Rozdział 1

Świeża bryza niosła ze sobą zapach, przez który do pyska Brunatnej Skóry natychmiast napłynęła ślinka. Wojowniczka z namysłem smakowała powietrze, podążając za kuszącym aromatem.

To tutaj - pomyślała, bo chociaż nie widziała królika, to rozpoznała go nie tylko po zapachu, ale i po cichutkich odgłosach: delikatnych trzaskach liści, przyspieszonym oddechu oraz głośnym biciu serca. Zwierzę skuliło się w kępie paproci rosnących u podnóża potężnej sosny. Nozdrza Brunatnej Skóry wypełniła słodka woń sosnowej żywicy, którą wojowniczka tak bardzo uwielbiała.

Dobrze znowu być w domu - zachwyciła się w myślach. - Mam wrażenie, że nie było mnie tutaj od wielu księżyców!

Przybrała pozycję łowiecką, nie spuszczając z oczu kryjówki królika. Zaczęła powoli zakradać się naprzód, stawiając kroki niemal bezgłośnie. Znała tę leśną ściółkę jak poduszki własnych łap. Wiedziała, w których miejscach może stawać, aby podejść zwierzynę w absolutnej ciszy. Znalazła się już całkiem blisko celu, kiedy nagle pośród paproci rozbrzmiał głośny trzask. Królik musiał wyczuć koci zapach. Wyskoczył z podszycia, ale wojowniczka przewidziała drogę jego ucieczki. Skoczyła przed siebie i jednym silnym ugryzieniem w kark sprawiła, że zwierzę padło bez życia na ziemię.

Brunatna Skóra z satysfakcją je podniosła. Tak dorodny królik to niezła zdobycz dla Klanu Cienia.

Słońce powoli wspinało się po niebie, kiedy wojowniczka prześlizgnęła się przez ciernisty tunel i wyminęła głaz, żeby wkroczyć do obozu z królikiem zwisającym z pyska.

- Brunatna Skóro! - zawołała ją Świtająca Skóra, która właśnie czyściła sierść przed legowiskiem wojowników.

Na jej widok serce Brunatnej Skóry podskoczyło.

Och, Świtająca Skóro, gdzieś ty się podziewała? - spytała ją w myślach. Wydawało jej się, że minęły całe wieki, odkąd ostatnim razem widziała swoją koteczkę.

- Świetna zdobycz!

- O, jak miło. Umieram z głodu! - krzyknęła radośnie Sosnowy Nos, wstając na łapy. Jej boki zaokrągliły się już do tego stopnia, że ruchy karmicielki były wyraźnie spowolnione.

Jej kocięta naprawdę jeszcze się nie urodziły? - pomyślała Brunatna Skóra. - Minęło tyle czasu... Mam wrażenie, jakby...

Nagle uderzyła w nią niepokojąca myśl: coś było nie w porządku. Zdezorientowana, upuściła królika na stertę i rozejrzała się po pobratymcach w przepełnionym spokojem obozie.

Świtającej Skóry nie powinno tutaj być - doszła do wniosku. - A Sosnowy Nos...

Brunatna Skóra pamiętała, jak kocięta Sosnowego Nosa przyszły na świat. Była ich czwórka... I chociaż wcale się nie śpieszyły, kocica dzielnie znosiła ból.

Ale w tej chwili to doświadczenie było jeszcze przed nią. Coś się nie zgadzało. Ten obóz nie był prawdziwy.

Brunatna Skóra wzdrygnęła się gwałtownie, jak gdyby wpadła do jeziora w środku pory nagich drzew. Jej otoczenie wydawało się znajome i przyjazne, ale to nie był Klan Cienia... Teraz już tak nie wyglądał. Świtająca Skóra i Sosnowy Nos były martwe. Wielu pobratymców Brunatnej Skóry już nie żyło.

- Widzę, że miałaś udane łowy... - Wojowniczka usłyszała za sobą czyjś głos.

- Jarzębinowa Gwiazdo! - Brunatna Skóra z zachwytem odwróciła się do swojego partnera, który przyglądał jej się bursztynowymi oczami.

Podeszła do niego i otarła się policzkiem o jego policzek, oddychając znajomym zapachem ukochanego. Czuła, że musiało minąć więcej czasu niż jeden poranek, odkąd ostatnio go widziała.

Dużo, dużo więcej czasu - pomyślała. - Tu naprawdę coś jest nie w porządku!

Aż nią wstrząsnęło, na co ogon Jarzębinowej Gwiazdy drgnął ze zmartwienia.

- Co się stało?

- To nie jest Klan Cienia! - wyrzuciła z siebie nagle, z każdym słowem i każdym wspomnieniem coraz mocniej o tym przekonana. - To znaczy jest, ale to nie jest prawdziwy Klan Cienia. Nie taki, jaki jest obecnie. To czasy sprzed choroby, sprzed nadejścia Ciemnego Ogona... - Urwała, kiedy Jarzębinowa Gwiazda popatrzył na nią szeroko otwartymi oczami, wyraźnie zszokowany.

- Musiałaś mieć bardzo chaotyczne sny wczorajszej nocy - zamruczał w końcu. - Mówiłem ci, że ta nornica nie wyglądała na świeżą.

- Jesteś pewien? - Brunatna Skóra powoli obróciła głowę i zaczęła rozglądać się po obozie.

Desperacko pragnęła, żeby Jarzębinowa Gwiazda miał rację. Wroni Mróz, zastępca przywódcy Klanu Cienia, dołączył do Świtającej Skóry przed wejściem do legowiska wojowników. Sosnowy Nos dzieliła się tłustym królikiem, upolowanym przez Brunatną Skórę, ze Splątanym Futrem, kapryśną starszą. Wojowniczka słyszała też radosne popiskiwania kociaków w żłobku.

Błagam, niech to będzie prawdziwe! - pomyślała.

W obozie Klanu Cienia panował wyjątkowy spokój. Przyglądając się pobratymcom, Brunatna Skóra rozluźniła się po raz pierwszy od niepamiętnych czasów. Pozwoliła sobie oprzeć bok o bok Jarzębinowej Gwiazdy i stać tak, bark w bark z kocurem, którego kochała.

- Czy to jest prawdziwe? - zapytała z nadzieją w głosie.

Jarzębinowa Gwiazda pogłaskał ogonem jej grzbiet, jakby chciał ją pocieszyć.

- To jest jedyny prawdziwy Klan Cienia.

Brunatna Skóra zamruczała.

- Jestem taka...

- Skoczko! Skoczko, zaczekaj na mnie! - Po obozie rozniósł się piskliwy krzyk.

Brunatna Skóra uchyliła powieki i z ciężkim sercem ujrzała jeżynową ścianę legowiska wojowników. A więc to był jedynie sen.

Miałam rację - pomyślała. - To nie była prawda. Jarzębinowa Gwiazda nie żyje. Tak wielu moich krewnych i pobratymców już nie żyje!

- Tak się w to nie bawi, Cieniku! - Pisk Światełka rozdrażnił Brunatną Skórę, ponieważ rozbudził ją z resztek miłego snu.

W legowisku panował bladoróżowy blask wczesnego świtu, ale Brunatna Skóra wiedziała, że już nie zaśnie. Wygrzebała się z gniazda i powoli wyszła z leża, a kiedy stanęła na zewnątrz, zimne powietrze początku pory nagich drzew przedarło się przez jej futro tak gwałtownie, że przeszły ją dreszcze.

- Złaź ze mnie, Światełko! - zawołała Skoczka.

- Och, wystarczy już tego! - Jałowcowy Pazur prześlizgnął się obok Brunatnej Skóry z czarnym futrem nadal potarganym przez sen. Wojownik wybiegł na środek polany, do kociaków. - Musicie natychmiast się uspokoić! - warknął z wściekłością. - Obudzicie wszystkie koty w obozie!

Trójka kociaków zamarła i wpatrywała się w niego szeroko otwartymi, identycznymi, bursztynowymi oczkami, tak podobnymi do oczu Jarzębinowej Gwiazdy, że serce Brunatnej Skóry na chwilę przestało bić.

Nie, nie powinnam nazywać go Jarzębinową Gwiazdą, tylko Jarzębinowym Pazurem - napomniała samą siebie. Jarzębinowa Gwiazda zrezygnował z pozycji przywódcy i przed śmiercią znów stał się Jarzębinowym Pazurem. To tylko sen namieszał kocicy w głowie.

- Wybacz, Jałowcowy Pazurze - mruknęła ze spokojem Gołębie Skrzydło sprzed wejścia do żłobka. - Ale przecież to tylko kociaki.

Wojownik gniewnie wymachiwał na boki cienkim czarnym ogonem, wbijając wściekły wzrok w Gołębie Skrzydło.

- Być może w Klanie Pioruna kociakom wolno tak rozrabiać - syknął - ale tutaj wymaga się od nich, żeby szanowały swoich pobratymców!

Gołębie Skrzydło na moment oniemiała, ale zanim zdążyła cokolwiek odpowiedzieć, Brunatna Skóra ujrzała swojego syna, Tygrysie Serce, który właśnie wyszedł z legowiska przywódcy.

Nie, nie Tygrysie Serce, tylko Tygrysią Gwiazdę - poprawiła się w myślach. - Bo teraz to on jest naszym przywódcą. Co się dziś ze mną dzieje?

- Musicie być trochę ciszej, kociaki - stwierdził surowo. - A ty, Jałowcowy Pazurze, nie masz prawa odzywać się w ten sposób do Gołębiego Skrzydła. Jest taką samą członkinią Klanu Cienia jak ty.

Jałowcowy Pazur pokornie skłonił głowę, ale jego zielone oczy zaiskrzyły gniewnie.

- Jak sobie życzysz, Tygrysia Gwiazdo - wymamrotał.

Kiedy czarny kocur zawrócił do legowiska wojowników, Brunatna Skóra usiłowała posłać mu współczujące spojrzenie, jednak ten ostentacyjnie unikał jej wzroku.

Wszyscy jesteśmy rodziną - pomyślała ze smutkiem - ale od pewnego czasu wcale tak to nie wygląda.

Jałowcowy Pazur był jednym z kociąt Świtającej Skóry.

Może byłoby inaczej, gdyby jego matka nadal żyła - zastanawiała się Brunatna Skóra.

Słusznie czy nie, Jałowcowy Pazur obwiniał Jarzębinowego Pazura, a nawet samą Brunatną Skórę, o nieutrzymanie Klanu Cienia w jedności, kiedy okrutny włóczęga, Ciemny Ogon, wprowadził się na ich terytorium. Ten sam włóczęga później namówił tylu ich pobratymców do dołączenia do jego Rodu, że niemal doszczętnie zniszczył cały Klan Cienia. Na krótki okres, zanim Tygrysia Gwiazda został przywódcą i doprowadził do odrodzenia klanu, Klan Cienia przestał istnieć i musiał przyłączyć się do Klanu Nieba.

- Hej, Brunatna Skóro! Chcesz się z nami pobawić? - Skoczka, szara koteczka, popatrzyła na zastępczynię okrągłymi oczkami. - Bo... co ty właściwie teraz robisz?

- Tak tylko sobie rozmyślam - odparła łagodnie Brunatna Skóra.

Kociaki nadal były młodziutkie - ich ślepka wydawały się ogromne i okrąglutkie, otoczone grubymi warstwami miękkiego puchu. Brunatna Skóra miała wrażenie, że jeszcze niedawno również Tygrysia Gwiazda, Świtająca Skóra i Płonący Ogon byli tacy maleńcy.

- Przepraszamy, jeśli cię obudziliśmy - wtrącił brat Skoczki, Cienik, a jego siostry z zapałem pokiwały główkami.

- Nic się nie stało - zapewniła ich Brunatna Skóra.

Czuła, jak jej serce rośnie pod wpływem wypełniającej je miłości. Te kociaki były niesamowicie urocze.

- Chodźmy już! - zawołała do rodzeństwa Światełko. - Teraz będziemy bawić się tak cichutko, jak wtedy, kiedy chowaliśmy się przed Dwunożnymi.

Kiedy trójka kociaków odbiegła, Brunatna Skóra zamrugała z zaskoczenia.

Kocięta w ich wieku nie powinny nawet wiedzieć o istnieniu Dwunożnych - pomyślała, lecz szybko dotarło do niej, że się myli. To oczywiste, że akurat ta trójka o nich wiedziała. W końcu te kociaki przyszły na świat bardzo daleko, w otoczeniu Dwunożnych oraz przedziwnych, nienależących do klanów kotów, po wspólnej ucieczce Tygrysiego Serca i Gołębiego Skrzydła.

Zastępczyni przywódcy kochała kocięta swojego syna. Należały do jej rodziny i były naprawdę dobrymi kociakami. Mimo to nadal wydawały jej się trochę obce.

Jakby nie przypominały prawdziwych kotów z Klanu Cienia - pomyślała, chociaż od razu poczuła wyrzuty sumienia. Nie powinno jej obchodzić, że urodziły się pośród obcych. Ani że ich matką była wojowniczka Klanu Pioruna. W końcu należały do Klanu Cienia...

Przynajmniej częściowo - skomentowała w myślach Brunatna Skóra.

- Przepraszamy za to. - Tygrysia Gwiazda podszedł do matki wraz z Gołębim Skrzydłem. Otarł się policzkiem o policzek Brunatnej Skóry, a Gołębie Skrzydło dotknęła nosem jej nosa.

- Może zjesz ze mną nornicę? - zapytała uprzejmie Gołębie Skrzydło.

Brunatna Skóra nadal rozpamiętywała swój miły sen: intensywne skupienie podczas polowania, ekscytację w momencie ostatniego skoku na zdobycz i satysfakcję, jaką przyniosło jej zapewnienie klanowi pożywienia.

- Dziękuję, ale postanowiłam, że wybiorę się na łowy - odparła. - I uzupełnię naszą stertę zdobyczy.

Tygrysia Gwiazda z zaskoczenia zastrzygł uszami.

- Zeszłej nocy wysłałem patrol łowiecki z Ciosanym Kamieniem na czele - odpowiedział. - Przynieśli tyle zdobyczy, że raczej nikt nie będzie musiał polować aż do zmierzchu.

Brunatna Skóra z rozdrażnienia położyła płasko uszy. Tygrysia Gwiazda mianował ją przecież swoją zastępczynią. Nigdy nie prosiła o to wyróżnienie, ale skoro już ją wybrał, to powinien pozwolić jej działać. A organizowanie patroli było obowiązkiem zastępczyni przywódcy.

Wzięła głęboki oddech, po czym ponownie podniosła uszy.

Tygrysia Gwiazda dopiero od niedawna jest przywódcą - pomyślała. - A ja powinnam go teraz wspierać. Dorośnie do swojej roli, tak jak kiedyś Jarzębinowa Gwiazda. Po prostu musi odnaleźć własny sposób zarządzania klanem.

- Wolałbym, żebyś została w obozie i pomogła wzmocnić legowisko wojowników - podjął Tygrysia Gwiazda, a Brunatna Skóra westchnęła.

- Sądzę, że bardziej przydałabym się na polowaniu - zamiauczała, zachowując przyjazny ton.

Łapy aż ją świerzbiły na myśl o opuszczeniu obozu - tak bardzo chciała chociaż na chwilę pozostać sama w sosnowym lesie. Ach, jak desperacko tęskniła za tą okolicą, kiedy Klan Cienia połączył się z Klanem Nieba!

Tygrysia Gwiazda wymienił spojrzenia z Gołębim Skrzydłem.

- Im więcej kotów będzie naprawiało legowiska, tym szybciej obóz Klanu Cienia powróci do dawnego stanu - odparł stanowczo.

Brunatna Skóra rozejrzała się po polanie. Dwójka nowych uczniów, Płomienna Łapa i Mrówcza Łapa - których Tygrysia Gwiazda przyprowadził ze sobą z tego dziwnego siedliska Dwunożnych, gdzie przyszły na świat jego kocięta - dzieliła się językami przed legowiskiem wojowników. Jałowcowy Pazur i Osmolone Futro wybierali dla siebie zdobycze ze sterty zwierzyny, a Łupane Futro ostrzył pazury na drzewie nieopodal granicy obozu.

Wokół było wiele innych kotów - kotów, które przyszły na świat poza Klanem Cienia, kotów, które zdradziły swój klan i swojego przywódcę, dołączając do Ciemnego Ogona, oraz kotów, które ze strachu opuściły rozpadający się klan i dopiero niedawno powróciły nad jezioro.

- Dobrze - zgodziła się w końcu Brunatna Skóra, chociaż do jej głowy bezwiednie napłynęła smutna myśl: Klan Cienia już nigdy nie będzie taki jak dawniej.

Brunatna Skóra kichnęła. Kurz osiadający na jej futrze i wpadający do oczu sprawiał, że wszystko zaczynało ją swędzieć. Słońce świeciło wysoko nad jej głową. Koty pracowały od samego rana, ale jeszcze sporo zostało do zrobienia.

Osmolone Futro wsunął kolejny pęk mchu do otworu w boku legowiska, po czym syknął ze złości, kiedy ten natychmiast wypadł z powrotem na ziemię.

- Kiedy zatykasz dziurę mchem, przytrzymaj go w miejscu i zaczekaj, aż Skalne Skrzydło przeplecie przez niego kilka cienkich gałązek, żeby go unieruchomić - poradziła Brunatna Skóra.

Zignorowawszy ją, Osmolone Futro złapał mech w zęby i wepchnął go z powrotem w ścianę. Brunatna Skóra zjeżyła sierść z irytacji.

- Skalne Skrzydło, przynieś tu te gałązki! - warknęła.

Biały kocur obejrzał się na nią, po czym odwrócił wzrok, nerwowo szurając łapami.

- Ale ja pracuję teraz po tej stronie - zaprotestował.

Wbijając pazury w piaszczyste podłoże leża, Brunatna Skóra usiłowała powstrzymać się przed odarciem tych kocurów z futer.

- Mówiłam ci... - zaczęła.

- I jak wam idzie? - przerwał jej Tygrysia Gwiazda, który właśnie wsunął głowę przez wejście do legowiska. Zerknąwszy na ściany, pochylił się i wkroczył do środka. - Pójdzie wam lepiej, jeśli będziecie pracować w parach - zasugerował. - Skalne Skrzydło, przynieś tu te gałązki, a Osmolone Futro przytrzyma mech w miejscu, żebyś mógł w tym czasie przepleść przez niego witki. Dzięki temu w legowisku będzie dużo cieplej.

Osmolone Futro i Skalne Skrzydło popatrzyli po sobie.

- Dobrze - odparł Skalne Skrzydło, po czym schylił się i złapał zębami leżące na ziemi gałęzie.

Brunatną Skórę zalała gorąca fala gniewu. Tak nagła i gwałtowna, że niemal ją wystraszyła.

- Zrobię sobie przerwę - oświadczyła, pędem opuszczając legowisko.

Nie zatrzymywała się, dopóki nie dotarła do sterty zdobyczy. Usiadła przy niej, ciężko dysząc.

Nic się nie stało - przekonywała siebie w duchu. - Na razie nie muszą słuchać moich poleceń. Najważniejsze, że Klan Cienia odzyskał swoje terytorium i znowu mieszka we własnym obozie.

Kiedy Jarzębinowa Gwiazda zrzekł się roli przywódcy Klanu Cienia, Brunatna Skóra pragnęła utrzymać wszystkich pobratymców w jedności. Niestety, po licznych bitwach z Ciemnym Ogonem i Rodem, w klanie pozostało niewielu wojowników - i zdaniem Jarzębinowej Gwiazdy ich jedyną szansą na przetrwanie było dołączenie do Klanu Nieba. Jej partner przestał być przywódcą i znów stał się Jarzębinowym Pazurem. A potem zginął, próbując uratować kocięta Krwawnikowego Liścia. Rozpacz pogrążyła Brunatną Skórę do tego stopnia, że powrót Tygrysiej Gwiazdy i kilkorga innych pobratymców, których wcześniej klany uznały za straconych, wydawał jej się wówczas prawdziwym darem od Klanu Gwiazdy.

A jednak wskrzeszenie Klanu Cienia nie było łatwe. Jarzębinowy Pazur nadal był martwy, a niektórzy pobratymcy znienawidzili go za decyzje, które podejmował po napaści Ciemnego Ogona. Znienawidzili wówczas także Brunatną Skórę za to, że stanęła po stronie partnera. I że go kochała.

Niektóre z tych kotów wcześniej przecież same go zdradziły, dołączając do Ciemnego Ogona - pomyślała gorzko zastępczyni przywódcy. - Nie wiem, czy chcę mieć ich za pobratymców...

Głośno wzdychając, podniosła ze sterty mysz i usiadła przed żłobkiem, żeby się posilić. Muszę po prostu uzbroić się w cierpliwość - postanowiła.

- Słodziutkie maluchy. - Brunatna Skóra słyszała dochodzące ze środka mruczenie Gołębiego Skrzydła. - Czy jeśli położę kocięta spać, popilnujesz ich, kiedy pobiegnę po zdobycz ze sterty?

- Pewnie. - Jagodowe Serce wydawała się rozkojarzona. - Czy Dudnik nie wygląda, jakby trochę się przeziębił?

- Nie martw się, na pewno nic mu nie jest - odparła Gołębie Skrzydło.

Brunatna Skóra ponownie się zirytowała.

Nie obchodzi jej, czy kociak z Klanu Cienia jest chory? - oburzyła się w myślach.

Gołębie Skrzydło nie kiwnęła nawet pazurem, żeby pomóc przy odbudowie obozu Klanu Cienia. Oczywiście jej kocięta nadal mieszkały w żłobku, ale były już prawie gotowe zostać uczniami i nie potrzebowały nieustannej opieki swojej matki. Gołębie Skrzydło mogłaby pomóc klanowi, gdyby chciała.

Choć dlaczego miałaby to robić? - pomyślała Brunatna Skóra. - W końcu jest kocicą z Klanu Pioruna, nawet jeżeli teraz mieszka w Klanie Cienia.

Brunatna Skóra także przyszła na świat w Klanie Pioruna, ale odkąd wybrała Klan Cienia jako uczennica, należała do niego całym swoim sercem. I pragnąc to udowodnić, stała się bardziej zagorzałą i lojalną wojowniczką niż koty urodzone w sercu sosnowej gęstwiny. Wątpiła jednak, żeby Gołębie Skrzydło też taka była.

Zastępczyni naprawdę próbowała polubić partnerkę swojego syna, ale czasami uważała, że obecność Gołębiego Skrzydła jest tylko kolejną oznaką rozpadu Klanu Cienia. Ciekawe, co by powiedział Jarzębinowy Pazur, gdyby wiedział, że Tygrysia Gwiazda wybrał na partnerkę wojowniczkę Klanu Pioruna - zastanawiała się.

- Wszystko w porządku?

Niespodziewane pytanie Tygrysiej Gwiazdy przestraszyło Brunatną Skórę. Przywódca musiał wyjść za nią z legowiska wojowników i teraz ostrożnie się do niej zbliżał.

- Oczywiście. - Brunatna Skóra odgryzła kęs myszy.

- Odkąd wróciłem, wydajesz się ciągle zdenerwowana - stwierdził Tygrysia Gwiazda, siadając u boku matki. Zawahał się, ale postanowił mówić dalej. - Wiem, że niektóre koty z Klanu Cienia wolałyby mieć ciebie za przywódczynię. Jeżeli jesteś zła, że przejąłem władzę nad klanem, to oczywiście to zrozumiem...

Brunatna Skóra westchnęła. Opuścił ją cały gniew. Tygrysia Gwiazda naprawdę się starał.

- Nie o to chodzi - zapewniła. - Cieszę się, że zostałeś przywódcą. I to ty masz większe szanse na ponowne zjednoczenie Klanu Cienia niż ja. Po prostu czuję... - Urwała w pół zdania, przypominając sobie, jak mocno zabolało ją zignorowanie jej sugestii przez młodszych wojowników. Wiedziała, że w dawnym Klanie Cienia nie doszłoby do tego. Zanim dokończyła, musiała wziąć głęboki oddech. - Nie jestem pewna, jaką rolę odgrywam teraz w Klanie Cienia.

Tygrysia Gwiazda popatrzył na nią z zaskoczeniem.

- Przecież jesteś moją zastępczynią - stwierdził z naciskiem. - Twoja rola jest niezwykle ważna!

- Wcale nie, skoro nikt mnie tutaj nie słucha - wyznała Brunatna Skóra.

Sierść wzdłuż kręgosłupa Tygrysiej Gwiazdy zaczęła się jeżyć.

- Jeżeli któremuś wojownikowi przejdzie przez myśl, żeby cię ignorować, to zaraz mu przemówię do słuchu - obiecał gniewnym tonem.

- Wściekanie się na nich nie sprawi, że mnie zaakceptują - odrzekła Brunatna Skóra. - Wielu członków Klanu Cienia złościło się na Jarzębinowego Pazura. I niektórzy z nich mieli ku temu powody. Być może za bardzo przypominam im o czasach, o których Klan Cienia powinien raczej zapomnieć.

Tygrysia Gwiazda lekceważąco machnął ogonem.

- Nie bądź śmieszna - prychnął. - Jeżeli ja...

- Pomocy! Niech mi ktoś pomoże!

Słowa Tygrysiej Gwiazdy zagłuszył rozpaczliwy wrzask Gołębiego Skrzydła, który dochodził ze żłobka. Brunatna Skóra natychmiast napuszyła futro.

Tygrysia Gwiazda zerwał się i rzucił biegiem do wejścia, a Brunatna Skóra ruszyła zaraz za nim.

- To Cienik! Pomocy! - krzyczała Gołębie Skrzydło.

Brunatna Skóra przyśpieszyła i dogoniła Tygrysią Gwiazdę, po czym razem z nim przecisnęła się przez wejście do żłobka.

Na podłożu legowiska Cienik miotał się, wymachując maleńkimi łapkami, jak gdyby dopadł go przerażający koszmar. Jego siostry, a także Krwawnikowy Liść, Jagodowe Serce i ich kociaki wciskali się w ściany żłobka, wytrzeszczając pełne przerażenia oczy na wierzgającego malucha.

Siedząca nad Cienikiem Gołębie Skrzydło podniosła na przybyłych zdesperowany wzrok.

- Nie potrafię go dobudzić!

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Klany

KLAN CIENIA

PRZYWÓDCA

Tygrysia Gwiazda - ciemnobrązowy pręgowany kocur

ZASTĘPCZYNI

Brunatna Skóra - szylkretowa kocica o zielonych oczach; uczeń: Szyszkowa Łapa

MEDYK

(kocur lub kotka, którzy posiedli zdolność leczenia)

Brodzący Blask - brązowy kocur w białe łaty

WOJOWNICY

(koty i kotki bez młodych)

Ciosany Kamień - pręgowany kocur; uczeń: Płomienna Łapa

Skalne Skrzydło - biały kocur; uczennica: Mrówcza Łapa

Osmolone Futro - ciemnoszary kocur o pokiereszowanych uszach

Koniczynowa Stopa - szara pręgowana kocica

Wróbli Ogon - duży pręgowany kocur; uczennica: Cynamonowa Łapa

Śnieżna Ptaszyna - dobrze zbudowana kocica o gładkim śnieżnobiałym futrze i zielonych oczach

Trawiaste Serce - jasnobrązowa pręgowana kocica; uczennica: Mewia Łapa

Jałowcowy Pazur - czarny kocur

Łupane Futro - szary kocur o gładkim futrze; uczennica: Grzywiasta Łapa

Okółkowa Skóra - szaro-biały kocur

Kwiecista Łodyga - srebrzysta kotka

Wężowy Ząb - pręgowana kotka o miodowym futrze

UCZNIOWIE

(koty, które skończyły sześć księżyców, szkolące się na wojowników)

Mrówcza Łapa - kocur o pstrokatym czarno-brązowym futrze

Płomienna Łapa - biały kocurek w rude łaty

Cynamonowa Łapa - brązowa pręguska o białych łapach

Szyszkowa Łapa - szaro-biały kocurek

Mewia Łapa - biała kotka

Grzywiasta Łapa - szara pręgowana kotka

KARMICIELKI

(kotki oczekujące młodych lub opiekujące się nimi)

Gołębie Skrzydło - bladoszara kocica o zielonych oczach; matka Cienika (ciemnoszarego pręgowanego kocurka o bursztynowych oczach), Światełka (brązowej pręgowanej koteczki) i Skoczki (szarej koteczki)

Jagodowe Serce - czarno-biała kocica; matka Dudnika (czarnego kocurka), Słonka (pręgowanej koteczki o brązowo-białym futerku) i Szpicka (czarno-białego kocurka)

Krwawnikowy Liść - ruda kotka o zielonych oczach; matka Kicuni (szylkretowej koteczki) i Lenka (brązowego pręgowanego kocurka)

STARSZYZNA

(byli wojownicy i karmicielki)

Szczurza Blizna - brązowy kocur z długą blizną wzdłuż grzbietu

Dębowe Futro - mały brązowy kocur

Klan Pioruna

PRZYWÓDCA

Jeżynowa Gwiazda - ciemnobrązowy pręgowany kocur o bursztynowych oczach

ZASTĘPCZYNI

Wiewiórczy Lot - ciemnoruda kocica o zielonych oczach i jednej białej łapie

MEDYCY

Sójcze Pióro - szary pręgowany kocur o ślepych błękitnych oczach

Liściasta Sadzawka - jasnobrązowa pręgowana kocica o bursztynowych oczach i z białym futrem na piersi

Olchowe Serce - ciemnorudy pręgowany kocur o bursztynowych oczach

WOJOWNICY

Paprociowe Futro - złocistobrązowy pręgowany kocur

Obłoczny Ogon - długowłosy biały kocur o niebieskich oczach

Jasne Serce - biała kotka w rude łaty

Ciernisty Pazur - złocistobrązowy pręgowany kocur

Brzozowy Zachód - jasnobrązowy pręgowany kocur

Białe Skrzydło - biała kotka o zielonych oczach

Jagodowy Nos - kremowy kocur z kikutem ogona

Mysi Wąs - szaro-biały kocur; uczennica: Śliwkowa Łapa

Makowy Mróz - szylkretowa kotka

Lwi Płomień - złocisty pręgowany kocur o bursztynowych oczach

Różany Płatek - ciemnokremowa kotka; uczeń: Łodygowa Łapa

Trzmiela Pręga - bardzo jasny szary kocur w czarne pręgi; uczeń: Oskorupiona Łapa

Wiśniowy Zachód - ruda kotka

Kreci Wąs - brązowo-kremowy kocur

Kwitnący Zachód - szylkretowa kotka w białe cętki przypominające płatki kwiatów

Rozżarzone Serce - szara pręgowana kotka

Liliowe Serce - ciemnopręgowana kotka w białe łaty

Bursztynowy Księżyc - jasnoruda pręgowana kotka; uczennica: Orla Łapa

Zroszony Nos - szaro-biały kocur

Burzowa Chmura - pręgowany szary kocur

Ostrokrzewiasta Kita - czarna kotka

Paprotkowa Pieśń - jasnorudy kocur

Szczawiowa Pręga - ciemnobrązowa kotka

Roziskrzona Skóra - płomiennoruda pręgowana kotka o zielonych oczach

Skowronia Pieśń - czarny kocur

Liściasty Cień - szylkretowa kotka; uczennica: Plamista Łapa

Miodowe Futro - biała kotka w jasnorude łaty

Rosochata Gałąź - szara kotka o zielonych oczach; uczennica: Musza Łapa

Płetwiasty Sus - brązowy kocurek o rudych nogach; uczeń: Kąśliwa Łapa

UCZNIOWIE

Łodygowa Łapa - biały kocurek w rude łaty

Orla Łapa - ruda kotka

Śliwkowa Łapa - kotka o czarnym i rudym futrze

Oskorupiona Łapa - biały kocurek w szylkretowe łaty

Kąśliwa Łapa - złocisty, pręgowany kocurek

Plamista Łapa - szaro-biała pręgowana kotka w cętki

Musza Łapa - szara pręgowana kotka

KARMICIELKI

Stokrotka - długowłosa kremowa kocica z siedliska koni

Bluszczowa Sadzawka - srebrzysto-biała pręgowana kocica o ciemnoniebieskich oczach; matka Zjeżynki (bladoszarej koteczki), Goździnki (ciemnoszarej koteczki) i Przewrotka (brązowego pręgowanego kocurka)

STARSZYZNA

Szara Pręga - długowłosy szary kocur

Milka - srebrzysta pręgowana kocica o błękitnych oczach

Klan nieba

PRZYWÓDCZYNI

Liściasta Gwiazda - brązowo-kremowa pręgowana kocica o bursztynowych oczach

ZASTĘPCA

Jastrzębie Skrzydło - ciemnoszary kocur o żółtych oczach

MEDYCY

Piegowate Życzenie - jasnobrązowa kotka w prążki z cętkowanymi łapami

Podrygujący Płatek - czarno-biały kocur

MEDIATOR

(bezstronny kocur lub kotka pokojowo rozwiązujący spory między klanami)

Drzewo - mocno zbudowany złocisty kocur o bursztynowych oczach i jednym dodatkowym palcu na tylnej łapie; były samotnik obdarzony mocą widzenia i komunikowania się ze zmarłymi kotami

WOJOWNICY

Wróbla Skóra - ciemnobrązowy pręgowany kocur; uczennica: Nektarowa Łapa

Wiśniowy Ogon - szylkretowa kocica

Śliwkowa Wierzba - ciemnoszara kotka; uczennica: Nasłoneczniona Łapa

Szałwiowy Nos - jasnoszary kocur; uczeń: Gruzowa Łapa

Zbójnicki Potok - szary kocur; uczennica: Frędzlowa Łapa

Kwitnące Serce - rudo-biała kotka; uczennica: Gołębia Łapa

Zachmurzona Mgła - biała kotka

Piaszczysty Nos - krępy, jasnobrązowy kocur o rudych nogach; uczeń: Przepiórcza Łapa

Króliczy Skok - brązowy kocur; uczennica: Blada Łapa

Pachnotkowy Liść - jasnoruda kotka o zielonych oczach

Słodowy - czarno-biały kocur; uczeń: Zroszona Łapa

Miętowe Futro - szara pręgowana kotka

Pokrzywowy Plusk - jasnobrązowy kocur

Drobna Chmura - mała biała kocica

Fiołkowy Blask - czarno-biała kotka o żółtych oczach

Zroszony Bryk - krzepki szary kocur

Trzcinowy Pazur - bladobrązowa pręgowana kotka

UCZNIOWIE

Blada Łapa - czarno-biała kotka

Frędzlowa Łapa - biała kotka w brązowe łaty

Gruzowa Łapa - płowy kocurek

Nektarowa Łapa - brązowa kotka

Przepiórcza Łapa - biały kocurek o kruczoczarnych uszach

Gołębia Łapa - szaro-biała kotka

Nasłoneczniona Łapa - ruda kotka

STARSZYZNA

Płowa Paproć - blado-brązowa kocica cierpiąca na głuchotę

KLAN WIATRU

PRZYWÓDCA

Zajęcza Gwiazda - brązowo-biały kocur

ZASTĘPCA

Wronie Pióro - ciemnoszary kocur

MEDYK

Pustułkowy Lot - nakrapiany szary kocur w białe cętki przypominające pióra pustułek

WOJOWNICY

Nocna Chmura - czarna kocica

Janowcowy Ogon - bardzo jasna szaro-biała kocica o niebieskich oczach

Liściasty Ogon - ciemny pręgowany kocur o bursztynowych oczach

Żarząca Stopa - szary kocur o dwóch ciemnych łapach

Bryzowa Skóra - czarny kocur o bursztynowych oczach

Wrzosowy Ogon - jasnobrązowa kocica o niebieskich oczach

Skowronie Skrzydło - jasnobrązowa pręgowana kocica

Przyczajona Stopa - rudy kocur

Turzycowy Wąs - jasnobrązowa kocica

Lekka Stopa - czarny kocur z białą plamą na piersi

Owsiany Pazur - jasnobrązowy pręgowany kocur

Pierzasta Skóra - szara pręgowana kotka

Huczący Wąs - ciemnoszary kocur

Paprociowa Pręga - szara pręgowana kotka

Dymiąca Mgła - szara kotka

Moręgowane Skrzydło - nakrapiana brązowa kotka

STARSZYZNA

Wąsaty Nos - jasnobrązowy kocur

Biały Ogon - mała biała kocica

KLAN RZEKI

PRZYWÓDCZYNI

Mglista Gwiazda - szara kocica o niebieskich oczach

ZASTĘPCA

Trzcinowy Wąs - czarny kocur

MEDYCZKI

Ćmie Skrzydło - złocista nakrapiana kocica

Wierzbowy Blask - szara pręgowana kotka

WOJOWNICY

Miętowe Futro - jasnoszary pręgowany kocur; uczennica: Miękka Łapa

Zmierzchowe Futro - brązowa pręgowana kocica; uczeń: Pstrokata Łapa

Płotkowy Ogon - ciemnoszara kotka; uczennica: Bryzowa Łapa

Malwowy Nos - jasnobrązowy pręgowany kocur; uczeń: Zajęcza Łapa

Oblodzone Skrzydło - biała kocica o niebieskich oczach

Jeziorne Serce - szara pręgowana kotka

Kręcone Pióro - bladobrązowa kocica

Strączkowe Światło - szaro-biały kocur

Migocząca Skóra - srebrzysta kotka; uczennica: Nocna Łapa

Jaszczurzy Ogon - jasnobrązowy kocur

Zaciszna Skóra - czarno-biała kotka

Kichająca Chmura - szaro-biały kocur

Orlicowa Skóra - szylkretowa kotka; uczeń: Kolczasta Łapa

Sójczy Pazur - szary kocur

Sowi Nos - brązowy pręgowany kocur

UCZNIOWIE

Nocna Łapa - ciemnoszara kotka o niebieskich oczach

Bryzowa Łapa - brązowo-biała kotka

Zajęcza Łapa - biały kocurek

Pstrokata Łapa - szaro-biały kocurek

Kolczasta Łapa - biały kocurek o szarych uszach

Miękka Łapa - ciemnoszara kotka

STARSZYZNA

Omszona Skóra - szylkretowa kotka o niebieskich oczach

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki