Wędkareczka - Maria Rutkowska

Kup ebooka

20.19 zł
16.76 zł (20,19 zł najniższa cena z 30 dni)

-
Proszę czekać

Słońce stoi już wysoko, jest początek lata, zapowiada się upalny dzień. Za oknem śpiewają ptaki przeskakując z jednej gałęzi na drugą. Obłoki płyną leniwie po niebie. Jak to na wsi, słychać odgłosy zwierząt w zagrodach, jak również małych dzieci, które już dawno bawią się na podwórkach. Niczym niezmącony spokój panuje wszędzie, a czas płynie powoli. Mija dzień za dniem, ale tak jakby nikt nie liczył ani godzin, ani minut. Każdy zajmuje się tym, co musi, bezwiednie, jakby każde zajęcie było niczym oddychanie, niezbędne do przeżycia. Nikogo nie obchodzą inni, każdy robi to, na co ma ochotę, co musi. Nikt nawet nie zwracał uwagi na śpiącą do południa młodą dziewczynę. Przyjechała, jak co roku, na wakacje do dziadków, a że nie mieli gospodarstwa tylko mały kawałek ziemi nie potrzebowali pomocy, bo sami radzili sobie doskonale. Mogła, więc robić, co jej się żywnie podobało, bez większych konsekwencji, pamiętając jednak o szacunku dla dziadków oraz o tym, aby nie nadużywać ich cierpliwości i bezgranicznej miłości.

Słońce wkradło się do jej pokoju, przygrzewając coraz mocniej. Przyjemne promyki łaskotały ją po twarzy, aż w końcu zaświeciły prosto w zamknięte oczy i odegnały marzenia senne. Zaspane powieki powoli się otworzyły. Przeciągnęła się ospale i zaczęła się zastanawiać, co tak szybko zniknęło z jej myśli, czy w ogóle śniła, czy jej się tylko wydawało, czy było to coś ważnego.

Powoli podniosła się z łóżka. Przeciągnęła się ponownie, spoglądając na krajobraz rozciągający się za oknem. Przed nią rozciągał się bezkres zieleni, błękitu i złota. Tak doskonale to znała, ale zawsze robiło jej się lepiej na sercu, gdy widziała ten pejzaż. Przed samym domem rozciągała się łąka, po jej obu stronach złociły się łany zburz. Przez środek zielonego dywanu biegła wąska ścieżka, która znikała w niewielkim lasku. Ponad czubkami drzew górowało błękitne niebo z nielicznymi obłokami. Za drzewami płynęła rzeka, nie było jej widać, ale w ciche wieczory słychać było szum wody, jak również można było poczuć jej zapach.

Chciała poczuć znajome zapachy i ciepło słońca na swej skórze, dlatego szybko ubrała się, przemyła twarz i uczesała się zerkając przelotnie w lusterko. Nalała sobie kubek kawy, zaparzonej wcześniej przez babcię i wyszła na taras. Usiadła na schodkach i popijając kawę wdychała zapachy kwitnących opodal domu kwiatów i ziół. Wszystko wydawało się takie jak kiedyś, jakby czas zatrzymał się w miejscu. Lubiła tu przyjeżdżać, tu świat zdawał się niczym nienaruszony, spokojny, żyjący własnym życiem. Czuła się bezpiecznie wśród znajomych widoków, kolorów, zapachów i dźwięków. Chłonęła je wszystkimi zmysłami, tak jakby cofnęła się w czasie do momentu, gdy była pięcioletnią dziewczynką i życie było tak beztroskie. Uśmiechnęła się do własnych wspomnień i wypiła kolejny łyk kawy. Z zamyślenia wyrwała ją babcia, która z koszem ziemniaków zbliżała się do domu. Bez słowa wstała, podbiegła do babci, pocałowała ją w policzek i wzięła od niej ciężki kosz. Weszły razem do domu. Babcia zrobiła jej śniadanie i zapytała czy mogłaby zająć się przez kilka godzin dziećmi sąsiadki, gdy ona będzie załatwiać swoje sprawy w mieście.

- Nie ma sprawy babciu, wiesz jak lubię te dzieciaki. One też pewnie nie będą miały nic, przeciwko, bo wczoraj witały mnie tak serdecznie, że pomyślałam, iż od razu zaprowadzą mnie do swojego domu i już nie wypuszczą.

Uśmiechnęła się promiennie, a babcia odpowiedziała jej tym samym. Pomogła babci przygotować wszystko do obiadu i poszła do sąsiadów z naprzeciwka. Gdy tylko stanęła w progu ich domu, usłyszała głośny pisk i okrzyki radości. Nie zdążyła dojść do kuchni, gdzie była sąsiadka, gdy rzuciło się na nią dwoje dzieciaków- ośmioletni chłopiec i sześcioletnia dziewczynka. Tuliły się do niej i nie pozwoliły jej ani się ruszyć, ani nic powiedzieć.

- Ciocia!

- Niania!

- Zostaniesz z nami jak mamy nie będzie?

- Zagramy w coś?

- Poczytasz nam?

- Nie w piłkę pograjmy!

- Zrobisz mi wianek z kwiatów?

- Chodź pokażę ci mój nowy samolot, który zrobiłem z tatą!

- Nie! To ja ci pokażę mój domek!

- Dzieci spokój, powoli, ciocia z wami zostanie, ale musicie się jej słuchać i nie zamęczać jej. Powoli, nie musicie wszystkiego robić na raz, bo ciocia już więcej do was nie przyjdzie.- uratowała ją wychodząca z kuchni Nina.

- Pokażecie mi wszystko, ale po kolei. Mamy sporo czasu... Może najpierw pokażecie mi swoje zwierzaki, co?

- Dobrze ciociu! - wykrzyknęli jednocześnie.

- No, to zakładajcie buty, a ja chwile porozmawiam z waszą mamą.

- Dobrze ciociu! Poczekamy na dworze.

Uśmiechnęła się do dzieciaków i poszła za Niną, która szykowała się do wyjazdu w pokoju w końcu korytarza.

- Och Ninka, nawet nie wiesz jak się cieszę, że was widzę!

- Ja też się cieszę, że jesteś. Nie przeszkadza ci, że od razu obarczam cię opieką nad tymi kochanymi łobuzami?

- Oczywiście, że nie! Sama powiedziałaś, że to kochane łobuzy! - roześmiały się obie.

- To dobrze, bo nie miałam ich, z kim zostawić. Jak na złość każdy ma coś pilnego do zrobienia...

- Nie przejmuj się! Będą pod dobrą opieką! Ja się nimi zajmę, babuszka nakarmi, będzie dobrze!

- Wiem...

- A gdzie jest twój Artur?

- Wyjechał na dwa tygodnie, bo w pracy dostał pilne zlecenie do wykonania. Cały dom został na mojej głowie, a tu jeszcze samochód się popsuł i moi rodzice wyjechali na wakacje, więc muszę, co jakiś czas wpadać do ich domu, żeby sprawdzić czy wszystko w porządku i podlać kwiatki. Mam też wizytę u lekarza dziś i muszę zrobić zakupy... - westchnęła ciężko.

- Poradzisz sobie bez samochodu? - nie czekając na odpowiedź pytała dalej- U jakiego lekarza? Chora jesteś?

- Nie kochanie, rutynowa wizyta, wiesz kobiece sprawy, wszystko jest dobrze, ale lepiej dmuchać na zimne. Jeżdżę na te wizyty raz w roku, to i tak niedużo, ale wolę o nich pamiętać. A co do samochodu, to pojadę do miasta autobusem, odbiorę samochód od mechanika i dopiero załatwię resztę spraw. Ale może to trochę potrwać. Na pewno sobie poradzisz?

- Nie martw się dam sobie radę. O której masz ten autobus?

- Już muszę iść! Zostawiam ci klucze, w lodówce jest coś na podwieczorek, ale do tego czasu powinnam wrócić.

- Ok.! Leć już, bo autobus pojedzie bez ciebie!

Wyszły przed dom, a dzieci oderwały się od swych małych zabaw.

- Ciociu chodź tu zobacz moje kotki!

- Nie ciociu chodź tam zobaczysz mojego małego konika!

- Spokojnie dzieciaki, może najpierw odprowadzimy mamę do autobusu? - dzieciaki podbiegły do niej i chwyciły ją za ręce.

- To może tylko do bramy, bo naprawdę muszę się pośpieszyć.- Nina nerwowo zerkała na zegarek.

- No dobrze, to chodźmy.

Odprowadzili Ninę do bramy i stali chwilę, aż zniknęła za zakrętem. Wrócili na podwórko. Dzieci, zachwycone obecnością dawno niewidzianej cioci, śmiały się i biegały z jednego miejsca w drugie. Pokazały jej swoje kociaki, szczeniaka- którego dostali od dziadków, kurczaki- które się niedawno wykluły, króliki- które nakarmili trawą i jabłkami oraz konie- dwa duże i małego źrebaka, które pasły się opodal na łące. Później zaczęły się zabawki zrobione przez ich ojca. Julka- bo tak miała na imię dziewczynka- zachwalała swój domek dla lalek z drewnianymi mebelkami zrobionymi przez Artura i pościelą, zasłonkami i dywanikami uszytymi przez Ninę. Jakub- jej brat- zachwycał się samolotem, który zrobił razem z ojcem. Pobawiła się z nimi kolejno zabawkami i w końcu zaproponowała, że pograją w piłkę. Nie mogąc ich pogodzić, wymyśliła, że będzie to gra w kolory. Musieli po kolei łapać "kolory", prócz czarnego. Gdy złapali czarny wyznaczała im zadania do wykonania. Po kilku rundach stwierdziła, że czas na obiad. Pozamykali wszystko i poszli do domu jej dziadków. Babcia Krysia lubiła dzieciaki Niny, bo sama często się nimi zajmowała, tak jak kiedyś Arturem, który gdy był mały kolegował się z jej najmłodszym synem.

Dzieci ze smakiem zjadły obiad i żeby odpocząć, siedziały na tarasie na starej huśtanej ławce słuchając bajki czytanej przez ich młodą opiekunkę. Po chwili relaksu postanowili iść nad rzekę. Przygotowali się do wyjścia i ruszyli przed siebie przez łąkę. Gdy byli już w połowie zauważyli, że zza drzew ktoś wychodzi. Nikogo nie zdziwił widok chłopaka z wędką, ubranego tylko w krótkie spodenki. Szybko zbliżyli się do niego i Jakub zapytał o ryby.

- I jak biorą?

- Nie, za gorąco jest.

- My idziemy się wykąpać.

- Dobry pomysł, woda jest świetna.

Chłopak chwile przyjrzał się dziewczynie, która szła z dziećmi nad rzekę i z lekką niepewnością w końcu odezwał się do niej.

- Sąsiadka, a ty, kiedy przyjechałaś?

- Wczoraj... - patrzyła na niego z niedowierzaniem. Chłopak, którego znała od najmłodszych lat tak zmężniał i wydoroślał. Z chudego dzieciaka stał się umięśnionym, wysportowanym i wysokim chłopcem o mocnych rysach twarzy.

- I od razu robisz za opiekunkę? Odpocznij trochę!

- Nina mnie prosiła... a z resztą uwielbiam te dzieciaki.

- Wiesz nie poznałem cię w pierwszej chwili, zmieniłaś się... - zmierzył ją wzrokiem od głowy do stup i z powrotem, zagwizdał lekko i uśmiechnął się.

- Ty też! - odwzajemniła uśmiech i powstrzymała się w duchu żeby nie klepnąć go w ramię.

- Chętnie bym z tobą pogadał, ale muszę iść na obiad i do roboty w gospodarstwie. Może później się zobaczymy.

- Na pewno...

- Wiktoria! A może pójdziesz jutro ze mną na ognisko? - zapytał, gdy oddalił się już o kilka kroków.

- Chętnie! A o której?

- O piątej na łące, ok.?

- Ok.! to na razie!

Oboje ruszyli w swoim kierunku nie oglądając się za siebie. Dzieciaki bawiły się już w berka w niewielkim lesie, przeskakując przez strumyk, który tu przepływał. Wiktoria szybko ich dogoniła i zaczęła im uciekać nad rzekę. Przebiegła przez piaszczysty brzeg, kawałek wody, którą miała do połowy łydki i wpadła na piaszczystą wyspę. W tym momencie dzieci wpadły na nią, przewracając ją na piasek i śmiejąc się głośno. Zdjęli ubrania zostając tylko w strojach kąpielowych i wbiegli do wody. Opryskali się nawzajem piszcząc i śmiejąc się. Popływali trochę, poleżeli też na piasku obserwując pływającego w płytkiej wodzie zaskrońca i nazbierali muszelek, z których Wiktoria obiecała zrobić Julce naszyjnik. Stwierdzili, że należy już wracać, bo zbliża się pora podwieczorku i Nina powinna już wrócić. Dzieci były też ciekawe czy ich mama kupiła im coś w mieście. Opłukali się z piasku w wodzie, ubrali się i ruszyli w drogę powrotną. Po drodze Wiktoria zrobiła Julce wianek z polnych kwiatów, a Kuba złapał małą żabkę, którą straszył siostrę. Do bramy ich domu dotarli równocześnie z Niną. Dzieci otworzyły bramę, a Nina wjechała samochodem na podwórko zatrzymując się przed samymi drzwiami. Pomogli jej wnieść zakupy do domu. Rodzeństwo obdarowane słodyczami zasiadło przed telewizorem, żeby obejrzeć bajkę, a Wiktoria pomogła Ninie w rozpakowaniu reszty zakupów.

- Ooo... kupiłaś wino? Z jakiej to okazji?

- Powrotu męża, chcę mu zrobić niespodziankę, no wiesz kolacja, wino, świece...

- Aha... - Wiktoria uśmiechnęła się zaczepnie do przyjaciółki.

Nagle w jej rękach pojawiło się coś, czego nie spodziewała się zobaczyć- były to malutkie buciki dla niemowlaka.

- A to, dla kogo?

- A to też niespodzianka dla Artura! - Nina uśmiechnęła się promiennie.

- Ninka, czy ty?... - Wiktoria nie mogła skończyć zdania.

- Tak spodziewam się dziecka! Tylko nie mów nikomu, dobrze?

- Dobrze! Kochanie gratulacje! - uściskała przyjaciółkę i ucałowała w policzek- Ale Artur będzie zadowolony!

- Na pewno... - uśmiechnęła się, ale w jej oczach pojawił się smutek

- Co się stało? Nie cieszysz się? Boisz się jak poradzisz sobie z trójką dzieci?

- Nie to nie to, cieszę się bardzo, ale martwię się czy tym razem będzie wszystko dobrze. Lekarz mówi, że nic mi nie zagraża, ale nie wytrzymałabym kolejnej straty.

- Jak to? O czym ty mówisz?

- Nie mówiłam ci nic, bo myślałam, że nie zrozumiesz. W tamtym roku we wrześniu poroniłam... tak się cieszyliśmy, mieliśmy już wszystkim powiedzieć i wtedy Artur miał ten wypadek, nic poważnego mu się nie stało, ale dla mnie to był duży stres i nie można było nic zrobić, lekarzom nie udało się utrzymać mojej ciąży...

- Tak mi przykro Ninka, nie wiedziałam, musiało być ci ciężko. Ale nie przejmuj się już tym, musisz teraz o siebie dbać! Zobaczysz będzie dobrze! Będę pilnować, żebyś się nie denerwowała, a ty ciesz się tym, co teraz daje ci los! Tak miało być... dobrze, że nie musiałaś długo czekać na następną ciążę.

- Wiem Wikuś! Myślę tylko żeby teraz się udało...

- To, dlatego byłaś u tego lekarza, ty szachrajko!

- Nie chciałam zapeszać, dlatego nic nie powiedziałam.

- Wiem Ninka... usiądź sobie a ja zrobię herbatę to sobie pogadamy.

- Wiktorio! Ale nie musisz obchodzić się ze mną jak z jajkiem!

- Nina daj mi się nacieszyć tą wiadomością!

- Oj czuję, że będę miała cię dość! - roześmiały się jednocześnie.

Wiktoria zaparzyła herbatę i zasiadły przy kuchennym stole opowiadając sobie nawzajem jak im minął ubiegły rok, co się wydarzyło itd. Nina opowiedziała Wiktorii kilka plotek, które krążyły po wsi i kto się sprowadził w to malownicze miejsce. Nim się zorientowały dobiegł czas kolacji i Wiktoria musiała wracać do dziadków, żeby się nie martwili, że znika już pierwszego dnia jej pobytu u nich. Wróciła do domu i zasiadła przy kolacji, która już na nią czekała na stole.

- Zmęczona jesteś?

- Nie, wręcz przeciwnie...

- Dzieciaki Niny były wyjątkowo grzeczne? - babcia uśmiechnęła się patrząc na nią z troską

- One zawsze są grzeczne! Uwielbiam je!

- Od zawsze lubiłaś zajmować się młodszymi, masz to chyba po mamie...

- Możliwe...

- Wiem, że przyjechałaś tu odpocząć, ale chciałam cię zapytać czy wiesz, co zrobisz dalej? Skończyłaś szkołę, zdałaś maturę, wkraczasz w dorosłe życie, masz jakiś plan?

- Oj babciu... nie wiem jeszcze... zarejestrowałam się do trzech uczelni na psychologie, hotelarstwo i pedagogikę. Ale sama nie wiem, co mi bliższe. Najlepiej by było jakbym dostała się tylko do jednej uczelni, to nie było by problemu. Jeśli dostanę się wszędzie to będę miała niemały dylemat. Chociaż jak na razie myślę o tym, żeby w ogóle mnie gdzieś przyjęli...

- Na pewno się gdzieś dostaniesz, uczyłaś się dość dobrze, jesteś mądrą dziewczyną, będzie dobrze!

- Wiem, nawet jak nic nie wyjdzie, zawsze mogę iść do jakiejś pracy i spróbować za rok, ale co wybrać...

- Musisz kierować się tym, co podpowiada ci serce, masz jeszcze czas na przemyślenie, na pewno wybierzesz to, co będzie dla ciebie najlepsze.

- Pomyślę... jak będę już wiedziała dowiesz się babciu o tym, jako pierwsza!

- Będę czekać! A co do odpoczynku, to masz na jutro jakieś plany?

- No... na wieczór tak, ale przez cały dzień jestem do twojej dyspozycji.

- Aha, to możesz pomóc mi w ogródku, trzeba przepielić trochę warzyw i kwiaty, bo ostatnio nie miałam na to czasu.

- Dobrze babciu, z przyjemnością ci pomogę.

- A można wiedzieć gdzie wybierasz się wieczorem?

- A wiesz jak szłam z dzieciakami nad rzekę spotkałam Krzyśka i zapytał czy nie poszłabym z nim na ognisko, to się zgodziłam.

- To dobrze, że spotkasz się z kimś w twoim wieku. Wszyscy tak szybko wyrośliście i dorośliście. Niedawno wasi rodzice mieli po tyle samo lat- na ustach babci pojawił się uśmiech a przed oczami dawne wspomnienia- pamiętam też jak to było jak sama byłam w twoim wieku... Powinnaś się teraz wyszaleć, bo dorosłość nie jest już taka prosta...

- Wiem, babciu...

- A ten Krzyś to przystojny i dobry chłopak, zawsze się lubiliście- babcia Krysia puściła do niej oko

- Babciu, przestań! On jest dla mnie jak brat. Pójdę na to ognisko, bo ciekawa jestem czy spotkam kogoś znajomego i czy wszyscy tak się zmienili...

- Na pewno...

- Babciu, a jak to było jak byłaś w moim wieku?

- Podobnie, też chodziliśmy nad rzekę na ogniska, ktoś zawsze grał na gitarze, czasem pływaliśmy w rzece. Tyle, że wtedy chłopcy przychodzili po dziewczyny i na takim ognisku były same pary i nikt nie przychodził samotnie, bo nie wypadało. Było też trochę inaczej, bo mieliśmy mniej czasu wolnego, w dzień się pracowało w gospodarstwie, wstawało się wcześnie i żeby się wyspać trzeba było się wcześniej położyć. Nie mieliśmy tak dużo swobody...

- Ale zawsze znaleźliście czas na zabawę- uśmiechnęła się do babci- babciu, a masz może jakieś stare zdjęcia? Chętnie obejrzę je z tobą!

- Coś tam mam... posprzątamy po kolacji i obiecuję, że ci pokażę!

- Dobrze! - pocałowała babcię w policzek i zabrała się za zmywanie.

Gdy tylko skończyły, babcia wyjęła wszystkie stare albumy i zasiadły na tarasie na bujanej ławce, żeby je obejrzeć. Babcia Krysia pokazywała jej zdjęcia i opowiadała, kto na nich jest, kiedy były zrobione oraz w jakiej sytuacji. Śmiały się serdecznie z każdej wesołej historii. Nim się spostrzegły na niebie zalśniły pierwsze gwiazdy. Postanowiły wiec, że czas się położyć. Babcia Krystyna była zmęczona po całym dniu i zaczęła ziewać, więc poszła do siebie. Wiktoria jeszcze chwilę posiedziała, przeglądając zdjęcia z jej dzieciństwa. Doszło do niej, że te beztroskie lata już nie wrócą, że teraz stoi na rozdrożu życia i sama musi wybrać odpowiednią drogę. Poczuła lekki dreszczyk przerażenia i szybko odegnała te myśli. Nie chciała psuć sobie tak cudownego dnia, jeszcze będzie miała czas, żeby o tym pomyśleć. Schowała wszystkie albumy, umyła się szybko i położyła się. Myśląc o minionym dniu zapadła w głęboki sen.

Obudziła się wcześniej niż poprzedniego dnia. Przeszło jej przez myśl, że nie zapytała Krzyśka czy ma coś ze sobą wziąć. Pomyślała też o wczorajszej aluzji babci, ale zaraz uznała to za nonsens, bo przecież nie można tak po dwóch zdaniach zaprosić dziewczyny na randkę. Ale przecież znali się od dawna, więc mógł się nie krępować, widziała jak na nią spojrzał, tyle, że uznała to za żart. Nie wiedziała przecież jak postępował z dziewczynami, czy był bezpośredni, czy wręcz przeciwnie bardzo nieśmiały. Chociaż to nie było możliwe, żeby chciał ją poderwać. Postanowiła, że będzie trzymać się wersji, że kumpel zaprosił ją po starej znajomości na ognisko, żeby było tak jak kiedyś, gdy często razem gdzieś chodzili. Stwierdziła, że będzie ukradkiem obserwować jego podwórko i jak go zobaczy zapyta czy ma coś ze sobą zabrać.

Podniosła się z łóżka, zerknęła na krajobraz przed oknem i poszła do kuchni. Instynktownie nalała sobie kawy i usiadła przy stole, zerkając na lokalną gazetę leżącą obok. Po chwili zjawił się dziadek wnosząc do kuchni kankę z jeszcze ciepłym mlekiem, a za nim pojawiła się babcia niosąc kosz z zakupami i przynosząc do domu zapach świeżego chleba. Czując jak ślinka napływa jej do ust, poprosiła dziadka o kubek mleka i ukroiła sobie dość grubo piętkę z chleba. Wyjęła też z lodówki masło zrobione przez dziadka Stasia i posmarowała nim chleb. Jak kiedyś, pomyślała jedząc ciepły chleb, na którym rozpuszczało się masło.

- No kwiatuszku przygotuj się na siano, dziś zetnę trawę i jak wyschnie ustawimy snopy na łące. Pomożesz mi?

- No jasne dziadku, lubię zapach świeżego siana, przy okazji mogę się opalić! - uśmiechnęła się zaczepnie

- Opalić to się możesz w ogródku, dziś też zapowiada się upalny dzień, więc jeśli chcesz mi dziś pomóc to zaraz tam pójdziemy, żeby nie pielić w samo południe, a po obiedzie obrobimy rabaty przy domu- babcia Krysia wyjmowała z szafy rękawiczki do pielenia i słomkowe kapelusze.

Wiktoria skończyła swoje śniadanie i poszła się ubrać. Włożyła tylko górę od stroju kąpielowego i króciutkie bawełniane szorty. Włosy związała w koka bardzo nisko, żeby wygodnie jej było założyć słomkowy kapelusz. Wyszła przed dom gdzie babcia szykowała już motyki i wiaderka na ogrodowe chwasty. Wzięła od niej potrzebne sprzęty, włożyła kapelusz i ruszyły do ogródka. Każda zajęła swoją grządkę, pracowały najpierw w ciszy, a później babcia zaczęła opowiadać Wiktorii plotki zasłyszane w sklepie i żale swoich starych koleżanek. Wiktoria słuchała raz śmiejąc się, raz współczując starszym paniom. Czasem zerkała na sąsiednie podwórko, jednak nie denerwowało ją, że nikogo nie zobaczyła. Gdy skończyły im się tematy do rozmów starsza pani zaczęła śpiewać cicho piosenki ze swojej młodości, a jej wnuczka słuchała jej melodyjnego głosu. Około 11: 00 skończyły pracę i udały się do domu. Przygotowały wszystko do obiadu, babcia zaczęła gotować, a Wiktoria rozłożyła się na leżaku stojącym na tarasie. Patrzyła beztrosko na przesuwające się po niebie obłoki, co jakiś czas przeleciał jakiś ptak. Z nikąd pojawił się samolot zostawiając na błękitnym niebie białą smugę, aby znów zanurzyć się w nicości. Pomyślała, że pomimo tego, że ona leży sobie teraz spokojnie bez ruchu, to świat się nie zatrzymał, ziemia się kręci, ludzie żyją, pracują, odpoczywają, rozwiązują problemy. A jednak miała takie miłe uczucie, że ten świat należy tylko do niej, że w tej chwili tylko ona się liczy i to, że może się zrelaksować. Przymknęła oczy i uśmiechnęła się do swoich myśli. W tym samym czasie na sąsiednim podwórku pojawił się Krzysiek. Przyglądał się jej chwile i z nieopanowaną chęcią, żeby się z nią przywitać, podszedł do płotu dzielącego ich działki.

- Nie za wcześnie na sjestę? - powiedział opierając ramiona na płocie

- O cześć! - Wiktoria szybko poderwała się i usiadła na leżaku- Na sjestę, na pewno, ale odpocząć zawsze można, napracowałam się już trochę i czekam na obiad.

- Zazdroszczę ci, ja mam jeszcze kupę roboty, odpocznę dopiero wieczorem- uśmiechną się i puścił do niej oko

- A pro po, nie zapytałam cię, co mam ze sobą wziąć.

- Wiesz, co możesz wziąć trochę tej pysznej kiełbasy twojej babci, będzie idealna jak się ją upiecze nad ogniem.

- Ok., a ile?

- Tak, żebyśmy my się najedli i coś w zapasie, zawsze znajdzie się ktoś zapominalski.

- Ok., to jeszcze dorzucę parę bułek i musztardę.

- Dobrze, to będziemy mieli ucztę- uśmiechną się szczerze- resztą zajmę się ja, żebyś ty nie miała problemów.

- To znaczy? Jaką resztą? - zmarszczyła brwi i popatrzyła na niego przenikliwie

- Procentami oczywiście!

- Myślisz, że wstydziłabym się kupić alkohol? To jesteś w błędzie, już nie raz to robiłam!

- Spokojnie! - rozśmieszyła go jej zuchwałość- Nic takiego nie pomyślałem. Ale stwierdziłem, że raczej nie chciałabyś, aby twoi dziadkowie widzieli cię z taką ilością alkoholu. Piwo może być? Czy wolisz coś mocniejszego?

- Piwo będzie idealne! To ile zamierzasz tego kupić?

- Zobaczysz! Przecież wiesz, że nie tylko dla nas.

- No tak, zapominalscy. A można wiedzieć, kto tam będzie?

- Wszyscy! Zresztą sama zobaczysz!

- Wolałabym być przygotowana...

- Nie stresuj się, znasz większość.

- Ok., nie pytam już...

- Wracam do pracy, to do wieczora!

Machnęła do niego ręką i popatrzyła chwile jak odchodzi. Na jego wciąż młodzieńczym ciele widać było zarys mięśni, a opalona już skóra lśniła od potu, jak poprzedniego dnia widziała go tylko w spodenkach i całkiem podobał jej się ten widok. "To tylko kumpel! Co ja sobie wyobrażam!" - powtarzała sobie w myślach. Opadła na leżak i dalej wpatrywała się w niebo. Sama nawet nie zauważyła, kiedy przymknęły jej się oczy.

- Kochanie, obiad.- babcia dotknęła ją lekko w ramię

- Ojej! Nawet nie wiem, kiedy przysnęłam- przebudziła się zdezorientowana

- Ale cię zmęczyło to pielenie. - babcia roześmiała się życzliwie

- To nie tak, po prostu jest gorąco i tak przyjemne było mi tu poleżeć...

- Nie tłumacz się skarbie! Przecież nic się nie stało! Chodź, bo obiad stygnie.

Po obiedzie jak zaplanowały zajęły się ogródkiem z kwiatami. Koło 15: 00 Wiktoria wykąpała się i zaczęła przygotowania do wyjścia. Było bardzo ciepło, więc włożyła dżinsowe szorty i luźną koszulkę bez rękawów. Wysuszyła włosy i teraz jej brązowe delikatne loki spadały miękko na ramiona. Uznała, że jest za gorąco na mocniejszy makijaż, więc przeciągnęła tylko rzęsy tuszem, a usta delikatnym błyszczykiem. Na nogi wciągnęła trampki, zarzuciła na ramiona sweter związując rękawy z przodu, tak żeby tylko lekko okrywał jej plecy i już wpół do piątej była gotowa do wyjścia. Wrzuciła do reklamówki przygotowany przez babcię prowiant, a telefon włożyła do kieszeni szortów i spokojnie czekała na tarasie do piątej, żeby nie wychodzić za wcześnie. Gdy usłyszała wychodzącego z domu Krzyśka ruszyła spokojnie na łąkę. Idąc w umówione miejsce ukradkiem przyglądała się koledze z dzieciństwa. Miał na sobie dżinsowe spodnie do połowy łydki, jasnoniebieską koszulkę polo, jasne modne buty, a na oczy wsunął ciemne okulary. Jego blond włosy były starannie ułożone i o dziwo nieposklejane od żelu. Wyglądał zupełnie inaczej, niż gdy go widziała wcześniej. Mogłaby nawet stwierdzić, że to zupełnie inny chłopak. Teraz bardziej przypominał jej kolegów z miejskiej szkoły, niż chłopaka, który od rana do wieczora pracował w gospodarstwie. Gdy się do niej zbliżył poczuła przyjemny zapach męskich perfum. Spotkali się wchodząc na ścieżkę prowadzącą nad rzekę.

- Hej! To jestem... ładnie pachniesz...

- Dzięki! Jeszcze żadna kobieta mnie nie komplementowała- uśmiechnął się pokazując równe, białe zęby- ty też ładnie pachniesz... - pomyślał, że jej perfumy przypominają zapach jaśminu przemieszanego z różami.

- Również dziękuję! - dopiero zauważyła, co niesie w rękach- Już wiem, dlaczego nie chciałeś, żebym kupiła alkohol. Miałeś rację z taką ilością miałabym niemały problem...

- Widzisz jak ja znam życie! - roześmiał się rozbawiony jej miną

- Na co ci aż tyle piwa?

- No przecież już mówiłem, że to nie tylko dla nas...

- Ok., zapomniałam... to ile tego masz?

- Ze dwadzieścia sztuk będzie- uśmiechnął się podnosząc siatki lekko w górę

- Spoko! Najwyżej się upiję i zaniesiesz mnie z powrotem do domu- puściła do niego oko i również się uśmiechnęła

- Albo ty mnie!

- No dobra, idziemy?

- Pani przodem...

Ruszyli w drogę, Wiktoria prowadziła, przeszli w milczeniu do samego lasu. Tam przeskoczyli przez strumień i idąc dalej brzegiem lasu skręcili w lewo. Po przejściu parunastu metrów wyszli na piaszczysty brzeg rzeki. Okazało się, że miejsce ogniska było oddalone o niecały kilometr od miejsca, gdzie zawsze chodzili popływać i łowić ryby. Szli rozglądając się wokoło i podziwiając widoki. Kiedy zobaczyli w oddali osoby stojące przy dopiero, co rozpalonym ognisku, Krzysiek przerwał panujące między nimi milczenie.

- Mam nadzieję, że nie wystraszysz się moich kolegów...

- Aż tak są straszni?

- Nie, po prostu mają głupie poczucie humoru. Ale jakbyś stwierdziła, że któryś jest nazbyt natrętny to daj mi znać, dobrze?

- Ok.! Chociaż myślę, że powinnam sobie poradzić- szturchnęła go lekko w ramię i roześmiała się.

Zbliżyli się na tyle, że widzieli dokładnie stojące osoby. Wtedy Krzysiek wskazał jej grupkę swoich kolegów, powiedział gdzie mogą zostawić rzeczy, gdzie można przysiąść na chwilę itd. Słyszeli też dobiegającą z głośników muzykę, na tle głośną żeby ją słyszeć i na tyle cichą, żeby można było porozmawiać. Podeszli do grupki kolegów Krzyśka, którzy przyglądali im się uważnie, gd byli już blisko. Krzysiek witał się z kolegami, podając im po kolei rękę, w tym czasie Wiktoria przyjrzała im się dokładnie.

- No Krzychu nie mówiłeś, że z kimś przyjdziesz!

- Ładnie to tak chować dla siebie tak ładną dziewczynę? Może nas, sobie przedstawisz?

- Widzę, że mnie nie poznałeś, Kacperku! - Wiktoria uśmiechnęła się ironicznie, rozpoznając kolegę, który jej dokuczał, gdy byli małymi dziećmi.

- Nie przypominam sobie, żebyśmy się kiedykolwiek zapoznawali... to Krzysiek ci powiedział jak mam na imię, tak?

- Oj widzę, że masz słabą pamięć! - Wiktoria spojrzała porozumiewawczo na Krzyśka, który wybuchnął śmiechem.

- No właśnie, Kacperku, nie pamiętasz koleżanki? - poparł ją chłopak stojący przy Kacprze rozpoznając dawną koleżankę z piaskownicy.

- Chyba musiałem być pijany, jeśli tak to sorry, ale mogłabyś mi przypomnieć gdzie się poznaliśmy- zdezorientowany Kacper stracił pewność siebie.

Wiktoria widząc rozbawienie chłopców, postanowiła utrzeć Kacprowi nosa, za dawne drwiny i naigrywała się z niego dalej.

- Taki z ciebie macho i nic nie pamiętasz? To, co ja mam teraz zrobić? Tamtej nocy mówiłeś, że jestem dla ciebie wszystkim, a teraz, co? Nie poznajesz mnie? A co będzie z naszym dzieckiem?

- Z jakim dzieckiem? - Kacper patrzył na nią przerażony

- Jak to, z jakim? Jestem w ciąży z tobą i co mam teraz zrobić Kacperku? - przyjmując poważną minę grała dalej przed bladym już kolegą

- Nie to nie możliwe! Nie znam cię!

- Oj Kacperku, kiedyś mogłeś wszystko, a teraz każdy kit można ci wcisnąć! Jakie to słodkie!

- O co ci chodzi? - widać było cień ulgi na jego twarzy

- Zawsze byłeś mocny tylko w słowach! Nie pamiętasz już jak dokuczałeś małej sąsiadce Krzysia?

- Nie, to ty? Wiktoria?

- No proszę pamięć mu wróciła! - chłopak obok Kacpra nie wytrzymał i wybuchnął śmiechem

- Widzisz Rafał, jaki on jest naiwny! - Wiktoria dołączyła się do kolegów śmiejąc się głośno.

Zawstydzony i zdezorientowany Kacper stał i wpatrywał się w Wiktorię nie mogąc wykrztusić ani słowa. W końcu jednak się przemógł.

- Naprawdę cię nie poznałem... ale wyrobiłaś się i w gadce i w wyglądzie... masz u mnie piwo, ze względu na stare czasy...

- Spoko! Już nie będę cię wkręcać, ale musisz obiecać, że nie będziesz takim dupkiem jak kiedyś...

- Coś ty, jest jeszcze gorszym dupkiem niż był. Tylko, że teraz, co do dziewczyn, z którymi jest.- Rafał klepnął Kacpra w plecy

- Odchrzań się! To moja sprawa!

- Chodź Wiktoria odłożymy te siatki, bo już mi ręce odpadają... - Krzysiek pociągnął ją w stronę ustawionych w cieniu stolików, ratując ją tym samym od widoku popisujących się chłopaków.

Zostawili rzeczy, wzięli sobie po jednym piwie i stanęli chwilę przy ognisku rozglądając się po obecnych ludziach. Podszedł do nich Rafał.

- Krzychu, a Monika nie będzie zazdrosna jak Cię z Wiktorią zobaczy?

- To jej sprawa! Ja jestem czysty, niech sobie myśli, co chce!

- Jaka Monika? - Wiktoria poczuła lekki zawód, ale jej głos zabrzmiał obojętnie. Pomyślała, że jednak kogoś ma i przypomniała sobie przyjętą opcję, że są tylko kumplami.

- A Krzychu podbija do takiej jednej Moniki, co się w tamtym roku sprowadziła tu z rodziną. Młodsza od nas o dwa lata, ale taka całkiem, całkiem. Tyle, że jego starania jakoś tak ciężko idą...

- Odczep się! Sam sobie pannę znajdź!

- Spoko! Przecież nic do ciebie nie mam! A co u ciebie Wiktoria?

- A dobrze! Skończyłam liceum, teraz może studia, ale się okaże...

- To tak jak ja... a ile tu zabawisz?

- Chyba do końca wakacji, to ostatni taki moment na odpoczynek.

- No tak! To jeszcze się spotkamy! Idę się rozejrzeć! Nara!

- Spoko!

Wiktoria spojrzała na Krzyśka z pytaniem w oczach, była bardziej ciekawa całej sytuacji, niż zdezorientowana. Odezwał się jednak dopiero, gdy nikogo już nie było w pobliżu. Wskazał jej głową na najbliższą prowizoryczną ławkę zrobioną z pnia przewróconego drzewa i zaraz na niej usiedli.

- Co tam Wikuś? - wyczuł, że musi jej wszystko wyjaśnić

- No jak to, co? Powiedz coś o tej dziewczynie!

- Co mam powiedzieć? Podoba mi się, ale nie wiem jak do niej dotrzeć...

- Czemu nic mi nie powiedziałeś od razu?

- Nie było, kiedy... A poza tym, to czy to ważne? ...

- No, wiesz...

- A gdybyś stwierdziła, że nigdzie ze mną nie pójdziesz? Kto by dowalił Kacprowi? Swoją drogą niezła jesteś! - uśmiechnął się do niej

- Dzięki! Ale nie zmieniaj tematu! Przyszłabym nawet gdybyś mi powiedział. Znamy się od dawna, jesteś dla mnie jak brat!

- Dobrze to wiedzieć! Nie powiem, żeby mnie nic nie tknęło jak cię zobaczyłem, bo naprawdę niezła z ciebie laska, ale przemyślałem wszystko i wiem, że nie może być nic między nami. Chyba właśnie takie braterskie uczucia we mnie siedzą...

- Dobrze, że to sobie wyjaśniliśmy! - uścisnęła go serdecznie za ramię, uśmiechnęła się do siebie w duchu myśląc, że miał taki sam dylemat jak ona. Stuknęła się z nim piwem, a gdy wypili po łyku mówiła dalej- Ale mów, co z tą Moniką!

- Robię do niej podchody już jakiś czas. Na wszelkie sposoby... umówiliśmy się kilka razy i nic... nie wiem, co mam robić...

- A powiedziałeś jej szczerze, co czujesz?

- No coś ty nie mógłbym!

- I tu popełniasz błąd! Zabierz ją dziś na spacer brzegiem rzeki przy zachodzie słońca w jakieś bardziej ustronne miejsce. Powiedz, co czujesz i kim ona jest dla ciebie, kilka komplementów też nie zaszkodzi. To powinno ją złamać. Każda kobieta lubi takie romantyczne gesty. Kobiety tylko udają, że lubią macho, wolimy romantyków!

- Tak myślisz?

- A co ci szkodzi spróbować? Jeśli nic z tego nie wyjdzie, to przynajmniej będziesz wiedział, na czym stoisz!

- Może masz rację...

- Odwagi! Dasz radę!

- No dobra... spróbuję... co mi szkodzi!

Znów stuknęli się piwem i wypili po kilka łyków.

Siedzieli tak rozmawiając o różnych rzeczach, wspominając dawne czasy i śmiejąc się z własnych wyczynów. W międzyczasie dosiadło się do nich kilku kolegów włączając się do rozmowy. Po dłuższej chwili Wiktoria zauważyła zbliżającą się do ogniska grupkę dziewczyn. Zdała sobie sprawę, że do tej pory rozmawiała z samymi chłopakami i wcale jej to nie przeszkadzało. Na samą myśl o tematach, o których rozmawiają dziewczyny aż ją mdliło. Miała niewiele koleżanek, z którymi mogła spokojnie o wszystkim porozmawiać i jeszcze mniej prawdziwych przyjaciółek. Przez ostatnie licealne lata więcej obcowała z kolegami, którzy byli dla niej zawsze tylko dobrymi kumplami i nic więcej. Znała w tej okolicy kilka dziewczyn, które wciągały ją kiedyś w zabawy, ale od swojego przyjazdu nie spotkała ani jednej. Nawet nie zastanawiała się jak mogły teraz wyglądać. Przyjrzała się uważnie grupce dziewczyn, wszystkie były wystrojone i wymalowane. Przeszło jej przez myśl, że przy nich wygląda jak szara myszka, ale niewiele ją to obeszło. Chłopcy też spojrzeli w kierunku dziewczyn i zaczęli o nich mówić. Wiktoria poczuła się tak trochę nieswojo, więc się nie odzywała. Mogła jednak przyjrzeć się dziewczynom i rozpoznała wśród nich znajome twarze. Dziewczyny również zaczęły się im przyglądać i Wiktoria miała wrażenie, że rozmawiają o niej. Nagle jedna z dziewczyn rozpoznała w Wiktorii dawną koleżanką i z promiennym uśmiechem podeszła do nich.

- Nie, nie wierzę! Wiktoria! Jak ja cię dawno nie widziałam! Chłopcy zróbcie mi miejsce obok niej! Świetnie wyglądasz, tak świeżo! Mów, co tam u ciebie! Kiedy przyjechałaś? Na długo zostaniesz? - Paula zalała Wiktorię potokiem słów, w tym czasie jeden z chłopców wstał z ławki i zrobił jej miejsce, a ona delikatnie usiadła, udając, że poprawia krótką spódniczkę, tak, aby chłopcy zwrócili na nią uwagę.

- Część Paula. Jestem tu od przedwczoraj i zostanę do końca wakacji...

- O to świetnie! Będziemy miały okazje się spotkać, pogadać, poplotkować, może wyskoczymy razem na jakieś zakupy- nie czekając na odpowiedź ciągnęła dalej- a co robisz dalej po szkole? Studia? Praca? Ja wybieram się na kosmetologię i będę robić kurs wizażu. Zostanę sławną wizażystką gwiazd, zobaczysz! Już jestem dobra, a jak się podszkolę... och już to sobie wyobrażam! A na razie zaczęłam staż w gminie, bo coś trzeba robić i na ten kurs w ten sposób zarobię. Jestem jedną z sekretarek wójta, to taka odpowiedzialna praca. Wiem wszystko, co się dzieje w gminie i wszyscy chwalą moja pracę. A tak dodatkowo dorabiam sobie robiąc paznokcie. Wszystkie panny do mnie przychodzą i sytuowane panie też. Tobie też mogę zrobić, taki delikatny fręcz by ci pasował- Pauli nie zamykała się buzia. Część chłopaków odeszła na bok, żeby tego nie słuchać. Wiktoria przewróciła oczami i spojrzała błagalnie na Krzyśka, który pozostał przy niej, widząc jej niechęć do paplaniny Pauli i jej przechwalania się. Nie zwracając uwagi na ich miny, Paula ciągnęła dalej swój monolog- A tak w ogóle to nie chciałaś zostać w mieście? Tam są lepsze perspektywy. Jak tylko dostanę się na studia to się stąd wyprowadzę. No, ale ja tak gadam i gadam. Mów, co tam u ciebie! Masz kogoś? Ale pewnie nie, bo nie zostawiłabyś go na tak długo, prawda? Ja też teraz jestem sama, ale już nie długo, mam kogoś na oku. No mów, co u ciebie?

- W końcu... czy ty potrafisz siedzieć cicho, chociaż przez pięć minut? - Krzysiek nie mógł już tego wytrzymać, ale Paula nie zwracała na niego uwagi.

- Yyyy... - Wiktoria zorientowała się, że musi się odezwać, ale nie bardzo wiedziała, co ma powiedzieć- ja też myślę o studiach, ale nie wiem jeszcze do końca, co chciałabym robić... a praca może tu się jakaś znajdzie, a jak nie to trudno... chciałam odpocząć od miasta, a to ostatni dzwonek na tak długie wakacje...

- No tak dla was miastowych wieś brzmi egzotycznie. Też bym tak chciała, mieć wszystko pod nosem i tak duży wybór. W przyszłości wakacje będę spędzać gdzieś w ciepłych krajach nad basenem, bo do morza bym nie weszła, o nie, nigdy nie wiadomo, co tam siedzi. Jak już skończę te studia to założę własną działalność i będę szefem sama dla siebie, tak jest najlepiej, wtedy bierzesz wolne, kiedy chcesz i ile chcesz, mówię ci! Już nie mogę się doczekać, ale już niedługo, to szybko minie i nadejdzie mój czas! Och muszę iść po offa, bo komary mnie gryzą. I za to też nie lubię wsi. Koniecznie musimy się spotkać na pogaduchy, daj mi swój numer to się zdzwonimy.- Wiktoria wstukała numer w jej telefon, a Paula szybko go zapisała- Puszczę ci pika to będziesz miała mój. No to lecę, naprawdę miło było cię spotkać. Powinnyśmy teraz trzymać się razem, jesteśmy takie ambitne... och... to idę, bo dziewczyny się niecierpliwią... do zobaczenia!

- Pa! - Wiktoria machnęła do niej ręką niczym dama dworu, dodając do tego sarkastyczny uśmieszek

- Och koniecznie musicie się spotkać na pogaduchy! - Krzysiek zaczął przedrzeźniać Paulę, gdy już nie mogła ich usłyszeć- szybciej strzeliłbym sobie w łeb!

Wiktoria uderzyła go w ramię z błagalnym spojrzeniem

- Poczekaj chwilę, dojdę do siebie! Czy ty wiesz, że to mnie nie minie... ale mam pomysł, kupię jej krówkę mordoklejkę...

Krzysiek roześmiał się i udał, że mówi ze sklejonymi ustami.

- To może być dobry patent... wiesz, że teraz cię obgada, nie dużo jej powiedziałaś, ale dośpiewa to, co trzeba... chociaż nie będzie cię wychwalać, bo przecież ty jej kumpela z miasta jesteś. A mieć takich znajomych to szpan, o tak na pewno to wykorzysta...

- Przestań! Chyba nie jest aż taka głupia? Dużo mówi, ale swój rozum ma...

- Tak, rozum wiejskiej paniusi, co się ma za niewiadomo, kogo...

- Kiedyś wszyscy byliśmy tacy sami... dużo się zmieniło...

- My jesteśmy tacy sami... oni nie są... dorośli, albo tylko im się tak wydaje...

- Wypijmy za to!

Podnieśli się, aby wziąć sobie kolejne piwo.

Przy ognisku pojawiły się pierwsze osoby piekące kiełbasę. Wiktoria i Krzysiek dołączyli do nich. Gdy kiełbasa się upiekła usiedli spowrotem na ławce. Obok nich zasiedli Rafał z Kacprem, rozmawiając o dziewczynach i planując kolejne dni wakacji, od czasu do czasu podpytując Wiktorię o damski punkt widzenia. Dopiero po jakimś czasie zauważyli zbliżające się do nich dziewczyny, które odłączyły się od grupy znajomych stojących nieco dalej.

- No, to się rozegra- Rafał skinął na zbliżające się dziewczyny, a pozostali spojrzeli w ich kierunku

- Cześć wam.- dziewczęta zmierzyły nieprzychylnym wzrokiem Wiktorię

- Cześć Monisiu- Krzysiek podniósł się z miejsca a pozostali skinęli głowami w geście powitania- Cześć Ewa. Co tak późno?

- Późno? Jestem tu już ponad godzinę, a ciebie nigdzie nie widziałam, a tak nalegałeś żebym przyszła. Choć widzę, że nie marnowałeś czasu... - Monika patrzyła pretensjonalnie na Krzyśka i rzuciła wrogie spojrzenie na Wiktorię, uśmiechając się ironicznie.

- Sorki, nie wiedziałem. Myślałem, że dasz znać jak już będziesz. A tak w ogóle to jest Wiktoria, wnuczka moich sąsiadów, no wiesz babci Krysi, znamy się od urodzenia. Wiktoria to jest Monika, a to Ewa.

Wiktoria podniosła się i podała rękę dziewczynie stojącej przed nią i jej koleżance.

- Miło was poznać- wysiliła się na najbardziej szczery uśmiech, jaki mógł pojawić się na jej ustach.

- To jesteście rodziną? - Monika starała się oddalić swoje podejrzenia i złagodzić narastającą w niej wrogość

- Można tak powiedzieć, nie wiem czy łączą nas więzi krwi, pewnie jakieś tam tak. Ale jesteśmy jak rodzeństwo. Prawda Wiktorio?

- Tak! Krzysiek zawsze był dla mnie jak brat...

- To, czemu cię tu nigdy nie widziałam?

- A wiesz ostatnio rzadko tu wpadałam, tylko na chwilę w święta, brak czasu, tak bywa...

- Monia czy mogę ci zająć chwilę? Chciałbym pogadać tak w cztery oczy.

- No dobrze, to chodź.

- Wiktoria nie ruszaj się stąd, wrócimy razem. Obiecałem dziadkowi Staśkowi, że przyprowadzę cię całą i zdrową spowrotem. Ok.?

- Ok.! Nie martw się o mnie.

Krzysiek delikatnie objął Monikę i odeszli od pozostałych. Wiktoria chwilę patrzyła za nimi, potem spojrzała na koleżankę Moniki pozostawioną samą sobie.

- Napijesz się piwa? Obie zostałyśmy same- Ewa zdawała się być kopią Moniki, pod względem stylu i zachowania, ale była bardziej nieśmiała i uległa.

- Chętnie... nie lubię zostawać sama, ale cóż poradzić, zakochani mają swoje prawa...

- Myślisz, że ona da mu szansę? - Wiktoria stwierdziła, że Ewa, jako przyjaciółka Moniki, na pewno zna jej zamiary. A jeśli nic nie zdradzi, to przecież nic się nie stanie, a mogą pomyśleć, że to Krzysiek chciał się czegoś dowiedzieć, przecież dziewczyny takie są.

- Oh, ona tylko czeka na konkretny krok z jego strony. Ale taki, no wiesz, ful romantyko musi być! A Krzysiek, co?

Wiktoria pomyślała, że aż za dobrze zna tutejsze dziewczyny i cieszyła się z rady danej Krzyśkowi. Zauważyła też, że Ewa również podchwyciła fakt, że ona może sporo wiedzieć o Krzyśku. Ale nie chciała jej mówić nic więcej niż to, czego mogła się spodziewać.

- Wiesz myślę, że dziś się odważy i że to będzie niezapomniany dla nich wieczór...

- Oby! Monika tak się zamartwia...

Wiktoria uśmiechnęła się do Ewy i zrobiła łyk piwa. Nie bardzo wiedziała, o czym mogłaby z nią więcej rozmawiać, a nie chciała wypytywać się nachalnie o Monikę, bo byłoby to źle odebrane, z resztą nie bardzo ją to interesowało. Mniej więcej już wiedziała, jaka ona jest. Z pomocą przyszli jej chłopcy, którzy widząc pierwsze osoby tańczące na piasku w pobliżu ogniska, wciągnęli je do kółka.

Tańczyli w kółku, czasem w parach. Śpiewali bardziej znane piosenki, ośmieleni wypitym już alkoholem. Śmiali się, żartowali, a czas mijał. Młodość korzystała ze swych praw, oświetlona księżycem, migotaniem gwiazd i ogniem buchającym z ogniska. Śmiechy, piski i rozmowy młodych ludzi były uzupełnieniem, a zarazem przeciwieństwem panującej wokół ciszy i spokoju natury, która pozwalała na wydobycie się z jej wnętrza radosnej melodii szczęścia i młodości.

Upłynęło sporo czasu zanim pierwsze osoby zaczęły wracać do domów. Wiktoria powoli rozglądała się za Krzyśkiem. Już nie tańczyła, tylko stała rozmawiając z chłopakami i kilkoma dziewczynami, które do nich dołączyły. Pomyślała, że może poprosić któregoś z kolegów, żeby mogła wrócić z nim do wsi, dalej by sobie poradziła. Jednak jej obawy szybko zniknęły, bo pojawił się rozpromieniony Krzysiek. Szedł już sam, ale wydawało się jakby myślami był gdzie indziej.

Rafał widząc Krzyśka, zaproponował Ewie, że w zaistniałej sytuacji odprowadzi ją do domu. Chciał skorzystać z okazji, bo Ewa wpadła mu w oko, a perspektywa podwójnych randek wydawała się nie do odrzucenia. Ewa niewiele myśląc zgodziła się, myśląc tylko o tym, aby nie wracać samemu do domu.

Krzysiek jak w transie podszedł do nich, wziął Wiktorię pod rękę, nie mówiąc nic poza słowem "Nara" na pożegnanie. Pociągnął Wiktorię w stronę domu, nie zważając na nic i nie odzywając się. Uśmiechał się tylko do siebie i wzdychał, co chwila. Wiktoria o nic nie pytała, szła obok niego patrząc uważnie na drogę i wsłuchując się w odgłosy nocy. Nie przeszkadzało jej, że nie rozmawiają. Wiedziała, że on teraz w myślach powtarza cały wieczór spędzony z Moniką i pewnie do końca tej nocy powtórzy go z milion razy, przy czym będzie snuł plany na przyszłość. Cieszyła się jego szczęściem, pomimo lekkiego ukłucia zazdrości, które poczuła, gdy zobaczyła jego wyraz twarzy jak wracał. Z jednej strony gdyby się postarała byłaby na miejscu Moniki, ale, po co psuć przyjaźń, która tak bardzo się zaciskała. Z drugiej strony też chciałaby przeżyć taki wieczór. Jeśli poszedł za jej namową, to był tylko banał, ale jakże romantyczny i dający intymne doznania. Stwierdziła, że poczeka aż sam będzie skory do zwierzeń, żeby dowiedzieć się jak mu poszło i co naprawdę się stało.

Przestała rozmyślać i spojrzała w gwiazdy, były takie piękne i tak bliskie, a jednocześnie nie można było ich dotknąć. Jakże miło byłoby polecieć do gwiazd i czuć ich ciepło, ale to tylko mrzonki, przecież człowiek jest niczym w ogromie kosmosu. Zdaje się być ziarnkiem piasku poniewieranym przez wiatr na pustyni. Jedną drobiną z wielu. Westchnęła głęboko, co za myśli chodziły jej po głowie, to chyba przez alkohol i ilość wrażeń.

Zbliżali się powoli do lasu oddzielającego rzekę od wsi, już niedługo wyjdą na łąkę, a przez nią przejdą docierając do domu. Jak do tej pory Krzysiek nie odezwał się ani słowem i Wiktoria pomyślała, że już dziś nie ma, co liczyć na szczerą rozmowę.

- Uważaj na strumyk! Daj rękę pomogę ci!

- Dzięki! Zamyśliłam się, ale miło, że w końcu się odezwałeś...

- Sorki, za dużo wrażeń... muszę sobie wszystko poukładać...

- Coś poszło nie tak?

- Nie! Wszystko wspaniale było! Tak tylko mam nadzieję, że dam sobie z nią radę i niczego nie schrzanię...

- Jak ty nie dasz rady, to zwątpię we wszystko! Chcesz pogadać?

- Wiesz może nie dziś, jestem za bardzo szczęśliwy, żeby się zadręczać...

- Rozumiem, to ciesz się tym, co masz!

- Och, nie wiem czy dziś zasnę, będę myślał tylko o niej...

- Powiesz mi w końcu, co wykombinowałeś?

- Oj nie mam słów, żeby to opisać. Wiesz, co mam pomysł, spotkamy się jutro tak na spokojnie i pogadamy, ok.?

- Nie ma problemu. A nie spotkasz się jutro z Moniką?

- Pewnie wieczorem, ale po południu będę miał czas.

- Spoko! To jesteśmy umówieni.

- Wiesz, że jesteś wspaniała! W ogóle zapomniałem ci podziękować.

- Mi? Za co?

- Gdyby nie ty nie odważyłbym się na nic. Dzięki!

- Odważyłbyś się, ale pewnie później.

- I wtedy było by za późno! Jeszcze raz dzięki!

- Spoko! Zawsze jestem do twoich usług!

Wyszli na łąkę i nie wiedząc, kiedy znaleźli się przed swoimi domami.

- Tak w ogóle to przepraszam, że zostawiłem cię samą z tymi debilami!

- Spoko! Ci debile umilali mi wieczór, nie było tak źle.

- Dobrze się bawiłaś?

- Tak! Naprawdę! Nie martw się o mnie, dawno nie byłam na tak udanym ognisku.

- To dobrze...

- Trzymaj się i prześpij się, choć trochę!

- Spoko! To do jutra i dobranoc.

- Dobranoc!

Uśmiechnęli się do siebie i każdy poszedł w swoją stronę. Wiktoria po cichu weszła do domu, nie chciała budzić dziadków. Przebrała się w piżamy i padła na łóżko. A powieki same się zamknęły i szybko zasnęła.

Kolejny dzień rozpoczął się od południa, a dokładniej Wiktoria tak to odczuła. Nie tracąc czasu zaraz po porannej kawie pomogła babci w sprzątaniu domu, jak to zawsze robiły przy sobocie. Po obiedzie zaś miała czas tylko dla siebie. Było bardzo ciepło, więc wybrała się do miejscowego sklepu na lody. W drodze powrotnej spotkała się z Niną i umówiły się na wieczorne pogaduchy, a ściślej na babski wieczór. Cieszyła się, iż będą mogły pogadać spokojnie. Wróciwszy do domu poinformowała babcię o swoich planach, miała, bowiem zamiar przenocować u Niny. Spakowała sobie kilka najpotrzebniejszych drobiazgów, a następnie wzięła książkę i rozsiadła się na tarasie, czekając na spotkanie z Krzyśkiem. Uświadomiła sobie, że nie wie, o której ma przyjść. Nie wymienili się numerami telefonów, więc nie mogła zapytać, a nie chciała być nachalna i wolała nie chodzić do jego domu. Otworzyła książkę i zaczęła czytać, żeby się zrelaksować. Szybko wciągnęła się w losy bohaterów powieści rozgrywającej się w średniowieczu. Była tak pochłonięta rycerzami, zamkami i pięknymi damami dworu, że nie zauważyła Krzyśka, który pojawił się na jej podwórku z dwoma wędkami i wiaderkiem.

- Bo cię wciągnie!

- Już wciągnęło...

- Chodź, zabieram cię na ryby!

- Zwariowałeś? Za gorąco jest!

- Nie marudź, tylko chodź!

- No dobrze, już dobrze!

Podniosła się ospale, odłożyła książkę na leżak i poszła za kolegą, który kierował się już w stronę rzeki. Nie rozmawiali idąc przez łąkę, dopiero, gdy znaleźli dogodne miejsce do łowienia ryb, Krzysiek wręczył jej wędkę.

- Chyba nie zapomniałaś jak to się robi?

- Coś ty? Tego się nie zapomina! Masz robaki?

- A jak myślisz?

Krzysiek wyjął słoik z robakami, a z niego wydostał dwie czerwone dżdżownice, które założyli na haczyki, z nie małym trudem, bo wierciły się niemiłosiernie. Wiktoria zastanowiła się chwilę, żeby przypomnieć sobie sposób zarzucania. Zwolniła blokadę w kołowrotku, przytrzymała żyłkę palcem przy uchwycie, przesunęła lekko wędkę do tyłu i zamachnęła się nią do przodu jednocześnie puszczając żyłkę. Spławik wylądował tam gdzie chciała. Zadowolona z siebie oparła wędkę na wystającej gałęzi i zaczęła wpatrywać się w spławik. Krzysiek zrobił to samo- najpierw zarzucił, potem odłożył wędkę. Spojrzał dyskretnie na Wiktorię i uśmiechnął się lekko.

- Niezły rzut!

- Dzięki!

- Wiadomo, moja szkoła!

- Lata praktyki!

- Ok.! Nie sprzeczam się z tobą. Ale chyba mieliśmy pogadać...

- No raczej...

- Wiesz dzięki... naprawdę jesteś świetna... poszedłem za twoją radą... zabrałem Monikę na spacer przy świetle księżyca i gwiazd... mówiłem jej, że jest tak samo piękna jak ta noc itp. Stwierdziłem, że idealnym miejscem na wyznanie uczuć będzie opuszczona, dzika plaża niedaleko miejsca gdzie było ognisko, ale zasłaniają ją drzewa. Gdy tam doszliśmy, zaproponowałem żebyśmy usiedli na powalonym drzewie. Usiedliśmy i patrzyliśmy chwilę na odbijający się w wodzie księżyc. W końcu zebrałem myśli i spojrzałem na Monikę, delikatnie wziąłem ją za rękę i wyznałem jej wszystko... Powiedziałem jak bardzo mi się podoba, że jest moim ideałem, że ciągle o niej myślę, że z dnia na dzień coraz bardziej się w niej zakochuję, że marzę by z nią być, że pragnę jej ust itd. Popatrzyłem jej w oczy i pocałowałem ją tak delikatnie i czule, a ona to odwzajemniła. Powiedziała też, że odwzajemnia moje uczucia. I tak szczerze to siedzieliśmy tam później, przytulaliśmy się, uśmiechaliśmy się do siebie i całowaliśmy raz po raz. Na koniec odprowadziłem ją do domu i przy pożegnalnym pocałunku potwierdziłem, że od teraz jest moją dziewczyną, ale nadal będę się starał, żeby się na mnie nie zawiodła... to chyba wszystko... tak szczerze to, chociaż cieszę się ogromnie, to ciężko mi o tym mówić, nie jestem dobry w opowiadaniu o swoich uczuciach... ale tobie musiałem powiedzieć...

- Och... nie wiem, co powiedzieć... chyba każda dziewczyna chciałaby przeżyć coś takiego... świetnie sobie poradziłeś... ale teraz musisz utrzymać poziom...

- Wiem, właśnie... ona nie ma lekkiego charakteru i jest cholernie zazdrosna, już wcześniej tak było, że jak mieliśmy się spotkać, a zobaczyła mnie przypadkiem, że rozmawiam z jakąś dziewczyną to już było po spotkaniu...

- Widziałam jak na mnie wczoraj patrzyła, ale to przynajmniej świadczy o tym, że nie jesteś jej obojętny.

- No, to fakt! Byłem głupi, że wcześniej tego nie zauważyłem...

- Spoko! Ten pierwszy poważny krok masz już za sobą. Musisz tylko teraz się pilnować i zaskakiwać ją pozytywnie, co jakiś czas, a będzie dobrze.

- Wiem. Nawet nie wiesz, jaki jestem szczęśliwy!

- Wierz mi, widzę to! I cieszę się razem z Tobą!

Na chwilę zamilkli i wpatrywali się w spławiki. Przerzucili je trochę dalej i znów wrócili do rozmowy.

- Dziś się z nią spotkasz?

- Tak. Chciałem tak sam na sam, ale ona chce na dyskotekę jechać.

- To lipnie trochę..

- No, ale tam obok jest niewielkie molo nad zalewem, to najwyżej wezmę ją tam na spacer.

- Zawsze to jakieś wyjście...

- No właśnie. Jadą z nami Ewa i Rafał. Pisał do mnie, że się z nią umówił jak do domu ją odprowadzał. Szybki, co?

- Cały wieczór przy niej skakał, jak kogut jakiś i wykorzystał okazję, że została sama.

- Myślisz, że coś z tego będzie?

- Nie wiem... może po prostu ci zazdrościł... to będziecie teraz tak we czwórkę się spotykać?

- Możliwe, bo Monika z Ewą są nierozłączne, a tak Rafał się Ewą zajmie, a my będziemy mieli czas dla siebie. Całkiem dobry układ.

- Fakt. Monice nie będzie żal Ewy, a ty będziesz miał wolną rękę...

- Ej, a może wybierzesz się z nami? Co będziesz sama w domu siedzieć?

- Dzięki, ale nie. Nie chcesz chyba stracić dopiero, co zyskanej dziewczyny? Monika by mi oczy wydrapała. Nie no żartuje! Nie mam chęci na taki spęd. A poza tym idę do Niny na babski wieczór.

- Aha, to może innym razem. Może nie będzie tak źle z Moniką. Pozdrów Ninę ode mnie. Ostatnio dużo jej pomagałem, bo Artura nie ma... Trochę zarobiłem, choć nie chciałem od niej żadnych pieniędzy, ale się uparła... chciałbym mieć kiedyś taką rodzinę jak oni, mają fajne dzieciaki, no i są już tyle po ślubie a nadal tak mocno się kochają. W ogóle tak bardzo pasują do siebie, to musiało być przeznaczenie...

- Też tak myślę...

- Ciiiii... spokojnie, nie wierze, branie masz!

- Faktycznie...

- Delikatnie. Ok., teraz zwijaj powoli... powoli... jak ci powiem poderwij do góry- patrzyli na mącącą się wodę- Teraz!

Wiktoria poderwała wędkę do góry, tak, że ryba na żyłce szybko zbliżyła się do nich, a Krzysiek ją złapał. Wyjął haczyk z ryby i wrzucił ją do wiaderka z wodą.

- Niezła sztuka, w sam raz na patelnię, ty to masz szczęście!

- Ty się lepiej skup, żeby złapać więcej, bo z jednej ryby kolacji nie będzie!

- Mądrala...

Wiktoria uśmiechnęła się do niego szeroko, ponownie założyła robaka na haczyk i zarzuciła przynętę na następną rybę. Wpatrzyli się w spławiki jak zahipnotyzowani, od czasu do czasu zerkając na miejsca, w których ryby wyskokiem mąciły wodę dając przy tym delikatny odgłos plusku. Po dłuższej chwili jedna z ryb połknęła haczyk znajdujący się przy wędce Krzyśka. Uradowany chłopak szybko i zdecydowanie wyciągnął ja z wody.

- Jeden- jeden. Cwaniaro!

- Farciarz! Chciała przyjść do mnie, ale zrobiło jej się ciebie żal!

- Och ty! - uszczypnął ją w bok i połaskotał.

- Dobra już starczy, bo wszystkie ryby wystraszysz!

Ponownie zamilkli wpatrując się w wodę.

- Wiki, powiedz mi... sorry, że pytam... masz kogoś? No wiesz tam w mieście?

- Spoko, pytaj, o co chcesz! Nie, nie mam...

- A miałaś?

- Nie...

- Czemu, taka fajna i ładna dziewczyna nikogo nie ma?

- Nie wiem, tak po prostu... ale wiesz dobrze mi z tym, po co mi kolejne problemy... mogę zająć się sobą...

- Ale nie czujesz się czasem, jakoś tak... samotna?

- Może czasem... chociaż nie, mam wielu znajomych, z którymi się często spotykam... nie jest tak źle... - pomyślała, że on ma trochę racji, przecież znajomi pojawiali się i znikali i tak naprawdę nikt o niej nie pamiętał.

- Mam nadzieję, że znajdzie się ktoś, kto cię uszczęśliwi...

- Może kiedyś... - uświadomiła sobie, że tak naprawdę Krzysiek jest pierwszym przyjacielem, który o to pyta i troszczy się o nią.

Zamyślili się obydwoje. Krzyśkowi przyszedł na myśl dzisiejszy wieczór i zaczął planować, co i jak się wydarzy. Wiktoria myślała o sobie. Przeliczyła swoich prawdziwych przyjaciół, takich, którzy bez wahania by jej pomogli w razie, czego i doszła do wniosku, że tak naprawdę jest ich niewielu, nawet palce u jednej ręki to za dużo. Stwierdziła jednak, że to wystarczy. Lepiej jest mieć niewielu przyjaciół, ale prawdziwych, niż wielu, którzy mogliby w najmniej oczekiwanym momencie wbić ci nóż w plecy. Zastanowiła się nad pytaniem Krzyśka. Właśnie, dlaczego nikogo nie ma. Nie interesował jej jak do tej pory żaden związek. Zwracała uwagę na chłopaków, nawet kilku jej się podobało, ale żaden jej nie zachwycił. Nie potrzebowała nikogo, było jej tak dobrze jak jest. Wcześniej poświęciła się nauce, chciała coś osiągnąć. Wiele czytała, bo lubiła fikcyjny świat w książkach, który chodź na chwilę pochłaniał ją bez reszty. Teraz jak dobrze pójdzie będzie studiować i wszystko się ułoży tak jak zaplanowała. A jeżeli ktoś jest jej przeznaczony to sam stanie na jej drodze. Poza tym miała dość problemów innych. Ciągle komuś doradzała, sama nawet nie wiedziała, dlaczego. Jakoś tak sami do niej przychodzili i prosili o pomoc. No właśnie, dlaczego? Czy miała na czole napisane "ciocia dobra rada"? Przecież nie miała doświadczenia w związku, wszystko jakoś tak intuicyjnie jej przychodziło. Wiedziała, co zrobić, co powiedzieć. I wszystko się sprawdzało, zawsze miała rację. Nie żeby się tym chlubiła, po prostu ją to zastanawiało, ale nie znała na to żadnej odpowiedzi. Z Krzyśkiem też się sprawdziło, ale to chyba coś innego. Wiedziała jak zachowują się dziewczyny, jak sama mogłaby się zachować i czego by chciała, a że niektóre cechy łączą wszystkie kobiety, to było dość łatwe. Chociaż wgłębiając się we wszystkie rady, których udzieliła w swoim krótkim życiu, to o chłopcach też już wiele wiedziała, może, dlatego, że wolała z nimi przebywać. Jakoś tak męski świat bardziej jej odpowiadał. Zawsze była dobrą kumpelą, która miała cechy kobiety, ale zachowywała się jak chłopak. Zakończyła rozmyślania wracając do swojego spławika. Swoją drogą uświadomiła sobie, że właśnie, dlatego lubi chodzić na ryby, bo ten spokój daje możliwość do przemyślenia swoich problemów, albo wręcz przeciwnie do niemyślenia o niczym i relaksu. W pewnej chwili zauważyła, że obydwa spławiki zanurzyły się, potem wyskoczyły w górę i ruszyły w przeciwnych kierunkach. Trąciła Krzyśka wyrywając go z zamyślenia. Oboje działali intuicyjnie jak poprzednio i oboje w jednym czasie wyciągnęli swoje zdobycze, zdjęli je z haczyków i wrzucili do wiadra. Patrzyli jak wszystkie ryby pływają z trudem w niewielkim wiadrze, były dość spore, więc zapełniały je dokładnie.

- No to mamy dobry materiał na ucztę- Krzysiek uśmiechnął się szeroko i wyjął telefon z kieszeni, żeby sprawdzić godzinę- Muszę się już zbierać, bo chcę się jeszcze wykąpać...

- No to chodźmy...

Poskładali wędki i ruszyli w kierunku domu.

- Wiesz, dzięki, że mnie zabrałeś na te ryby...

- Nie ma, za co, polecam się na przyszłość, sam lubię tu przychodzić...

- Dzięki, że pogadałeś ze mną...

- Przecież od tego są przyjaciele... to ja dziękuję, że mnie wysłuchałaś i że mi pomagasz...

- Sam powiedziałeś: "od tego są przyjaciele".

Przeszli przez łąkę i zatrzymali się na chwilę.

- Weź te ryby, twoja babcia zrobi z nich wspaniałą kolację.

- To mam pomysł, przyjdź jutro na tą kolację, bo dziś i tak nie zjem tych ryb będąc u Niny.

- Ok.! ale pod jednym warunkiem!

- Wal!

- Postawisz mi piwo!

- Ok.! - roześmiała się- Krzysiek, a tak w ogóle to mógłbyś dać mi swój numer telefonu? Tak na wszelki wypadek...

- Jakoś nie pomyślałem o tym wcześniej, a ty daj mi swój- wymienili się numerami- to napisz mi jutro smsa, a której ta kolacja.

- Dobra! To na razie i przyjemnej zabawy!

- Dzięki i wzajemnie! - puścił do niej oko i poszedł do domu z wędkami.

Wiktoria zaniosła zdobycz dziadkom, byli pod wrażeniem. Dziadek od razu zabrał ryby, żeby je oczyścić i przygotować do smażenia. A babcia obiecała, że zrobi je na kolację. Wiktoria wyjaśniła, że chciałaby je na jutro, bo przyjdzie Krzysiek, żeby ich spróbować, bo to i jego połowy. Babcia Krysia nie miała nic przeciw temu. Po krótkiej rozmowie z dziadkami Wiktoria zabrała wcześniej przygotowane rzeczy, wyszukała w kuchennej szafce batoniki, które zawsze tam były na wszelki wypadek i poszła do sąsiadów z naprzeciwka.

- Cześć robaczki! - weszła do domu tak cicho, ze dzieci jej nie słyszały.

- Ciocia! - krzyknęły jednocześnie.

Były już w piżamach i oglądały bajkę równocześnie jedząc kolację.

- Hej, hej, bez wygłupów, dopatrzcie bajkę i spać.- Nina stanowczo pohamowała dzieci, które rzuciły się na Wiktorię, przytulając się do niej mocno.

- Ale mamo...

- Nic z tego! Nie ma już zabawy, powiedziałam już, co macie robić- nie dała dojść dzieciom do słowa.

- Słuchajcie mamy, a ja obiecuję, że poczytam wam przed snem.

- Dobrze ciociu... - rodzeństwo wróciło przed telewizor.

Wiktoria z Niną poszły zaś do kuchni. Nina zajęła się zmywaniem, a Wiktoria przysiadła na stołku przy kuchennym blacie.

- Ale stanowcza z ciebie mamuśka!

- Nie nabijaj się! Będziesz miała swoje to też nie dasz im sobie wejść na głowę.

- Oj, przecież wiem i za to cię podziwiam! Nie wiem czy ja bym tak potrafiła, mam za miękkie serce.

- A myślisz, że mi to jest łatwo? Ale jakoś daję sobie radę...

- Może ci pomóc?

- W czym? - Wiktoria skinęła w kierunku zlewu- a nie już kończę... nie jesteś głodna? Zostało mi jeszcze trochę zapiekanki.

- Chętnie spróbuję... nie przeszkadzaj sobie, sama sobie nałożę.

- Ok.! tu masz talerz, a w tej szufladzie są sztućce.

Wiktoria wstała i nałożyła na talerz spory kawałek zapiekanki ziemniaczanej zrobionej przez Ninę. Usiadła przy stole i jadła, patrząc na krzątającą się po kuchni przyjaciółkę. Tak bardzo lubiła na nią patrzeć. W jej oczach Nina była przepiękną młodą kobietą, z której emanowała siła i zdecydowanie, okalane nieskazitelnym spokojem. Tyle w życiu przeszła, ale na jej twarzy nie było widać ani jednej rysy zaznaczonej przez los. Tak jakby jej życie było idealne, pozbawione cierpienia. Wiktoria zawsze ją podziwiała. Nina była nie tylko jej przyjaciółką, można by rzec, że siostrą, a wręcz idolką. Doskonale dawała sobie ze wszystkim radę, nic nie mogło stanąć jej na przeszkodzie w osiągnięciu wyznaczonego celu. Nawet w najmniej znaczących czynnościach była perfekcjonistką. A przy tym wszystkim zawsze poruszała się z gracją godną bogini, rozsiewając wokół ciepło bijące z jej oczu, uśmiechu i serca. Aż dziw, że tyle ciepła i dobroci kryło się w tej drobnej blondynce, z włosami do ramion okalającymi twarz. Proste pasma i równo ścięta grzywka doskonale podkreślały jej rysy, nadając im charakteru. Jednocześnie odkrywały i podkreślały duże błękitne oczy, tak wyraziste, że można było się w nich zatopić. W oczach krył się jej cały świat, tam było wyrysowane zarówno jej szczęście jak i cierpienie. Te oczy mówiły wszystko, jednocześnie to kryjąc. Wiktoria próbowała przypomnieć sobie jak się poznały, ale nic nie przychodziło jej do głowy. Może po prostu tak było zawsze. Dzieliło je 10 lat, a zawsze łączyła je szczególna więź i zrozumienie. Mało, kto rozumiał Wiktorię tak jak Nina i odwrotnie. Były jak siostry i nikt nie mógł temu zaprzeczyć. Poza tym nikt by nie powiedział, że dzieli ich aż tak duża różnica wieku, ponieważ Nina wyglądała na mniej lat niż miała w rzeczywistości. Szybka przemiana materii i zamiłowanie do ciągłego ruchu sprawiały, że nawet po ciąży szybko wracała do swojej formy. Wiktoria nie mogła wyjść z podziwu.

- Co się tak na mnie patrzysz? - Nina usiadła naprzeciwko niej skończywszy sprzątanie w kuchni.

- Podziwiam cię... jesteś taka piękna, wspaniała, wręcz idealna...

- Przestań, bo w samo zachwyt wpadnę! Opowiedz mi lepiej o ognisku!

- Skąd wiesz, że była ma ognisku?

- Tutaj wszyscy wszystko wiedzą... - puściła do niej oko.

- No tak... opowiem ci, ale najpierw poczytam dzieciakom, chyba bajka w telewizji już się skończyła. Dzięki za zapiekankę! Pyszna była!

- Nie ma, za co! To idź, tylko na nic im nie pozwalaj!

- Dobrze, mamuśku!

Wstała i poszła do dzieci, a razem z nimi wspięła się po schodach na górę do ich sypialni i pomogła im się wygodnie ułożyć w łóżkach. Następnie zasiadła wygodnie na podłodze przy stoliku, na którym leżały książki.

- Na co macie dziś ochotę? Co my tu mamy? Może być "Szewczyk dratewka"? czy może baśń "O królewnie zaklętej w żabę"?

- O królewnie!

- Nie to już było! O szewczyku!

- Szewczyk też już był...

- Ok.! to mam inny pomysł, poczytamy o smoku wawelskim.

- O tego jeszcze nie było.

- No dobrze, to połóżcie się wygodnie a ja zaczynam czytać- dzieci poprawiły kołdry i skuliły się na łóżkach- Nigdzie chyba ludziom nie żyło się tak dobrze, jak w Krakowie za czasów księcia Kraka. Gród pięknie się rozwijał, co wieczór nad Wisłą tańczono, śpiewano i siadano do suto zastawionych stołów. Wydawało się, że nic nie może zakłócić tego szczęśliwego życia pod panowaniem dobrego i mądrego władcy. A jednak... Pewnego dnia wszystko się zmieniło. W jamie pod zamkiem Kraka, nad samą rzeką zamieszkał potworny smok...

Czytała intonując tak, żeby zaciekawić dzieci. Sama lubiła baśnie, bo przypominały jej dzieciństwo i oczywiście zawsze kończyły się dobrze. Gdy skończyła, zauważyła, że dzieci zapadają już w sen, wiec odłożyła książkę, podeszła do obojga, pocałowała ich w czoła, otuliła kołdrą i cicho zamknęła za sobą drzwi.

W salonie czekała już na nią Nina popijając sok pomarańczowy, dla niej zaś przygotowała kieliszek czerwonego wina.

- O, zapowiada się miły wieczór... - usiadła obok Niny i upiła łyk wina- Skąd wiedziałaś, że lubię słodkie?

- Nie wiedziałam, tylko takie miałam otwarte- uśmiechnęła się i poklepała Wiktorię po kolanie- ale pochwalę się, że to jeszcze z Artura wyrobów.

- No proszę, nie wiedziałam, że wina robi. Muszę przyznać, że bardzo dobre mu wyszło.

- Musisz mu to osobiście powiedzieć, uwielbia być chwalony.

- Jak każdy facet! - roześmiały się jednocześnie.

- A propo facetów... jak tam Krzyś sprawował się na ognisku?

- Jemu też matkujesz? Niesamowita jesteś! Dobrze się sprawował, a jak by miało być?

- Oj przecież wiesz, że nie oto mi chodzi! Jak się czułaś w jego towarzystwie?

- Jak zawsze dobrze, przecież znamy się od wielu lat. Nie wiem, o co ci chodzi...

- Razem się bawiliście? Dobrze tańczy?

- Rozmawialiśmy trochę... a nie wiem jak tańczy, nie miałam okazji sprawdzić, bo zajął się swoją dziewczyną...

- Ma dziewczynę? A myślałam, że między wami coś iskrzy...

- A to, dlatego tak drążysz! Ninka nie baw się w swatkę... nic nas nie łączy prócz przyjaźni i to się nie zmieni. Ma dziewczynę, właściwie to od wczoraj, bo wcześniej robił do niej takie podchody, że nie mógł się zdecydować, żeby powiedzieć jej, co jest na rzeczy. Pchnęłam go trochę do tej dziewczyny i w końcu są razem. Choć nie wiem, co on w niej widzi...

- Czemu? Brzydka jest?

- Nie o to chodzi... jest ładna... ale ma strasznie zaborczy charakter. Nie wiem jak długo Krzysiek to wytrzyma...

- Wiesz... jeśli im się ułoży... to nawet całe życie... miłość nie wybiera... a i mówi się, że przeciwieństwa się przyciągają...

- No tak... zobaczymy...

- Trochę szkoda, że między wami nic nie ma... ładna para by z was była...

- Przestań, nie zaczynaj! Nic z tego nie będzie! Powiedz mi czy u was wszystko ok.? Kiedy Artur wraca?

- Za tydzień... już nie mogę się doczekać, tak bardzo za nim tęsknię i chciałabym przekazać mu już tą wspaniałą nowinę, a nie chce tego robić przez telefon...

- Wytrzymasz!

- Muszę... a poza tym, to jest coraz lepiej. Tak po prostu jakbyśmy z dnia na dzień byli bardziej zakochani w sobie. Nawet się już nie kłócimy, pozostajemy przy krótkiej wymianie zdań i zawsze szybko wyciągamy kompromis...

- Mówiłam ci już, że jesteś idealna? I małżeństwo też masz idealne! To musiało być przeznaczenie!

- Mówiłaś głuptasie! Mamy swoje wady, popełniamy błędy, ale o wszystkim szczerze rozmawiamy i razem rozwiązujemy nasze problemy. A co do przeznaczenia to może i coś w tym jest, bo nie wyobrażam sobie życia z kimś innym.

- Tak sobie myślę, że chyba nie pytałam cię nigdy jak się poznaliście, a tym bardziej jak to się stało, że jesteście razem?

- No chyba nie... ale dziwię się, że nie pamiętasz, bo miałaś w tym swój nie mały udział!

- Ja? Nie pamiętam...

- Przyjeżdżałam tu do wujostwa na wakacje... Jak nie pomagałyśmy w gospodarstwie, to snułyśmy się z Baśką po wiosce i nad rzeką. Czasem też pomagałam Basi zajmować się tobą i twoją kuzynką, jak twoja babcia musiała coś załatwić, czasem zostawałyśmy tylko z tobą lub dołączał do nas Krzyś. Z twoją babcią mieszkał wtedy Paweł, znaczy się twój wujek... a ty byłaś chyba w wieku mojego Kuby, czy coś w tym rodzaju...

- Możliwe, bo gdy miałam jakieś 10 lat to wuj Paweł wyjechał za granicę i tam został...

- No właśnie... A Artur z Pawłem byli dobrymi kumplami, więc często się widywaliśmy. Artur zagadywał do mnie, ale nic więcej. Któregoś dnia Paweł zaprosił Basię na spacer i lody, a ty słysząc to zapytałaś, dlaczego Artur mnie nie zaprosi, przecież mówił, że mu się podobam. Zarumienił się wtedy, ale żeby nie wyjść na głupka zaprosił mnie na te lody i spacer. A potem już tak samo jakoś poszło. Nie był już tak nieśmiały... dałaś mu niezłego kopniaka, a potem sam sobie radził... a resztę znasz...

- To tak jak z Krzyśkiem, to może i im się ułoży... - uśmiechnęła się- zaraz... już mi się przypomina teraz, powiedziałam tak, bo słyszałam jak obydwaj rozmawiali przed waszym przyjściem, a ty kilka dni wcześniej mówiłaś do Basi, że Artur ci się podoba... nie mogłam patrzeć, że wujek się z Basię umawia, a wy nie... a tak na siebie patrzyliście, jak prawdziwi zakochani z jakiegoś filmu... szkoda tylko, że wujkowi Pawłowi z Basią nie wyszło... a co u niej?

- A w tutejszym sklepie pracuje, sama jakoś jest, nie układa jej się za bardzo w miłości, choć sama mówi, że jej facet do szczęścia nie potrzebny. Miała kilku partnerów, ale nic na dłuższą metę. Jeszcze się nie trafił taki, co by ją usidlił. Choć muszę przyznać, że fantastycznie wygląda, nie ma żadnych zobowiązań, to dba o siebie...

- Mówisz, że pracuje w sklepie, a ja jej nie widziałam...

- A no, nie mogłaś jej widzieć, bo urlop wzięła. Fundnęła sobie tygodniowy pobyt w SPA. Takiej to dobrze!

- Też bym tak chciała...

- A co tam u twojego brata?

- Zapracowany... poza tym nic nowego...

- Wybiera się tu?

- Wspominał coś, że w lipcu ma urlop i przyjedzie do dziadków, bo dawno tu nie był i kupił sobie nowy wypasiony rower i nie ma gdzie nim jeździć, więc będzie chciał go wypróbować...

- Mężczyźni i ich zabawki... obejrzymy jakiś film?

- Możemy. A o której dzieciaki rano wstają?

- Tak koło ósmej przeważnie...

- Aha, no to mamy jeszcze trochę czasu, żebyś mogła położyć się o rozsądnej porze i się wyspać.

- Nie przesadzaj...

- Jakbym przesadzała to bym miała doniczki, ziemię i kwiatki, a ja tylko dbam o ciebie i twoje maleństwo. Obiecałam ci przecież, że będę o was dbać!

- Dobrze kwiatuszku. To obejrzyjmy jakiś film i idę spać.

- To rozumiem! A do pogadania zawsze będziemy miały czas. Lubię też tak po prostu z tobą posiedzieć.

- Wiem skarbie i wzajemnie! - Nina przytuliła Wiktorię.

Usiadły wygodnie na kanapie, a Wiktoria wyszukała komedię romantyczną, którą chciała obejrzeć, a przypadkiem zaczynała się właśnie na jednym z kanałów filmowych, jakie były w pakiecie telewizyjnym.

Tak jak planowały, obejrzały film. Powymieniały się chwilę zdaniami na jego temat i poszły spać, bo pomimo zaprzeczeń Nina wyglądała na zmęczoną.

Rankiem dzieci były nieubłagane i z wrzaskiem wskoczyły na śpiącą Wiktorię. Urządziła sobie z nimi poranną bitwę na poduszki, która skończyła się na pomyśle przygotowania dla Niny śniadania. Weszli szybko do kuchni, dzieci przygotowały pieczywo, twarożek i dżem truskawkowy, które Nina tak bardzo lubiła. Wiktoria zaś zaparzyła kawę i ugotowała mleko na kakao. Nina chciała już nakrzyczeć na dzieci, ale gdy weszła do kuchni tylko się uśmiechnęła widząc jak smacznie zajadają.

- To ja też poproszę kakałko...

- Ooo..., dobrze robaczku!

- Jak ja dawno kakaa nie piłam, a skąd wiedziałaś, co mam chęć zjeść na śniadanie?

- To nie ja to dzieciaki!

- Tak? No to zasłużyliście dziś na nagrodę! Pójdziemy dziś nad rzekę.

- Huraaa!!!

- Spokojnie, po obiedzie dopiero. Zbierajcie się to do kościoła pojedziemy na ranną mszę.

- O, to zabiorę się z wami. Ale musimy się pośpieszyć.

Zjedli szybko śniadanie, Nina ubrała dzieci i sama się przygotowała. Wiktoria też szybko się ogarnęła i pojechali do kościoła. Po mszy poszli na lody, a potem wrócili do domu. Wiktoria nie czekała, aż Nina zrobi obiad. Wróciła do siebie, ale obiecała Ninie, że pójdzie z nimi nad rzekę. Z tego względu, że dziadkowie też byli na porannej mszy, Wiktoria szybko zabrała się do przygotowywania obiadu. Po obiedzie zasiadła z babcią przy kawie na tarasie i ucięły sobie krótką pogawędkę. Gdy przyszła Nina z dziećmi była już gotowa do wyjścia z nimi. Wybrali się nad wodę, gdzie Wiktoria zajęła się dziećmi, żeby Nina mogła odpocząć. Bawili się w wodnego berka i w wyścigi pływackie. Zbierali muszelki, co przypomniało Wiktorii o naszyjniku dla Julki. Późnym popołudniem wrócili do domu. Babcia Krysia poczęstowała roześmiane rodzeństwo ciastem, zanim Nina zabrała ich, aby się przebrali. Wiktoria również pochłonęła kilka kawałków ciasta i pomogła babci w przygotowaniu kolacji. Babcia Krysia smażyła rybę, a ona zrobiła sałatkę. Za pozwoleniem babci, stwierdziła, że zjedzą z Krzyśkiem, we dwoje na tarasie, żeby on mógł czuć się swobodnie i żeby mogli pogadać. Jeszcze zanim ryby się usmażyły, wyskoczyła po piwo, żeby nie zawieść kolegi. Po powrocie napisała do niego smsa, że kolacja już czeka. Sama zaś nie musiała na niego długo czekać, bo pomimo tego, że nie odpisał, to zaraz u niej był. Rozsiedli się, tak jak zaplanowała, na tarasie, a babcia Krysia przyniosła im kolację, przy czym podziękowała młodemu sąsiadowi za złowione ryby. Dopiero, gdy na ich talerzach już prawie nic nie było zaczęli rozmawiać.

- A piwo masz? Bo chociaż kolacja świetna, to muszę popić, bo się zapchałem...

- Oczywiście, że mam. Poczekaj, przyniosę, bo się chłodzi.

Weszła do domu i po chwili wróciła z dwiema butelkami piwa.

- Ooo, boskie! Tego mi było trzeba!

- Ja zawsze wiem, co dobre!

- Nie przechwalaj się! Ale muszę przyznać ci rację, idealnie schłodzone!

Napili się i dokończyli jedzenie.

- Jak tam wieczór u Niny?

- Fajnie... pogadałyśmy sobie.

- Swoją drogą, jak to możliwe, że pomimo tak dużej różnicy wieku przyjaźnicie się?

- Normalnie! Rozumiemy się doskonale, a poza tym to nie aż tak duża różnica.

- Niech ci będzie nie wnikam...

- A jak twój wieczór?

- Zabawnie...

- To znaczy?

- Nie no, tak jak mówiłem zabrałem Monikę na to molo i było trochę romantycznie. Wcześniej potańczyliśmy trochę, spotkaliśmy kilkoro znajomych... Był taki moment, że usiedliśmy w samochodzie, bo chciałem jakąś piosenkę Monice pokazać i przyszli do nas Rafał z Ewą. Usiedli na tylnym siedzeniu, a raczej rozłożyli się tam. No i my tak siedzimy i gadamy, no, bo co mieliśmy przy nich robić. A oni sobie nie przeszkadzają i migdalą się... Uwierz mi ciemno dość było, bo ledwo Monikę widziałem. A w pewnym momencie Rafał oderwał się od Ewy i z wielką czułością do niej: "Ale ty masz piękne oczy!". Nie wytrzymałem, Monika chyba też nie, bo wysiedliśmy z samochodu i tak się zaczęliśmy śmiać, że aż mnie kolka złapała. Wróciliśmy na salę, żeby już im nie przeszkadzać i bawiliśmy się chyba do trzeciej, a jak oni się pojawili to zwinęliśmy się do domu...

- Nie no nie wierzę, że z Rafała taki romantyk! - Wiktoria nie mogła pohamować śmiechu

- No widzisz, co ja się z nim mam...

- Wesoło!

- Dziwię się, że ta Ewa taka naiwna jest...

- Nie wyglądała na zbyt rozgarniętą...

- Dobrze, że siedzenia nie poplamił, bo by mu się oberwało...

- Myślisz, że wykorzystał okazję?

- Cholera go wie, on ma różne pomysły. Nie pytałem...

- Spoko. Prędzej czy później sam ci powie.

- Na pewno...

Siedzieli chwilę patrząc przed siebie i popijając piwo.

- Wiesz Wikuś, muszę ci się do czegoś przyznać...

- Do czego? - spojrzała na niego podejrzliwie

- Spokojnie! Nic z tych rzeczy! Cieszę się po prostu, że przyjechałaś i że mam, z kim tak po prostu posiedzieć i pogadać! Jesteś lepsza niż niejeden mój kumpel!

- A skąd ty wiesz, o czym pomyślałam? Mi też z tobą dobrze się gada. Lubię męskie towarzystwo, czasem wolę je niż dziewczyny, jeśli mam, doła...

- Widziałem po oczach! Ty lepiej mnie rozumiesz, niż koledzy lub koleżanki, z którymi się przyjaźniłem. Nie wypytujesz za mocno, nie umoralniasz, nie świntuszysz...

- A mam zacząć? - roześmiała się ponownie

- Nie no tylko nie to!

- Nie zamierzam!

- To jednak przyjaźń damsko- męska może istnieć...

- Od zawsze myślę, że może. Ale przyjaźnić trzeba się z głową, żeby oddzielić tylko przyjaźń od czegoś więcej...

- No właśnie! To wypijmy za to!

Stuknęli się butelkami i napili się po kilka łyków.

- Ładny wieczór...

- No... byłaś nad rzeką?

- Z Niną i dzieciakami...

- Widziałem...

- To, po co pytasz?

- A tak sobie... tak myślałem, że może by tu na naszym kąpielisku imprezę urządzić...

- Niedawno z jednej wróciłeś, a już druga ci się marzy?

- A co mam o robocie myśleć? A jak już to trzeba by było przygotować wcześniej wszystko...

- Nie chce mi się na razie nic wymyślać, ale możemy oboje pomyśleć. Jak już coś wymyślisz to dasz znać, a ja ci pomogę. Ok.?

- Spoko! Nie będę dziś długo siedział, bo wyspać się muszę w końcu... padnięty jestem...

- To idź i się połóż!

- Nie będzie ci przykro, że tak szybko się zwinę?

- Nie! Lepiej będzie jak się wyśpisz!

- Dzięki! To na razie. I dzięki za kolację!

- Jak będziesz łowić ryby to ja będę je przyrządzać!

- Nie ty tylko babcia Krysia! - stanął już na schodach tarasu.

- Ale ja pomagałam!

- Wiem! Też się kładź! Dobranoc!

- Dobranoc!

Patrzyła chwilę, aż zniknął w swoim domu. Posprzątała po kolacji, wykąpała się i położyła na łóżku z książką w rękach. Czytała wyobrażając sobie losy bohaterów, a sen wciągnął ją jeszcze głębiej, bo zaczęła śnić, że jest jedną z bohaterek historii, którą czytała.

Obudziła ją książka spadająca na podłogę. Była ósma rano, chociaż wokół panowała cisza, Wiktorii nie chciało się wstać, żeby sprawdzić, co robią dziadkowie. Było jej gorąco i duszno, pomyślała, że może dziś być burza. Uświadomiła sobie, że nie ma konkretnych planów na dziś. Może w końcu pomyśli o sobie, ale nie najpierw zapyta babcię, czy czegoś nie potrzebuje, a potem się okaże. Jak pomyślała tak zrobiła- zapytała babcię czy jest coś do zrobienia, gdy zaszła po kawę do kuchni. Ku jej zaskoczeniu mogła zrobić sobie wolny dzień tak przy poniedziałku. Do Niny nie miała, co iść, bo Nina miała jechać z dziećmi do miasta i kogoś odwiedzić, a wrócić mają wieczorem. Krzysiek na pewno będzie zajęty, więc nie ma, co liczyć na jego towarzystwo.

Przysiadła na tarasie z kawą i książką, z którą usnęła. Skończyła czytać i zjadła śniadanie. Siedziała na tarasie rozmyślając, co ze sobą począć. Dobrym pomysłem byłby spacer, ale na spacer za wcześnie. Przyjrzała się trawnikowi, trawa była już dość duża i miejscami nie było widać kamieni, którymi były obłożone rabaty. Nie wiele myśląc znalazła dziadka i poprosiła o kosiarkę. Dziadek Staszek wyprowadził na podwórko kosiarkę elektryczną z dość dużym koszem na ściętą trawę. Rozprowadził przedłużacz, a Wiktoria w tym czasie przebrała się w robocze spodenki i koszulkę na ramiączka. Pod spodem miała strój kąpielowy, żeby w razie, czego mogła zdjąć koszulkę i korzystać z dobrodziejstw słońca. Zabrała się do pracy. W niecałe dwie godziny opanowała niesforną trawę, jeżdżąc kosiarką raz przy raz, w tą i powrotem. Kilka razy opróżniła kosz, który ku jej zaskoczeniu dość szybko się zapełniał. Po skończonym koszeniu pomogła dziadkowi zwinąć kable i schować narzędzie swojej pracy. Napiła się wody i pomimo wzmagającego się upału, stwierdziła, że jeszcze przed obiadem pójdzie popływać. Chwyciła ręcznik i ruszyła przez łąkę nad wodę. Gdy dotarła na miejsce z ulgą stwierdziła, że nikogo nie ma na kąpielisku. Popływała przez dłuższą chwilę i ułożyła się na ręczniku, na wyspie i wygrzewała się w słońcu.

Aż podskoczyła, gdy usłyszała dźwięk nadchodzącej wiadomości w jej telefonie. Zdziwiła się, gdy ją odczytała. Paula chciała się z nią spotkać na pogaduchy. W ogóle zapomniała, że miały się umówić. "A jednak nie odpuszczasz..." - przeszło jej przez myśl. Z wielką chęcią odpisałaby, że nie ma czasu, ale i tak wiedziała, że Paula będzie nieugięta i nie odpuści. Nie bardzo wiedziała czy spotkać się z nią dziś, czy innego dnia. Nie miała jednak nic do roboty, więc jeśli pospaceruje z Paulą a nie sama, to nic jej się nie stanie. Odpisała, więc, że mogą spotkać się dziś po południu i iść na spacer. Paula zaś stwierdziła, że jej to pasuje i że będzie czekać o 15: 00 przy sklepie, to najpierw kupią sobie lody. Wiktoria potwierdziła spotkanie. Poleżała jeszcze chwilę na piasku dumając, o czym może rozmawiać z Paulą, ale doszła do wniosku, że nie ma, co się zastanawiać, wyjdzie w praniu. Podniosła się i znów zażyła kąpieli, tym razem krócej. Wyszła z wody, wytarła się z grubsza, owinęła ręcznikiem, wzięła ubrania i ruszyła do domu. Po drodze spotkała Krzyśka, który wracał z pastwiska gdzie przeprowadzał krowy w drugie miejsce pozwalając im przed tym napić się wody.

- No, no...

- Cześć!

- Ubierz się, bo się sępy zlecą!

- Aż tak ze mną źle?

- Chyba tak dobrze! - uśmiechnął się- Znam takich, którzy by się na ciebie rzucili tu i teraz!

- Ale ty taki nie jesteś?!

- No nie...

- Pracowity dzień?

- Trochę... przyzwyczaiłem się już... a ty, co? Leniuchujesz?

- No raczej... kosiłam wcześniej trochę trawę, ale już nie mam, co robić...

- Słyszałem... wymyślisz coś...

- Niestety już wymyśliłam...

- Dlaczego niestety?

- Bo umówiłam się z Paulą...

- Z własnej woli?

- Ona pierwsza się odezwała, to stwierdziłam, że już się z nią spotkam, bo i tak się z tego nie wymigam...

- No tak, to powodzenia! Mam nadzieję, że wytrzymasz!

- Też mam taką nadzieję!

- Trzymaj się...

- Ty też...

Rozeszli się do swoich domów. Wiktoria przebrała się i zjadła obiad. Potem przypomniawszy sobie o naszyjniku dla Julki zasiadła obok cerującej babci na tarasie i zabrała się do żmudnej pracy. Najpierw delikatnie szydłem robiła dziurki w muszelkach. Później ułożyła je tak, aby naszyjnik miał jakiś konkretny wzór. Nawlekła muszle na żyłkę, a jej końce przywiązała do zapięcia. Z pozostałych muszelek utworzyła bransoletkę o podobnym do naszyjnika wzorze. Myśląc, co jeszcze może zrobić dla Julki, przeglądała muszle, które jej zostały. Dwie z nich bardzo jej się spodobały, więc postanowiła zrobić z nich pierścionki. Ponownie wzięła do ręki szydło i zrobiła w muszlach dziurki. Z cienkiego, ale sztywnego drutu skręciła pętelkę i przymocowała ją do jednej z muszelek. W ten sposób powstał jeden pierścionek, który można było regulować. Z drugą muszlą postąpiła tak samo. W krótkim czasie uzyskała cały komplet biżuterii dla małej dziewczynki. Do ukończenia dzieła pozostało jeszcze stworzenie opakowania. Poprosiła babcię o jakieś nie za duże pudełko i ścinki materiałów. Babcia przyniosła jej pudełko po czekoladkach i kilka kolorowych szmatek. Wiktoria sprawnie okleiła pudełko materiałem, tworząc z niego nietypowy wzór, a w środku umieściła muszelkową biżuterię. Żeby nawiązać do muszli, wykleiła z niewielkich muszelek na samym środku wieczka opakowania imię dziewczynki. Tak skończony prezent schowała w pokoju, żeby przy nadarzającej się okazji wręczyć go Julce.

Wychodząc z pokoju z niechęcią zerknęła na zegarek. Musiała się już zbierać, aby nie spóźnić się na umówione spotkanie. Powiedziała babci gdzie się wybiera i ruszyła drogą w kierunku sklepu. Tak jak myślała, Paula już na nią czekała i była wystrojona niemalże tak jak na ognisku, tyle, że zamiast spódniczki miała krótkie spodenki. Stała rozmawiając z jakimś chłopakiem opartym o rower. Już z daleka widać było, że kokietuje tego chłopca. Wiktoria dopiero, gdy była już blisko nich zorientowała się, że Paula rozmawia z Kacprem, a jemu jej kokieteria pochlebia. Przypominali dwoje puszących się przed sobą pawi. Aż głupio było im przeszkadzać, ale jeszcze gorzej zawrócić i odejść. Nie miała wyjścia musiała do nich podejść. Gdy stanęła przy nich pochłonięci byli rozmową.

- Cześć wam!

- Cześć! - odpowiedzieli jednocześnie.

- Tak jak już mówiłam świetny masz ten smartfon.- Paula ciągnęła swój wywód- I znasz się na takim sprzęcie, a ja nie mam zielonego pojęcia. A chciałabym kupić sobie netbooka, bo przydałby mi się na studiach, a poza tym taki mały idealnie mieści się w torebce, a nie jak laptop, którego trzeba dźwigać w takiej dużej torbie. Nie lubię tego to nie dla kobiety. Ale nie wiem jak ja sobie poradzę, bo wygląd to nie wszystko, tam trzeba jeszcze jakieś te parametry znać, a ja nic o tym nie wiem. Jeszcze mnie oszukają i wcisną jakiś bubel i co ja wtedy pocznę... - udała zmartwioną i zrobiła minę niewiniątka.

- Ale ja przecież mogę ci pomóc. Poszperam w necie, wyczaję, który najlepszy i za ile stoją na rynku. Jak już będę wiedział dam ci znać i razem możemy wybrać się na te zakupy.

- Naprawdę? Był byś tak miły? To wspaniale! Nie wiem jak ci dziękować!

- Spoko! Podziękujesz jak już będziesz miała tego netbooka! To ja się odezwę a teraz spadam, bo mam jeszcze coś do załatwienia.

- Ok.! To będę czekać na telefon! Narazie!

- Nara!

Paula pomachała jeszcze odjeżdżającemu Kacprowi, a jej uśmiech z niewinnego zmienił się w pełen chytrości.

- Udało ci się! - Wiktoria nie wytrzymała.

- Ale co? - Paula znów udała niewiniątko.

- Nie udawaj! Przecież słyszałam tą nie małą wręcz aluzję! Szybko dał się złapać i osiągnęłaś to, co chciałaś. Niedługo się umówicie i na dodatek będzie myślał, że to jego pomysł...

- Widzisz kochana trzeba wiedzieć, co działa na facetów! - uśmiechnęła się buntowniczo- Jeśli chcesz nauczę cię, oni są naprawdę prości do rozgryzienia...

- Nie dzięki! Jeśli będzie trzeba sama sobie poradzę, też już wiem, co nieco na temat facetów...

- Ach tak? No to jak chcesz... chodźmy na te lody...

Weszły do sklepu, zrobiły zakupy i już po chwili szły w drugą stronę wsi, żeby najpierw przejść się drogą, a później zawrócić brzegiem rzeki. Z początku nie rozmawiały, widać było, że Paula ma ochotę się pokazać. Każdy przejeżdżający drogą chłopak trąbił na nie, a w tych momentach na twarzy Pauli malowała się satysfakcja. Jedynie mijający ich Krzysiek tylko uśmiechnął się i przewrócił oczami. Zjadły lody i gdy szły dłuższą chwilę, a nikt ich nie mijał, Paula stwierdziła, że czas podjąć rozmowę.

- Jak za dawnych czasów spacerujemy razem! Fajnie! W mieście też tak chodzisz z koleżankami?

- No raczej... jak mam czas...

- No tak, w mieście zawsze jest, co robić, a nie jak tutaj, czasem zwariować można z nudów. Dobrze, że wakacje są to, chociaż się coś dzieje- imprezy itd.

- Ja czasem lubię się ponudzić, tak wiesz, usiąść i pomyśleć...

- A o czym tu myśleć? Trzeba działać, żeby coś osiągnąć i być zadowolonym z życia. Po co się nudzić, za mało mamy czasu na nudę!

- Może i tak,...ale ja i tak lubię pobyć czasem sama ze sobą...

- Dziewczyno i życie ci ucieka! Jesteś młoda wyszalej się! Musisz jakiegoś faceta poderwać! Swoją drogą dziwię ci się, że tak łatwo wypuściłaś Krzyśka z rąk i oddałaś go na tacy tej Monisi. On taki całkiem, całkiem jest, ale trochę za nudny jak dla mnie... Ale pasowalibyście do siebie, moglibyście się razem nudzić.- roześmiała się.

- Daj sobie spokój! To nie realne... czułabym się jakbym popełniała kazirodztwo, on jest dla mnie jak brat. Przyjaźnimy się i nikt i nic tego nie zepsuje!

- Dobra nie unoś się! Ale i tak tego nie rozumiem, jest między wami coś a ty tego nie wykorzystujesz, bez sensu...

- Skończ ten temat, bo zdania nie zmienię! A może ty powiesz mi, dlaczego Kacper?

- Nie wiesz? Przecież to logiczne! Przystojny, fajnie się ubiera, popularny, kasiasty i oblatany! To ktoś, kogo mi potrzeba!

- Czysty układ...

- No może nie do końca... podoba mi się to może coś za iskrzy. Wtedy będzie idealny układ! Taki chłopak a ja obok niego, jako jego ozdoba, albo odwrotnie. To będzie coś!

- Już zakładasz, że będzie?

- Oczywiście! Przecież mam swoje sposoby. Wpadnie jak śliwka w kompot! Zobaczysz!

- A jak wykorzysta cię i puści kantem? Co wtedy?

- Nie ma takiej opcji!

- Przecież znany jest ze skakania z kwiatka na kwiatek, czasem nawet ma kilka naraz...

- Oj naiwna jesteś! On jeszcze nie trafił na tą jedyną idealną! A będę nią ja! Przekonasz się!

- Niech ci będzie! Ale żeby nie było, że cię nie ostrzegałam!

Skręciły z głównej drogi na ścieżkę prowadzącą nad rzekę. Wiktoria wiedziała, że w ten sposób szybko wrócą do domów. Powoli zaczynała ją irytować pewność siebie a zarazem naiwność Pauli, ale pocieszała się, że już niedługo ten spacer się skończy i będzie mogła odetchnąć. Paula przez chwilę odpisywała na smsy, gdy skończyła odezwała się pierwsza.

- Musimy się umówić na taki babski dzień, może jakieś zakupy, może dasz się namówić na paznokcie. - spojrzała zaczepnie na Wiktorię.

- To jakoś się spiszemy jak będziesz miała wolny dzień.- spojrzała na swoje dłonie- a na paznokcie może przydałby się jakiś ładny letni kolor...

- Coś ci znajdę, teraz są modne w jednym kolorze, to ci pomaluję. A może dorzucimy do tego jakąś maseczkę na twarz i dobre wino, było by miło. Pogadam z dziewczynami to tak w kilka będzie zabawniej.

- Na pewno...

- To będziemy w kontakcie. Dam ci znać jak wszystko zorganizuję. O już blisko jest mój dom. Dzięki za spacer. Można by powiedzieć, że skorzystałam z niego podwójnie. Spotkałam się z tobą i poderwałam Kacpra. Widzisz! Mówiłam ci, trzeba działać!

- Faktycznie, niezła jesteś... - "Zapomniałaś tylko dodać, że przy okazji pokazałaś się na wsi i zwróciłaś na siebie uwagę" - dokończyła w myślach

- Wiem!

"A jednak masz jakiś cel w spotykaniu się ze mną" - przeszło przez myśl Wiktorii.

- No to wróciłyśmy...

- To trzymaj się! Odezwę się niedługo! Muszę już zmykać, bo za pół godziny mam klientkę na paznokcie. Do zobaczenia!

- Pa!

Rozeszły się i Wiktoria ruszyła dalej do swojego domu. Miała jeszcze dużo wolnego czasu, więc skręciła miedzy drzewa i w mgnieniu oka znalazła się nad rzeką. Zauważyła duży kamień leżący na granicy pasma drzew z piaszczystym brzegiem rzeki i rozsiadła się na nim wygodnie. Obserwując w ciszy rozciągający się przed nią krajobraz chciała go niemal wchłonąć w siebie. To był jej oddech od ludzi. Obcowanie z naturą zawsze koiło jej nerwy i rozedrgane myśli. Nie była zła, ale poirytowana i zmęczona rozmową. Potrzebowała chwili spokoju, chwili tylko dla siebie.

"I oto właśnie mi chodziło. Tak lubię nudzić się najbardziej, no może jakaś książka by się przydała, ale ten widok mi wystarczy. Jak można być tak pustym i zadufanym w sobie, nie dostrzegać tego piękna, które nas otacza. Przecież to przestępstwo, za to powinni karać... ile można oglądać się za sławą i pieniędzmi, jeśli tyle skarbów mamy wokół siebie. Nie rozumiem... świat jest pokręcony... Wszyscy gdzieś gnają, gonią za czymś... no właśnie, za czym? Za marzeniami? Może... albo za tym żeby być jak inni... albo żeby być lepszym od innych... ale, po co? Nie lepiej być sobą... och! - westchnęła głęboko- Trzeba nauczyć się z nimi żyć."

Obserwowała fruwające ptaki, ryby wyskakujące z wody, łódkę płynącą gdzieś w oddali. Drzewa, które poruszały się delikatnie na wietrze współgrając z tatarakiem chylącym się w tym samym kierunku. Natura zdawała się żyć własnym życiem. Wiktorii przypomniało się, że właściwie miała pomyśleć nad swoim dalszym życiem. Postanowiła, że jutro sprawdzi czy nie ma wyników rekrutacji na uczelnię. Może poszuka jakiejś drobnej pracy, a jak nic nie znajdzie zawsze może pomagać przy żniwach, nie dość, że będzie miała frajdę, to jeszcze trochę zarobi. I wszystko zaczyna się układać.

"Czy czegoś więcej mi trzeba? Związku? Po co? Dobrze jest tak jak jest teraz. Po co to zmieniać? I tak mam dużo problemów... Dobrze, że z Krzyśkiem sobie wszystko wyjaśniliśmy, bo robiło się niezręcznie i szukałabym dziury w całym... A tak wiem, że mam w nim oparcie. I w gruncie rzeczy nie potrzebne mi są takie fałszywe przyjaciółki jak Paula. Chociaż ciekawa jestem czy będzie z tym Kacprem... No i zapowiada się, że szybko się od niej nie uwolnię. Coś się za tym kryje, że taka miła jest. Prędzej czy później sama się wyda. Poczekam, nie ma, co sobie głowy zawracać."

Siedziała tak jeszcze chwilę patrząc na wodę i niebo. Zaniepokoiły ją jednak ciemne chmury zbliżające się coraz bardziej niebezpiecznie szybko. Od czasu do czasu pojawiał się na ich tle błysk, niczym ostrzeżenie. Szybkim krokiem ruszyła w kierunku domu dziadków. A chmury niczym prześladowca podążały za nią krok w krok. Gdy znalazła się już w połowie drogi zerwał się mocny wiatr. Zaczęła biec ile sił w nogach. W ostatniej chwili wpadła na taras. Z zachmurzonego nieba momentalnie lunął ulewisty deszcz, a ze wszystkich stron zaczęły bić pioruny. Wiktoria weszła do domu, poprosiła babcię o kubek herbaty i wciągnęła na siebie cienki sweter, bo przez wiatr i deszcz zrobiło jej się chłodno. Czekając na herbatę wybrała z półki książkę, która mogłaby ją zaciekawić i wziąwszy kubek z gorącym płynem usadowiła się w fotelu żeby poczytać. Przeczytała książkę jednym tchem, nie spostrzegła nawet, kiedy skończyła się burza i kiedy zaczęło robić się ciemno. Odłożyła książkę i rozejrzała się wokoło. Wszędzie panowała względna cisza. Wyszła na taras i usłyszała tylko cykanie świerszczy i rechotanie żab. Wróciła do środka i zajrzała do kuchni. Na stole stała kolacja i leżała mała karteczka, na której babcia Krysia napisała:

"Nie chciałam Ci przeszkadzać Słoneczko, bo chyba podobała Ci się ta książka. Zostawiam Ci kolację na stole. My idziemy już spać. Dobranoc. Babcia"

Wiktoria zerknęła na drzwi sypialni dziadków, spostrzegła delikatne światło, ale nie chciała im przeszkadzać. Zjadła kolację, wzięła szybki prysznic i poszła spać.

Kolejne dwa dni po poniedziałkowej burzy, były pochmurne i deszczowe. Wprawiały wszystkich w melancholijny nastrój. Nikt nie miał ochoty wychodzić z domu.

Wiktoria odpuściła sobie zaglądanie do laptopa, bo pomimo tego, że u dziadków był słaby zasięg Internetu, ale był, to w deszczowy dzień go nie było. Wolała też odwlec tak długo jak to możliwe największą, jak na razie, chwilę stresu, która ją czekała. Tak, więc spędziła czas głównie czytając lub pomagając babci w domu. Raz na chwilę wyskoczyła do Niny, żeby przypilnować dzieci i na tym jej wyjścia się zakończyły. Zadzwoniła też w końcu do rodziców, żeby zapytać, co u nich słychać i zapewnić ich, że ma się dobrze. Z resztą sami nie dzwonili, bo wiedzieli, że u dziadków nic jej się nie stanie. A mieli wiele spraw na głowie, ponieważ oprócz pracy rozpoczęli remont kuchni i łazienki. Uspokoiwszy sumienie Wiktoria oddała się swoim ulubionym zajęciom. Dopiero na trzeci dzień rozpogodziło się, a po deszczu nie było już prawie śladu.

Koło południa przyszedł do Wiktorii sms: "Żyjesz? Nie zalało Cię? Idziemy dziś na piwo?" Czytając to Wiktoria pomyślała, że w końcu ktoś sobie o niej przypomniał. Miała chęć na miłe towarzystwo i poprawę humoru. Stwierdziła jednak, że najpierw musi odważyć się zmierzyć się z własnymi sprawami. Odpisała tylko: "Ok.!Jestem cały czas w domu, to przyjdź po mnie." Nie czekając na natchnienie włączyła laptopa i połączyła się z Internetem. O dziwo załapał. Drżącymi rękami, w oddzielnych kartach, wybrała strony uczelni i zalogowała się. Serce podeszło jej do gardła i było jej gorąco. Odetchnęła głęboko i wszędzie sprawdziła wyniki rekrutacji. Dostała się na każdą uczelnię. Kamień spadł jej z serca, ale nie na tyle nisko, żeby w ogóle nie ciążył. Cieszyła się, że będzie studentką. Tylko, że nie wiedziała, w jakiej dziedzinie. Stanęła przed nielada dylematem. Jej droga podzieliła się na trzy, znalazła się na skrzyżowaniu niewiedząc, w którą ruszyć stronę, gdzie postawić krok. Okazało się, że we wszystkich uczelniach ma jeszcze miesiąc czasu na dostarczenie dokumentów. Wiedziała, że ma wszystko przygotowane, wystarczy tylko dokonać wyboru i potwierdzić go. Wyłączyła laptopa i westchnęła. "Koniec jednego problemu rodzi następny. Ile jeszcze? No nic, pomyślę. Mogłoby się zdarzyć coś, co podsunie mi rozwiązanie." Nie tracąc jednak optymizmu oznajmiła dziadkom wiadomość. Byli szczęśliwi z powodu sukcesu wnuczki i pocieszali ją, że na pewno wybierze to, co dla niej najlepsze.

Nie miała na nic ochoty i nie mogła się na niczym skupić. Szwędała się po domu i po podwórku pomagając przy różnych drobnych pracach. Po głowie chodziło jej tylko jedno pytanie: "co dalej?". Zapomniała nawet o spotkaniu z Krzyśkiem. Grabiła właśnie trawę ściętą przez dziadka i dalej błądziła w myślach, gdy Krzysiek ją wystraszył. Podszedł po cichu i wbił jej palce w boki. Aż podskoczyła nie wiedząc, co się dzieje.

- Cześć pracusiu!

- Musisz mnie tak straszyć?!

- A czego tak się boisz?

- Niczego... zamyśliłam się tylko...

- A o czym tak myślisz?

- Tak naprawdę to nie wiem, co dalej...

- Aha... nic z tego nie rozumiem...

- Wytłumaczę ci przy piwie, może będzie łatwiej...

- Ok.! Co masz zrobić z tą trawą?

- Muszę ją zebrać i zanieść dla króli.

- Pomogę ci...

Uporali się z trawą. Wiktoria poszła się obmyć i przebrać. Dodatkowo szybko przeczesała włosy i związała je luźno na lewym boku. Przeciągnęła rzęsy tuszem, a usta błyszczykiem. Na koniec spryskała lekko szyję perfumami i była gotowa. Krzysiek był w szoku, że nie musiał na nią długo czekać, a wyglądała rewelacyjnie.

Przeszli się do sklepu, Krzysiek kupił piwo i ruszyli w kierunku rzeki, tym razem wybrali niewielkie molo przy drugim końcu wsi. W tym miejscu rzeka dość mocno się rozszerzała tworząc niewielki zalew. Wiedzieli, że mogą tam pojawić się inni ludzie. Ale było jeszcze dość wcześnie, więc mogli spokojnie pogadać. Rozsiedli się wygodnie na pomoście, zdjęli buty i moczyli nogi w wodzie. Zapobiegawczy Krzysiek miał przy sobie niewielką siatkę, do której włożył piwo, zostawiając uprzednio dla nich po jednej butelce. Następnie wrzucił siatkę do wody, zahaczając jeden z brzegów o pomost, żeby nie utonęła z całą zawartością. Otworzył obydwie butelki i podał jedną Wiktorii, która zapatrzyła się w wodę.

- Czemu ty ciągle wyciągasz mnie na piwo?

- Nie podoba ci się to nie będę...

- Nie no, to było pytanie retoryczne. Właściwie to trafiasz w moment, że potrzebuję z kimś pogadać...

- Aha, znaczy się dziś trafiłem, bo ostatnio to ja chciałem pogadać.

- Niech ci będzie... oboje wyczuwamy ten moment...

- No to wal., co cię trapi?

- Tak naprawdę to nic wielkiego. Mam za dużo opcji do wyboru i tyle...

- Nie baw się ze mną w zagadki, tylko mów, co i jak!

- Dostałam się na studia...

- To rewelacja! Gratulacje! To mamy, co opijać!

- No tak... ale problem tkwi w tym, że na wszystkie, na jakie się rejestrowałam i nie wiem, co wybrać...

- To już najmniejszy problem, gorzej by było jakbyś się nie dostała. A jakie masz opcje?

- Cieszę się, że nie jest gorzej. Myślałam nad psychologią, pedagogiką i hotelarstwem.

- Hotelarstwo? A skąd ci się to wzięło?

- Nie wiem... może z tego, że w hotelu pracuje się z ludźmi i oni ciągle się zmieniają, ciągle się coś dzieje. Rozumiesz?

- No... ale jakoś mi to do ciebie nie pasuje... psychologiem to byś mogła być, ale takim od spraw małżeńskich.

- Dlaczego?

- Bo znasz się trochę na tym...

- Bez własnego doświadczenia...

- Ale pewnie masz to, co wy kobiety nazywacie intuicją i to bardzo dobrą, że tak trafiasz w sedno...

- Może...

- Jakoś najbardziej pasuje mi do ciebie ta pedagogika, bo przecież lubisz dzieci i sam widziałem jak panujesz nad dziećmi Niny. A one czasem potrafią dać w kość.

- Tak myślisz?

- No... ale to musi być twój wybór. Przemyśl to dobrze!

- Pomyślę...

- Dobrze, a teraz ciesz się, że w ogóle się dostałaś. A poza tym nie każdy dostaje się na wszystkie wybrane kierunki. Więc wrzucaj na luz i uśmiech proszę!

Wyszczerzyła do niego zęby.

- Normalny, bo do wody cię wrzucę! - udał, że ją spycha z pomostu, a Wiktoria pisnęła i zaczęła się śmiać.- Tak lepiej! I nie martw się już!

- Postaram się... a co u ciebie? Zmieniło się coś?

- Nie, poza tym, że się wynudziłem, bo padało.

- A z Moniką ok.?

- Tak. Nie widziałem się z nią nawet, ale pisaliśmy trochę.

Zapatrzyli się przed siebie i po chwili usłyszeli, że ktoś do nich się zbliża.

- Siema!

- Cześć! - odpowiedzieli równocześnie

- Co wy tu tak randkujecie? Ładnie to tak popijać browca i nie dać znać? Też bym się napił.

- Pogadać nie można? Siadaj, piwo w wodzie, weź sobie...

Kacper przysiadł obok Krzyśka i otworzył sobie piwo.

- To, o czym tak gadacie?

- O życiu...

- Ok. To nie chcę wiedzieć... Wiktoria widziałaś się teraz jakoś z Paulą?

- Od poniedziałku nie. A czemu pytasz?

- A tak sobie. Przyjaźnicie się chyba, co?

- Przyjaźń to za dużo powiedziane. Koleżankujemy się.

- Aha, ok. A mówiła może coś o mnie?

- A to o to chodzi! To trzeba było tak od razu bez podchodów!

- No dobra, już dobra. Mów!

- Coś tam wspominała, ale nie wiem czy mogę...

- Przecież i tak jej nie powiem, że mi coś mówiłaś.

- No dobra, ale jak coś to buzia na kłódkę! - "Znając życie, to właśnie o to jej chodziło, żeby się dowiedział."

- Masz to jak w banku! A więc?

- Podobasz jej się...

- Wiedziałem! I co jeszcze?

- Stwierdziła, że byłaby z was idealna para...

- Już ją mam! Coś jeszcze?

- Konkretnie to nic, co mogłoby cię zainteresować. Ale nie spoczywaj na laurach, musisz się trochę postarać...

- Po co przecież już jest moja!

- Ty tak myślisz... zaskocz ją czymś, postaraj się a wtedy nie odpuści, myślę, że ona nie lubi łatwych zdobyczy i nie da ci się tak łatwo omamić, będzie cię zwodzić...

- Czułem, że dużo nas łączy, ale nie sądziłem, że aż tyle... wygląda na to, że jesteśmy prawie tacy sami...

- Odkrycie...

- Mądrala! A co ty możesz o nas wiedzieć?

- Znam was nie od dziś i widzę, co robicie... Powiedz mi szczerze myślisz o Pauli jak o kolejnej panience do zaliczenia, czy może coś więcej?

- Nie wiem jeszcze... jak ją zaliczę to będzie coś... ale zobaczę jak to się dalej rozwinie... no i czy nie pojawi się jakaś inna ślicznotka na horyzoncie!

- Okropny jesteś!

- Daj spokój jestem za młody na związki, na to przyjdzie czas, a teraz trzeba się bawić, a że lubię kobiety to już nie moja wina, taki już jestem...

- Cały Kacper- kasanowa! - Wiktoria roześmiała się

- Wiadomo! - wtrącił się Krzysiek- Zmieńmy temat, niedługo sobota, jesteśmy w całkiem przyjemnym miejscu, może zaplanujemy imprezę właśnie tu? Nikomu nie będziemy przeszkadzać, a do domu niedaleko i do sklepu, blisko, co wy na to?

- Dobre! To ja skrzyknę ludzi i tak jak zawsze browar we własnym zakresie?

- No tak, tak najwygodniej...

- I jak zwykle ognisko? To pogadam jeszcze z chłopakami żeby jakąś muzę zorganizować, no i trzeba coś do siedzenia wykombinować.

- Spoko, da się załatwić, ściągnę Rafała i coś zrobimy, bo i drzewa trzeba załatwić, to najwyżej spotkamy się dzień wcześniej.

- Znaczy się jutro? - tym razem Wiktorii udało się dojść do głosu- pomogę wam...

- O to dobry pomysł, kobiece spojrzenie się przyda.- Kacper puścił do niej oko

- Goń się!

- Sama sobie pobiegaj!

- Nie mam ochoty!

- Przestańcie już! Jutro przed wieczorem się tu spotykamy i przygotujemy wszystko. Postanowione. A teraz zamknąć jadaczki i pić piwo.

- Tak jest panie kapitanie!

- Jaki ważny!

- Chce się tylko piwa napić w spokoju, a potem iść do domu...

- No tak ryby ci płoszymy!

- Śmieszne, ubawiłem się, naprawdę...

- Dobra dopijam i lecę, bo muszę jutro jeszcze te zakupy z Paulą załatwić i zaprosić ją osobiście na imprezę.- wypił duszkiem resztę piwa, podniósł się i podał rękę Krzyśkowi- Nara!

- Tylko gumki kup!

- Już mam! - nie zważając na kpiny kolegi odszedł pomostem w stronę wsi.

Obydwoje spojrzeli za odchodzącym Kacprem i dopiero, gdy nie mógł już ich usłyszeć odezwał się Krzysiek.

- Ile im dajesz?

- Nie wiem, może miesiąc, zależy jeszcze od tego, kiedy zadeklarują, że są parą...

- Ja myślę, że Kacper wytrzyma tydzień no góra dwa.

- Możliwe... ty go znasz lepiej...

- Ale to może być zabawne, nie pomyślałem nigdy, że oni mogą się zejść, szybciej mogło mi przejść przez myśl, że będą ze sobą rywalizować... a tu proszę, chociaż z drugiej strony swój trafia na swego...

- No właśnie... to czysty układ... jej chodzi o to żeby się pokazać, jemu też, a jak się złączą będą przez jakiś czas na językach, a to im pasuje, więc się nie dziwię.

- Niech robią, co chcą... musimy się zbierać...

- Tak szybko? Masz jakieś plany?

- No umówiłem się z Moniką... nie chce się spóźnić, a jeszcze po drodze bym wpadł do Rafała, żeby się z nim ugadać...

- Ok. To dopijmy i się zwijajmy.

Posiedzieli jeszcze chwilę i wolno spacerując poszli do domu. Wiktoria wykręciła prosto do Niny, żeby zobaczyć, co u niej słychać.

- Cześć Ninka! Sama jesteś? Gdzie dzieciaki?

- U dziadków...

- Ooo... to masz trochę spokoju.

- No, chciałam trochę ogarnąć w domu i odpocząć. Poza tym chciały gdzieś jechać, a że moi rodzice już wrócili i chcieli pobyć trochę z wnukami to dla mnie lepiej.

- A długo ich nie będzie?

- Po niedzieli po nich pojadę.

- To będziesz mogła nacieszyć się mężem. Dobrze to zaplanowałaś, spryciarzu!

- Na wszystko trzeba mieć swoje sposoby- uśmiechnęła się promiennie.- Dobra koniec rozmowy o mnie, co u ciebie?

- Nic takiego...

- Nie? To, co dziś opijałaś? Smutki czy sukces?

- A skąd wiesz, że opijałam coś?

- Czuję kochanie i widzę po twoich oczach.

- Oj to tylko dwa piwa i już widać? - zerknęła w lustro- no może i masz racę.

- Nie krąż tylko mów, co i jak!

- Można powiedzieć, że i smutki i sukces...

- To znaczy?

- Dostałam się na studia...

- Gratulacje! Ale to chyba nie powód żeby się smucić?

- No nie, ale byłam jakaś taka zdołowana, bo odkąd znałam wyniki rekrutacji, to myślałam, co wybrać i tak mi ciężko było, dopiero jak pogadałam z Krzyśkiem to humor mi się poprawił... ale dylemat został...

- Nie martw się wybierzesz to, co dla ciebie najlepsze, może po prostu potrzebujesz trochę więcej czasu...

- Może... zmieńmy temat... a może obejrzymy jakąś komedię?

- Możemy. To wybierz coś a ja zrobię popcorn.

Rozsiadły się wygodnie i obejrzały film. Tak po prostu pobyły ze sobą, pośmiały się ze scen w filmie, niewiele ze sobą rozmawiając. Gdy zrobiło się już późno, Wiktoria wróciła do domu i od razu poszła spać.

Nazajutrz wstała dość wcześnie i pomagała dziadkom. Głownie zajęła się sprzątaniem w domu i upiekła ciasto, ale zdarzyło jej się też pomóc dziadkowi przy zwierzętach. Podczas obiadu, poprzez smsy, umówiła się z Krzyśkiem na popołudnie, żeby przygotować wszystko do ogniska. Nie zdążyła nawet dobrze odpocząć, gdy zadzwonił sąsiad z wiadomością, że już się zbierają. Nie sądziła, że zorganizują się tak wcześnie, ale Krzysiek później musiał objąć obowiązki w gospodarstwie, więc musieli wszystko wcześniej przygotować. Zebrała się i poszła do sąsiadów. Czekała ją niemała niespodzianka, bo Krzysiek z Rafałem przygotowali już trochę drewna i kilka belek na ławki i włożyli wszystko na dwukółkę. Gdy tylko doszła do nich wsiedli razem do ciągnika i pojechali na miejsce ogniska. Pracując na równi z chłopakami, Wiktoria nosiła belki, drewno i kamienie. Nawet Kacper, który na nich czekał, przyznał, że bardzo im się przydała. Ustawili kilka ławek w okręgu, a na środku chłopcy wykopali nie głęboki, ale dość obszerny dołek, który obłożyli kamieniami. W niewielkim oddaleniu również zrobili kilka ławek. A na małym wzniesieniu przygotowali miejsce na sprzęt grający. Na koniec ułożyli drewno w dogodnym miejscu i przyszykowali kije do pieczenia kiełbasy. W kilka godzin uporali się ze wszystkim i byli dumni z wykonanej pracy. Po kilku żartach, zmęczeni, ale zadowoleni wrócili do domów.

Wiktoria miała ochotę tylko na coś do picia i na odpoczynek, z tego względu, że pierwszy jej oczom ukazał się leżak legła na nim i nie szukała już żadnego napoju. Leżała tak chwilę nie mając siły ruszyć ani ręką ani nogą. Przymknęła na chwilę oczy, po kilku sekundach usłyszała kroki, myślała, że to któreś z dziadków, więc nawet się nie poruszyła. Ku jej zdumieniu poczuła jak coś ją gilgocze za uchem. Szybko odwróciła głowę i zerknęła w tym kierunku.

- Michał! A co ty tu robisz? - zerwała się z leżaka i uściskała brata najmocniej jak umiała

- Przyjechałem pouprzykrzać ci trochę wakacje! Cieszysz się!

- No pewnie! Ale mnie zaskoczyłeś, myślałam, że trochę później przyjedziesz.

- A pozmieniało się trochę, bo inni pobrali sobie później urlopy, a mi nie zostało nic innego do wyboru jak początek wakacji i wrzesień. Stwierdziłem, że teraz będzie lepiej, bo we wrześniu to już zimno może być.

- No tak i miałeś rację. W końcu nie będę się nudzić. Przynajmniej jak będzie padać.

- To aż tak tu źle? To ja wracam.

- Nie no nie nudzę się, ale z tobą to zawsze inaczej.

- To może pójdziemy pozwiedzać okolice jeszcze dziś?

- Muszę cię rozczarować, ale nie mam siły- teatralnie opadła na leżak

- A co cię tak wykończyło? Nie mów, że z chłopakami w piłkę grałaś?

- Nie, oni tu już nie grają w nogę, no chyba, że dzieciaki. Jutro jest ognisko i trzeba było przygotować miejsce. Więc trochę pomogłam...

- I harowałaś jak wół? To jak ci, chociaż wody przyniosę.- zniknął na chwilę w domu i pojawił się zaraz z dużą szklanką wody z lodem.- trzymaj!

- Kochany jesteś! - wypiła duszkiem połowę zawartości szklanki.- tego było mi trzeba!

- Polecam się na przyszłość! To powiadasz, że jutro ognisko się szykuje? No to nieźle trafiłem!

- Widzisz!

- Ale dziś wieczorkiem też by się coś przydało.

- Nie wiem czy miałbyś ochotę, ale ja bym z chęcią dotrzymała Ninie towarzystwa, bo sama siedzi, dzieciaki sprzedała rodzicom, a Artur jutro wraca z delegacji.

- Babski wieczór mówisz? Spoko mogę z tobą iść, ale jak już będę miał dość waszego towarzystwa to wracam do dziadków.

- Ok.! nie będziemy cię trzymać siłą.

- No ja myślę. A tak serio to z chęcią Ninę zobaczę. Dobra to ty sobie leż i odpoczywaj a ja pójdę dziadkowi pomóc i przy okazji obejrzę jego dobytek.

Ruszył w podwórko, a Wiktoria przyglądała mu się, potem chwilę się zdrzemnęła. Obudził ją głośny śmiech dziadka, krzyk Michała i przeraźliwy skrzek koguta uciekającego w popłochu po całej zagrodzie. Nie mogąc powstrzymać ciekawości szybko pobiegła sprawdzić, co się dzieje. Gdy tylko ujrzała jak jej brat nieudolnie próbuje złapać wystraszonego koguta przyłączyła się do śmiejącego się dziadka. Zdeterminowany Michał w końcu złapał koguta, który wyrywał się niemiłosiernie. Przyniósł zwierzę do dziadka, który natychmiast mu je odebrał.

- Na obiad to ja sam go zatnę, bo jak tak dalej pójdzie to do jutra będę czekać, żeby go oskubać...

- Bardzo śmieszne! Po prostu wyszedłem z wprawy...

- Wiem ty stworzony jesteś do biura a nie do roli...

- Może i tak...

- Aha, jasne, leniuch i tyle! Nawet siekiery nie utrzyma! Nie to, co ja! - Wiktoria zaczęła żartować z brata

- Żebym ja zaraz ciebie nie podniósł i nie wrzucił do studni! - chwycił ją na ręce i udawał, że spełnia obietnicę

- No dobra już przestań!

- Cofnij to, co powiedziałaś!

- Cofam, tylko mnie puść!

- Ok., Ale idź się umyj, bo capisz!

- Ty też od tego koguta...

- No fakt! Dziadku poradzisz sobie?

- Tak idźcie już stąd.

Gdy weszli do domu Michał chwycił butelkę wody, a Wiktoria wpadła do łazienki żeby wziąć prysznic. Godzinę później oboje szli w kierunku domu Niny. Pierwsza próg przekroczyła Wiktoria i od razu zauważyła, że Nina nie jest sama.

- Cześć kobietki!

- Cześć Wiktoria! - Basia wstała i uściskała Wiktorię

Usłyszawszy to Michał zmieszał się, ale szybko zapanował nad sobą. Wszedł i spojrzał na Ninę i Basię.

- Witam piękne panie. Jakże miło zapowiada się wieczór. Ale ostrzegam jak będę miał dość babskich tematów, zaraz się ulatniam i nie będę wam przeszkadzać.

- Dobrze Michałku.- Nina ucałowała go w policzek- Miło cię widzieć! Dawno Cię tu nie było.

- Zapracowany trochę jestem i ciężko mi się wyrwać.

- Siadaj, czego się napijesz?

- A co proponujesz?

- Hm... piwo, wino, cola, coś ciepłego?

- Ninka jak masz to swoje wino to mu nalej, ja też z chęcią się napiję- Wiktoria przejęła inicjatywę

- Ty pijaku! - Michał uszczypnął siostrę i znów zwrócił się do Niny- Jeśli to wino twojej produkcji to z chęcią skosztuję.

- To ja też poproszę.- odezwała się Basia i zwróciła się do Michała, a Nina wyszła po wino- Wiesz nie poznałabym cię na ulicy, zmieniłeś się...

- No właśnie na pierwszy rzut oka nie wiedziałem czy my się znamy, dopiero jak się przyjrzałem, powiedziałem sobie "Nie bądź głupi przecież znasz tą piękność! Byłeś tylko za młody żeby to dostrzec." Teraz to widzę i nie mogę oderwać wzroku...

- Bo się zarumienię! Bajerant z ciebie...

- Basia on zawsze bajeruje, uważaj na te słodkie słówka, bo za tym zawsze się coś kryje, jako jego siostra wiem coś o tym.

- Nie wtrącaj się podlotku, co ty możesz wiedzieć!

- Więcej niż ci się wydaje!

Nina wróciła do kuchni i widząc sprzeczkę rodzeństwa roześmiała się i zaczęła nalewać wino do kieliszków.

- Widzę, że nic się nie zmieniliście, nadal kłócicie się jak moje dzieciaki.