Rozdział 1

Ruda Łapa ostrożnie wklepał trochę świeżego mchu w róg gniazda w legowisku wojowników Klanu Pioruna.

- To takie nudne... - westchnął. - Wolałbym pójść na patrol łowiecki.

Jego siostra, Wierzbowa Łapa, wciągnęła do leża więcej mchu. Zmarszczyła nos, poczuwszy jego smak, i upuściła rośliny u boku brata.

- Przynajmniej nie musimy wyciągać kleszczy z futer starszyzny jak Oszroniona Łapa i Brązowa Łapa - zauważyła.

Ruda Łapa przeniósł nową wyściółkę na miejsce.

- Ale one niedługo otrzymają imiona wojowniczek, a my zostaniemy ostatnimi uczniami klanu i przez wiele księżyców będziemy wykonywać najgorsze prace w obozie! - narzekał. - Biała Burza i Tygrysi Pazur zostali już wojownikami, a teraz nie pomaga nam nawet Nakrapiana Łapa!

Wierzbowa Łapa wyjrzała z legowiska i zauważyła siostrę, Nakrapianą Łapę, która rozkładała zioła do wyschnięcia na słońcu.

- Uczniowie medyków też ciężko pracują - zamruczała, a jej niebieskie oczy rozbłysły z rozbawienia. - Nie jesteś w tym osamotniony, Ruda Łapo.

Wąsy kocurka zadrżały.

- Głupie narzekanie, wiem... - przyznał. - Po prostu chciałem wyjść na polowanie z Wróblą Skórą, Tygrysim Pazurem i pozostałymi.

Ruda Łapa na pewno by z nimi poszedł, gdyby tylko był to zwyczajny patrol łowiecki. Wróbla Skóra był jego mentorem i choć czasem bywał marudny, z pewnością nie wykluczyłby swojego ucznia z polowania. Tego dnia jednak patrol wyruszył w okolice Słonecznych Skał, a przywódca Klanu Pioruna, Słoneczna Gwiazda, uznał, że głazy nad rzeką są zbyt niebezpieczne dla uczniów.

- Od niezliczonych sezonów walczymy z Klanem Rzeki o Słoneczne Skały - wyjaśnił Rudej Łapie Wróbla Skóra, a jego ogon zadrżał. - Niektóre koty uważają, że to terytorium znajdowało się kiedyś pod wodą, dlatego Klan Rzeki uważa je za swoją własność. Ja w to nie wierzę. Ten teren należał do Klanu Pioruna, odkąd sięgają pamięcią wszystkie żyjące koty. Jedynie Klan Rzeki nie chce tego przyznać. Niedługo przed tym, jak zostałeś uczniem, poszliśmy ostrzec wojowników Klanu Rzeki, żeby nie zbliżali się do Słonecznych Skał, ale mimo to Słoneczna Gwiazda obawia się, że tamte koty mogą grać na zwłokę i szykować zasadzkę.

No tak... - westchnął w myślach Ruda Łapa. - I dlatego utknąłem w obozie i sprzątam gniazda, zamiast łapać zwierzynę.

Oczywiście wiedział, że to pożyteczna praca, i był gotów zrobić wszystko dla pobratymców. A jednak obowiązki ucznia w obozie nie mogły się równać z zabawą na polowaniu.

Niczego Ruda Łapa nie kochał bardziej od łowów; od przeczesywania leśnego terytorium klanu i węszenia w powietrzu w poszukiwaniu aromatu zdobyczy, z postawionymi wysoko uszami, wychwytującymi najcichszy dźwięk. Uwielbiał czuć napinające się mięśnie i mocno bijące serce, kiedy dostrzegał zwierzynę i zaczynał się do niej zakradać. Nie sądził też, by istniało coś bardziej ekscytującego od skoku na ofiarę.

Uczeń odsłonił pazury, wyobrażając sobie mysz wierzgającą mu pod łapami. Za każdym razem, kiedy patrzył, jak pobratymcy zajadają się złapaną przez niego zwierzyną, miał wrażenie, że pęknie z dumy. Wróbla Skóra stwierdził niedawno, że zdolności łowieckie Rudej Łapy ciągle się poprawiają. Nawet teraz na wspomnienie pochwały mentora kocurek poczuł przyjemne ciepło.

- Zostanę najlepszym myśliwym w Klanie Pioruna - ogłosił.

Wierzbowa Łapa smagnęła jasnoszarym ogonem.

- Lepszym od Tygrysiego Pazura? - miauknęła zaczepnie. - Przecież żaden kot nie jest lepszy od niego! A przynajmniej Tygrysi Pazur sam tak uważa.

Przez wejście do legowiska przemknął cień. Po chwili do środka szeroki rudy pysk wsunęła Makowy Świt, mentorka Wierzbowej Łapy.

- Widzę, że macie sporo czasu na pogaduszki, a mało na pracę - mruknęła głośno. - Wierzbowa Łapo, dołóż do tego kąta więcej mchu. Nie mam ochoty sypiać na kamieniach.

- Dobrze, Makowy Świcie - odparła uczennica, pochylając się z szacunkiem.

- A ty, Ruda Łapo, może przyniósłbyś trochę piór? - dodała wojowniczka. - Dzięki nim gniazda są przyjemnie mięciutkie.

- Na stercie zdobyczy nie ma już żadnych dobrych piór - odpowiedział Ruda Łapa z nieco mniejszą dozą respektu. W końcu Makowy Świt nie była jego mentorką.

- Teraz już są - odparła Makowy Świt. - Wróbla Skóra i jego patrol właśnie wrócili do obozu i wygląda na to, że upolowali kilka ładnych szpaków.

- Już wrócili? - Ruda Łapa prześlizgnął się obok wojowniczki i wybiegł z legowiska.

Wierzbowa Łapa pognała za nim.

- Tylko nie zapomnijcie dokończyć swojej pracy! - zawołała Makowy Świt z surową miną.

Zostawiwszy za sobą przytulne ciepło leża wojowników, Ruda Łapa raptem się zatrząsł, gdy jego futro przeniknął chłód pory opadających liści. Na szczęście słońce wciąż mocno świeciło i nadal mieli trochę czasu przed nieprzyjemnym zimnem pory nagich drzew. W plamie światła pośrodku obozu dwie starsze uczennice, Oszroniona Łapa i Brązowa Łapa, przerwały na moment czyszczenie futer starszyzny.

- Wygląda na to, że polowanie się udało - miauknęła radośnie Oszroniona Łapa, ale rozłożona obok niej Skowronia Pieśń natychmiast wygięła grzbiet w łuk z rozdrażnienia.

- Będziesz tak gadać czy powybierasz ze mnie kleszcze? - spytała gderliwie.

Oszroniona Łapa przewróciła oczami i ponownie zajęła się iskaniem starej kocicy. Ruda Łapa powstrzymał mruknięcie rozbawienia i podniósł wzrok na powracający patrol.

Wróbla Skóra stał już obok sterty zdobyczy, a szpaki, o których wspominała Makowy Świt, leżały na ziemi tuż pod jego łapami. Pomimo udanego polowania wojownik wydawał się wściekły. Ruda Łapa zawahał się, po czym obejrzał na wejście do obozu i resztę kotów z patrolu łowieckiego, które właśnie wkroczyły na polanę.

Nakrapiany Ogon szła w kierunku stosu zdobyczy z wiewiórką zwisającą z pyska. Spojrzenie jej bursztynowych oczu było pochmurne. Ruda Łapa wyciągnął szyję, by zerknąć na kocura idącego za nią. Tygrysi Pazur właśnie przeciskał szerokie barki przez tunel z janowca. On również wyglądał na rozgniewanego, ale Ruda Łapa bardziej zainteresował się tym, co niósł w pysku. Upolował tłustego królika i dwie soczyste nornice! Ruda Łapa zaczął się zastanawiać, jak ten wielki wojownik zdołał przynieść wszystkie zdobycze naraz.

- O rany... - westchnął w kierunku siostry. - Miałaś rację. Tygrysi Pazur jest najlepszym myśliwym w obozie.

Wierzbowa Łapa machnęła ogonem.

- Co nie zmienia faktu, że jest też aroganckim futrzakiem - mruknęła cicho. - Oboje dobrze o tym wiemy.

- No tak... może - przyznał Ruda Łapa, śledząc wzrokiem Tygrysiego Pazura idącego za Nakrapianym Ogonem przez polanę. - Chociaż bardzo się zmienił, odkąd został wojownikiem.

Kiedy Tygrysi Pazur był najstarszym uczniem, nigdy nie przepuszczał okazji do udowodnienia, że to on walczy i poluje najlepiej ze wszystkich szkolących się kotów. Lubił także podkreślać, że Ruda Łapa, Wierzbowa Łapa i Nakrapiana Łapa, którzy byli najmłodsi, pozostają daleko, daleko za nim. Ruda Łapa wciąż mu tego nie zapomniał.

Na szczęście po otrzymaniu nowego imienia Tygrysi Pazur przestał pastwić się nad młodszymi i skupił się wyłącznie na osiągnięciu pozycji najlepszego wojownika Klanu Pioruna. Pewnego dnia pewnie mianujemy go przywódcą - pomyślał Ruda Łapa, patrząc z podziwem na szerokie, ciemnobrązowe pręgowane barki oraz ogromne łapy pobratymca.

Wszystkie trzy koty z patrolu upuściły zdobycze na stertę i teraz stały pośrodku polany, wymieniając ponure, rozwścieczone spojrzenia.

- Ciekawe, co się stało - miauknęła szeptem Wierzbowa Łapa.

Ruda Łapa, zaciekawiony, zbliżył się do Wróblej Skóry.

- Hej, to... Jak wam poszło polowanie? - zapytał mentora nieśmiało. - Musiałeś zakraść się do tych szpaków czy po prostu wyskoczyłeś i...

- Nie teraz, Ruda Łapo - przerwał mu Wróbla Skóra, po czym odwrócił się tyłem do ucznia. - Musimy złożyć raport Słonecznej Gwieździe. - Wojownik ruszył prędko do legowiska przywódcy, a Nakrapiany Ogon i Tygrysi Pazur odeszli zaraz za nim.

- Lepiej wracajmy do pracy - podsunęła Wierzbowa Łapa, nerwowo oglądając się przez bark na Makowy Świt. - Wolałabym uniknąć kłopotów.

Ruda Łapa zawahał się, patrząc, jak Tygrysi Pazur znika w legowisku Słonecznej Gwiazdy u podnóża Wysokiej Skały. Kilka chwil później spomiędzy zasłaniającego wejście porostu wyłonił się jasnorudy pysk przywódcy.

- Brunatna Cętko! - zawołał Słoneczna Gwiazda, na co jego zastępca pobiegł do zgromadzonych.

Musiało stać się coś złego - pomyślał Ruda Łapa, a jego futro uniosło się wzdłuż kręgosłupa. Rozejrzał się dookoła. Czyżby patrol zobaczył w lesie coś przerażającego, na przykład borsuki lub lisy? A może w pobliżu kręcili się Dwunożni i ich psy? Uczeń zadrżał.

Po przeciwnej stronie polany Błękitne Futro i Ostowy Pazur unieśli głowy i wbili zamyślone spojrzenia w legowisko Słonecznej Gwiazdy. Wszystkie koty w klanie uważały, że przywódca wybierze jedno z nich na swojego zastępcę, kiedy Brunatna Cętka przeniesie się do legowiska starszyzny. Oboje też uważnie śledzili relacje Klanu Pioruna z pozostałymi, jak gdyby już teraz przygotowywali się do objęcia stanowiska.

W stronę Wysokiej Skały z ciekawością zwróciło się kilka innych pysków. Żaden z pobratymców nie zwracał uwagi na Rudą Łapę. Wierzbowa Łapa posłusznie wróciła do legowiska wojowników, a Oszroniona Łapa i Brązowa Łapa dalej wyczesywały sierść starszych. Makowy Świt dzieliła się nornicą z Różanym Ogonem - trzymała głowę tuż przy głowie przyjaciółki, zatracona w rozmowie.

Raczej nie zauważy, jak nie wrócę do sprzątania gniazd - pomyślał uczeń.

Starając się wyglądać, jak gdyby wcale nie podsłuchiwał, Ruda Łapa zakradł się bliżej legowiska Słonecznej Gwiazdy i nadstawił uszu.

- To już trzeci raz, Słoneczna Gwiazdo! - krzyczał Wróbla Skóra.

- Widzieliście na własne oczy, jak patrol Klanu Rzeki zostawia oznaczenia zapachowe na Słonecznych Skałach? - zawarczał przywódca niskim głosem.

- Tak. Byli tam Sowie Futro, Miękkie Skrzydło i Wydrzy Plusk - potwierdziła Nakrapiany Ogon. - Próbowaliśmy ich pogonić, ale nie chcieliśmy zostawiać upolowanej zwierzyny.

- Powinniśmy byli dać im nauczkę! - syknął z wściekłością Tygrysi Pazur. - Utrata kilku zdobyczy byłaby tego warta.

- Myśleliśmy, że Gradowa Gwiazda nas posłucha, kiedy ostrzegliśmy go, żeby nie zbliżał się do Słonecznych Skał - miauknął Brunatna Cętka. Brzmiał, jakby był zmęczony, i słysząc go, Ruda Łapa nerwowo dreptał w miejscu. Zastępca przywódcy z każdym dniem wydawał się coraz bardziej chory. Pod jego cienkim, szorstkim futrem wyraźnie odznaczały się żebra. - Może powinniśmy jeszcze raz z nim porozmawiać? Jego wojownicy mogli postąpić wbrew jego woli.

- Posunęli się za daleko! - zawarczał Tygrysi Pazur. - Najwyższy czas skończyć rozmowy i pokazać wojownikom Klanu Rzeki, że nie ujdzie im to na sucho!

- Co sugerujesz, Tygrysi Pazurze? - zapytał spokojnie Słoneczna Gwiazda.

Ruda Łapa wyobrażał sobie opanowany wzrok przywódcy, z namysłem rozważającego słowa wszystkich zgromadzonych.

- Musimy walczyć - syknął Tygrysi Pazur. Do uszu Rudej Łapy dotarły z legowiska odgłosy drapania i uczeń domyślił się, że pręgowany wojownik napiął mięśnie wielkich łap, przez co jego długie, ostre pazury na przemian wysuwały się i chowały w rytmie napływającej złości. - Powinniśmy zaatakować obóz Klanu Rzeki i pokazać im, co czeka tych, którzy zadzierają z Klanem Pioruna!

- Nie jestem pewien, czy walka to najlepsze rozwiązanie - wtrącił Brunatna Cętka. - Klan Rzeki w tej chwili posiada więcej wojowników niż my. Naprawdę chcemy doprowadzić do bitwy na ich terytorium, wiedząc, że będziemy przy tym w mniejszości?

- W takim razie zabierzemy ze sobą uczniów - odparł chłodno Tygrysi Pazur. - I tak prędzej czy później muszą zdobyć doświadczenie w prawdziwej bitwie.

Wąsy Rudej Łapy zesztywniały z zaskoczenia.

Uczniów? - powtórzył w myślach. - Tygrysi Pazur chce, żeby uczniowie walczyli z Klanem Rzeki?

Kocurkowi zakręciło się w głowie i na chwilę stracił wątek rozmowy toczącej się w legowisku. Oprzytomniał dopiero, gdy usłyszał wściekły głos swojego mentora.

- Nie możemy pozwolić uczniom na udział w bitwie! - krzyknął Wróbla Skóra. - Nie mają jeszcze doświadczenia w prawdziwej walce!

- Nie są gotowi - zgodziła się z nim Nakrapiany Ogon.

- I nie będą, jeżeli nigdy nie staną do walki - wark­nął Tygrysi Pazur. - Muszą zostać porządnie wyszkoleni, a udział w bitwie z wrogim klanem to jedyny sposób na zdobycie doświadczenia.

Przez dłuższą chwilę w legowisku panowała cisza. Ruda Łapa wyobrażał sobie, jak wojownicy patrzą na Słoneczną Gwiazdę w oczekiwaniu na jego decyzję.

Przywódca może pozwoli walczyć Oszronionej Łapie i Brązowej Łapie, ale na pewno nie mnie i Wierzbowej Łapie - pomyślał uczeń. - Jego zdaniem jesteśmy za młodzi na udział w bitwie. - Głośno przełknął ślinę. - I czy ja w ogóle chciałbym wziąć w niej udział?

Kiedy Ruda Łapa marzył o byciu wojownikiem, nigdy nie wyobrażał sobie starć z innymi klanami. Pragnął polować i patrolować teren swojego klanu. Wiedział, że pewnego dnia będzie musiał walczyć, ale...

Nie, jeszcze nie teraz - odpowiedział w myślach.

- Wyruszymy do obozu Klanu Rzeki - ogłosił wreszcie Słoneczna Gwiazda. - I zabierzemy ze sobą całą czwórkę uczniów.

Ruda Łapa zamarł, zaskoczony.

- Ale, Słoneczna Gwiazdo... - próbował sprzeciwić się Wróbla Skóra.

- Nie będziemy wypowiadać im wojny - przerwał mu stanowczo Słoneczna Gwiazda. - Wejdziemy na ich terytorium z pełnym zastępem wojowników. To będzie pokaz naszej siły. Musimy przypomnieć Gradowej Gwieździe, żeby trzymał się z daleka od Słonecznych Skał. I nic więcej.

- Już raz tak zrobiliśmy - zaprotestował Tygrysi Pazur. - I odstraszyliśmy Klan Rzeki jedynie na krótką chwilę.

- Tym razem będziemy chcieli, żeby Gradowa Gwiazda złożył nam obietnicę - postanowił Słoneczna Gwiazda. - On też z pewnością rozumie, że nie możemy toczyć walk o Słoneczne Skały w nieskończoność. Jeżeli da nam słowo, będziemy mogli zaufać, że dopilnuje swoich wojowników.

- Myślę, że nie powinniśmy zabierać ze sobą Rudej Łapy i Wierzbowej Łapy - zaznaczył ponownie Wróbla Skóra. - Daleko im jeszcze do dorosłości i może stać im się krzywda.

- Oszroniona Łapa i Brązowa Łapa niedługo zostaną wojowniczkami - potwierdziła Nakrapiany Ogon. - Za to Ruda Łapa i Wierzbowa Łapa mają za sobą zaledwie kilka szkoleń bojowych. Można powiedzieć, że ledwo wypełzli ze żłobka!

Futro na barkach Rudej Łapy stanęło dęba. Może jeszcze nie nauczył się dobrze walczyć, ale z pewnością nie był już bezbronnym kociakiem!

- Tygrysi Pazur ma rację w kwestii szkolenia uczniów - mruknął Słoneczna Gwiazda. - Ale uwagi Wróblej Skóry i Nakrapianego Ogona również są słuszne. Jeżeli zamierzamy zabrać uczniów na terytorium Klanu Rzeki, musimy zaplanować, jak zadbać o ich bezpieczeństwo.

- Możemy się rozdzielić - zasugerował Brunatna Cętka. - Większość naszych wojowników wkroczyłaby na teren Klanu Rzeki przez rzekę, a druga grupa przeszłaby mostem od strony Czterech Drzew. Gdyby doszło do bitwy, patrol z mostu zaatakowałby Klan Rzeki od tyłu, kiedy ich wojownicy będą już rozproszeni.

- Możemy też nakazać uczniom trzymać się na samym tyle patrolu - dodał z namysłem Słoneczna Gwiazda. - I posłać z nimi także ciebie, Tygrysi Pazurze.

- Mnie? Przecież walczę najlepiej ze wszystkich wojowników Klanu Pioruna! - odparował gniewnie Tygrysi Pazur.

- Mam nadzieję, że przestraszymy Klan Rzeki na tyle, że unikniemy walki - oznajmił spokojnie Słoneczna Gwiazda. - Poza tym to ty zasugerowałeś, żebyśmy zabrali ze sobą uczniów, i uważam, że powinieneś być odpowiedzialny za to, aby wrócili bezpiecznie do domu.

- Nie jestem ich mentorem - warknął z urazą Tygrysi Pazur.

- Myślę, że najlepszy wojownik naszego klanu to wymarzony kandydat na obrońcę naszych uczniów - dodał Słoneczna Gwiazda.

Przez chwilę nikt się nie odzywał, aż wreszcie nadeszła cicha odpowiedź Tygrysiego Pazura.

- Dobrze, Słoneczna Gwiazdo - wymamrotał, a Ruda Łapa oczami wyobraźni ujrzał, jak wojownik skłania głowę przed przywódcą z milczącą frustracją w bursztynowych oczach.

- Powinniśmy zatem ogłosić nasz plan pobratymcom - miauknął krótko Słoneczna Gwiazda.

Ruda Łapa natychmiast odskoczył od Wysokiej Skały. Musiał uciec, zanim przywódca wyłoni się z legowiska i przyłapie go na podsłuchiwaniu.

Wezmę udział w prawdziwej bitwie! - uzmysłowił sobie, a jego serce zabiło mocniej z ekscytacji.

Wtem jednak wzdłuż jego kręgosłupa przeszedł zimny dreszcz. Ruda Łapa poczuł, jak jego ogon opada ku ziemi, i po raz kolejny głośno przełknął ślinę.

Wezmę udział w prawdziwej bitwie... - powtórzył w myślach.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Klany

Klan Pioruna

PRZYWÓDCA

Słoneczna Gwiazda - jasnorudy kocur o żółtych oczach

ZASTĘPCA

Brunatna Cętka - jasnoszary pręgowany kocur o bursztynowych oczach

MEDYK

(kocur lub kotka, którzy posiedli zdolność leczenia)

Pierzasty Wąs - srebrzysty kocur o jasnych bursztynowych oczach, długich wąsach i szerokim, miękkim ogonie; uczennica: Nakrapiana Łapa

WOJOWNICY

(koty i kotki bez młodych)

Kamienna Skóra - szary kocur

Burzowy Ogon - błękitno-szary kocur o niebieskich oczach; uczennica: Brązowa Łapa

Żmijowy Kieł - cętkowany brązowy pręgowany kocur o bursztynowych oczach

Wróbla Skóra - duży ciemnobrązowy pręgowany kocur o żółtych oczach; uczeń: Ruda Łapa

Małe Ucho - szary kocur o bardzo małych uszach i bursztynowych oczach

Makowy Świt - długowłosa ciemnoruda kocica o puszystym ogonie i bursztynowych oczach; uczennica: Wierzbowa Łapa

Drozdowa Skóra - piaskowo-szary kocur o zielonych oczach i białą łatą na piersi

Rudzikowe Skrzydło - mała, energiczna brązowa kotka o bursztynowych oczach z rudą łatą na piersi

Pstrokaty Ogon - szylkretowa kocica o pięknej nakrapianej sierści

Nakrapiany Ogon - blada pręgowana kocica o bursztynowych oczach

Lamparcia Stopa - czarna nakrapiana kocica o zielonych oczach

Łaciata Skóra - drobny czarno-biały kocur o bursztynowych oczach

Błękitne Futro - niebiesko-szara kocica o błękitnych oczach; uczennica: Oszroniona Łapa

Prędka Bryza - biała pręgowana kocica o żółtych oczach

Ostowy Pazur - szaro-biały kocur o bursztynowych oczach

Lwie Serce - złocisty pręgowany kocur z sierścią gęstą jak lwia grzywa i o zielonych oczach

Złoty Kwiat - kotka o jasnorudej sierści i żółtych oczach

Tygrysi Pazur - duży ciemnobrązowy pręgowany kocur o niezwykle długich pazurach przednich łap

Biała Burza - duży biały kocur

Różany Ogon - szara pręgowana kotka z puszystym rudawym ogonem

UCZNIOWIE

(koty, które skończyły sześć księżyców, szkolące się na wojowników)

Ruda Łapa - drobny szylkretowy kocurek z charakterystycznym rudym ogonem

Nakrapiana Łapa - ciemna szylkretowa kotka o niezwykłej nakrapianej sierści

Wierzbowa Łapa - jasnoszara kotka o niebieskich oczach

Oszroniona Łapa - biała kotka o niebieskich oczach

Brązowa Łapa - jasnoszara pręgowana kotka

KARMICIELKI

(kotki oczekujące młodych lub opiekujące się nimi)

Białe Oko - jasnoszara kocica, ślepa na jedno oko

STARSZYZNA

(byli wojownicy i karmi­cielki)

Skowronia Pieśń - szylkretowa kocica o jasnozielonych oczach

Kędzierzawa Skóra - czarny kocur z nastroszonym futrem, żółtymi oczami i puszystym ogonem

Wietrzny Lot - szary pręgowany kocur o jasnozielonych oczach

KLAN RZEKI

PRZYWÓDCA

Gradowa Gwiazda - szary kocur o grubym futrze

ZASTĘPCA

Krzywa Szczęka - wielki, jasno pręgowany kocur z krzywą szczęką

MEDYCZKA

Jeżynowa Jagoda - biała kotka w czarne cętki, o niebieskich oczach i różowym nosku

WOJOWNICY

Pluskający Pazur - czarno-srebrny pręgowany kocur

Drzewne Futro - brązowy kocur

Rozbrzmiewająca Mgła - jasnoszara kocica

Sowie Futro - brązowo-biały kocur

Wydrzy Plusk - biało-ruda kotka

Żukowy Nos - kocur o kruczoczarnym futrze

Miękkie Skrzydło - mała, gibka śnieżnobiała kocica w pręgowane łaty

Biały Kieł - śnieżnobiały kocur z brązowymi łapami i pręgowanym ogonem

Liliowa Łodyga - bladoszara kocica

Migocząca Skóra - kruczoczarna kotka o lśniącej sierści

Szczupaczy Ząb - chudy brązowy pręgowany kocur o wąskim pysku i wystających kłach

Wiórowy Pył - szylkretowa kotka

Muliste Futro - długowłosy jasnobrązowy kocur

Jeziorny Blask - długowłosa szaro-biała kocica

Dębowe Serce - rudawobrązowy kocur

Płowy Ogon - brązowa kocica

Wierzbowa Bryza - bladoszara pręgowana kotka o bursztynowych oczach

Szara Sadzawka - ciemnoszara kotka o bursztynowych oczach

Słoneczna Ryba - bladoszara kotka

Czarny Pazur - czarny kocur

Turzycowe Źródło - brązowa pręgowana kotka

Trzcinowy Ogon - jasnoszary pręgowany kocur

Podniebne Serce - bladobrązowa pręgowana kotka

Lamparcie Futro - nietypowo nakrapiana złocista kotka

Głośny Brzuch - ciemnobrązowy kocur

STARSZYZNA

Pstrągowy Pazur - szary pręgowany kocur

Muszlowe Serce - nakrapiany szary kocur

KLAN CIENIA

PRZYWÓDCA

Cedrowa Gwiazda - bardzo ciemny szary kocur o białym brzuchu

ZASTĘPCA

Postrzępiona Skóra - duży ciemnobrązowy pręgowany kocur; uczeń: Chmurna Łapa

MEDYCZKI

Szałwiowy Wąs - biała kocica o długich wąsach

Żółty Kieł - ciemnoszara kocica o szerokim, spłaszczonym pysku

WOJOWNICY

Jeleni Sus - szara pręgowana kocica o białych łapach

Śnieżycowe Skrzydło - nakrapiany biały kocur

Lisie Serce - jasnoruda kotka

Wilczy Krok - kocur z naderwanym uchem

Wroni Ogon - czarna pręgowana kocica

Orlicowa Stopa - jasnorudy kocur o ciemnorudych łapach

Chytre Oko - szary kocur w ciemne pręgi z grubą pręgą nad okiem

Ostrokrzewiasty Kwiat - szaro-biała kocica

Błotnisty Pazur - szary kocur o brązowych łapach

Jaszczurza Pręga - jasnobrązowa pręgowana kocica o białym brzuchu

Ropuszy Skok - ciemnobrązowy pręgowany kocur w białe plamy

Pierzasta Burza - ciemnobrązowa pręgowana kocica

Osmolony Wiatr - rudy pręgowany kocur

Traszkowa Plamka - czarno-ruda kocica

Jesionowe Serce - jasnoszara kocica

Żabi Ogon - ciemnoszary kocur

Bursztynowy Liść - ciemnoruda kocica o brązowych łapach i uszach

Rozlana Chmura - szaro-biała kocica

Pokrzywowa Cętka - biała kocica w rude cętki

Ziębowy Lot - czarno-biały kocur

Orzechowy Wąs - brązowy kocur o bursztynowych oczach

Jarzębinowa Jagoda - kremowo-brązowa kotka o bursztynowych oczach

Mysie Skrzydło - czarny kocur o długim, gęstym futrze

UCZNIOWIE

Chmurna Łapa - biały kocurek o niebieskich oczach

STARSZYZNA

Mały Ptak - drobna ruda pręgowana kocica

Jaszczurzy Kieł - jasnobrązowy pręgowany kocur o jednym zakrzywionym zębie

KLAN WIATRU

PRZYWÓDCZYNI

Wrzosowa Gwiazda - liliowa kocica o niebieskich oczach

ZASTĘPCA

Wysoki Ogon - czarno-biały kocur o bursztynowych oczach i bardzo długim ogonie; uczeń: Martwa Łapa

MEDYCY

Jastrzębie Serce - cętkowany szaro-brązowy kocur o żółtych oczach

Kaszlący Pysk - brązowy kocur z krótkim ogonem

WOJOWNICY

Świtająca Pręga - jasnozłota pręgowana kotka w kremowe pręgi

Czerwony Pazur - ciemnorudy kocur

Wełniany Ogon - szarobiały kocur

Rogaty Sus - ciemnobrązowy kocur o bursztynowych oczach; uczennica: Szczawiowa Łapa

Hikorowy Nos - brązowy kocur

Jabłkowy Świt - różanokremowa kocica

Polny Ślizg - szara kotka

Mglista Mysz - jasnobrązowa pręgowana kocica

Zajęczy Lot - jasnobrązowy kocur

Łani Skok - jasnobrązowa kocica; uczeń: Gołębia Łapa

Skowroni Plusk - szylkretowa kotka w białe łaty

Osikowy Zachód - szaro-biały kocur

Śliwkowy Pazur - ciemnoszara kocica

UCZNIOWIE

Martwa Łapa - czarny kocur ze zwichniętą lewą łapą

Szczawiowa Łapa - szaro-brązowa kotka

Gołębia Łapa - ciemnoszary kocurek w białe łaty

KARMICIELKI

Blada Ptaszyna - czarno-biała kocica; matka Strzyżki (brązowej koteczki), Króliczki (bladobrązowej koteczki), Lotka (śnieżnobiałego kocurka) i Zjeżyka (czarnego kocurka)

Żytnia Łodyga - szara pręgowana kocica

STARSZYZNA

Biała Jagoda - mały śnieżnobiały kocur

Liliowy Wąs - jasnobrązowa kocica o bursztynowych oczach i ze skręconą tylną łapą

Młócąca Stopa - czarny kocur o żółtych oczach

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki