Pociecha po byłej miłości
Oczy piękne a smutek w nich wielki,
Serce wielkie, a smutek w nim wszelki.
Naiwność doigrała się braku szacunku,
Na uczucia swoje, ale i nadzieję,
Miłość odrzucona teraz w sercu marnieje.
I na co kryształowe łzy teraz się zdadzą,
Gdy miłość twa przestała pamiętać o istnieniu twoim,
Znajdując nową dla siebie uciechę?
Ale teraz wolność w umysł twój nastała,
I nowa radość w sercu i umyśle się stała.
Masz nowy cel i wiarę w swój cel także,
Do dzieła więc, niech będzie świetnie,
A jakże!!!!
Do miłości przyszłej
W głowie mej smutek, a serce me zranione,
lecz nie lękaj się mnie kochać,
Gdyż zranione me serce wierne Ci będzie,
i teraz i zawsze i nigdy nie przestanie.
Będąc Ci wierna może płakać będę,
może radować, a może krzyczeć,
Lecz nie rezygnuj wtedy ze mnie,
gdyż kto nigdy się nie wadził,
Kochać szczerze nie potrafi.
Bądź mi latarnią w zagwostkach moich,
bezpiecznym lądem, gdzie spokój odnajdę,
Gdzie kłótnie przepadną, gdzie rozwagę znajdę,
I gdzie szczerą miłość prawdziwą wynajdę.
Dziwna jest ludzka codzienność
Dziwna ta ludzka codzienność,
Wstajesz rano i robisz to samo,
Co rano to samo,
Co rano to samo,
Tu praca, tu paczka, w tym codzienność jest,
Rutyna nas nie drażni, przyjacielem jest.
I gdy pewnego dnia sprawę sobie zdajesz,
Że rutyna towarzyszy Ci,
Zaczynasz ją przyjmować, lecz wolności nie daje to Ci.
Jesteś jak ptaki, co jesienią odlatują, by na wiosnę wrócić.
Pozornie wolny, a jednak codziennością zajęty.
Miłość
Miłość, czym jest miłość?
To uczucie, czy zjawisko?
To jest raj, czy gruzowisko?
To motyle, czy potwory?
To pragnienia, czy koszmary?
Czy to radość Twoja bliska?
Czy pomyłką jest kochanie?
Mój Ty skarbie, me kochanie.
Wiersze bym ja pisała
Wiersze bym ja pisała, gdybym ja tak umiała,
Jak człek wolny pod gruszą siadając,
W tym gwieździstym niebie cudów wypatrywać.
