Rozdział 2
Po przymiarce Eliza odwiozła do domu najpierw Patrycję, potem Sabinę. Oczywiście ta druga upierała się, że to ją trzeba zawieźć w pierwszej kolejności, bo długo nie wytrzyma w towarzystwie tej wrednej feministki (jak w chwilach uniesienia określała Patrycję). Na szczęście w końcu dała się przekonać Elizie, że przecież jadą w tę samą stronę i nie ma sensu, by córka jeździła w kółko po mieście.
- Niech ci będzie - stwierdziła wspaniałomyślnie, po czym zapatrzyła się w okno.
Eliza pojechała więc z atelier prosto na ulicę Podmiejską, gdzie mieściło się nowoczesne osiedle, na którym mieszkała Patrycja. Nie mogła narzekać na nudę, bo po drodze wysłuchała kolejnej wymiany zdań między siostrą a matką, a potem jeszcze kolejnej i kolejnej, przez co miała wrażenie, że lada moment pękną jej bębenki. Sabina z Patrycją najpierw kłóciły się o kolor sukienki - matka stanowczo nie życzyła sobie, żeby świadkowa paradowała w czerni, potem o to, że Patrycja zamierzała iść na ślub i wesele bez partnera. ("Co pomyśli rodzina?! Świadkowa może być starą panną, ale prywatnie. Na imprezach rodzinnych trzeba się z kimś pokazać!"). A na koniec o to, czy Eliza powinna iść do ołtarza w welonie, czy jednak zdecydować się na kwiecisty wianek, zupełnie ignorując fakt, że przyszła panna młoda przebywa w samochodzie razem z nimi i wszystko to słyszy. A w dodatku postanowiła mieć na głowie woalkę.
Atmosfera w samochodzie nie sprzyjała więc koncentracji na jeździe. Oczywiście krzyczała głównie Sabina, a Pati jak zwykle zbywała jej komentarze jakąś pustą frazą albo bąknięciem, ale to nie stopowało zapędów matki, wręcz przeciwnie. Gdy Sabina dostrzegła minę córki, zaczęła roztrząsać swoje dylematy jeszcze głośniej, rzucając się na tylnym siedzeniu jak wściekła osa. W kogo wdało się to dziecko?! Przecież ani nie w nią, ani nie w ojca. Oboje byli ludźmi na poziomie, z klasą i o wyjątkowo spokojnych temperamentach...
Kiedy więc Eliza zaparkowała w końcu przed jednym z białych budynków z równiutkimi, kwadratowymi balkonami, musiała chociaż na chwilę wyjść na zewnątrz, by odpocząć od głosu matki. Podobnie jak Patrycja, odpięła pas i chwyciła za klamkę.
- Chyba nie chcesz mi powiedzieć, że wchodzimy na herbatę. - Sabina spojrzała na nią z wyrzutem.
- Umówiłam się z Pawłem, więc nie dzisiaj. Chcę się tylko pożegnać. Poczekaj tu na mnie, zaraz wracam. - Eliza otworzyła drzwi, ignorując dalsze marudzenie matki. - Przepraszam cię za nią - powiedziała, stając naprzeciwko Patrycji na chodniku.
Wędrujące po niebie słońce oświetlało jej twarz i raziło w oczy.
- Sama wiesz, jaka ona jest.
- Daj spokój, nie pierwszy raz musiałam spędzić popołudnie, słuchając jej gadania. Przywykłam już do tego.
- Na pewno?
- Na pewno.
- Mimo wszystko, gdybym wiedziała, że będzie się tak zachowywała, tobym jej ze sobą nie wzięła. Widziałaś minę Moniki, gdy dywagowała nad rozmiarem sukienki? Myślałam, że spalę się ze wstydu.
- Nie ty jedna.
- Dzięki, że to wszystko znosiłaś.
- W końcu będę druhną, tak? Powinnam się wprawiać przed uczestniczeniem w tym ślubnym szaleństwie, chociaż sama...
- Nie uznaję ślubów - dokończyła za nią Eliza, uśmiechając się przy tym serdecznie. - Tak, wiem. I jeśli o mnie chodzi, naprawdę nie mam nic przeciw temu, żebyś włożyła czarną sukienkę.
- Daj spokój, chciałam tylko dopiec matce. Tak naprawdę oglądałam już kilka kiecek, a jedną nawet przymierzyłam. Masz coś przeciwko ciemnemu granatowi?
Eliza roześmiała się głośno.
- Absolutnie nie.
- To dobrze.
- Jeśli będziesz potrzebowała towarzystwa przy jej wyborze, pamiętaj, że możesz na mnie liczyć.
- To tylko sukienka, a ty masz na głowie cały ślub i jeszcze mamusię z piekła rodem. Nawet nie śmiałabym cię prosić o pomoc.
Eliza już otworzyła usta, by coś odpowiedzieć, gdy do ich uszu dobiegło głośne pukanie. Odruchowo obróciły głowy w kierunku samochodu. To zniecierpliwiona Sabina nie mogła już wytrzymać swojej niedoli i uderzała dłonią w szybę.
- Długo jeszcze? Zaraz się uduszę!
- Lepiej idź, bo jeszcze ci ją wybije. - Patrycja zaśmiała się, po czym zerknęła w stronę drzwi prowadzących na klatkę schodową.
- Tak, chyba powinnam już jechać. Ale może wpadnę do ciebie jutro? - zaproponowała jeszcze Eliza.
- Jasne.
- O której masz ostatnią klientkę?
- Po siedemnastej.
- Idealnie. Przyjadę do ciebie prosto od Niny i pogadamy. - Eliza posłała siostrze krótkie spojrzenie i wsiadła do samochodu.
- W końcu - rzuciła ostro Sabina, kiedy córka zapinała pas. - Ciesz się, że nie zasłabłam z braku tlenu.
- Bardzo się cieszę, mamusiu. - Eliza wysiliła się na uśmiech, po czym w końcu wróciły do domu.
Posiadłość Dudków mieściła się na strzeżonym osiedlu domków jednorodzinnych na obrzeżach miasta. Wszystkie budynki miały jasne elewacje i brązowe, płaskie dachy, a wzdłuż ulicy rozciągały się pasy idealnie przystrzyżonych trawników i stały takie same skrzynki pocztowe, przez co osiedle nabierało osobliwego klimatu. Mieszkanie w tym miejscu było wielkim marzeniem Stefana, męża Sabiny i ojca bliźniaczek, który, gdy tylko rozkręcił własny biznes, natychmiast kupił piętrówkę na końcu drogi, za którą rozciągał się już tylko las. Choć pochodził z Brzózek i wychowywał się w niewielkim mieszkaniu na jednym z blokowisk, od zawsze marzył mu się dom z prawdziwego zdarzenia, położony w spokojnej okolicy i z dużym podwórkiem.
Eliza dojechała do końca drogi, po czym zaparkowała samochód przed domem.
- Nie zaprowadzisz auta do garażu? - zapytała Sabina. - Tyle razy mówiłam ci, byś chociaż wjeżdżała na podwórko. Nie po to kupowaliśmy ci z ojcem samochód, żeby zaraz ktoś go ukradł. Myślałam, że jesteś rozsądniejsza.
- Przecież wiesz, że umówiłam się z Pawłem. Wpadnę tylko się przebrać.
- Zaprosiłabyś go lepiej do nas na kolację, zamiast włóczyć się po mieście.
- Następnym razem tak zrobię. - Eliza spojrzała na matkę, która, tak jak ona, opuściła samochód. Powolnym krokiem ruszyły w stronę domu, obie grzebiąc w torebkach w poszukiwaniu kluczy. Eliza znalazła je pierwsza, więc otworzyła drzwi i weszły na korytarz. Zdjęły buty, po czym przeszły do dużego przedpokoju urządzonego w jasnych barwach, który prowadził do oranżerii, salonu, kuchni albo na piętro.
Eliza z Sabiną niemal w tym samym momencie zdjęły z ramion torebki i odłożyły je na szafkę, nad którą wisiało duże lustro, gdy drzwi za ich plecami znów się otworzyły i do domu wszedł Stefan. Jak zawsze pachniał środkami odkażającymi i miał na sobie białe spodnie, których nie chciało mu się zmienić w pracy.
- Jak dobrze, że jesteś, kochanie. - Dostrzegł najpierw Sabinę, której twarz, na dźwięk tych słów, natychmiast rozjaśnił uśmiech.
- Uwielbiam twoje komplementy. - Zatrzepotała rzęsami niczym nastolatka, podeszła do męża i dała mu czułego całusa.
- Och, tym razem miałem na myśli raczej fakt, że gdyby cię nie było, to musiałbym czekać na ciebie przed domem, bo zapomniałem kluczy, ale oczywiście zawsze miło cię widzieć, kochanie. - Stefan pogłaskał żonę po plecach.
Sabina zacisnęła usta, słysząc te słowa i natychmiast odsunęła się od męża. Posłała mu zabójcze spojrzenie, po czym przeszła do kuchni, udając oburzoną. Za chwilę dobiegły stamtąd hałasy świadczące o tym, że przystąpiła do przygotowania podwieczorku.
- Przejdzie jej - rzuciła do ojca Eliza, patrząc przy tym na jego łagodną twarz, którą zdobiły głębokie zmarszczki. Ostatnio miał trochę stresów w pracy, przez co jakby się postarzał. Choć zawsze wyglądał wyjątkowo młodo jak na swój wiek, teraz nie dało się już ukryć, że jest panem po sześćdziesiątce.
- Zaraz ją udobrucham. - Stefan już tak długo był mężem Sabiny, że doskonale znał różne sztuczki mogące poprawić jej humor i nie przejmował się fanaberiami żony. - Ale powiedz lepiej, jak było na przymiarce. Suknia jest tak piękna jak na zdjęciach? - Zdjął marynarkę, którą w pracy zawsze zamieniał na biały fartuch. Zaraz po studiach otworzył w Brzózkach własny gabinet dentystyczny, który przez wiele lat zdążył się rozrosnąć do sporych rozmiarów centrum stomatologicznego.
- Jeszcze piękniejsza, niż ją zapamiętałam. - Eliza uśmiechnęła się szeroko na wspomnienie połyskujących w świetle diamencików i wspaniałej koronki.
- Nie mogę się doczekać, aż cię w niej zobaczę.
- Nie mów tak, tato, bo jeszcze się wzruszę.
- Naprawdę! - zapewnił żarliwie. - I bardzo żałuję, że ksiądz proboszcz nie zgodził się na to, żebym poprowadził cię do ołtarza, tak jak dzieje się w Ameryce. To taki piękny zwyczaj.
- Mama powiedziała, że jeszcze z nim o tym porozmawia, a wiesz, jaka ona potrafi być przekonująca.
- W takim razie jest jeszcze dla mnie jakaś nadzieja. - Stefan uśmiechnął się lekko.
- Na to wygląda.
- Powiedz jeszcze, jak przeżyła to spotkanie Patrycja. Mama bardzo dawała jej się we znaki?
- Nie bardziej niż zwykle.
- Szkoda mi czasem tej dziewczyny. Ale sama wiesz, jaka jest mama.
- Niestety.
- Będziecie się niedługo widziały?
- Chcę wpaść do Patki jutro po południu.
- Zapytaj ją, czy nie wyskoczy ze starym ojcem na jakiś obiad w weekend. Albo nie, nie pytaj. Sam do niej zadzwonię.
- Wiesz, że jesteś najlepszym tatą na świecie? - Eliza spojrzała na niego z czułością.
- Nie przesadzaj. - Stefan puścił do niej oczko.
Chciała coś odpowiedzieć, ale rozdzwonił się jej telefon.
- To pewnie Paweł. - Zerknęła na Stefana przepraszająco.
- Odbierz, a ja zajrzę do mamy, zanim wytłucze wszystkie naczynia - zażartował ojciec i zostawił ją samą.
Eliza przesunęła więc palcem po ekranie i ruszyła schodami na piętro.
- Cześć, kotku - przywitała się z Pawłem. - Przebiorę się tylko i zaraz do ciebie jadę.
- Ja właśnie w tej sprawie. - W telefonie rozległ się miękki, męski głos.
Eliza uwielbiała się w niego wsłuchiwać. Nic nie działało na nią tak kojąco.
- Co ty na to, żebyśmy trochę zmodyfikowali nasze dzisiejsze plany?
- Och, a ja tak bardzo chciałam się z tobą spotkać... - Posmutniała na myśl, że jednak się nie zobaczą. Po dzisiejszym popołudniu z matką marzyła o chwili odpoczynku.
- Ale przecież ja niczego nie odwołuję.
Na dźwięk tych słów odetchnęła z ulgą.
- Pomyślałem tylko, że zamiast jeść kolację u mnie, moglibyśmy wybrać się do miasta, a potem na spacer do parku Kochanowskiego. Słyszałaś, że jest w nim wysyp krokusów? Pomyślałem, że chciałabyś to zobaczyć.
- Naprawdę? - Eliza pragnęła obejrzeć ten kwiatowy płaszcz już od kilku dni, ale nie mogła znaleźć na to czasu. - Jesteś kochany.
- Cała przyjemność po mojej stronie. Podjadę po ciebie. Powiedz, o której mam być.
- Muszę tylko się przebrać, więc możesz przyjechać nawet za dwadzieścia minut.
- Świetnie, wobec tego wsiadam w samochód i już po ciebie jadę.
- Niczym książę na białym koniu?
- Dla ciebie mogę włożyć nawet smoking.
Eliza nie mogła się nie roześmiać.
- Do zobaczenia wariacie.
- Kocham cię, stokrotko - powiedział jeszcze na pożegnanie Paweł, po czym zakończył połączenie.
Eliza opuściła dłoń z telefonem i weszła do swojego pokoju. Choć miała już dwadzieścia trzy lata, nadal wyglądał, jakby mieszkała w nim mała dziewczynka. Na ścianach królował delikatny cukierkowy róż, w oknach wisiały tiulowe firanki, a nad łóżkiem z białym, metalowym zagłówkiem i masą poduszek wisiał baldachim w różyczki. Pod jedną ze ścian stała rzeźbiona toaletka, o jakiej marzą chyba wszystkie małe dziewczynki, a na podłodze leżał miękki dywan o długim włosiu, na którym uwielbiała się wylegiwać i czytać książki. Miała wtedy idealny widok przez drzwi balkonowe na rozpościerający się dookoła las.
Po przeciwnej stronie pokoju znajdowała się pokaźna biblioteczka, zawierająca mnóstwo książek o miłości, oraz drzwi prowadzące do garderoby rodem z amerykańskich seriali dla nastolatek. Eliza rzuciła telefon na łóżko i skierowała się właśnie w tamtą stronę. Otworzyła drzwi i zapaliła światło, a potem zmieniła sukienkę na białe cygaretki i zwiewną bluzkę. Ponieważ dni były jeszcze chłodne, zamierzała zarzucić na to różowy płaszczyk. Do tego dobrała amarantowe balerinki z kokardką i szalik w podobnym odcieniu. Następnie zbiegła na dół, pożegnała się z rodzicami, po czym wybiegła na podwórko na spotkanie z Pawłem.
Sabina tymczasem dała się przeprosić Stefanowi i siedziała razem z nim na kanapie w oranżerii, popijając zieloną herbatę. Przez starcie z Patrycją nie była w dobrym humorze i nieustannie zastanawiała się, jak może zapobiec zbliżającej się ślubnej katastrofie z udziałem świadkowej odzianej w czerń i panny młodej w za dużej sukience.
- Kochanie, ale może tak naprawdę ta sukienka wcale nie była za duża? - próbował uspokoić ją Stefan, któremu zwierzyła się ze swoich przemyśleń.
- Sugerujesz, że mam problemy ze wzrokiem? - Spojrzała na niego wymownie. - Była za duża, i to o rozmiar. Wisiała jej na brzuchu, jakby... O Boże. - Nagle zastygła z przerażoną miną i zamilkła.
- Kochanie? - zaniepokoił się Stefan. - Coś nie tak?
Sabina wstrzymała oddech. Pokręciła głową z niedowierzaniem, dopiero teraz dopasowując w myślach wszystkie elementy układanki.
- Kochanie? - powtórzył z troską Stefan i dotknął jej ręki.
Popatrzyła na niego przerażona.
- Eliza... - wydusiła, po czym przełknęła ślinę. - O matko, Stefan... Eliza jest w ciąży.