się po okolicy, pięknie współgrając z delikatnym szumem rozpościerającego się dookoła lasu. Idąc wydeptaną ścieżką, Łucja myślała o tym, że już niedługo w ośrodku Leśny Zakątek zacznie pojawiać się coraz więcej turystów, co przysporzy jej dodatkowej pracy.
Gloria natomiast podskakiwała obok niej, podśpiewując pod nosem jakąś dźwięczną piosenkę.
- Myślisz, że znajdziemy dzisiaj na plaży sercówki? - zapytała nagle, przerywając nucenie.
- Może. - Łucja zerknęła na dziewczynkę. - Dlaczego pytasz?
- Chciałabym zrobić naszyjnik.
- Masz ich już kilka. Może tym razem bransoletkę?
- Nie. - Gloria pokręciła głową. - Naszyjnik. Chciałabym dać go Julce.
- Ach. Czyli to prezent.
- Zauważyłam dzisiaj, że przy drzwiach do ich domu nie ma muszelek. Ten odganiacz ognia, który dałam jej ostatnio, musiał zostać porwany przez wiatr. Zrobimy dla nich kolejny, dobrze? - Spojrzała Łucji w oczy.
Ta pokiwała głową. Odkąd Gloria zaczęła oglądać programy przyrodnicze w telewizji, zbieranie muszelek i wyszukiwanie ciekawostek o nich stało się jej prawdziwą pasją. Jakiś czas temu obejrzała dokument o muszlach w Japonii. Podobno mieszkańcy tamtejszych nadmorskich miejscowości wierzą, że powieszenie przy drzwiach muszli szponiatki Lambis chiragra arthritica chroni ich domy przed pożarami. Gloria przestraszyła się, że jeżeli razem z Łucją nie powieszą takich muszli przed swoim domem, to może strawić go ogień. Wspaniałomyślnie zamieniła jednak niewystępującą w Bałtyku szponiatkę na sercówki pospolite, których na plaży było pełno. Jeszcze tego samego popołudnia stworzyły z nich z Łucją bielutki, długi naszyjnik i rozwiesiły wokół drzwi. Gloria obdarowywała teraz takimi chroniącymi naszyjnikami wszystkich przyjaciół i znajomych, wierząc, że w ten sposób pomaga im uniknąć nieszczęścia.
Pomimo swojego wieku Gloria znała bardzo dużo odmian muszli, o których Łucja nie miała do tej pory pojęcia. Odróżniała sercówki od omułków i rogowców bałtyckich, z zaangażowaniem zbierała je na plaży, by potem tworzyć z nich biżuterię. Miała w swoim pokoju przynajmniej kilkanaście naszyjników i bransoletek, ale ciągle było jej mało. Z zapałem wynajdywała też w kupionych przez Łucję albumach ciekawe odmiany niewystępujących w Polsce muszli, rysowała je na papierze, a potem wspólnie oprawiały te malunki w ramki i wieszały na ścianach w jej niewielkim pokoiku na poddaszu domku.
Łucja nie miała nic przeciwko tej pasji. Kochała Glorię i w pełni akceptowała jej zainteresowania. Właściwie to nawet lubiła wspólne tworzenie naszyjników. Gloria była jeszcze za mała, więc to ona musiała wywiercać w muszelkach niewielkie otwory, przez które dziewczynka przewlekała później rzemyki czy nitki. Łucja miała przy tym taką frajdę, jakby sama była zaledwie kilkuletnim dzieckiem.
Podczas wspólnych spacerów nad morze, gdy Gloria radośnie zbierała muszelki, Łucja mogła bezkarnie siedzieć na piasku, wsłuchiwać się w szum fal i odpoczywać. Wieczorem po plaży, na którą chodziły, nie spacerowało zbyt wielu ludzi, więc była to idealna okazja do relaksu. Lubiła to. Chociaż jej praca nie była wybitnie ciężka, po dziewięciu godzinach stania na nogach i obsługiwania klientów, marzyła o chwili tylko dla siebie. Poza chęcią uszczęśliwienia Glorii właśnie to było głównym powodem, dla którego godziła się na późnopopołudniowe wycieczki na plażę.
- Pójdę zrobić sobie jakieś kanapki i zabiorę wodę lub sok - powiedziała do Glorii, gdy w końcu dotarły do domku letniskowego. - Chcesz coś?
- Nie. - Dziewczynka pokręciła głową. - Wezmę tylko z piaskownicy wiaderko i sitko. - Zabrała rękę z jej dłoni i odbiegła w stronę piaskownicy.
Łucja odprowadziła ją wzrokiem i zdjąwszy przeciwsłoneczne okulary, weszła na ganek drewnianego domku. Był on najbardziej wysuniętym w las ze wszystkich budynków na terenie Leśnego Zakątka, od kempingu oddzielał go rząd wysokich sosen, a łuszcząca się różowa farba, którą przed laty został pomalowany, odchodziła ze ścian dużymi płatami. Przy jednym z okien brakowało błękitnej okiennicy, ale żadna z tych rzeczy nie przeszkadzała Łucji. Miały tu z Glorią namiastkę prywatności. Swój własny kąt.
Budynek nie był duży. Na dole znajdował się niewielki salon połączony z aneksem kuchennym i jadalnią oraz łazienka, a na górze dwie ciasne sypialnie. Jedną z nich Łucja zaaranżowała tak, by stała się wesołym pokojem dziecięcym, a drugą przeznaczyła dla siebie. Choć wszystko w domku było drewniane lub w odcieniach beżu, dzięki kolorowym narzutom na meblach, obrazom z kwiatami czy wściekle różowemu baldachimowi nad łóżkiem Glorii, wnętrza nabrały ciepłego, swojskiego charakteru. Stały się przytulne i Łucja uwielbiała tutaj przebywać, nawet pomimo tego, że podczas upałów panująca na poddaszu temperatura była wręcz nie do wytrzymania. Obie musiały spać przy otwartych oknach, a w koronach otaczających domek drzew czaiły się chmary ciągnącego do światła robactwa. To właśnie dlatego w pokoju Glorii pojawił się baldachim, a w oknie jej sypialni dwie warstwy moskitiery.
Łucja weszła do niewielkiego salonu i położyła torebkę na małym stoliku pod oknem, po czym podeszła do lodówki. Wyjęła z niej opakowanie szynki oraz ogórka, a następnie wyciągnęła z chlebaka dwie duże bułki i zrobiła kanapki. Po odłożeniu resztek produktów na swoje miejsce pochyliła się i wydobyła z szafki obok zlewu butelkę wody smakowej. Zapakowała to wszystko do lnianej torby plażowej, dokładając jeszcze przyniesiony z łazienki krem z filtrem oraz zdjęty z wieszaka przy lustrze kapelusz Glorii.
- Przypilnujesz tego? - Wyszła do siedzącej na werandzie przed domkiem dziewczynki i uniosła do góry torbę. - Poszłabym jeszcze się przebrać. - Położyła ją na ławce.
- Dobrze. - Gloria skinęła głową, machając trzymanym w ręce wiaderkiem, do którego włożyła już dwa sitka. Jedno większe, a drugie mniejsze. Oba do oddzielania piasku od muszelek.
- Tylko nigdzie nie odchodź - przypomniała jeszcze. Chociaż ośrodek był terenem ogrodzonym ze wszystkim stron, a okolica raczej miała opinię bezpiecznej, Łucja nie lubiła zostawiać dziewczynki bez opieki.
- Ty też nie. - Gloria posłała jej radosny uśmiech i wróciła do wpatrywania się w wiaderko.
Łucja uznała to za dobry znak. Skierowała swoje kroki do sypialni, a potem wydobyła z niej długą, lekką sukienkę na cienkich ramiączkach, którą kupiła sobie jakiś czas temu. Uszyto ją ze zwiewnego tiulu i gdyby nie biała halka, byłaby chyba przezroczysta.
Łucja pospiesznie ściągnęła przez głowę czarną koszulkę, którą musiała nosić pod fartuszkiem do pracy, oraz spodenki i włożyła sukienkę. Delikatny, barwiony na wszystkie kolory tęczy materiał natychmiast opłynął jej ciało. Okręciła się, zerkając na swoje odbicie w lustrze i lekko się uśmiechnęła.
- Całkiem, całkiem - szepnęła sama do siebie, chwytając leżący na parapecie słomkowy kapelusz i nałożyła go na głowę. Chociaż odkąd w jej życiu pojawiła się Gloria, nie miała czasu się malować, czerwcowe słońce zdążyło już zaróżowić jej policzki, przez co cera zdawała się wyglądać świeżo i promiennie. W takim wydaniu czuła się o wiele lepiej niż w czarnym fartuszku z logo Leśnego Zakątka.
- Możemy iść - obwieściła Glorii, gdy wyszła z domku, i zamykała drzwi na klucz.
- Świetnie! - Dziewczynka podniosła się z ławki i wyciągnęła do niej rękę.
Łucja chwyciła ją, jednocześnie zarzucając sobie na ramię torebkę.
- A mój kapelusz? - zapytała Gloria, schodząc po schodkach.
- Ach, zapomniałabym! - Łucja puknęła się w czoło i podała jej nakrycie głowy. - Proszę.
- Trzeba chronić głowę przed słońcem, można od niego dostać udaru - powiedziała dziewczynka i włożyła kapelusik.
Rozkoszując się delikatnym wiaterkiem, skierowały swoje kroki na leśną dróżkę, która wiodła nad morze.