Prolog

Lato tego roku było mor­der­czo upalne. W lipcu Nowy Jork zamie­nił się w łaź­nię parową. Szczę­ścia­rze, któ­rzy mogli sobie pozwo­lić na ucieczkę nad ocean, chro­nili się w swo­ich dom­kach let­ni­sko­wych, popi­jali chłodne drinki i roz­ko­szo­wali się ożyw­czą bryzą, pro­wa­dząc inte­resy przez tele­łą­cze. Inni, uzu­peł­niw­szy zapasy, zamy­kali się w kli­ma­ty­zo­wa­nych domach, niczym oble­gane przez wroga ple­miona.

Nie­stety, więk­szość miesz­kań­ców mia­sta musiała po pro­stu zno­sić upał.

Kiedy wil­got­ność powie­trza osią­gnęła rekor­dową wyso­kość i nic nie zapo­wia­dało rychłej poprawy sytu­acji, nastroje zaczęły się stop­niowo pogar­szać. Dez­odo­ranty już dawno prze­stały się spraw­dzać, a każde, nawet naj­drob­niej­sze nie­po­ro­zu­mie­nie gro­ziło wybu­chem pie­kła. Ludzie z dnia na dzień sta­wali się coraz bar­dziej agre­sywni, nawet ci łagodni i nie­kon­flik­towi wda­wali się w bija­tyki.

Latem 2059 roku wszyst­kie oddziały pogo­to­wia prze­ży­wały praw­dziwe oblę­że­nie. Ci, któ­rzy w zwy­czaj­nych warun­kach pozwo­li­liby sobie co naj­wy­żej na przej­ście przez jezd­nię w nie­do­zwo­lo­nym miej­scu, lądo­wali na poste­run­kach poli­cji, by w obec­no­ści swo­ich adwo­ka­tów tłu­ma­czyć, dla­czego pró­bo­wali udu­sić współ­pra­cow­nika czy wepchnąć nie­zna­jo­mego prze­chod­nia pod koła pędzą­cej tak­sówki.

Zazwy­czaj, kiedy emo­cje sty­gły, nie potra­fili udzie­lić logicz­nej odpo­wie­dzi. Patrzyli przed sie­bie otę­pia­łym wzro­kiem, zdu­mieni i zakło­po­tani, jak gdyby wła­śnie wyszli z głę­bo­kiego transu.

Louie K. Cog­burn dobrze wie­dział, co i dla­czego robi, i miał dokład­nie okre­ślone plany na przy­szłość. Zaj­mo­wał się roz­pro­wa­dza­niem nie­le­gal­nych sub­stan­cji odu­rza­ją­cych, naj­czę­ściej han­dlo­wał Zone­rem i Jaz­zem. Aby zwięk­szyć swoje nie­wiel­kie dochody, Louie mie­szał Zonera z suszoną trawą zebraną w par­kach miej­skich, a do Jazzu dosy­py­wał pro­szek do pie­cze­nia, który kupo­wał w hur­to­wych ilo­ściach. Jego klien­tami były dzie­się­cio- dwu­na­sto­let­nie dzie­ciaki ze śred­nio­za­moż­nych domów, uczące się w oko­licy jego miesz­ka­nia na dol­nym Man­hat­ta­nie.

Dzięki temu oszczę­dzał na cza­sie i nie wyda­wał pie­nię­dzy na dojazd.

Pre­fe­ro­wał klien­telę z klasy śred­niej, bo każdy bie­dak miał dostawcę we wła­snej rodzi­nie, a boga­cze zbyt szybko wyczu­wali trawę i pro­szek do pie­cze­nia. Logika, jaką posłu­gi­wał się Louie, pozwa­lała robić inte­resy wyłącz­nie z jedną grupą wie­kową. On sam czę­sto powta­rzał, że wystar­czy wcią­gnąć w to dzie­ciaki odpo­wied­nio wcze­śnie, by do końca życia pozo­stały jego klien­tami.

Louie nie miał dotych­czas oka­zji się prze­ko­nać, czy jego życiowe motto się spraw­dza, bo żaden z jego klien­tów nie ukoń­czył jesz­cze szkoły.

Mimo to Louie bar­dzo poważ­nie trak­to­wał swoją pracę. Co wie­czór, kiedy jego poten­cjalni klienci odra­biali zada­nia domowe, on także był zajęty. Znał się na tym i sam pro­wa­dził wła­sną małą księgę rachun­kową. Jako księ­gowy, nawet w nie­wiel­kiej fir­mie, zara­białby dużo wię­cej niż na han­dlu nar­ko­ty­kami, uwa­żał jed­nak, że praw­dziwy męż­czy­zna powi­nien pra­co­wać na wła­sne konto.

Ostat­nio coraz czę­ściej się wście­kał. Wystar­czyło, by jego kom­pu­ter z trze­ciej ręki się zawie­sił, a Louie wpa­dał w szał. I ten ból głowy. Upiorny, nie­zno­śny ból głowy, jakiego nie były w sta­nie zła­go­dzić nawet środki, które sam sprze­da­wał.

Przez trzy dni w ogóle nie pra­co­wał. Ból głowy tak się nasi­lił, że prze­sło­nił mu cały świat. Louie zaszył się w swoim dusz­nym miesz­kanku i włą­czył gło­śną muzykę, w nadziei, że w ten spo­sób zagłu­szy potworny szum w gło­wie.

Ktoś mu jesz­cze za to zapłaci, to jedyne, czego był pewien. Ktoś za to zapłaci.

Gospo­darz domu, prze­klęty nie­rób, cią­gle nie napra­wiał kli­ma­ty­za­cji, myślał z rosnącą wście­kło­ścią Louie. Jego zaczer­wie­nione, opuch­nięte oczy ani na chwilę nie prze­sta­wały obser­wo­wać prze­su­wa­ją­cych się po ekra­nie rzę­dów cyfr. Sie­dział w samej bie­liź­nie przed otwar­tym na oścież jedy­nym oknem w kawa­lerce. Nie było wia­tru, powie­trze ani drgnęło, za to z ulicy dobie­gał strasz­liwy zgiełk. Pokrzy­ki­wa­nia kie­row­ców i prze­chod­niów, ryk klak­so­nów, pisk opon, bucze­nie prze­peł­nio­nych auto­bu­sów powietrz­nych.

Pod­gło­śnił wysłu­żony odtwa­rzacz tak, że tra­sh­roc­kowa muzyka zamie­niła się w ścianę hałasu. Odgro­dził się od bólu.

Z nosa sączyła mu się strużka krwi, ale on wcale tego nie zauwa­żył.

Louie K. przy­ło­żył do czoła butelkę z let­nim piwem. Żało­wał, że nie ma mio­ta­cza. Gdyby miał ten pie­przony mio­tacz, wychy­liłby się przez to cho­lerne okno i wysa­dził w powie­trze całą zasraną ulicę.

Jego naj­bar­dziej gwał­tow­nym wyczy­nem, przy­naj­mniej do tej pory, było wyrzu­ce­nie mło­do­cia­nego klienta z samo­chodu. Teraz, kiedy zlany potem sie­dział nad rachun­kami, myśl o śmierci i znisz­cze­niu nie opusz­czała go ani na chwilę, a w jego gło­wie rodziło się sza­leń­stwo.

Twarz miał wosko­wo­bladą, ciemne, skle­jone w wil­gotne strąki włosy opa­dały mu na zapad­nięte policzki. Chude jak patyk ramiona poły­ski­wały od potu.

W uszach nie prze­sta­wało mu dzwo­nić, a brzuch pęcz­niał tak, jakby wypił ocean jakie­goś smaru. Czuł, że przy­czyną jego fatal­nego samo­po­czu­cia jest upał. Cho­roba ozna­czała straty finan­sowe. Powi­nien wziąć pie­nią­dze prze­zna­czone dla gospo­da­rza. Powi­nien to zro­bić.

Ręce drżały mu coraz sil­niej. Wbił wzrok w ekran. Nie mógł prze­stać się weń wpa­try­wać.

Wyobra­ził sobie, jak pod­cho­dzi do okna, wspina się na para­pet, wycho­dzi na zewnątrz, staje na gzym­sie i ude­rza pię­ściami w ścianę gorą­cego powie­trza i hałasu. W ręce trzyma mio­tacz. Krzy­cząc, sieje znisz­cze­nie i śmierć. Krzy­czy, wciąż krzy­czy, aż w końcu spada.

Ląduje na nogach, a potem...

Z zamy­śle­nia wyrwało go wale­nie w drzwi. Zacis-nął zęby i wró­cił do rze­czy­wi­sto­ści.

-?Louie K., ty dupku! Wyłącz tę cho­lerną muzykę!

-?Idź do dia­bła -?mruk­nął pod nosem, się­ga­jąc po kij do base­ballu, z któ­rym zwykł prze­cha­dzać się po parku. W ten spo­sób dawał sygnały poten­cjal­nym klien­tom. -?Idź do dia­bła. Wszy­scy idź­cie do dia­bła.

-?Sły­szysz mnie? Niech cię szlag!

-?Pew­nie, że cię sły­szę. -?Czuł, jak w mózg wbi­jają mu się wiel­kie żela­zne kolce, jak wwier­cają się coraz głę­biej i głę­biej. Musi je natych­miast wyjąć. Krzy­cząc, ude­rzył się z całej siły kijem. W oczach sta­nęły mu łzy, ale nie prze­sta­wał się kato­wać.

-?Suze dzwoni po gliny. Sły­szysz, Louie? Jeśli w tej chwili nie wyłą­czysz tego gówna, Suze wezwie gliny. -?Dla pod­kre­śle­nia każ­dego słowa sąsiad walił pię­ścią w drzwi.

Muzyka, łomo­ta­nie w drzwi, pokrzy­ki­wa­nia, kolce w mózgu, pot zale­wa­jący oczy. Louie się­gnął po kij.

Otwo­rzył drzwi i ude­rzył.

1

Porucz­nik Eve Dal­las w zamy­śle­niu sie­działa przy swoim biurku. Grała na zwłokę i wsty­dziła się tego. Na samą myśl o wło­że­niu ele­ganc­kiej sukni wie­czo­ro­wej i uda­niu się na służ­bową kola­cję, którą jej mąż wyda­wał dla grupy nie­zna­jo­mych, miała ochotę wrzu­cić dzi­waczną toa­letę do nisz­czarki i zamie­nić ją w strzępy.

Dużo cie­kaw­szym miej­scem wyda­wała jej się cen­trala.

Tego popo­łu­dnia zamknęła docho­dze­nie, cze­kało ją więc sporo papier­ko­wej roboty. Czuła, że nie powinna tra­cić czasu. Świad­ko­wie zgod­nie potwier­dzili, że ten sam facet, który wsz­czął prze­py­chanki z dwoj­giem tury­stów z Toledo, wcze­śniej potrą­cił samo­cho­dem sprze­dawcę sojo­wych paró­wek i zbiegł z miej­sca wypadku.

Wszystko, czym zaj­mo­wała się w ciągu kilku ostat­nich dni, miało mniej­szy lub więk­szy zwią­zek z tym jed­nym pro­ble­mem. To mał­żeń­ska awan­tura z tra­gicz­nym zakoń­cze­niem, to uliczna burda z kil­koma ofia­rami śmier­tel­nymi, nawet roz­róba przed budką z lodami dopro­wa­dziła do mor­der­stwa.

Upał odbie­rał ludziom rozum. Zacho­wy­wali się głu­pio i podle, myślała, a to połą­cze­nie pro­wa­dziło do roz­lewu krwi.

Per­spek­tywa wystro­je­nia się w tę prze­klętą suk­nię i zmar­no­wa­nia kilku godzin w jakiejś eks­klu­zyw­nej restau­ra­cji na roz­mo­wach z ludźmi, któ­rych nawet nie znała, spra­wiała, że sama czuła się podle.

To wyłącz­nie jej wina, myślała z nie­chę­cią. Nie trzeba było wycho­dzić za faceta, który jest tak bogaty, że mógłby kupić cały kon­ty­nent.

Roarke lubił takie wie­czory, co ni­gdy nie prze­stało wpra­wiać jej w zdu­mie­nie. W pię­cio­gwiazd­ko­wej restau­ra­cji -?pew­nie i tak do niego nale­żała -?czuł się rów­nie swo­bod­nie jak we wła­snym domu, a kawior jadał z taką samą natu­ral­no­ścią jak domowe bur­gery.

Te rze­czy nie powinny jej już dzi­wić, prze­cież byli mał­żeń­stwem od pra­wie dwóch lat. Zre­zy­gno­wana, wstała od biurka.

-?Pani porucz­nik cią­gle tutaj? -?W drzwiach gabi­netu stała Peabody, jej pod­władna. -?Zda­wało mi się, że miała pani iść na kola­cję do któ­rejś z tych wytwor­nych restau­ra­cji w cen­trum.

-?Jesz­cze zdążę. -?Zer­k­nęła na zega­rek i poczuła lek­kie zawsty­dze­nie. No dobra, tro­chę się spóźni. Ale nie­dużo. -?Wła­śnie zakoń­czy­łam sprawę tego kie­rowcy.

Peabody, która wbrew natu­ral­nemu porząd­kowi rze­czy, zna­ko­mi­cie zno­siła nawet naj­gor­sze upały, spoj­rzała na nią spo­koj­nymi ciem­nymi oczami.

-?Pani porucz­nik, chyba nie pró­buje pani grać na zwłokę?

-?Przy­się­ga­łam, że będę słu­żyć temu mia­stu i zapew­nię opiekę i bez­pie­czeń­stwo jego miesz­kań­com. Jeden z nich wła­śnie został roz­gnie­ciony na Pią­tej Alei niczym robak. Uwa­żam, że zasłu­żył na to, bym mu poświę­ciła dodat­kowe trzy­dzie­ści minut mojego cen­nego czasu.

-?To praw­dziwy kosz­mar, kiedy czło­wieka zmu­szają do wło­że­nia pięk­nej sukni, obsy­pują bry­lan­tami, czy czym tam panią obsy­pali, każą pić szam­pana i jeść homara. I to w towa­rzy­stwie naj­przy­stoj­niej­szego męż­czy­zny na pla­ne­cie, a pew­nie i poza nią. Nie wiem, jak pani znosi taki stres. Współ­czuję.

-?Zamknij się, Peabody.

-?Ja to co innego, mogę sobie przez cały wie­czór sie­dzieć z McNa­bem w cia­snej piz­ze­rii naprze­ciwko poste­runku. Podzie­limy się por­cją, a potem rachun­kiem. -?Peabody potrzą­sała głową. Kosmyk ciem­nych wło­sów, który wymknął się spod jej czapki, koły­sał się ryt­micz­nie. -?Nawet pani nie wie, jak okrop­nie się czuję, wie­dząc o tym.

-?Peabody, szu­kasz kło­po­tów?

-?Nie, pani porucz­nik. -?Peabody zro­biła naj­nie­win­niej­szą minę, na jaką było ją stać. -?Po pro­stu pró­buję oka­zać współ­czu­cie w tych trud­nych chwi­lach.

-?Poca­łuj mnie w dupę. -?Eve, roz­darta mię­dzy weso­ło­ścią a roz­draż­nie­niem, zaczęła się powoli zbie­rać do wyj­ścia, kiedy ode­zwał się dzwo­nek łącza.

-?Mam powie­dzieć, że pani wyszła?

-?Zdaje się, że kaza­łam ci się zamknąć. -?Eve pode­szła do biurka i ode­brała. -?Wydział zabójstw. Dal­las.

-?Pani porucz­nik. -?Na ekra­nie poja­wiła się zna­joma twarz Troya Tru­ehe­arta. Eve jesz­cze ni­gdy nie widziała go tak spię­tego.

-?Tru­ehe­art.

-?Pani porucz­nik -?powtó­rzył, po czym gło­śno prze­łknął ślinę. -?Mia­łem wypa­dek. W odpo­wie­dzi na... o rany, zabi­łem go.

-?Ofi­ce­rze -?Eve, nie prze­ry­wa­jąc roz­mowy, zlo­ka­li­zo­wała go na ekra­nie. -?Tru­ehe­art, jesteś na służ­bie?

-?Nie, pani porucz­nik. Tak jest, pani porucz­nik. Sam nie wiem.

-?Weź się w garść -?rzu­ciła ostro. Auto­ma­tycz­nie pod­niósł głowę. - Cze­kam na raport.

-?Tak jest. Po skoń­cze­niu służby wra­ca­łem pie­szo do domu, kiedy usły­sza­łem kobietę wzy­wa­jącą przez okno pomocy. Zare­ago­wa­łem natych­miast. Na czwar­tym pię­trze budynku męż­czy­zna uzbro­jony w kij base­bal­lowy ata­ko­wał jakąś kobietę. Na pod­ło­dze w przed­po­koju leżał męż­czy­zna, cywil. Był nie­przy­tomny albo nie żył, mocno krwa­wił. Wsze­dłem do miesz­ka­nia i... pró­bo­wa­łem ich roz­dzie­lić. Pani porucz­nik... ja chcia­łem go powstrzy­mać, on by ją zabił. Kaza­łem mu się pod­dać, ale on zigno­ro­wał moje ostrze­że­nie i rzu­cił się na mnie. Zdą­ży­łem wyjąć broń, żeby go ogłu­szyć. Przy­się­gam, że chcia­łem go tylko obez­wład­nić, ale on nie żyje.

-?Tru­ehe­art, spójrz na mnie. Posłu­chaj. Zabez­piecz budy­nek i powia­dom dys­po­zy­tora o zgo­nie. Powiedz, że zło­ży­łeś mi raport, a ja jestem w dro­dze. Wezwę pogo­to­wie. Rób wszystko zgod­nie z regu­la­mi­nem, Tru­ehe­art. Zro­zu­mia­łeś?

-?Tak jest, pani porucz­nik. Powi­nie­nem był naj­pierw zgło­sić to dys­po­zy­to­rowi. Powi­nie­nem...

-?Trzy­maj się, Tru­ehe­art. Już jadę. Peabody -?dodała, kie­ru­jąc się ku wyj­ściu.

-?Tak jest, pani porucz­nik. Jestem z panią.

Wzdłuż ulicy par­ko­wało kilka radio­wo­zów. Na chod­nik wje­chała karetka pogo­to­wia. Eve pode­szła bli­żej. W tej oko­licy ludzie zwy­kle uni­kali poli­cji. Na widok mun­du­ro­wych więk­szość gapiów roz­pły­nęła się w powie­trzu. Nie­liczni, któ­rzy zostali, musieli się cof­nąć.

Dwaj poli­cjanci pil­nu­jący wej­ścia przyj­rzeli jej się podejrz­li­wie, po czym wymie­nili nie­pewne spoj­rze­nia. Była wyż­sza rangą, mogła ich obu znisz­czyć.

Czuła ich chłód.

-?Gliny nie powinny zawra­cać tyłka innym gli­nom. Robimy, co do nas należy -?mruk­nął jeden z nich.

Zatrzy­mała się i zmie­rzyła go wzro­kiem.

Natych­miast zro­zu­miał, że szczu­pła, wysoka kobieta o brą­zo­wych oczach ma nad nimi wła­dzę. Jej spoj­rze­nie było cał­ko­wi­cie pozba­wione emo­cji. Krót­kie, lekko krę­cone kasz­ta­nowe włosy oka­lały jej pocią­głą twarz. Wydatne wargi zaci­snęły się w wąską linię. W bro­dzie miała maleńki dołe­czek.

Męż­czy­zna czuł, że kur­czy się pod jej spoj­rze­niem.

-?Gliny nie powinny prze­szka­dzać innym gli­nom -?wyce­dziła zimno. - Ofi­ce­rze, ma pan jakiś pro­blem? Niech pan zaczeka, aż zro­bię swoje, potem będzie pan pysko­wał.

Weszła do holu wiel­ko­ści pudełka po butach i od razu skie­ro­wała się ku jedy­nej win­dzie w budynku. Naci­snęła guzik. Fala gorąca, jaka w nią ude­rzyła, nie miała związku z mor­der­czym upa­łem.

-?Cza­sami mam wra­że­nie, że nie­któ­rzy mun­du­rowi naj­chęt­niej prze­gryź­liby mi gar­dło, kiedy oka­zuje się, że jestem wyż­sza stop­niem. Jak to jest?

-?To z ner­wów, pani porucz­nik -?odparła Peabody, kiedy wcho­dziły do windy. -?Mun­du­rowi spoza cen­trali znają i lubią Tru­ehe­arta. Ale testy nie będą dla niego zbyt przy­jemne.

-?Testy ni­gdy nie są przy­jemne. Naj­lep­sze, co możemy dla niego zro­bić, to dzia­łać szybko i nie łamać prawa. I tak już spie­przył sprawę, zawia­da­mia­jąc naj­pierw mnie, a nie dys­po­zy­tora.

-?Będą mu robić przy­kro­ści? To pani ubie­głej zimy zdjęła go z ulicy i wpro­wa­dziła do cen­trali. Wewnętrzni powinni zro­zu­mieć, że...

-?Ci z WW nie są zbyt bystrzy. Miejmy nadzieję, że się w to nie wmie­szają. -?Wyszła z windy i uważ­nie się rozej­rzała.

Na szczę­ście był na tyle roz­sądny, by nie ruszać ciał. Zacho­wał się jak doświad­czony gli­niarz, pomy­ślała z ulgą. Na kory­ta­rzu w kałuży krwi leżeli dwaj męż­czyźni. Jeden z nich odwró­cony był twa­rzą do ziemi. Drugi leżał na ple­cach. Wpa­try­wał się w sufit, a w jego mar­twych oczach dostrze­gła zasko­cze­nie. Zza nie­do­mknię­tych drzwi miesz­ka­nia obok dobie­gało łka­nie. Drzwi naprze­ciwko także były otwarte. W ścia­nie zauwa­żyła kilka świe­żych dziur i wgnie­ceń. Leżące na pod­ło­dze odpry­ski pochło­nęła kałuża krwi. Na zła­ma­nym drągu, który kie­dyś był kijem base­bal­lo­wym, dostrze­gła ślady krwi i strzępy mózgu.

W progu stał wypro­sto­wany i blady jak duch Tru­ehe­art. W jego oczach cią­gle tliło się zdu­mie­nie pomie­szane z szo­kiem.

-?Pani porucz­nik.

-?Tru­ehe­art, weź się w garść. Peabody, nagry­waj. -?Eve przy­kuc­nęła i zaczęła oglą­dać ciała. Zakrwa­wiony męż­czy­zna był duży i umię­śniony. Bar­czy­sty typ, taki co to kiedy go zde­ner­wo­wać, roz­wa­liłby pię­ścią ścianę. Tył jego głowy przy­po­mi­nał roz­gnie­cione cegłą jajko.

Drugi miał na sobie jedy­nie gra­fi­towe szorty. Na chu­dym, kości­stym ciele nie widać było żad­nych ran ani siń­ców, jedy­nie z uszu i noz­drzy sączyły się cien­kie strużki krwi. Żyłki w oczach zupeł­nie mu popę­kały, a białka nabrały czer­wo­nego koloru.

-?Ofi­ce­rze Tru­ehe­art, czy ziden­ty­fi­ko­wano już ciała?

-?Pani porucz­nik, eee... pierw­sza ofiara to Ralph Wooster, zamiesz­kały w apar­ta­men­cie 42E. Ten, któ­rego ja... -?urwał. Eve unio­sła głowę i spoj­rzała mu w oczy.

-?A druga ofiara?

Tru­ehe­art zwil­żył języ­kiem usta.

-?Druga ofiara to Louis K. Cog­burn z miesz­ka­nia 43F.

-?Kto tak roz­pa­cza w 42E?

-?Suzanne Cohen, współ­lo­ka­torka Ral­pha Woostera. To ona wzy­wała pomocy przez okno. Kiedy dotar­łem na miej­sce, Louis Cog­burn gro­ził jej drą­giem czy też kijem base­bal­lo­wym. W tym cza­sie...

Zamilkł, kiedy Eve unio­sła palec.

-?Po wstęp­nych oglę­dzi­nach ciał stwier­dzi­łam, że ofiara to męż­czy­zna rasy mie­sza­nej, lat około trzy­dzie­stu pię­ciu, waga jakieś sto dwa­dzie­ścia kilo­gra­mów, wzrost około metra osiem­dzie­się­ciu cen­ty­me­trów. Widoczne obra­że­nia głowy, twa­rzy i ciała. Naj­praw­do­po­dob­niej rany zadano drew­nia­nym kijem, na któ­rym widać ślady krwi i tkankę mózgową. Druga ofiara to męż­czy­zna po trzy­dzie­stce, rasy kau­ka­skiej, waga sześć­dzie­siąt kilo­gra­mów, metr sie­dem­dzie­siąt pięć cen­ty­me­trów wzro­stu. Ziden­ty­fi­ko­wany jako napast­nik. Przy­czyna śmierci na razie nie­znana. Krwa­wie­nie z nosa i uszu, brak widocz­nych obra­żeń.

Wypro­sto­wała się.

-?Peabody, niech nikt nie dotyka ciał. Sama dokoń­czę bada­nie, ale naj­pierw muszę poroz­ma­wiać z tą Cohen. Ofi­ce­rze Tru­ehe­art, czy pod­czas zaj­ścia uży­wał pan broni?

-?Tak jest, pani porucz­nik, ja...

-?Pro­szę oddać broń ofi­cer Peabody, która ją zabez­pie­czy.

Dwaj mun­du­rowi sto­jący na końcu kory­ta­rza mruk­nęli coś pod nosem, ale nie zwró­ciła na nich uwagi. Patrzyła Tru­ehe­ar­towi w oczy.

-?Nie masz obo­wiązku skła­da­nia broni, bo nie ma tu two­jego adwo­kata. Poproś, niech ci kogoś przy­dzielą. Pro­szę, żebyś oddał broń Peabody, wtedy nie będzie żad­nych wąt­pli­wo­ści co do prze­biegu docho­dze­nia.

Wie­działa, że jej cał­ko­wi­cie zaufał.

-?Tak jest, pani porucz­nik.

Kiedy się­gnął po para­li­za­tor, poło­żyła dłoń na jego ramie­niu.

-?Od kiedy jesteś taki ner­wowy, Tru­ehe­art?

-?Prawe ramię tro­chę mnie boli.

-?Dozna­łeś obra­żeń pod­czas zaj­ścia?

-?Strasz­nie machał tym kijem, więc zanim...

-?Osob­nik, który wywo­łał awan­turę, zaata­ko­wał cię i zra­nił pod­czas wyko­ny­wa­nia obo­wiąz­ków służ­bo­wych? -?Chciała nim potrzą­snąć. -?Dla­czego, u dia­bła, nic nie powie­dzia­łeś?

-?Wszystko stało się tak szybko. Popchnął mnie, zamach­nął się i...

-?Zdej­mij koszulę.

-?Pani porucz­nik?

-?Ścią­gaj koszulę, Tru­ehe­art. Peabody, reje­struj.

Zaru­mie­nił się. Dobry Boże, nie­winny jak dziecko, pomy­ślała Eve. Tru­ehe­art, uni­ka­jąc jej wzroku, roz­piął koszulę. Peabody wstrzy­mała oddech, ale czy to na widok jego nie­za­prze­czal­nie pięk­nej klatki pier­sio­wej, czy raczej opu­chli­zny i ogrom­nego sińca cią­gną­cego się od pra­wego ramie­nia aż po łokieć, Eve nie była pewna.

-?Wygląda na to, że nie­źle obe­rwał, i to kilka razy. Niech obej­rzy to lekarz. Ofi­ce­rze Tru­ehe­art, kiedy następ­nym razem odnie­sie pan w cza­sie służby obra­że­nia, pro­szę powia­do­mić prze­ło­żo­nych. Odsuń­cie się.

W miesz­ka­niu 42E pano­wał straszny bała­gan. Choć naj­wy­raź­niej utrzy­my­wa­nie w domu porządku nie nale­żało do ulu­bio­nych zajęć loka­to­rów, Eve była prze­ko­nana, że war­stwa potłu­czo­nego szkła zale­ga­jąca na pod­ło­dze i plamy krwi na ścia­nach przy­po­mi­na­jące abs­trak­cyjne malo­wi­dła nie sta­no­wiły wystroju wnę­trza. Kobieta nie wyglą­dała lepiej. Na lewym oku miała opa­tru­nek, a nad nim otwartą ranę. Lewa cześć twa­rzy była opuch­nięta i sina.

-?Jest przy­tomna? -?zapy­tała jed­nego z leka­rzy pogo­to­wia Eve.

-?Rozu­mie, co się do niej mówi. Chciała wyjść, ale ją zatrzy­ma­li­śmy, żeby mogła pani z nią zamie­nić słówko. Niech jej pani zbyt długo nie męczy -?pora­dził. -?Musimy ją zabrać do szpi­tala. Ma uszko­dzoną rogówkę, strza­skaną kość policz­kową i zła­maną rękę. Facet nie żało­wał pałki.

-?Daj­cie mi pięć minut. Panno Cohen. -?Eve pode­szła bli­żej i pochy­liła się nad kobietą. -?Jestem porucz­nik Dal­las. Czy może mi pani powie­dzieć, co się stało?

-?On zupeł­nie osza­lał. Myślę, że zabił Ral­pha. Po pro­stu osza­lał.

-?Louis Cog­burn?

-?Tak, Louie K. -?Zamknęła zdrowe oko i wes­tchnęła. -?Ralph się wku­rzył, bo Louie włą­czył muzykę tak gło­śno, że nie sły­sze­li­śmy wła­snych myśli. I ten cho­lerny upał. Ralph chciał po pro­stu w spo­koju wypić piwko. Bo czemu nie? Louie K. prze­waż­nie słu­cha muzyki bar­dzo gło­śno, ale tym razem prze­sa­dził. Zda­wało się, że nam bębenki w uszach pękną. I tak od kilku dni.

Zdrowe oko drgnęło jej ner­wowo.

-?Panno Cohen, a co na to Ralph? -?zachę­cała Eve.

-?Ralph poszedł tam, zapu­kał w drzwi i kazał mu ści­szyć. Nawet nie wiem, kiedy Louie wysko­czył z tym swoim kijem. Wyma­chi­wał nim, wrzesz­czał, wyglą­dał jak sza­le­niec. Polała się krew.

Otwo­rzyła oko.

-?Wystra­szy­łam się, okrop­nie się wystra­szy­łam. Zatrza­snę­łam drzwi i pod­bie­głam do okna, żeby zawo­łać pomoc. Sły­sza­łam, jak wrzesz­czy, jak ude­rza, to był taki tępy odgłos. Sły­sza­łam Ral­pha. Woła­łam o pomoc, a potem on przy­szedł.

-?Kto?

-?Louie K. Ale nie wyglą­dał jak Louie. Był cały we krwi, miał coś strasz­nego w oczach. Pod­szedł do mnie z kijem. Zaczę­łam ucie­kać. Chcia­łam uciec. Ude­rzał, wszystko roz­bi­jał i krzy­czał coś o jakichś kol­cach w gło­wie. Ude­rzył mnie, co było potem, nie wiem. Nie pamię­tam. Obe­rwa­łam po twa­rzy. Pamię­tam tylko, jak lekarz zało­żył mi opa­tru­nek.

-?Czy widziała pani ofi­cera, który zare­ago­wał na pani woła­nie? Roz­ma­wiała z nim pani?

-?Nic nie widzia­łam. Tylko gwiazdy. Ralph nie żyje, prawda? -?Ze zdro­wego oka popły­nęła jedna łza. -?Oni nie chcą mi powie­dzieć, ale ja wiem, że gdyby żył, Louie ni­gdy by tu nie przy­szedł.

-?Nie­stety, tak. Bar­dzo mi przy­kro. Czy mię­dzy Ral­phem a Louiem docho­dziło do nie­po­ro­zu­mień?

-?Cho­dzi pani o to, czy już się kie­dyś pobili? Cza­sami zda­rzało się im pokłó­cić o muzykę, ale prze­waż­nie byli zgodni. Lubili wypić razem kilka piw, zapa­lić Zonera. Louie to spo­kojny facet. Ni­gdy nie było z nim żad­nych pro­ble­mów.

-?Pani porucz­nik -?wtrą­cił się jeden z leka­rzy. -?Musimy natych­miast zawieźć ją do szpi­tala.

-?W porządku. Przy­ślij­cie kogoś, niech obej­rzy mojego ofi­cera. Dostał kilka razy po ramie­niu. -?Eve odsu­nęła się, a po chwili wyszła z pokoju. -?Tru­ehe­art, zło­żysz mi raport. Chcę znać szcze­góły. Opi­szesz wszystko dokład­nie i po kolei.

-?Tak jest, pani porucz­nik. Wysze­dłem z poste­runku o szó­stej trzy­dzie­ści i pie­szo uda­łem się w kie­runku połu­dniowo-wschod­nim.

-?A dokąd sze­dłeś?

Znowu oblał się rumień­cem.

-?Wybie­ra­łem się do domu przy­ja­ciółki, byłem umó­wiony na kola­cję.

-?Mia­łeś randkę?

-?Tak jest, pani porucz­nik. Kiedy mija­łem ten budy­nek, usły­sza­łem woła­nie o pomoc. Pod­nio­słem głowę i zoba­czy­łem w oknie kobietę. Była bar­dzo zde­ner­wo­wana. Wsze­dłem do budynku i ruszy­łem na czwarte pię­tro, skąd docho­dziły odgłosy awan­tury. Kil­koro miesz­kań­ców wyglą­dało przez uchy­lone drzwi na kory­tarz, ale nikt nie wyszedł. Popro­si­łem, żeby ktoś wezwał poli­cję.

-?Sze­dłeś scho­dami czy pod­je­cha­łeś windą? -?Szcze­góły, jak naj­wię­cej szcze­gó­łów. Eve wie­działa, że powinna wycią­gnąć z niego wszystko, co pamię­tał.

-?Scho­dami, pani porucz­nik. Uzna­łem, że tak będzie szyb­ciej. Kiedy dotar­łem na to pię­tro, męż­czy­zna ziden­ty­fi­ko­wany jako Ralph Wooster leżał na pod­ło­dze w kory­ta­rzu mię­dzy miesz­ka­niami 42E i 43F. Nie spraw­dzi­łem, czy ma jakieś obra­że­nia, bo w miesz­ka­niu 42E roz­le­gły się krzyki i brzęk roz­bi­ja­nego szkła. Zare­ago­wa­łem natych­miast. Widzia­łem, jak osob­nik ziden­ty­fi­ko­wany jako Louis K. Cog­burn ata­kuje kobietę kijem base­bal­lo­wym. Na broni...

Prze­rwał i gło­śno prze­łknął ślinę.

-?Na broni zauwa­ży­łem ślady, które wyglą­dały jak krew i szara tkanka. Na pod­ło­dze leżała nie­przy­tomna kobieta. Cog­burn stał nad nią, uniósł kij nad głowę i szy­ko­wał się do ude­rze­nia. Wyją­łem para­li­za­tor, powie­dzia­łem, że jestem poli­cjan­tem, i zażą­da­łem, by napast­nik się pod­dał.

Tru­ehe­art prze­rwał i wytarł dło­nią usta. W jego spoj­rze­niu Eve dostrze­gła bez­rad­ność i bła­ga­nie.

-?Pani porucz­nik, potem wszystko poto­czyło się bar­dzo szybko.

-?Posta­raj się to opo­wie­dzieć.

Tru­ehe­art zamknął oczy. Mię­śnie twa­rzy drgały mu przez chwilę, w końcu pod­niósł głowę i popa­trzył na Eve.

-?Odwró­cił się od kobiety. Wykrzy­ki­wał jakieś bred­nie, coś o kol­cach w gło­wie, o tym, że wybije okno. Potem pod­niósł kij, zda­wało się, że chce znowu ją ude­rzyć. Pod­sze­dłem bli­żej, chcia­łem go powstrzy­mać i wtedy mnie zaata­ko­wał. Zro­bi­łem unik, pró­bo­wa­łem mu ode­brać broń. Tra­fił mnie kilka razy, chyba wtedy zła­mał kij. Stra­ci­łem rów­no­wagę, zato­czy­łem się, potkną­łem się na czymś i upa­dłem na ścianę. Zoba­czy­łem, że do mnie idzie. Krzyk­ną­łem, żeby się zatrzy­mał.

Tru­ehe­art wziął głę­boki wdech, powoli wypu­ścił powie­trze, ale to nic nie pomo­gło, głos cią­gle mu drżał.

-?Przy­jął pozy­cję, jak gdyby chciał jak naj­da­lej wybić piłkę. Odbez­pie­czy­łem broń. Pani porucz­nik, wybra­łem opcję ogłu­sza­nie, widzi pani, para­li­za­tor jest usta­wiony na naj­niż­sze raże­nie...

-?Co dalej?

-?Wrzesz­czał. Jesz­cze ni­gdy nie sły­sza­łem takiego wrza­sku. Darł się, a po chwili zaczął biec. Ruszy­łem za nim, a wtedy on osu­nął się na pod­łogę. Myśla­łem, że go ogłu­szy­łem, tylko go ogłu­szy­łem. Pod­sze­dłem do niego, żeby go zwią­zać, i wtedy zauwa­ży­łem, że nie żyje. Spraw­dzi­łem puls. Naprawdę nie żył. Stra­ci­łem głowę. Pani porucz­nik, cał­kiem stra­ci­łem głowę. Wiem, że to nie­zgodne z pro­ce­durą, że wezwa­łem panią, zamiast powia­do­mić...

-?Nie przej­muj się tym. Ofi­ce­rze, czy użył pan broni w obro­nie życia wła­snego lub osób cywil­nych?

-?Tak jest, pani porucz­nik. Dokład­nie tak było.

-?Czy Louis K. Cog­burn zigno­ro­wał ostrze­że­nia i mimo roz­kazu nie rzu­cił broni i się nie pod­dał?

-?Tak jest, pani porucz­nik.

Eve kiw­nęła na jed­nego z mun­du­ro­wych sto­ją­cych na końcu kory­ta­rza.

-?Pro­szę odpro­wa­dzić ofi­cera Tru­ehe­arta na dół. Wezwa­łam dla niego ambu­lans. Niech zaczeka na leka­rza w któ­rymś radio­wo­zie. Zosta­nie pan z nim, dopóki nie skoń­czę. Tru­ehe­art, zadzwoń po swo­jego adwo­kata.

-?Ale, pani porucz­nik...

-?Radzę ci wezwać adwo­kata -?powtó­rzyła. -?W uzu­peł­nie­niu raportu stwier­dzam, że po pobież­nych oglę­dzi­nach miej­sca prze­stęp­stwa i dowo­dów oraz po prze­słu­cha­niu Suzanne Cohen uznaję zezna­nie ofi­cera Tru­ehe­arta za zado­wa­la­jące. Broń została użyta w obro­nie wła­snej, napast­nik zagra­żał też życiu osób cywil­nych. Na razie to wszystko, co mogę powie­dzieć. Dokład­niej­szy raport złożę po zakoń­cze­niu docho­dze­nia w tej spra­wie. Tru­ehe­art, idź już, odpocz­nij. Wezwij adwo­kata i pozwól leka­rzom się zba­dać.

-?Tak jest, pani porucz­nik. Dzię­kuję, pani porucz­nik.

-?Chodźmy, Tru­ehe­art. -?Mun­du­rowy pokle­pał go po ple­cach.

-?Ofi­ce­rze? Czy któ­ryś z miej­sco­wych poli­cjan­tów zna ofiary?

Mun­du­rowy odwró­cił się i spoj­rzał na Eve.

-?To teren Proc­tora. Moż­liwe, że ich znał.

-?Wezwać go -?powie­działa i weszła do miesz­ka­nia 43F.

-?Jest w szoku -?zauwa­żyła cicho Peabody.

-?Będzie musiał sobie jakoś z tym pora­dzić. -?Eve bacz­nie roz­glą­dała się po pomiesz­cze­niu.

Pokój był nie­chlujny i śmier­dzący. Wszę­dzie walały się nad­psute resztki jedze­nia i brudne ubra­nia. W cia­snej kuchni zmie­ścił się jedy­nie wąski blat, maleńki auto­ku­charz i minia­tu­rowa lodówka. Na bla­cie leżała olbrzy­mia forma do pie­cze­nia cia­sta. Eve unio­sła ze zdzi­wie­niem brwi.

-?No wiesz? Jakoś sobie nie wyobra­żam, żeby nasz Louie K. piekł cia­sto. -?Otwo­rzyła szafkę i zaczęła prze­glą­dać zawar­tość równo usta­wio­nych i szczel­nie zamknię­tych sło­jów. -?Cóż, wygląda na to, że Louie pro­du­ko­wał nie­le­galne sub­stan­cje. Zabawne, w kuchni porzą­dek jak u ciotki Marty, a reszta miesz­ka­nia przy­po­mina chlew.

Rozej­rzała się.

-?Na meblach nie ma śladu kurzu. Co za iro­nia. Kto by pomy­ślał, że facet, który sypiał w śmier­dzą­cej pościeli, odku­rzał miesz­ka­nie.

Otwo­rzyła szafkę.

-?Tu też miał porzą­dek. Ubra­nia są czy­ste, ale widać, że kom­plet­nie nie miał gustu. Spójrz na to okno, Peabody.

-?Tak, pani porucz­nik.

-?Jest czy­ste nie tylko od wewnątrz, ale i z zewnątrz. Umyto je nie­dawno temu. Po co myć okna, skoro po pod­ło­dze roz­rzuca się... co to w ogóle jest... jakąś nie­zi­den­ty­fi­ko­waną żyw­ność?

-?Może sprzą­taczka ma wolny tydzień?

-?Tak, ktoś z pew­no­ścią miał wolny tydzień. Tyle trzeba, żeby zebrać taką kolek­cję brud­nej bie­li­zny. -?Odwró­ciła się w stronę drzwi, kiedy nad­szedł poli­cjant w mun­du­rze.

-?Ofi­cer Proc­tor?

-?Tak jest, pani porucz­nik.

-?Znał pan tych dwóch?

-?Zna­łem Louiego K. -?Proc­tor potrzą­sał głową. -?Jasny gwint... o, prze­pra­szam, pani porucz­nik, nie­zły bur­del. Ten dzie­ciak, Tru­ehe­art, tam na dole, zaraz wyrzyga sobie bebe­chy.

-?Niech się pan nie mar­twi o Tru­ehe­arta i jego bebe­chy. Pan niech się zaj­mie Louiem K. Co pan o nim wie?

Twarz Proc­tora ska­mie­niała.

-?To drobny han­dlarz nie­le­gal­nymi sub­stan­cjami. Sprze­da­wał to swoje gówno uczniom z pobli­skiej szkoły. Na począ­tek dawał im na próbę odro­binę Zonera i małą działkę Jazzu, tak żeby ich zachę­cić. Moim zda­niem, był mało szko­dliwy. Tro­chę sie­dział, ale zwy­kle bar­dzo uwa­żał. Poza tym jesz­cze żaden nie­le­galny nie doro­bił się na han­dlu z dzie­cia­kami.

-?Był agre­sywny?

-?W życiu! To spo­kojny facet. Nie wda­wał się w bójki, trzy­mał gębę na kłódkę. Kiedy kazało mu się spa­dać, bez gada­nia spa­dał. Cza­sami patrzył tak spod łba, jakby chciał się posta­wić, ale ni­gdy się nie odwa­żył.

-?Nie­dawno odwa­żył się roz­wa­lić głowę Ral­phowi Wooste­rowi, pobić kobietę i zaata­ko­wać poli­cjanta.

-?Pew­nie testo­wał wła­sne pro­dukty. To jedyne, co przy­cho­dzi mi do głowy. Nawet na tym ni­gdy go nie przy­ła­pa­li­śmy. Od czasu do czasu przy­pa­lał Zonera, ale był zbyt skąpy, żeby sobie pozwo­lić na coś wię­cej. To mi wygląda na Zeusa. -?Proc­tor wska­zał głową kory­tarz. -?Takim drob­nym face­tom cał­kiem po tym odbija. Nie sły­sza­łem, żeby wcze­śniej tak roz­ra­biał.

-?W porządku, dzię­kuję panu, Proc­tor.

-?Sprze­da­wał dzie­cia­kom nie­le­galne sub­stan­cje. Nie­wielka strata dla ludz­ko­ści.

-?Nie nam to oce­niać. -?Eve zakoń­czyła roz­mowę i odwró­ciła się do niego ple­cami. Pode­szła do biurka i zer­k­nęła na moni­tor kom­pu­tera.

Czy­stość Abso­lutna Osią­gnięta.

-?Co to, u dia­bła, zna­czy? -?mruk­nęła, marsz­cząc czoło. -?Peabody, czy na mie­ście poja­wiło się jakieś nowe gówno? Sły­sza­łaś o nar­ko­tyku nazwie Czy­stość?

-?Nie mam poję­cia.

-?Kom­pu­ter, podaj defi­ni­cję Czy­sto­ści.

Błędna komenda.

Skrzy­wiła się. Wpi­sała swoje nazwi­sko, numer odznaki i hasło dostępu.

-?Podaj defi­ni­cję Czy­sto­ści.

Błędna komenda.

-?Hmmm. Peabody, zdo­bądź listę nie­le­gal­nych sub­stan­cji, tych zna­nych i tych nowych. Kom­pu­ter, zapisz bie­żący doku­ment. Pokaż ostat­nią ope­ra­cję.

Moni­tor przez chwilę migo­tał, po czym na ekra­nie poja­wiła się tabela zawie­ra­jąca szcze­gó­łowy spis inwen­ta­rza, zyski, straty i zako­do­wane dane klien­tów.

-?Z tego, co tu mamy, wynika, że Louie sie­dział przed kom­pu­te­rem i uzu­peł­niał rachunki, kiedy coś go ugry­zło. Wtedy wstał i roz­wa­lił sąsia­dowi głowę.

-?Pani porucz­nik, jest strasz­nie gorąco. -?Peabody zer­k­nęła prze­ło­żo­nej przez ramię. -?Ludzie po pro­stu wariują.

-?Tak, moż­liwe, że i tym razem wła­śnie tak było. Cza­sami wariują. W jego spi­sie nie ma żad­nej wzmianki o Czy­sto­ści.

-?Na liście nie­le­gal­nych sub­stan­cji też niczego takiego nie widzę.

-?To co to, do cho­lery, ma być? I jak on to osią­gnął? -?Eve zro­biła krok w tył. -?Cóż, rzućmy okiem na Louiego K. Zoba­czymy, co nam powie.

2

Powie­dział mniej, niż się spo­dzie­wała.

Jedyne, co udało jej się stwier­dzić za pomocą pod­ręcz­nego zestawu, to fakt, że Louie K. zmarł z przy­czyn neu­ro­lo­gicz­nych. Infor­ma­cja nie była zbyt ści­sła.

Ciało prze­jął koro­ner, który nie­stety miał pierw­szeń­stwo, a to ozna­czało, że przez wzgląd na upały i ogólne let­nie znie­chę­ce­nie do pracy będzie miała szczę­ście, jeśli przy­ślą jej wyniki przed pierw­szymi przy­mroz­kami.

Będzie naci­skać i wydzwa­niać do głów­nego pato­loga.

Tym­cza­sem posta­no­wiła poroz­ma­wiać przez łącze z adwo­ka­tem, któ­rego Tru­ehe­ar­towi przy­dzie­lił wydział, i dowie­dzieć się, czy chło­pak pora­dził sobie z biu­ro­kra­tycz­nymi wymo­gami. Tru­ehe­art był wciąż roz­trzę­siony, więc ode­słała go do domu i pole­ciła, by przy­go­to­wał się do prze­słu­cha­nia.

Wró­ciła do cen­trali, żeby spo­rzą­dzić dokładny raport z wypadku, w wyniku któ­rego dwie osoby ponio­sły śmierć, a jedna doznała bar­dzo poważ­nych obra­żeń.

Choć jej żołą­dek doma­gał się posiłku, Eve dopeł­niła pro­ce­dury i wysłała raport wydzia­łowi wewnętrz­nemu. Kiedy dotarła do domu, było już dawno po kola­cji. W całym domu paliło się świa­tło, miej­ska for­teca Roarke'a jaśniała niczym latar­nia mor­ska w ciemną noc. Na aksa­mit­nej tra­wie kła­dły się ciem­no­zie­lone cie­nie ogrom­nych liścia­stych drzew, prze­ci­na­jąc kręte stru­myki kwia­to­wych raba­tek, które za dnia przy­cią­gały wzrok żywymi kolo­rami.

Dolny Man­hat­tan, gdzie spę­dziła więk­szą cześć wie­czoru, nale­żał do zupeł­nie innego świata niż ten pry­watny raj. Już pra­wie przy­wy­kła do tego cią­głego prze­miesz­cza­nia się mię­dzy świa­tami. Ostat­nio coraz rza­dziej wytrą­cało ją to z rów­no­wagi.

Zapar­ko­wała samo­chód przed kamien­nymi scho­dami i wbie­gła na górę, despe­racko pró­bu­jąc umknąć fali gorąca. Wcale się tak bar­dzo nie spie­szyła.

Ledwo prze­kro­czyła próg, ode­tchnęła czy­stym i chłod­nym powie­trzem, kiedy w holu niczym nie­przy­jemny duch poja­wił się Sum­mer­set, kamer­dy­ner Roarke'a.

-?Tak, spóź­ni­łam się na kola­cję -?powie­działa, zanim męż­czy­zna w ogóle zdą­żył otwo­rzyć usta. -?Wiem, oka­za­łam się bez­na­dziejną żoną, hańbą dla ludz­ko­ści. Nie mam klasy, jestem nie­uprzejma i nie sza­nuję żad­nych świę­to­ści. Powin­nam zostać wygnana nago na ulicę i uka­mie­no­wana za moje grze­chy.

Sum­mer­set uniósł siwą brew.

-?Czy to wszystko?

-?Tak, a przy tym jaka oszczęd­ność czasu. -?Ruszyła scho­dami w górę. - Jest u sie­bie?

-?Wła­śnie wró­cił.

Sum­mer­set skrzy­wił się, nieco zawie­dziony fak­tem, że nie zdą­żył jej skry­ty­ko­wać. Następ­nym razem będzie szyb­szy.

Upew­niw­szy się, że kamer­dy­ner wró­cił, skąd przy­szedł, Eve pode­szła do jed­nego z domo­wych ekra­nów.

-?Gdzie Roarke?

Dobry wie­czór, kocha­nie. Roarke jest w swoim gabi­ne­cie.

-?Liczby. -?Cóż, te kola­cje biz­ne­sowe zawsze się tak koń­czą. Przez uła­mek sekundy miała ochotę iść do sypialni i wziąć szybki prysz­nic. Poczu­cie winy było jed­nak sil­niej­sze. Ruszyła w kie­runku gabi­netu Roarke'a.

Przez otwarte drzwi usły­szała jego głos. Domy­ślała się, że oma­wiał szcze­góły doty­czące któ­rejś z nie­dawno zawar­tych umów, naj­praw­do­po­dob­niej tej, którą sfi­na­li­zo­wał pod­czas dzi­siej­szej kola­cji. To, co mówił, zupeł­nie jej nie inte­re­so­wało.

Jego głos brzmiał jak poezja, potra­fił uwieść nawet kobietę, która ni­gdy nie rozu­miała serca poety. Kiedy sumo­wał kolejne liczby i poda­wał suche fakty, w jego gło­sie roz­brzmie­wała irlandzka muzyka. Paso­wał do pięk­nej cel­tyc­kiej twa­rzy, o wyra­zi­stych rysach i sil­nie zary­so­wa­nych kościach. Błę­kitne oczy i pełne usta z pew­no­ścią były dzie­łem hoj­nego Boga, który, stwa­rza­jąc go, musiał mieć wyjąt­kowo dobry dzień.

Pode­szła bli­żej i zatrzy­mała się w progu. Roarke stał przy oknie i dyk­to­wał notatkę. Zauwa­żyła, że spiął swoje gęste ciemne włosy, które zwy­kle opa­dały mu luźno na ramiona. Wciąż miał na sobie czarny wie­czo­rowy gar­ni­tur. Robił wra­że­nie ele­ganc­kiego czło­wieka inte­resu, nie­prze­rwa­nie odno­szą­cego suk­cesy, świet­nie wykształ­co­nego i oby­tego towa­rzy­sko. Eve wie­działa, że w środku cią­gle jed­nak pozo­stał nie­bez­piecz­nym Cel­tem. Tuż pod gładką powierzch­nią zawsze obecna była ta jego dzi­kość.

I zawsze ją pocią­gała.

Dostrze­gła ją i teraz, kiedy odwró­cił się, choć nie mógł wie­dzieć, że tam stała. Ich oczy się spo­tkały.

-?Pod­pisz Roarke i prze­ślij -?pole­cił. -?Sko­piuj plik Hager­man-Ross. Witam, pani porucz­nik.

-?Cześć. Przy­kro mi z powodu kola­cji.

-?Nie­prawda.

Wsu­nęła ręce do kie­szeni. To śmieszne, ale przez cały czas miała ochotę go objąć.

-?A jed­nak tro­chę mi przy­kro.

Roz­pro­mie­nił się w uśmie­chu.

-?Zapew­niam, że byś się nie nudziła.

-?Pew­nie masz rację. Gdy­bym kie­dy­kol­wiek się nudziła, zapa­dła­bym w śpiączkę. Przy­kro mi, że cię zawio­dłam.

-?Jesz­cze ni­gdy mnie nie zawio­dłaś. -?Pod­szedł do niej, deli­kat­nie ją objął i poca­ło­wał. -?Wiesz, atmos­fera się oży­wia, kiedy prze­pra­szam gości w imie­niu żony, którą wezwały obo­wiązki służ­bowe. Mor­der­stwo to pasjo­nu­jący temat do roz­mowy przy stole. Kto tym razem?

-?Dwóch face­tów w cen­trum. Drobny dealer zatłukł sąsiada kijem base­bal­lo­wym, potem rzu­cił się na kobietę i gli­nia­rza. Glina go uci­szył.

Roarke uniósł brwi. To nie wszystko. W oczach żony dostrzegł nie­po­kój, któ­rego nie tłu­ma­czyła jej chłodna rela­cja.

-?Ale chyba nie to zatrzy­mało cię do tak późna w biu­rze.

-?Tym gliną jest Tru­ehe­art.

-?Ach, tak. -?Poło­żył dłoń na jej ramie­niu. -?Jak sobie z tym radzi?

Otwo­rzyła usta, żeby coś powie­dzieć, ale potrzą­snęła tylko głową i odsu­nęła się od Roarke'a.

-?Bez­na­dziej­nie. Bez-na-dziej-nie.

-?Aż tak źle?

-?Chło­pak cał­kiem się zała­mał.

Roarke pogła­skał gru­bego kota drze­mią­cego na kon­soli, po czym dys­kret­nie zasu­ge­ro­wał Gala­ha­dowi, żeby poszedł spać gdzieś indziej.

-?Nie­któ­rzy gli­nia­rze przez całe życie mają spo­kój, Tru­ehe­art nie odsłu­żył nawet roku, a już musiał zabić czło­wieka. Po czymś takim ludzie się zmie­niają.

-?Ty się zmie­ni­łaś? Po tym, jak pierw­szy raz zabi­łaś czło­wieka pod­czas służby -?dodał. Oboje dobrze wie­dzieli, że zabiła kogoś, jesz­cze zanim wstą­piła do poli­cji.

-?Ze mną było ina­czej. -?Czę­sto zasta­na­wiała się, czy spo­sób, w jaki weszła w doro­słe życie, wpły­nął na jej sto­su­nek do śmierci.

To była oso­bi­sta sprawa. Zimna zemsta.

-?Tru­ehe­art ma dopiero dwa­dzie­ścia dwa lata i jest... czy­sty. -?Ogar­nęło ją przy­gnę­bie­nie i współ­czu­cie. Nie­świa­do­mie przy­kuc­nęła, by podra­pać Gala­hada za uchem. -?Nie zmruży dziś oka. Cią­gle będzie do tego wra­cał. Będzie roz­my­ślał, drę­czył się, gdy­bym zro­bił to i tamto, zamiast... A jutro... -?Na chwilę ukryła twarz w dło­niach, po czym się wypro­sto­wała. - Nie mogę nic zro­bić. Będzie wizja lokalna. Tru­ehe­art musi się pod­dać testom, nic na to nie pora­dzę.

Wie­działa, co to ozna­cza. Cał­ko­wite obna­że­nie, pyta­nia, moni­tory. Tech­nicy pod­łą­czą mu do głowy maszyny i pozba­wią go pry­wat­no­ści. Wedrą się do środka i splą­drują mu duszę.

-?Mar­twisz się, że sobie nie pora­dzi?

Spoj­rzała na niego i wzięła kie­li­szek wina, który dla niej przy­go­to­wał.

-?Jest tward­szy, niż się wydaje, ale cho­ler­nie się boi. Przy­gniata go poczu­cie winy, a to, plus roz­terki, może nega­tyw­nie wpły­nąć na wyniki testów. No a poza tym czeka go docho­dze­nie wewnątrz­wy­dzia­łowe.

-?A to dla­czego?

Usia­dła i głasz­cząc ukła­da­ją­cego się jej na kola­nach kota, wyja­śniła mężowi całą sprawę. Gło­śne opo­wie­dze­nie tej histo­rii pomo­gło jej poskła­dać myśli, zwłasz­cza że słu­chacz rozu­miał, do czego zmie­rzała, i potra­fił sobie wyobra­zić całe zaj­ście, jesz­cze zanim wpro­wa­dziła go w szcze­góły.

-?Nie można zabić czło­wieka za pomocą poli­cyj­nego para­li­za­tora.

-?Tak -?wes­tchnęła Eve. -?Wła­śnie. Musiałby być usta­wiony na pełne raże­nie i przy­tknięty do gar­dła, w miej­scu pulsu. A nawet wtedy jeden wstrząs by nie wystar­czył.

-?Co ozna­cza, że wer­sja Tru­ehe­arta nie trzyma się kupy.

Wie­działa, że ci z WW też to zauważą. Eve jesz­cze raz prze­ana­li­zo­wała całą sytu­ację.

-?Dzia­łał pod przy­mu­sem. Jedna osoba cywilna nie żyła, dru­giej gro­ziło poważne nie­bez­pie­czeń­stwo, on sam został ranny.

-?Czy tak zamie­rzasz grać z WW?

Cóż, Roarke zawsze potra­fił ją roz­gryźć.

-?Mniej wię­cej. -?Nie prze­sta­jąc dra­pać kota, się­gnęła po kie­li­szek z winem i upiła łyk. -?Potrzebne mi wyniki oglę­dzin lekar­skich. I tak nie ma mowy, żeby ktoś mógł zarzu­cić Tru­ehe­ar­towi, że zabił z pre­me­dy­ta­cją. Ow­szem, wpadł w panikę i za to obe­rwie. Zawie­szą go na co naj­mniej trzy­dzie­ści dni. Praw­do­po­dob­nie dosta­nie skie­ro­wa­nie na przy­mu­sową tera­pię. Tu nie mogę mu pomóc. Nie­bez­pie­czeń­stwo polega na tym, że zamiast powia­do­mić dys­po­zy­tora, Tru­ehe­art zadzwo­nił do mnie. Jeśli WW zwie­trzy w tym jakiś pod­stęp, chło­pak będzie skoń­czony.

Roarke usiadł i napił się wina.

-?Może powin­naś poga­dać ze swoim daw­nym kum­plem Webste­rem?

Eve stu­kała pal­cem w opar­cie krze­sła, przy­pa­tru­jąc się w zamy­śle­niu mężowi. Na jego twa­rzy dostrze­gała cień roz­ba­wie­nia. A może to co innego? Ni­gdy nie była pewna.

Tak naprawdę Don Webster nie był jej daw­nym kum­plem. Przez krótki czas, i to wieki temu, był jej kochan­kiem. Z powo­dów, któ­rych tak do końca nie rozu­miała, Webster ni­gdy sobie nie wyba­czył, że po jedy­nej nocy, jaką z nim spę­dziła, wdał się w te bru­talne prze­py­chanki z Roar­kiem.

Nie chciała, żeby jesz­cze raz doszło do cze­goś podob­nego.

-?Uwa­żasz, że byłaby to dobra oka­zja, by znowu roz­wa­lić mu nos?

Roarke wypił łyk wina i uśmiech­nął się.

-?Myślę, że Webster i ja cał­kiem dobrze się rozu­miemy. Nie mogę go winić za to, że podoba mu się moja żona. Prze­cież mnie samemu też się podoba. Webster wie, że jeśli jesz­cze raz dotknie cze­goś, co należy do mnie, poła­mię mu wszyst­kie kości. Taki układ obu nam odpo­wiada.

-?Świet­nie. Dandy -?wyce­dziła przez zęby. -?Prze­szło mu. Tak powie­dział -?dodała. Roarke uśmiech­nął się bez prze­ko­na­nia. -?Wiesz co, mam dziś tyle na gło­wie, że może zro­bimy to innym razem. Chcia­ła­bym zadzwo­nić do komen­danta i nie mogę. Muszę się trzy­mać regu­la­minu. Dzie­ciak się po tym wszyst­kim roz­cho­ro­wał, a ja nie potra­fi­łam mu pomóc.

-?Nic mu nie będzie, mamuśka.

Zmru­żyła oczy.

-?Uwa­żaj -?powie­działa. -?To ja spro­wa­dzi­łam go do wydziału zabójstw. Kilka mie­sięcy temu przeze mnie wylą­do­wał w szpi­talu.

-?Eve.

-?No dobrze. Ale to ja wyzna­czy­łam go do zada­nia, które zakoń­czyło się szpi­ta­lem. A teraz jest podej­rzany o zabój­stwo. Czuję się odpo­wie­dzialna.

-?Tak to widzisz? -?Poło­żył dłoń na jej roz­trzę­sio­nych pal­cach. -?To dzięki temu jesteś tym, kim jesteś. To dla­tego naj­pierw zadzwo­nił do cie­bie. Bał się, prze­żył szok. Ode­bra­nie życia dru­giemu czło­wie­kowi nie powinno być i nie jest czymś powsze­dnim. Czyż nie jest dobrym gliną wła­śnie dla­tego, że coś poczuł?

-?Tak, będę się tego trzy­mać, ale wciąż coś mi tu nie gra. Po pro­stu coś jest nie tak -?powie­działa, wsta­jąc. Kot, obra­żony, że go zigno­ro­wała, wypro­sto­wał ogon i wyszedł. -?Na szyi nie ma żad­nych śla­dów. -?Eve krą­żyła po pokoju. -?Jeśli Tru­ehe­art chciał go ogłu­szyć, na szyi ofiary powinny zostać ślady. Gdzie są?

-?Może użył innej broni, takiej, która zabija?

Pokrę­ciła głową.

-?Nie znam nikogo bar­dziej prze­ciw­nego nosze­niu cze­goś takiego. Jeśli jed­nak się mylę co do Tru­ehe­arta, to gdzie ta broń? Nie miał jej przy sobie. Nie było jej w miesz­ka­niu. Spraw­dzi­li­śmy nawet zsyp. Zadzwo­nił do mnie kilka minut po zaj­ściu. Nie miał czasu, żeby wszystko prze­my­śleć i zatrzeć ślady. Poza tym zasta­nów się, to nie mia­łoby sensu. -?Znów usia­dła na krze­śle. -?Ten Louie K. to jakiś mię­czak. Tak powie­dział poli­cjant, sąsie­dzi, nawet ta kobieta, którą zaata­ko­wał. Żero­wał na uczniach z oko­licz­nych szkół. Ow­szem, ma kar­to­tekę, ale nie ma w niej ani jed­nej wzmianki o prze­mocy. Żad­nych napa­ści, żad­nych bójek. Ni­gdy nie miał broni.

-?A kij base­bal­lowy?

-?Upra­wiał sport. Wyobraź go sobie, jak sie­dzi w samej bie­liź­nie i pro­wa­dzi księ­go­wość. Jest skru­pu­latny i dokładny, ale miesz­ka­nie ma paskudne i brudne. W tym bru­dzie nie ma logiki. W szaf­kach panuje porzą­dek, okna są umyte, ale po pod­ło­dze walają się resztki jedze­nia i śmier­dzące ubra­nia, a w zle­wie czeka stos naczyń. Zupeł­nie jakby był chory i od tygo­dnia nie sprzą­tał.

Popra­wia­jąc włosy, przy­wo­łała w pamięci obraz małego dusz­nego miesz­ka­nia. Wyobra­ziła sobie gospo­da­rza. Zlany potem sie­dział przed moni­to­rem kom­pu­tera, przy otwar­tym oknie.

-?Słu­chał muzyki tak gło­śno, że sąsia­dom pękały bębenki. Twier­dzą, że miał taki zwy­czaj. Ralph z miesz­ka­nia naprze­ciw wku­rza się i wali w drzwi. To też nic nowego. Tylko że tym razem, zamiast ści­szyć muzykę, Louie K. chwyta kij base­bal­lowy i rzuca się na sąsiada, z któ­rym zwy­kle lubił sobie popić. Tłu­cze go na śmierć... Roz­wa­lił mu czaszkę -?dokoń­czyła po chwili. -?Jego twarz wyglą­dała jak gala­reta. Louie K. bił tak mocno, że zła­mał solidny kij. Sąsiad był od niego więk­szy i cięż­szy o prze­szło czter­dzie­ści kilo­gra­mów, a jed­nak nie zadał mu widocz­nych ran.

Eve zaczęła wszystko rozu­mieć. W jej gło­wie poja­wiły się obrazy. Wie­działa, co zaszło. Choć jej przy tym nie było, poznała prze­bieg wypad­ków.

-?Trudno się bić, kiedy mózg wycho­dzi ci uszami -?stwier­dził Roarke.

-?Tak, to utrud­nia sprawę. Louie K. sły­szy krzyk, kop­nia­kiem otwiera drzwi miesz­ka­nia sąsia­dów i ata­kuje kobietę. Wtedy poja­wia się gli­niarz i Louie rzuca się na niego.

-?Upał odbiera ludziom rozum.

-?Moż­liwe. Na pewno wydo­bywa to, co w nich naj­gor­sze. Fra­jer sie­dział w domu i liczył dochody. Uzu­peł­niał rachunki, tak jak co wie­czór o tej porze. Dla­tego coś mi tu nie gra. -?Marsz­cząc czoło, oparła się o biurko Roarke'a. -?Sły­sza­łeś o jakimś nie­le­gal­nym środku o nazwie Czy­stość?

-?Nie.

-?Nikt nie sły­szał. Kiedy weszłam do jego miesz­ka­nia, kom­pu­ter był włą­czony, a na ekra­nie migo­tał napis "Czy­stość Abso­lutna Osią­gnięta". Co to, do dia­bła, jest ta Czy­stość Abso­lutna? I jak on ją osią­gnął?

-?Jeśli to coś nowego, ten pokątny dealer byłby już milio­ne­rem - zauwa­żył Roarke.

-?No wła­śnie, ja też tak pomy­śla­łam. Jego kom­pu­ter tego nie ziden­ty­fi­ko­wał, nawet kiedy poda­łam mój kod dostępu. Pode­sła­łam to elek­tro­nicz­nym. Nie mogę wpro­wa­dzić Feeneya -?roz­my­ślała na głos. -?To ruty­nowe śledz­two. Nie wypada takim dro­bia­zgiem zawra­cać głowy sze­fowi wydziału prze­stępstw elek­tro­nicz­nych.

-?Mogłaś wpro­wa­dzić mnie.

-?Czyżby? I tak byłeś zajęty.

-?Ow­szem, byłem zajęty jedze­niem. Ty chyba nie? Jesteś głodna?

-?Teraz, kiedy o tym wspo­mnia­łeś... A ty co jadłeś?

-?Hmmm. Chłod­nik śliw­kowy, sałatkę z kra­bów i dosko­na­łego tur­bota z rusztu.

-?Och! -?Eve pode­rwała się na nogi. -?Mnie wystar­czy bur­ger.

-?Tak myśla­łem.

Eve leżała w łóżku i wpa­try­wała się w sufit. Nie mogła zasnąć. Pró­bo­wała w myślach zre­kon­stru­ować prze­bieg wypad­ków, ana­li­zo­wała dane, zasta­na­wiała się nad dowo­dami. Cią­gle nie potra­fiła powie­dzieć, dla­czego ta histo­ria wzbu­dzała tyle wąt­pli­wo­ści. Co gor­sza, nie była pewna, czy na jej opi­nię nie wpływa fakt, że sprawa doty­czy mło­dego, obie­cu­ją­cego poli­cjanta.

Był spo­strze­gaw­czy, miał głowę na karku i wie­rzył w ide­ały tak jasne i błysz­czące jak wypo­le­ro­wane sre­bro. Czy­stość, przy­po­mniała sobie. Gdyby miała jed­nym sło­wem zde­fi­nio­wać to poję­cie, powie­dzia­łaby Tru­ehe­art.

Stra­cił dziś tro­chę tej czy­sto­ści i cząstki ni­gdy nie zdoła odzy­skać. Eve wie­działa, że będzie cier­piał bar­dziej, niż sobie na to zasłu­żył.

Wcale nie zacho­wy­wała się jak mamuśka, pomy­ślała, odwra­ca­jąc głowę i wykrzy­wia­jąc się w ciem­no­ści do Roarke'a.

Przy­su­nął się do niej i musnął dło­nią jej piersi.

-?Kocha­nie, skoro masz tyle ener­gii...

-?O czym ty mówisz? Prze­cież śpię.

-?Nie sądzę. Myśli tak gło­śno koła­czą ci się po gło­wie, że obu­dzi­ła­byś umrzyka. Czuję, że potrze­bu­jesz pomoc­nej dłoni, żeby roz­ła­do­wać tę ener­gię.

Kiedy ją do sie­bie przy­cią­gnął, zmarsz­czyła czoło.

-?Nie wydaje mi się, żeby to była twoja dłoń, asie.

Trzy­dzie­ści sześć ulic dalej Troy Tru­ehe­art leżał w ciem­no­ści ze wzro­kiem utkwio­nym w sufi­cie. Nikt nie dzie­lił z nim łóżka, nie było nikogo, kto mógłby go pocie­szyć i roze­rwać. Przed oczami cały czas poja­wiała się twarz czło­wieka, któ­rego zabił.

Wie­dział, że powi­nien był wziąć śro­dek uspo­ka­ja­jący zale­cony przez poli­cyj­nego leka­rza, ale na myśl o spa­niu ogar­niał go strach. We śnie na pewno wszystko by wró­ciło. Widziałby to tak wyraź­nie jak teraz, na jawie.

Krwawe plamy na ścia­nie w wil­got­nym kory­ta­rzu, pogru­cho­tane kości i jesz­cze coś gor­szego. Nie potra­fił uwol­nić się od tego smrodu, czuł go nawet tu, w swoim czy­stym i przy­tul­nym miesz­kanku. Gorące powie­trze prze­siąk­nięte zapa­chem świe­żej krwi. Prze­ra­ża­jące wycie, prze­peł­niony bólem i stra­chem krzyk kobiety. I męż­czy­zny. Krzyk Louiego K. Cog­burna, przy­po­mi­na­jący wrzask osza­la­łego zwie­rzę­cia pod­czas polo­wa­nia. Nawo­ły­wa­nie miesz­kań­ców dobie­ga­jące zza zamknię­tych drzwi. Hałas uliczny wdzie­ra­jący się przez okna.

I jego wła­sne łomo­czące w piersi serce.

Dla­czego nie wezwał posił­ków? Kiedy usły­szał, że ta kobieta woła pomoc, powi­nien był wezwać posiłki. Nie zro­bił tego. Ruszył pro­sto do środka, myśląc tylko o tym, by ją rato­wać. Wbie­ga­jąc na górę po scho­dach, kazał, by ktoś zadzwo­nił po poli­cję. Tego był pewien. Nikt nie zadzwo­nił. Dopiero teraz to sobie uświa­do­mił. Nikt nie zawia­do­mił poli­cji. Prze­cież byliby na miej­scu dużo wcze­śniej niż porucz­nik Dal­las.

Jak ludzie mogą tak stać za zamknię­tymi drzwiami i nic nie robić, pod­czas gdy ich sąsiadka roz­pacz­li­wie wzywa pomocy? Ni­gdy tego nie zro­zu­mie.

W kory­ta­rzu zauwa­żył męż­czy­znę, nikt mu nie pomógł. Widział go, poczuł skurcz żołądka, krew ude­rzyła mu do głowy, szum, który sły­szał, był odgło­sem stra­chu. Tak, bał się, strasz­nie się bał, ale wszedł do tego miesz­ka­nia, bo na tym polega jego praca. Musiał otwo­rzyć drzwi, myślał, musiał wejść w sam śro­dek wrza­sku, krwi, sza­leń­stwa.

Co potem? Co potem?

Poli­cja! Rzuć broń! Natych­miast rzuć broń!

W ręce trzy­mał pisto­let. Wyjął go na scho­dach. Dokład­nie to pamię­tał. Męż­czy­zna, Louie K. Cog­burn, odwró­cił się. W dłoni obra­cał zakrwa­wiony kij base­bal­lowy. Miał małe oczy, przy­po­mniał sobie Tru­ehe­art. Małe oczy i chuda twarz, czer­wona od cudzej krwi. Ciemna gęsta krew. Jasna i świeża sączyła mu się z nosa. Teraz to sobie przy­po­mniał. Ale czy to ma jakieś zna­cze­nie?

Zaata­ko­wał. Sza­le­niec w szor­tach poru­szał się z szyb­ko­ścią bły­ska­wicy. Kij tra­fił w ramię tak nie­spo­dzie­wa­nie. Potworny ból i zawroty głowy. Mało bra­ko­wało, a broń wypa­dłaby mu z ręki. Prze­ra­że­nie i widok krwi ści­skają za gar­dło.

Męż­czy­zna, Louie K. Cog­burn, odwraca się i rusza w stronę kobiety. Sku­liła się na pod­ło­dze, pła­cze. Bez­bronna i oszo­ło­miona. Kij unosi się w górę. Zbliża się śmierć.

I wtedy napast­nik zaczyna się trząść. Jego oczy, dobry Boże, jego zaczer­wie­nione oczy otwie­rają się sze­roko, jak gdyby miały wysko­czyć z czaszki. Męż­czy­zna dostaje spa­zmów. Jego ciało w drgaw­kach wygląda jak mario­netka, którą ktoś pociąga za sznurki. Jakaś pie­kielna ręka. Trzeba inter­we­nio­wać.

Męż­czy­zna wciąż się miota. Dopiero po dłuż­szej chwili upada. Kuli się w sobie i bez­wład­nie zwala się na pod­łogę. Leży na ple­cach, czer­wone nie­wi­dzące oczy wbite w sufit.

Nie żyje. Nie żyje, a ja nad nim stoję.

Zabi­łem dziś czło­wieka.

Tru­ehe­art ukrył twarz w poduszce, zamknął oczy, pró­bu­jąc uwol­nić się od obra­zów kłę­bią­cych się w jego gło­wie, i roz­pła­kał się.

Ran­kiem Eve zadzwo­niła do głów­nego koro­nera Mor­risa. Kiedy ode­zwała się auto­ma­tyczna sekre­tarka, zosta­wiła wia­do­mość, z tru­dem powstrzy­mu­jąc się od war­cze­nia. Jeśli będzie trzeba, przej­dzie się do kost­nicy, by oso­bi­ście z nim pomó­wić.

Wła­ści­wie posta­no­wiła zro­bić to od razu. Przy oka­zji jesz­cze raz obej­rzy ciało Cog­burna.

Choć nie miała na to ochoty, zadzwo­niła do Dona Webstera z wydziału wewnętrz­nego. Tym razem nie bawiła się w ukry­wa­nie roz­draż­nie­nia, kiedy ode­zwała się poczta gło­sowa.

-?Cie­pła posadka, macie tam wygodne godziny urzę­do­wa­nia, nie to co my. Praw­dziwi gli­nia­rze już dawno są na służ­bie. Webster, zadzwoń, kiedy znu­dzisz się sie­dze­niem za biur­kiem i wącha­niem spo­co­nych kole­gów.

Dener­wo­wa­nie go pew­nie nie było naj­mą­drzej­szym posu­nię­ciem, pomy­ślała, odkła­da­jąc słu­chawkę. Ale z dru­giej strony, gdyby pró­bo­wała być miła, Webster od razu by się zorien­to­wał, że cze­goś od niego chce.

-?Pani porucz­nik. -?W progu jej biura, z czapką w ręce, stał Tru­ehe­art. -?Pani mnie wezwała.

-?Zga­dza się, Tru­ehe­art. Wejdź i zamknij drzwi. -?Nie łamała żad­nych prze­pi­sów, wzy­wa­jąc go do sie­bie przed testem, ponie­waż to ona pro­wa­dziła jego sprawę. -?Usiądź.

Miał pod­krą­żone oczy i był blady jak ściana, dokład­nie tak, jak się spo­dzie­wała. Usiadł, patrząc na nią w sku­pie­niu. Eve zle­ciła auto­ku­cha­rzowi przy­go­to­wa­nie dwóch fili­ża­nek czar­nej kawy, nawet nie pyta­jąc Tru­ehe­arta, czy ma ochotę.

-?Ciężka noc?

-?Tak, pani porucz­nik.

-?Dziś czeka cię jesz­cze cięż­szy dzień. Testy to nie spa­cer po plaży.

-?Wiem, pani porucz­nik.

-?Musisz się dobrze przy­go­to­wać. Ofi­ce­rze, pro­szę patrzeć na mnie, kiedy do pana mówię -?upo­mniała go ostro. Pod­niósł głowę, roz­pacz­li­wie pró­bu­jąc sku­pić wzrok na jej twa­rzy. -?Wło­żysz mun­dur, przy­pniesz odznakę, broń scho­wasz do kabury i sta­wisz komi­sji czoło, rozu­miesz? Uwa­żaj. Czy śmierć Louisa K. Cog­burna była uza­sad­niona?

-?Ja nie...

-?Tak czy nie? Nie ma innej odpo­wie­dzi. Żad­nego waha­nia, żad­nych zastrze­żeń. Mów, Tru­ehe­art. Czy uży­cie broni było konieczne?

-?Tak, pani porucz­nik.

-?Gdyby dziś przy­tra­fiła ci się podobna sytu­acja, czy użył­byś broni?

Wzdry­gnął się, ale kiw­nął głową.

-?Tak, pani porucz­nik.

-?I o to mi cho­dziło. -?Podała mu kawę. -?Tego się trzy­maj, a reszta jakoś pój­dzie. Nie pró­buj prze­kom­bi­no­wać odpo­wie­dzi pod­czas testu. Nie masz jesz­cze wprawy. Mów prawdę, odpo­wia­daj uczci­wie. Choćby nie wiem jak wykrę­cili pyta­nie o uza­sad­nie­nie, pamię­taj, że uży­łeś broni z koniecz­no­ści, rato­wa­łeś życie osoby cywil­nej i swoje wła­sne.

-?Tak jest, pani porucz­nik.

-?Boże, Tru­ehe­art, zgodny sukin­syn z cie­bie. Jaka odle­głość dzie­liła cię od ofiary, kiedy uży­łeś broni?

-?Myślę, że...

-?Nie myśl. Jak daleko?

-?Dwa metry. Może mniej.

-?Ile wstrzą­sów mu zaapli­ko­wa­łeś?

-?Dwa.

-?Czy pod­czas zaj­ścia twoja broń miała bez­po­średni kon­takt z ofiarą?

-?Kon­takt? -?Przez chwilę Tru­ehe­art nie rozu­miał, o co go zapy­tała. -?O, nie, pani porucz­nik. Upa­dłem, a kiedy on się odsu­wał, naci­sną­łem spust po raz pierw­szy. Odwró­cił się i ruszył w moim kie­runku, a wtedy wypa­li­łem drugi raz.

-?Co zro­bi­łeś z odłam­kiem?

-?Z odłam­kiem? -?Na jego twa­rzy poja­wiło się zdu­mie­nie pomie­szane z obu­rze­niem. -?Pani porucz­nik, nie mia­łem przy sobie żad­nej zapa­so­wej broni. W ogóle jej nie posia­dam. Byłem uzbro­jony w zwy­kły para­li­za­tor, tak jak to okre­ślają prze­pisy. Sama mi go pani prze­cież ode­brała. Jestem ura­żony...

-?Daruj sobie. -?Eve oparła się na krze­śle. -?Zdzi­wi­ła­bym się, gdyby nie zadali ci tego pyta­nia pod­czas testu. Założę się, że WW cię o to zapyta. I będą drą­żyć. Zacho­waj swoje obu­rze­nie dla nich. Nie pijesz kawy, Tru­ehe­art?

-?A, tak, pani porucz­nik. -?Spoj­rzał ze znu­że­niem na fili­żankę i bez entu­zja­zmu pocią­gnął łyk. Jego oczy otwo­rzyły się sze­roko, jak gdyby ktoś nagle kop­nął go w tyłek. Mru­gnął ner­wowo, nie mogąc zła­pać powie­trza. -?To nie jest kawa.

-?Mylisz się. To wła­śnie jest kawa. Tro­chę smacz­niej­sza niż te zbo­żowe pomyje, co? To na wzmoc­nie­nie. Dziś ci się przyda. Posłu­chaj mnie, Troy. Jesteś dobrym gliną, a będziesz jesz­cze lep­szy. Zabi­cie czło­wieka nie powinno być łatwe. Gdy­by­śmy ode­bra­nie ludz­kiego życia trak­to­wali ot tak, jak coś nor­mal­nego, sta­li­by­śmy się tym, z czym wal­czymy.

-?Szkoda... szkoda, że nie było innego spo­sobu.

-?Nie było. Pamię­taj o tym. Jest ci przy­kro, czu­jesz się winny, i to jest w porządku. Nie powi­nie­neś nawet dopusz­czać do sie­bie myśli, że to, co zro­bi­łeś w tej sytu­acji, nie było abso­lut­nie konieczne. Jeśli komi­sja zoba­czy, że nie jesteś pewien, czy postą­pi­łeś słusz­nie, roz­szar­pią cię na strzępy jak leopard gazelę.

-?Musia­łem to zro­bić. -?Tru­ehe­art ści­skał w dło­niach fili­żankę z kawą, jak gdyby się bał, że mu uciek­nie. -?Pani porucz­nik, całą noc o tym myśla­łem i jestem zupeł­nie pewny, że nie mogłem postą­pić ina­czej. Prze­ana­li­zo­wa­łem chyba ze sto róż­nych roz­wią­zań. On by zabił tę kobietę. Mnie też by zabił, i każ­dego, kto by mu wszedł w drogę. Ale popeł­ni­łem kilka błę­dów. Przede wszyst­kim zanim wsze­dłem do budynku, powi­nie­nem był wezwać posiłki. Poza tym zamiast dzwo­nić do pani, trzeba było zawia­do­mić dys­po­zy­tora w cen­trali.

-?Tak, to poważne błędy. -?Eve kiw­nęła głową, zado­wo­lona, że wszystko tak dokład­nie sobie prze­my­ślał. -?Nie wpły­nęły na prze­bieg akcji, bo i tak musiał­byś go zabić, tyle że mogą ci zaszko­dzić w dal­szej karie­rze. Dla­czego nie wezwa­łeś posił­ków?

-?Od razu wbie­głem do budynku. Odnio­słem wra­że­nie, że kobie­cie grozi śmier­telne nie­bez­pie­czeń­stwo. Kiedy byłem w środku, kaza­łem sąsia­dom zadzwo­nić po poli­cję. Cóż, powi­nie­nem był sam to zro­bić. Gdyby nie udało mi się powstrzy­mać napast­nika, mie­li­by­śmy jesz­cze wię­cej ofiar śmier­tel­nych.

-?Dobrze. Widzę, że wycią­gną­łeś wnio­ski. A dla­czego zadzwo­ni­łeś do mnie, a nie do dys­po­zy­tora?

-?Bo ja... Pani porucz­nik, stra­ci­łem głowę. Kiedy dotarło do mnie, że obaj nie żyją, że to ja zabi­łem napast­nika, nie wie­dzia­łem...

-?Odnio­słeś obra­że­nia, byłeś zdez­o­rien­to­wany -?pod­po­wie­działa. -?Czu­łeś, że możesz stra­cić przy­tom­ność. Pierw­sze, co przy­szło ci do głowy, to zawia­do­mić o zabój­stwie. Skon­tak­to­wa­łeś się z porucz­nik Dal­las z wydziału zabójstw, z którą wcze­śniej pra­co­wa­łeś. Zro­zu­mia­łeś, Tru­ehe­art?

-?Tak jest, pani porucz­nik.

-?Twoje życie było zagro­żone, zna­la­złeś się w bar­dzo stre­su­ją­cej sytu­acji. Porucz­nik, którą powia­do­mi­łeś o spra­wie, roz­ka­zała zabez­pie­czyć miej­sce prze­stęp­stwa i cze­kać na jej przy­by­cie. I tak zro­bi­łeś.

-?To nie­zu­peł­nie tak wyglą­dało.

-?Nie, ale brzmi wia­ry­god­nie. Trzy­maj się tej wer­sji. Nie po to ścią­gnę­łam cię z ulicy, żeby teraz patrzeć, jak wszystko chrza­nisz.

-?Dostanę trzy­dzie­ści dni zawie­sze­nia.

-?Moż­liwe. Na pewno.

-?Jakoś to prze­żyję, ale nie chcę stra­cić odznaki.

-?Nie stra­cisz jej. Ofi­ce­rze Tru­ehe­art, pro­szę na testy. -?Wstała i wska­zała drzwi. -?Pokaż im, co jesteś wart.

Eve jesz­cze raz zadzwo­niła z pona­gle­niem do Mor­risa. Posta­no­wiła zaj­rzeć do wydziału prze­stępstw elek­tro­nicz­nych, a potem razem z Peabody udać się do kost­nicy.

Zawsze dziw­nie się czuła, odwie­dza­jąc WPE. Jak oni w ogóle mogą tu pra­co­wać, kiedy wszy­scy tak cią­gle bie­gają i krzy­czą coś do zesta­wów słu­chaw­ko­wych lub zamknięci w cia­snych kabi­nach wykłó­cają się z kom­pu­te­rami. Pra­wie nikt nie wyglą­dał tu jak poli­cjant. McNab, eks­cen­tryczny chu­dzie­lec ze skłon­no­ścią do mod­nych stro­jów i do ofi­cer Peabody, obda­rzony był naj­więk­szą fan­ta­zją, ale pozo­stali w niczym mu nie ustę­po­wali. Pomiesz­cze­nie zda­wało się pul­so­wać kolo­rami, elek­tro­nicy ubie­rali się wyjąt­kowo krzy­kli­wie, aż bolały oczy.

Prze­mknęła przez ich biuro tak szybko, jak to było moż­li­wie, i od razu skie­ro­wała się do mrocz­nego i nud­nego biura Feeneya. Drzwi były otwarte. Feeney rzadko je zamy­kał, nawet kiedy tak jak teraz, sztor­co­wał pod­wład­nego, który naj­wy­raź­niej coś prze­skro­bał.

-?Do dia­bła, Hal­lo­way, myślisz, że te jed­nostki służą do zabawy? Że to roz­rywka? Chcesz za pie­nią­dze podat­ni­ków grać sobie w Kosmicz­nego Zdo­bywcę?

-?Nie, panie kapi­ta­nie. Ja nie...

-?Wydział to nie przed­szkole.

-?Panie kapi­ta­nie, robi­łem to pod­czas prze­rwy śnia­da­nio­wej, bo...

-?To ty masz czas na śnia­da­nie? -?Na psiej twa­rzy Feeneya poja­wiło się zdu­mie­nie, ale czujne oko Eve dostrze­gło też roz­ba­wie­nie. -?Cóż, to bar­dzo cie­kawe, Hal­lo­way, ale teraz będziesz musiał o tym zapo­mnieć. Obie­cuję, że od tej chwili prze­rwy śnia­da­niowe pozo­staną dla cie­bie mgli­stym wspo­mnie­niem. Byłeś taki zajęty rato­wa­niem wir­tu­al­nego wszech­świata, że mogłeś nie zauwa­żyć, ile mamy roboty. Za oknem kwit­nie prze­stęp­czość, więc zanim ruszymy kopać kosmi­tów po tył­kach, jako zaprzy­się­żeni obrońcy prawa musimy wyjść na ulicę i rato­wać mia­sto. Za trzy­dzie­ści minut chcę mieć na biurku raport w spra­wie hakera z Dubrecku.

Hal­lo­way skur­czył w swoim jasno­zie­lo­nym gar­ni­tu­rze.

-?Tak jest, panie komen­dan­cie.

-?Jak skoń­czysz, pomo­żesz Silby'emu roz­pra­co­wać wła­ma­nie do Ste­warta. A kiedy się z tym upo­rasz, powiem ci, co dalej. Zni­kaj.

Spło­szony Hal­lo­way znik­nął, ale zanim wszedł do swo­jej kabiny, spoj­rzał z zakło­po­ta­niem na Eve.

-?Dobrze robi na serce -?powie­dział z wes­tchnie­niem Feeney. -?Nie ma to jak z rana postra­szyć jakie­goś dzie­ciaka. Co sły­chać?

-?Jaki miał wynik w Zdo­bywcy?

-?Pięć­dzie­siąt sześć punk­tów na pozio­mie koman­do­sów. -?Feeney pocią­gnął nosem. -?Do dia­bła, mało bra­ko­wało, a ode­brałby mi rekord, a pro­wa­dzę od trzech lat, czte­rech mie­sięcy i dwu­dzie­stu dwóch dni. Mały cwa­niak.

Eve weszła do środka, usia­dła na brzegu biurka i się­gnęła po kilka mig­da­łów w pole­wie, które trzy­mał w miseczce.

-?Sły­sza­łeś o Tru­ehe­ar­cie?

-?Nie. Byłem zajęty. A co z nim? -?zapy­tał z zain­te­re­so­wa­niem.

Zagry­za­jąc mig­dały, Eve opo­wie­działa mu ze szcze­gó­łami o spra­wie.

-?No, nie będzie mu łatwo -?wes­tchnął Feeney, przy­gła­dza­jąc roz­czo­chrane rude włosy.

-?To cho­ler­nie wzmac­nia cha­rak­ter -?mruk­nęła. -?Feeney, chło­pak niczego nie ukrywa. Prę­dzej połknąłby żywego szczura, niż mnie okła­mał, a ja cią­gle mam wra­że­nie, że coś tu nie gra. Przy­nio­słam dane z kom­pu­tera i cen­trali komu­ni­ka­cyj­nej Cog­burna. Mia­łam nadzieję, że może mógł­byś mi pomóc. Słu­chaj, wiem, że masz wła­sne pro­blemy -?dodała, nie cze­ka­jąc, aż Feeney coś powie. -?Po pro­stu nie chcia­ła­bym cze­goś prze­oczyć. Czuję, że jest coś jesz­cze. Wiem to. Zwłasz­cza ta cała Czy­stość mi się nie podoba.

-?McNaba nie dosta­niesz. -?Feeney nie wyglą­dał na zachwy­co­nego. -?Już nad czymś pra­cuje. Hal­lo­way. -?Nagle się roz­pro­mie­nił. -?Zdaje się, że on się nudzi. Tro­chę nad­go­dzin dobrze mu zrobi.

-?A ty dłu­żej będziesz się cie­szył swoim zwy­cię­stwem.

-?To chyba jasne. -?Twarz Feeneya szybko spo­chmu­miała. -?Twój chło­pak dosta­nie od tych z WW nie­zły wycisk.

-?Wiem. Posta­ram się zająć kilku z nich. -?Eve wstała. -?Idę pomę­czyć Mor­risa. Mam prze­czu­cie, że Tru­ehe­art wdep­nął w jakieś paskudz­two.