Za 96 godzin

W życiu nie widziałam tak ładnej polewy.

Jest doskonała. Soczyście czerwona, lejąca się, ale gęsta... Jak oni to zrobili? Dodali czerwonych owoców dla nadania głębi? Więcej porzeczek niż malin. Musieli to gotować powoli w bardzo niskiej temperaturze, żeby uzyskać odpowiednią lekko karmelową gęstość i aksamitną konsystencję...

Część mojego mózgu analizuje potencjalny przepis na polewę, tymczasem inna jego część uruchamia tryb PANIKA.

Bo jednak coś mi tu nie gra: to dziwne, żeby mieć aż tyle polewy na bluzie kucharskiej...

I w dodatku leżeć w tej bluzie na podłodze.

Poza tym ona chyba nie powinna rozlewać się w coraz większą plamę.

A już na pewno nie jest normalny nóż wbity prosto w serce, dokładnie na wysokości nazwiska wyszytego złotą nicią na beżowej bawełnie.

Jedyna rzecz na tym świecie, która przebija ciasto czekoladowe, to b?che de Noël, bożonarodzeniowe polano, ciasto nazwane tak, bo z wyglądu przypomina kawał drewna, jaki wkłada się do kominka.

Ten wypiek jest dla cukierników tym, czym suknia wieczorowa dla projektantów mody: to coś zupełnie odrębnego i wyjątkowego.

Oczywiście istnieje mnóstwo rodzajów sukni wieczorowych, tak samo jak występuje mnóstwo rodzajów tego deseru. Można trzymać się prostoty, elegancji i klasyki: biszkopt z kremem maślanym, z kasztanami, z konfiturą albo czekoladą... Można też poważyć się na coś śmielszego: b?che de Noël z trzema rodzajami czekolady, w polewie z czerwonych owoców, ciasto przekładane o smaku matchy...

Potem mamy już poziom prawdziwych błyskotek, bling-bling: wypieki ozdabiane tak, by dekoracje przypominały gałązki choinek, bombki albo nawet coś z biżuterii!

No i wreszcie sam szczyt: wirtuozerskie b?che de Noël mistrzów cukiernictwa.

To odrębna galaktyka.

Coś jakby gala MET i suknia dla Zendayi.

Właśnie z powodu takiego wypieku haute couture przyjechałam do Paryża i zamarzam teraz na peronie B Dworca Lyońskiego. Nadal trochę zaspana, całkiem przemarznięta, a do tego - choć cholernie trudno się do tego przyznać - zagubiona.

- Proszę pani, tutaj nie można tak stać.

Ktoś cię, do cholery, pytał o zdanie?

Biorę głęboki wdech. Uroczyście obiecałam mojemu ojcu, mojej terapeutce i samej sobie, że będę "panować nad agresją".

Poznałam całe mnóstwo technik, które mają mi w tym pomóc. Liczenie od zera do dziesięciu i wstecz, wciąganie powietrza, aż wypełnią się nim całe płuca, i wydychanie go powoli, tak, żeby jednocześnie pozbywać się napięcia, łączenie dłoni samymi czubkami palców... Podczas naszej ostatniej sesji moja terapeutka zażartowała nawet: "W sumie, kiedy jedzie się do Paryża, to taka wewnętrzna agresja może być całkiem przydatna". Chyba chciała mnie jakoś zdopingować.

Ale ja nie potrzebuję dopingowania. Jestem tu, gdzie chciałam być.

Moja walizka waży chyba tonę, ale udaje mi się ją zaciągnąć, przepchać i wtaszczyć po schodach do metra. Dziś rano, na peronie dworca, przed samym odjazdem ojciec wcisnął mi banknot, mówiąc: "Weź taksówkę, kiedy dojedziesz". Odpowiedziałam: "Dzięki, tato!".

Ale tak naprawdę nigdy nie zamierzałam wydać tych pieniędzy na taksówkę. Mam znacznie lepszy pomysł na pozbycie się dwudziestu euro i nic nie jest w stanie mnie od tego odwieść. Nawet brak schodów ruchomych na peronie...

Tak długo szykowałam się do tej chwili! I jest dokładnie tak, jak to sobie wyobrażałam.

Kiedy wysiadam na stacji Louvre Rivoli, moje serce reaguje całkiem jak w storce na Instagramie - podskakuje i błyszczy, jakby ktoś połączył efekt "jump" z dodatkowym podświetleniem typu "neon".

Po lewej mam wschodnią fasadę Luwru.

Naprzeciwko natomiast całą pierzeję kamiennych budynków z ikonicznymi dachami krytymi ocynkowaną blachą, a na parterze słynne arkady: rue de Rivoli gubi się we mgle na wysokości Place de la Concorde.

Jest zimno i wilgotno, wszędzie tylko szarości i beże, co mogłoby robić smutne wrażenie.

Ale nie! Jest wręcz przeciwnie!

Wszystko to wygląda jak tło stworzone celowo dla podkreślenia magii mrugających zewsząd świątecznych dekoracji. Poza tym w powietrzu unosi się aromat croissantów i pieczonych kasztanów.

Brakuje tylko śniegu...

Wzruszona, unoszę głowę do zachmurzonego, szarego i ciężkiego nieba.

- Dzięki, mamo.

Sama nie wiem, czy wierzę w raj albo chociaż w niebo. Ale ta chwila jest tak doskonała, że nie mam absolutnie żadnych wątpliwości: gdziekolwiek znajduje się moja matka, teraz jest tutaj ze mną.

Wyciągam z kieszeni 20 euro, które dostałam od ojca. Rzucam okiem na apkę: jestem czternaście minut pieszo od wymarzonego miejsca na ich wydanie. Oraz osiem minut od mojego nowego adresu.

Waham się: marzenie/dom... dom/marzenie...

Gdybym posłuchała głosu rozsądku, skoczyłabym najpierw odstawić walizkę. Ale gdybym słuchała w życiu rozsądku, w ogóle by mnie tutaj nie było.

Przechodzę przez ulicę i trafiam pod arkady smagane wiatrem. Pełno tu turystów, których przyciągnęły sklepiki z pamiątkami, zalewające okolicę bożonarodzeniowymi hitami. A obok nich restauracje, gdzie elegancka klientela popija wino z pozłacanych kieliszków, oraz witryny luksusowych marek modowych w krzykliwym lub staroświeckim stylu... Mam zgrabiałe palce i płonące serce, przez co czuję się trochę jak deser lodowy Baked Alaska z urodzinową świeczką tryskającą iskrami. Krótko mówiąc: ogień na całego!

Aż wreszcie docieram na miejsce. OMG!

Fasada ze szlachetnego drewna, witryna trochę w stylu rokoko, beżowa kotara w pomarańczowe pasy związana cienkim złotym sznurem jak w teatrze... Dotarłam tu, ale nie ja jedna. Przed wejściem ciągnie się kolejka.

No przecież. Obczajam wszystkie ich storki od roku, tu ZAWSZE jest kolejka.

Ale kto by się tym przejmował, co nie?

Przecież mogę poczekać te dwadzieścia minut. Tak będzie nawet jeszcze fajniej! Hostessa w szarym uniformie obszytym pomarańczową lamówką proponuje mi na przeczekanie małe kruche ciasteczko typu tuile, czyli chips migdałowy ze skórką pomarańczową. Uśmiecham się osłupiała i odpowiadam całkowicie zgodnie z prawdą:

- Nic nie sprawi mi większej przyjemności.

Przegryzam ciastko... Jest chrupiące, trochę klei się do zębów, ale tylko na kilka sekund. Potem bowiem się rozpływa, uwalniając aromaty migdałów i cytrusów.

Piękny drobiazg... Ale jeszcze nie arcydzieło.

Arcydzieło widać w witrynie. Dzieli mnie od niego sześć osób. Sześć osób między mną a moim największym marzeniem...

- Słucham? Co dla pani?

Sprzedawca wygląda jak spod igły, nie odstaje mu ani jeden kosmyk, normalnie jakby był androidem. Wyrywa mnie z krótkiego spotu reklamowego, który mój mózg zaczął już kręcić, i przywraca do rzeczywistości. A ta rzeczywistość jest jeszcze piękniejsza niż zajawka: co dla mnie? Oczywiście Oranżeria! To właśnie jej pragnę bardziej niż czegokolwiek na świecie! Nigdy jeszcze nie jadłam Oranżerii (czyli najsłynniejszego dzieła Amandy Tuile), chociaż wiem wszystko o tym deserze. Wiem, że to oda do Paryża i słynnego Musée de l'Orangerie, znajdującego się w Ogrodach Tuileries. Wiem, że...

- Proszę nie pakować! Zamierzam ją zjeść na miejscu!

Tu i teraz, pod arkadami na rue de Rivoli.

Właśnie tak trzeba degustować Oranżerię, kiedy ma się dwadzieścia lat i wielbi Amandę Tuile. Kiedy czytało się wszystko, co kiedykolwiek napisano na jej temat. Widziało się wszystkie filmy o niej.

Nie ma na co czekać!

Chcę móc napawać się od razu, tak jak można napawać się sinawym światłem grudniowego dnia w Paryżu, wchodzeniem w nowy początek czy pierwszą randką...

Albo po prostu życiem.

Oranżeria składa się z kruchego spodu, muśniętego aksamitnym czekoladowym ganaszem, oraz ciasteczka tuile o smaku pomarańczy, ułożonego delikatnie na podwójnej chmurce kremu: jedna część jest klasyczna, a druga waniliowa, w typie Fontainebleau, ale z czymś jeszcze... Amanda nigdy nie zdradziła tajemnicy swojego kremu. Może kiedy go spróbuję, jako pierwsza odkryję magiczny składnik, ten przebłysk geniuszu cukierniczki?

Oranżeria leży na małej serwetce z marszczonego papieru oznaczonego monogramem i jest zarazem arystokratyczna i naturalna, nonszalancka i totalnie wystylizowana... Normalnie jak prawdziwa Paryżanka!

Otwieram usta, zamykam oczy...

- O, cholera! Przepraszam!

Dopiero po krótkiej chwili dociera do mnie, że:

Po pierwsze: moja Oranżeria skończyła na chodniku, rozdeptana przez przechodniów na plamę z kremu.

Po drugie: chłopak, który mnie potrącił, stoi niewzruszony i się na mnie gapi. Zabiję typa.

10, 9, 8, 7, 6... Wdech, wydech... Coś w postawie tego gościa momentalnie studzi mój gniew. Emanuje z niego jakiś dziwny spokój. Spogląda wprost na mnie oczami koloru kandyzowanego kasztana, wydusza z siebie jakieś "sorry", po czym odwraca się na pięcie i odchodzi. Krzyczę za nim:

- Ej!

Ale on oczywiście nie reaguje. A żeby za nim pobiec, musiałabym zostawić moją wielką walizkę. Kiedy ponownie zerkam w dół na Oranżerię, żeby złożyć jej ostatni hołd, widzę już tylko gołębie w najlepsze zajadające się resztkami.

Tata: Tu tata. W porządku, Suzie, dojechałaś?

Wzdycham. Mój ojciec nadal nie zrozumiał, że kiedy do mnie pisze, wyświetla mi się jego numer.

Tata: Trochę się martwię! Miałaś do mnie napisać, kiedy wysiądziesz z pociągu.

Inna rzecz, której wciąż nie pojął, to, że nie jestem już małą dziewczynką... Po śmierci mojej matki trochę się pogubił: obchodzi się ze mną delikatnie, jakbym wymagała wyjątkowej ostrożności. Ale nie jak ktoś, kto uważa, żeby nie zbić kieliszka z cienkiego szkła, raczej jak saper w pobliżu tykającej bomby.

Domyślam się, że to pewnie dla niego niełatwe.

Alex: Dzień dobry, Suzanne. Przepraszam, nie dam rady być na miejscu, kiedy dotrzesz. Ale dozorczyni o wszystkim wie i ma klucze. Zobaczymy się później! Welcome!

Właściwie nie znam Alexa. Mieszkali razem z mamą na studiach. To on pokazał komu trzeba moje CV przy rekrutacji i to u niego mam pomieszkiwać.

Nie muszę zresztą znać faceta, żeby już go uwielbiać.

OK, Alex

Oczywiście wolałabym, żeby powitał mnie osobiście, ale mam anioła stróża, pracę i mieszkanie w jednej z najładniejszych dzielnic Paryża, więc nie będę narzekać!

Na razie marznę i jestem głodna... Potem odpiszę ojcu. Mija dobre dziesięć minut, zanim wreszcie znajduję podwójne wysokie drzwi prowadzące na klatkę schodową haussmanowskiej kamienicy.

Przyznaję, że efekt powala.

Hol jest piękny, jakby wyjęty prosto z Pinterestu: sztukateria, wielkie lustro, schody wyłożone czerwonym dywanem... No i przeszklone drzwi ze szprosami, zasłonięte od środka, na których wisi tabliczka:

A pod nią druga - z informacją:

Spoglądam na telefon. Jest jedenaście po dwunastej. Szlag.

Pukam w szkiełko. Nic.

No pięknie, będę musiała czekać do piętnastej.

Opadam na pierwszy stopień schodów... Upływa minuta... Nagle robi się ciemno.

- Kurwa, no nie wierzę...

Chucham na końcówki palców, które wystają mi z mitenek. Wtedy otwierają się drzwi do budynku i staje w nich kobieta koło czterdziestki. Ma na sobie krótki, taliowany wełniany płaszcz, a na głowie śliczną chustkę do osłony przed śniegiem. So chic!

- Ty pewnie jesteś Suzanne?

Podrywam się ze schodów.

- Nazywam się Marianne, jestem tu dozorczynią - dodaje pospiesznie kobieta. - Alex nie wiedział, o której dokładnie dotrzesz. Chodźmy, pokażę ci twój pokój.

Marianne odkłada zakupy i bierze klucze ze służbowego mieszkania kryjącego się za przeszklonymi drzwiami. Ruszam w kierunku windy.

- Nie tędy! Musimy wejść po schodach. Twój pokój jest na szóstym, a winda dojeżdża tylko na piąte.

Spoglądam na swoją walizkę.

- Yyy... A nie możemy pojechać windą na piąte i stamtąd pójść schodami?

- Niestety nie - odpowiada Marianne, otwierając niepozorne drewniane drzwi. - Do dawnych służbówek można się dostać tylko schodami.

Wspomniane schody są o wiele węższe niż te w głównej klatce - z mahoniową poręczą i czerwonym dywanem.

- Służbówek? Nie rozumiem... To nie będę spać u Alexa?

- Nie powiedział ci? Jego mieszkanie jest malutkie, w sam raz dla kawalera. Ale za to jest do niego przypisana dawna służbówka na poddaszu przerobiona na pokój gościnny. Sama zobaczysz, że będzie ci tam wygodnie! Poza tym to takie paryskie!

Spoglądam raz jeszcze na walizkę. Pewnie lepiej było jednak zostawić u ojca książki kucharskie, album ze zdjęciami mamy i mojego robota kuchennego.

- Zapraszam! - mówi Marianne. - Rozgość się na spokojnie.

Dozorczyni z uśmiechem odkręca żeliwny grzejnik, który zaczyna promieniować ciepłem, wydając z siebie kojący bulgot.

- Toaleta jest na korytarzu, ale nikt poza tobą nie będzie z niej korzystał. A gdybyś czegokolwiek potrzebowała, pukaj do mnie śmiało, niezależnie od pory! Przyjaciele Alexa są moimi przyjaciółmi.

Marianne wychodzi, a ja zostaję sama z moim nowym życiem.

OK.

Czyli to tu będę teraz mieszkać.

Kiedy już zostanę bogata i sławna, będę mieć wielkie mieszkanie pełne bieli i beżów, a w nim kuchnię zajmującą całą kondygnację, z marmurowym blatem roboczym, wysepką, dwoma piekarnikami...

Tymczasem mieszkanie, do którego trafiłam, jest idealne, jeśli ktoś lubi styl "komedia romantyczna w Paryżu". Na wysokości podwójnego okna sufit opada skosami, które odpowiadają kształtowi dachu. Na parkiecie leży orientalny dywan. Zmieścił się tu kącik do spania z małym regałem na książki, mikroskopijna łazienka z prysznicem, a do tego minianeks kuchenny i stół pod oknem. Zdejmuję buty z obolałych stóp, kładę skarpetki i beret na grzejniku, wieszam puchówkę na drzwiach wejściowych... I opadam na łóżko, żeby chwilę odetchnąć.

Kiedy się budzę, pomieszczenie jest pogrążone w ciemności.

- Cholera jasna!

Zrobiło się już późno - jest osiemnasta. Ojciec nagrał mi sześć wiadomości, a Alex dzwonił dwa razy.

Alex: Marianne mówiła, że dotarłaś cała i zdrowa. Nie odbierasz, więc pewnie poszłaś na spacer. Kupiłem Ci parę rzeczy, starczy na jakiś makaron.

Wstaję z poczuciem suchości w ustach. Piszę szybko do ojca:

Sorry, zasnęłam od razu po przyjeździe! Wszystko OK, jest ekstra! Wezmę prysznic i zadzwonię.

Potem piszę jeszcze do Alexa.

Przepraszam, zasnęłam, jak tylko przyjechałam. Pokój jest przewspaniały. Dziękuję!

Dopiero wtedy zauważam, że Alex postawił na stole ramkę ze starym zdjęciem: widać na nim młodą kobietę obok szczupłego mężczyzny o wyglądzie angielskiego dandysa, z cienkim wąsikiem. Stoją przed diabelskim młynem w Ogrodach Tuileries. Odwracam zdjęcie: "Ja i Marion. Paryż, 2001".

Marion.

Młoda kobieta na zdjęciu to moja mama. W 2001 roku musiała mieć około dwudziestu lat. Tyle, co ja dzisiaj.

Alex: Patrzyłaś już przez okno? Widzisz ją? Spójrz całkiem na zachód.

Rozsuwam zasłony i aż mnie zatyka. Sześć pięter bez windy to męka, ale się opłacało: przed sobą mam ocynkowane dachy oświetlone blaskiem księżyca i podziurawione świetlikami, które wyglądają jak kwadratowe płatki złota wsypane do srebrnej szkatułki.

- Na zachód? Ale gdzie jest zachód?

Rozglądam się na wszystkie strony, lecz nic nie widzę.

Już mam mu odpisać, że nie wiem dokładnie, co właściwie miałam zobaczyć, kiedy przychodzi nowy esemes:

Alex: Zostawiłem ci niespodziankę w lodówce.

Rzucam się pędem do małej lodówki i znajduję kartonowe pudełeczko z cukierni - beżowe z pomarańczowymi paskami.

- Nie! Nie wierzę!

Z łomoczącym sercem otwieram śliczne opakowanie.

- Oranżeria!

Życie daje mi drugą szansę.

To musi być znak! Myślę o tym gościu, który mnie wtedy potrącił.

- I co, palancie? Nie udało ci się zepsuć mojego pierwszego dnia w Paryżu!

Otwieram okno. Jest cholernie zimno, ale kiedy będę przebijać się łyżeczką przez wieńczące Oranżerię ciasteczko tuile, żeby dotrzeć do kremu, chcę koniecznie czuć paryskie powietrze nasycone śniegiem.. Zanim zabiorę się do jedzenia, uroczyście odczekuję chwilę, tak jak przed skokiem ze skały na główkę poświęca się ułamek sekundy połyskującemu morzu.

Kiedy pierwsza chmurka raju roztapia się na moim języku, popadam w totalny zachwyt.

I właśnie wtedy ją dostrzegam - za jednym z kominów. Akurat się zaświeciła.

Wieża Eiffla.

Z nieba zaczynają lecieć grube białe płatki. Pada śnieg! Paryż sam w sobie jest jak święto...

Po obydwu stronach obrotowych drzwi, przez które promienieje na chodnik przyjemna poświata ciepłego, złotawego światła, tkwią dwie białe choinki. Na oknach parteru - można przez nie dostrzec neoklasycystyczne kolumny ogromnego salonu - wiszą puszyste świąteczne stroiki obwieszone czerwonymi jagodami. Idealne połączenie prostoty i luksusu. Spuszczam wzrok na moje buty - czarne sztyblety, o których marzyłam tak mocno, że wydałam na nie ładną część moich oszczędności. Nagle wydają mi się nędzne i prostackie.

Jakoś gryzą się z tym chodnikiem.

Ponieważ tutaj, pod arkadami przy rue de Rivoli, nawet chodnik jest luksusowy. Kilkusetletnia kamienna płyta znika niemal całkowicie pod mozaiką z małych kosteczek w kolorze brązu, ochry i złota, układających się w arabeski oplatające nazwę miejsca, przed którym stoję.

Rivoli Palace

Jest piąta trzydzieści rano.

A ja stoję przed hotelem Rivoli Palace.

Ogrody Tuileries prawie całkiem znikają pod białym płaszczem, a noc połyskuje osobliwie, jak zwykle po opadach śniegu. Boy z hotelu pcha pozłacany wózek w kierunku samochodu z szoferem, żeby zapakować do niego bagaże oznaczone monogramami, jakaś para wsiada do limuzyny, w przelocie prezentując buty za 15 000 euro i nieprzyzwoicie miękkie płaszcze. Jak na tak wczesną porę przed hotelem krząta się sporo ludzi! Sporo ludzi, a wśród nich ja w moich sztybletach, w berecie, puchówce, owinięta szalikiem.

Oddycham chwilę spokojnie. Chciałam, więc jestem. Kilka kroków od spełnienia marzeń... Czy jestem na to gotowa? Absolutnie tak i wcale nie. Próbuję dodać sobie werwy:

- Dasz radę...

- Czy mogę pani w czymś pomóc?

Wyrasta przede mną portier w liberii i czapce ze złotym otokiem. Oczywiście chodzi mu o to, czemu się tam kręcę. Wyciągam zawiadomienie o przyjęciu na staż.

- Nazywam się Suzanne Secrétant. Mam spotkanie z Odette Azar.

Portier wygląda, jakby się wahał, czy mnie wyśmiać, czy raczej ochrzanić, spoglądając porozumiewawczo na swoich kolegów.

- Ma pani spotkanie z...

- Odette Azar.

- I naprawdę myśli pani, że wejdzie głównym wejściem?

- A jest jakieś inne?

Facet znowu wymienia kpiące spojrzenia z kolegami. Najwyraźniej wszyscy mają ze mnie niezły ubaw. Najbardziej imponujący z nich - wygląda jak szef ochrony, jest łysy, ma słuchawkę w uchu i garniak jakby prosto z Facetów w czerni - rusza w moim kierunku z groźną miną. Ale w tym momencie pojawia się jeszcze inny człowiek. W tweedowym garniturze i z fryzurą na piłkarza zupełnie nie pasuje do reszty.

- Jakiś problem?

Nie wiem, kim jest, ale atmosfera nagle tężeje: wszyscy z miejsca przestają się wygłupiać.

- Nie ma absolutnie żadnego problemu, panie Delaville. Tylko ta nowa dziewczyna chciała wejść głównym wejściem.

- No cóż, Armand, chyba też byłeś kiedyś młody, prawda? Zapomniałeś już, jak to jest, kiedy się zaczyna? Czy mogę pani w czymś pomóc?

Unoszę brodę z dumną miną i powtarzam:

- Nazywam się Suzanne Secrétant i mam spotkanie z Odette Azar.

- Musi pani obejść budynek - tłumaczy mi mężczyzna. - Wejście dla personelu jest po drugiej stronie...

Dziękuję mu, przyciskam do siebie obszerną torbę z napisem All I want for Christmas is chocolate cake i ruszam we wskazanym kierunku, tłumiąc przemożną chęć, żeby pokazać portierowi i reszcie środkowy palec.

Pewnego dnia wkroczę do Rivoli Palace głównym wejściem. Na razie niech będzie wejście dla pracowników. Skierowanie, dokument tożsamości... Muszę nawet przejść przez wykrywacz metali. Po kojących ciemnościach na zewnątrz trafiam prosto w ostre światło i sam środek ula. Jest piąta rano, a tu wszędzie kręcą się ludzie.

Zastrzyk adrenaliny. Mój puls przyspiesza. Jestem.

Marzyłam, żeby walczyć na tej arenie.

Nie mogę się doczekać, kiedy trafię na swoje miejsce. Ale w tym celu muszę najpierw namierzyć Odette Azar. Tymczasem na dokumencie, który dostałam z hotelu, nic, ale to nic nie wskazuje, dokąd powinnam się teraz udać. Postanawiam ruszyć pierwszym korytarzem w myśl zasady "nawet jeśli nie wiesz, dokąd iść, mimo wszystko się rusz" i niemal od razu wpadam na jakiegoś chłopaka, który się na mnie wydziera:

- Nie stój w przejściu, dziewczyno!

Oczy w kolorze szlachetnego drewna, oliwkowa skóra, siła spokoju... To ten typ z wczoraj! Widzę, że nadal jest tak samo miły dla otoczenia!

Lustruje mnie wzrokiem, ale ewidentnie nie kojarzy. Postanawiam mu trochę pomóc:

- Wisisz mi siedemnaście i pół euro.

- Posłuchaj, nie wiem, czego ode mnie chcesz, ale naprawdę nie mam czasu...

Próbuje mnie wyminąć, ale zagradzam mu drogę.

- Wisisz mi siedemnaście i pół euro. Za Oranżerię.

- Oranżerię... Ach, kurwa!

No w końcu. Zajarzył. Lepiej późno niż później.

- Ale czekaj, nie kumam... Skąd się tu, do cholery, wzięłaś?

- A ty?

- Ja tu pracuję.

- Ja też.

- Nie jesteś turystką?

- A wyglądam ci na turystkę?

- No wiesz... Stałaś z walizką na rue de Rivoli i ładowałaś w siebie deser za prawie dwie dychy!

10, 9, 8, 7, 6, 5...

- Dobra. Słuchaj. Możemy spędzić resztę poranka na debacie, czy wyglądam na turystkę, albo zamiast tego możesz powiedzieć mi, gdzie znajdę Odette Azar. No chyba że wolisz od razu dać mi te siedemnaście i pół euro.

Przez chwilę typ wygląda, jakby się wahał, aż wreszcie rzuca:

- Chodź za mną...

Ruszamy do windy dla personelu. Wnioskując po dużym skrócie nad drzwiami, jest to winda S1, a wnioskując po tym, że przy drzwiach jest tylko jeden guzik, kursuje między parterem i poziomem -1.

Przechodzimy przez kilka korytarzy, a mój "uroczy" przewodnik opuszcza mnie, kiedy docieramy do drzwi z tabliczką:

Odette Azar

MISTRZYNI PIEKARSKA

- Piekarska?!

Już mam zapukać do drzwi, kiedy te otwierają się z rozmachem i staje w nich niska energiczna kobieta w stroju roboczym: ciemnogranatowych spodniach i beżowej bluzie oznaczonej godłem hotelu, na której widać jej nazwisko wyhaftowane złotą nicią. Włosy ma schowane pod dopasowaną do zestawu trójkątną chustą.

- Suzanne?

- Tak!

- Czekałam na ciebie. Chodź za mną!

Korytarz w prawo, korytarz w lewo...

- Powinnaś być wcześniej - informuje mnie Odette, ani na moment nie zwalniając.

Truchtam za nią, myśląc sobie, że w tym tempie będę okropnie spocona, zanim w ogóle zacznę pracę.

- Kazano mi przyjść na szóstą...

- O szóstej masz być obecna na stanowisku pracy. Chyba że zostaniesz przydzielona do laminowania ciasta. Wtedy musisz być na piątą.

Na piątą!

- Dostaniesz swój grafik i strój. Masz pończochy uciskowe?

- Tak, ale to musi być jakaś pomyłka...

Kobieta staje przed drzwiami.

SZATNIE

- Jaka znowu pomyłka?

Wciska mi w ręce strój zapakowany w plastikowy futerał z pralni.

- Bo ja miałam się zgłosić na staż cukierniczy.

Kobieta dusi w sobie cichy śmiech tak jak inni ocierają łzę, po czym zerka do swojego kalendarza.

- Nazywasz się Suzanne Secrétant?

- Tak.

- To nie ma żadnej pomyłki. Będziesz pracować ze mną w piekarni. Tu masz kłódkę do swojej szafki, identyfikator i strój. Przebierz się i dołącz do mnie na stanowisku. Tylko migiem! I tak jesteś już spóźniona!

Nawet nie zdążyłam zapytać, gdzie jest piekarnia. Kobieta wychodzi z szatni obłędnie szybko jak na kogoś z tak krótkimi nogami.

Rozrywam plastik. Pewnego dnia będę miała bluzę ze swoim nazwiskiem wyhaftowanym na piersi... Chociaż muszę przyznać, że ten uniform, zarezerwowany dla stażystów z samego dołu hierarchii, to najładniejszy strój roboczy, jaki kiedykolwiek widziałam.

Wychodzę z szatni ze złotym napisem "Rivoli Palace" na piersi. Wkładam czapkę z monogramem. Widziałam strój stażystów na Insta i marzyłam, że pewnego dnia będę mogła sama założyć taką czapkę.

Natomiast z tą piekarnią...

Serio?... Będę wypiekać bagietki i croissanty! To jednak daleko od moich marzeń o ganaszu i czekoladzie.

Ale przynajmniej jestem na miejscu.

Coś wymyślę.

Kiedy wreszcie docieram do sektora hotelowej kuchni, mieszczącego piekarnię i cukiernię, pierwsze, co zwraca moją uwagę, to zapach.

I wtedy zdaję sobie sprawę, że od tamtej Oranżerii niczego nie jadłam... Cały czas jechałam na adrenalinie i zapasach. A teraz muszę spędzić osiem godzin na stojąco wśród zapachu świeżego pieczywa i listkowanego ciasta. Chyba zaraz zemdleję, co raczej nie jest zalecane pierwszego dnia w pracy swoich marzeń... Albo prawie pracy swoich marzeń. Poprawiam fartuch związany ciasno wokół talii, tymczasem Odette piorunuje mnie wzrokiem.

- Biżuteria.

- Słucham?

- Zawsze zdejmujemy biżuterię. Żadnych zegarków ani pierścionków.

Pośpiesznie chowam do kieszeni mały pierścionek ze szmaragdem, który ojciec podarował mi na osiemnaste urodziny, złotą bransoletkę i zegarek.

- Tak samo z telefonami. Trzeba je zostawiać w szatni, inaczej skończą w piekarniku. Zrozumiano?

Kiwam głową, ale to najwyraźniej nie wystarcza. Odette mówi z naciskiem:

- Ja nie żartuję. Ekran twojej komórki jest brudniejszy niż muszla klozetowa. A klienci Rivoli Palace chcą zjeść na śniadanie croissanty z masłem, a nie z bakteriami.

- Jasne - odpowiadam, chowając komórkę do kieszeni fartucha.

Odette klaszcze, a wtedy wszystkie osoby obecne na stanowisku przerywają pracę. Ta kobieta wzbudza respekt, ale nie strach. Trochę jak pan Legall, mistrz piekarski na moim stażu w Plouarzel.

- Przedstawiam wam Suzanne Secrétant, która dołącza do zespołu piekarniczego. Przyjmijcie ją, proszę, jak najserdeczniej i pomóżcie wdrożyć się do pracy. Sofiane!

Zza ocynkowanego regału pełnego nieupieczonych jeszcze bagietek wyłania się chłopak w stroju roboczym z nieskazitelnie czystym fartuchem i bluzą bez jednej fałdki.

- Sofiane, pomożesz Suzanne się zaadaptować. Masz za zadanie wyjaśnić jej, jak działa nasz zespół.

Spoglądamy na siebie przez ułamek sekundy. Niech to szlag... To mój "uroczy" przewodnik.

Sofiane oprowadza mnie po całej hotelowej kuchni i deklamuje monotonnym głosem wszystko, co muszę wiedzieć.

- Hotel sam wypieka dla swoich gości pieczywo z ekologicznej mąki i drożdży rzemieślniczych. Robimy też własne brioszki i inne słodkie wypieki...

Normalka.

- Tam robi się sosy i wstępną obróbkę... Tutaj pracują cukiernicy. A my, piekarnia, jesteśmy tam.

Od mojego marzenia oddziela mnie ogromny blat roboczy z nierdzewki.

- Poznaj Gwendoline.

- Mów mi Gwenn.

Gwenn, której rzadkie włosy są ściągnięte w krótki kucyk, jest wszędzie długa: ma długie nogi, długie ręce i podłużne jasne oczy o trochę zagubionym spojrzeniu.

- Cześć, jestem Suzanne.

- Dziś rano damy cię na formowanie - kontynuuje Sofiane. - Wiesz, na czym to polega?

Jasne, że wiem, na czym to polega! Nie jestem głupia! Ten typ sprawia, że mam ochotę włożyć mu łeb w mąkę.

Ale się opanowuję. Wdech... Wydech...

- Będziemy robić croissanty, a potem je piec?

- Dokładnie tak. Oczywiście ciasto przygotowujemy na miejscu, praca leci na zmianę: jedni wałkują i składają - czyli listkują, jakby ktoś nie wiedział - drudzy wycinają i zawijają rogaliki. Jasne?

- Jak słońce.

Przede wszystkim jest dla mnie jasne, że musiało dojść do pomyłki. Croissanty to super sprawa, ale nie tym miałam się tu zajmować.

- Nie wiesz może, czy mogłabym tu coś przekąsić? Od wczoraj nic nie jadłam i...

Gwenn pokazuje mi kosz z różnymi słodkimi wypiekami.

- To odrzuty, które nie wyglądają wystarczająco dobrze, żeby trafić na górę. Częstuj się.

Te croissanty wyglądają świetnie! Nie bardzo rozumiem, co z nimi nie tak...

Biorę jednego, który jest jeszcze ciepły i odłamuję mocniej przypieczony kawałek na jednym końcu. Ciasto jest chrupiące i kruche, o maślanym aromacie i lekko słonym posmaku...

- Mhmm.

Może to dlatego, że umieram z głodu, ale uważam, że to najlepszy croissant, jakiego w życiu jadłam.

Sofiane powstrzymuje uśmieszek, kiedy widzi, jak szeroko otwieram oczy z przyjemności.

- To jeszcze nic, poczekaj, aż spróbujesz naszego firmowego pain au chocolat...

- Zaczniemy od zwykłych croissantów - mówi Gwenn. - Robiłaś już kiedyś croissanty?

- No jasne.

- Nasze są trochę mniejsze niż w piekarni, żeby klienci mogli spróbować kilku za jednym razem. Odette robi najlepsze ciasto w Paryżu. Masz szczęście, że tu trafiłaś.

Szczęście? Bo ja wiem...

Zabieram się do wycinania trójkątów i zwijania ich w celu uzyskania "najładniejszych croissantów w Paryżu". Wycinamy, zawijamy, odkładamy do wyrośnięcia. Potem smarujemy z wierzchu i wsuwamy do pieca... Wycinamy, zawijamy, smarujemy i do pieca. Odette swoją pulchną, ale delikatną dłonią wskazuje niczym królowa, które croissanty uznaje za godne "trafienia na górę". Sporo z tych zrobionych przeze mnie ląduje w koszyku z odrzutami. Najwyraźniej nie są wystarczająco dobrze zwinięte, żeby podać je klientom. Od czasu do czasu słyszę od niej jednak kilka słów zachęty:

- Dobrze. Coraz lepiej.

- Dziękuję!

Mimo wszystko nie mogę się powstrzymać od zerkania na krzątaninę po drugiej stronie blatu. To pora, o której na swoje stanowisko przychodzą cukiernicy.

- Zobaczymy ją? - pytam Sofiane'a.

- Kogo?

- Amandę Tuile.

Sofiane rzuca mi pogardliwe spojrzenie.

- No tak. Przecież jesteś jej fanką.

- To po prostu najlepsza cukierniczka w...

Nie zdążam dokończyć zdania, bo znad sektora kuchennego dobiega nagle łomot latających przyrządów, któremu towarzyszy syczący głos:

- Jak można być taką niezdarą!

- Przepraszam.

- A do tego jeszcze mięczakiem. Nie wierzę, że jesteś tu zastępcą. Gdyby to ode mnie zależało, trafiłbyś maksymalnie na zmywak!

- To Oswald, zastępca szefa kuchni - informuje mnie Gwenn. - Amanda nigdy nie przepuszcza okazji, żeby mu dowalić.

Rzucam pytające spojrzenie Sofiane'owi, który wzrusza ramionami, jakby chciał powiedzieć "co mnie to obchodzi".

Spędził cały poranek ze słuchawkami w uszach. Najwyraźniej niektórzy mają tu jednak prawo mieć ze sobą telefon...

Amanda Tuile robi prawdziwe wejście: jest wysoka i postawna, ma krótko ścięte rude włosy podtrzymywane przez chustkę o pomarańczowych brzegach, a na sobie bluzę z egipskiej bawełny z nazwiskiem wyhaftowanym na piersi. Do tego świdrujące niebieskie oczy okolone drobnymi zmarszczkami. Powietrze zmienia konsystencję. Całkiem jak wtedy, kiedy ganasz tężeje po ostudzeniu. Odette, tuż obok mnie, lekko się spina.

Za Amandą idzie czterech stażystów, każdy ubrany w pomarańczowy fartuch z gałązką ostrokrzewu wyhaftowaną na piersi. Wiem to wszystko, bo widziałam zapowiedź w internecie: gałązka ostrokrzewu oznacza członków zespołu odpowiedzialnych za b?che de Noël.

Cała się gotuję i mówię przez zęby:

- Miałam należeć do tego zespołu.

- Serio? Może nie miałaś wystarczających pleców. Zdaje się, że pozmieniali coś w ostatniej chwili - szepcze Gwenn konspiracyjnie.

Amanda obchodzi wyspę kuchenną, przyglądając się przygotowaniom do pracy pozostałych cukierników i oświadcza:

- Wszyscy pracujecie bardzo ciężko. Część z was będzie zawiedziona, ale musiałam dokonać wyboru. Przy tworzeniu b?che de Noël będą mi asystować: Clara Li, Jane, Andres i Léo.

Trudno ich nie podziwiać. Załapali się na elitarne zadanie. Pochodzą z różnych stron świata i chociaż wszyscy wyglądają na pewnych siebie i z pewnością utalentowanych, jeden wyróżnia się dodatkowo - Léo. Wytatuowane ręce, szczupłe i żylaste ciało, włosy zaplecione w warkoczyki przy samej skórze. A do tego niebieskie oczy i jasna karnacja. Nie powiem, żeby był szczególnie przystojny, ale emanuje z niego jakaś energia... Do tego jako jedyny się uśmiecha - całkiem jakby był na nartach, a nie w kuchni.

Ależ on mnie drażni.

Po pierwsze dlatego, że jestem pewna: to on podebrał mi miejsce.

Po drugie dlatego, że kiedy puszcza do mnie oko, oblewam się rumieńcem jak byle idiotka.