Złoto Gór Czarnych - Wojciech Nowak

Kup ebooka

50.48 zł
41.90 zł (50,48 zł najniższa cena z 30 dni)

-
Proszę czekać

Rozdział 1 - Przejście

Pod koniec lipca 1878 roku Eliasz Reed opuścił Deadwood boczną drogą, zanim ludzie Samuela Drake'a zdążyli zająć miejsce przy głównym trakcie. W mieście spędził zaledwie trzy noce. Przyjechał po pracę przy wozach, a znalazł własną twarz na pożółkłym ogłoszeniu, które ktoś przywiózł z Nowego Meksyku. Nazwisko pod rysunkiem było jego; zbrodnia, którą mu przypisano, należała do innego człowieka.

Wiatr wiał od wschodu, niosąc ze sobą pył z dalekich prerii i zapach deszczu, który miał nadejść dopiero za kilka godzin. Eliasz, okutany w stary, skórzany płaszcz, poprawił pas z rewolwerem i zwilżył spękane wargi. Jechał powoli, prowadząc zmęczonego konia wzdłuż wąskiej ścieżki, która wiła się pośród wysokich traw. Każdy krok wierzchowca wznosił w powietrze drobiny kurzu, które osiadały na butach i spodniach.

Na horyzoncie, wśród falujących traw, wyrastały czarne zarysy gór. Black Hills - Góry Czarne. Dla ludzi, z którymi przyjechał, były obietnicą złota. Dla Lakotów pozostawały domem i miejscem świętym, choć rząd ogłosił już, że ziemia należy do niego. Eliasz znał dostatecznie wiele wojskowych rozkazów, by wiedzieć, że ogłoszenie czegoś nie usuwa ludzi, ich pamięci ani krzywdy.

W saloonach Deadwood opowiadano o górach przy whisky, mieszając cudze wierzenia z obietnicami łatwego bogactwa. Eliasz nie znał lakockiego języka ani tutejszych zwyczajów. Postanowił słuchać tych, których spotka, zamiast tłumaczyć im ich własną ziemię.

Słońce powoli chyliło się ku zachodowi, a długie cienie traw kładły się na ścieżce. Z oddali dobiegł go krzyk jastrzębia - przenikliwy, ostrzegawczy. Zatrzymał się, obejrzał za siebie. Nikt nie podążał za nim... jeszcze.

Do Belle Fourche dotarł tuż przed zmrokiem. Odszukał wskazany mu przez woźnicę bród, ale woda po ostatnich deszczach sięgała zbyt wysoko. Kilkaset kroków dalej stała prowizoryczna przeprawa używana przez okolicznych woźniców. Jej belki wyglądały źle, więc najpierw sprawdził je bez konia, a Błyska przeprowadził dopiero po upewnieniu się, że środkowe podpory stoją na miejscu.

Drewno uginało się nieznacznie. Eliasz szedł powoli, dając zwierzęciu czas na każdy krok, i dopiero przy ostatniej podporze poczuł, że ktoś mu się przygląda. Nie było w tym nic nadnaturalnego: zwykła, dobrze zapamiętana świadomość cudzej obecności.

Spojrzał w prawo - z brzegu rzeki patrzyła na niego sylwetka w pióropuszu z orlich piór. Wojownik stał nieruchomo, trzymając w dłoni włócznię. Nie krzyczał, nie groził - po prostu obserwował.

- To ziemia przodków - głos wojownika, choć cichy, dotarł do niego ponad szum wody. - Nie każdy, kto na nią wchodzi, powraca.

Eliasz skinął głową, nie próbując tłumaczyć swojej obecności. Wiedział, że w tej chwili każde słowo mogło zostać uznane za fałsz. Wojownik nie odezwał się więcej. Eliasz przeszedł na drugi brzeg, a gdy obejrzał się przez ramię, tam, gdzie przed chwilą stała postać, nie było już nikogo.

Za rzeką krajobraz zmienił się niemal natychmiast. Sosny ustąpiły miejsca gęstym zaroślom, a w powietrzu unosił się aromat ziół i dymu. Eliasz dostrzegł na ziemi odciski kopyt - świeże, prowadzące w głąb doliny. Obok nich widniały ślady bosych stóp.

Zatrzymał się przy jednym z odcisków, przyklęknął. Wilgoć ziemi wskazywała, że minęło najwyżej pół godziny, odkąd ktoś tędy przechodził.

W oddali unosiła się smuga dymu - cienka, jakby ktoś palił małe ognisko. Eliasz poczuł znajome napięcie. Wiedział, że każdy krok przybliża go do spotkania, które może zaważyć na jego dalszym losie.

Noc była blisko. W ciemniejącym lesie każde wspomnienie nabierało innego kształtu; Eliasz rozumiał już, dlaczego ludzie opowiadali tutaj o obecności zmarłych.

Zmrok rozlał się po dolinie szybciej, niż Eliasz się spodziewał. Pierwsze gwiazdy zajaśniały nad czarnymi szczytami, a z gęstwiny zaczęły dobiegać stłumione odgłosy - pękające gałązki, cichy tupot bosych stóp, poszept w języku, którego nie rozumiał.

Zatrzymał konia i położył dłoń na rękojeści rewolweru, ale nie dobył broni. Wiedział, że to byłby zły znak. W Górach Czarnych nie zaczyna się rozmowy od wymiany ołowiu - chyba że pragnie się szybkiej śmierci.

Po lewej stronie mignął błysk - odbicie ognia w metalowym grocie włóczni. Po prawej, w cieniu sosen, dostrzegł ruch - kształt zbyt duży, by był zwierzęciem.

Z cienia wysunęła się postać. Wojownik ubrany w skórę jelenia, ozdobioną frędzlami i paciorkami z kości, niósł łuk napięty do granic możliwości. Zza jego pleców wyłoniło się trzech kolejnych, każdy uzbrojony w tomahawk lub włócznię.

- Dlaczego wchodzisz na ziemię naszych przodków? - zapytał pierwszy, jego głos był spokojny, ale zimny jak stal noża.

- Szukam drogi... i prawdy - odpowiedział Eliasz po chwili milczenia. - Nie przyszedłem, by zabierać wam ziemię.

Wojownik przez chwilę patrzył mu w oczy, jakby próbował dostrzec kłamstwo. W końcu opuścił łuk, ale nie odwrócił spojrzenia.

- Prawda jest cięższa od złota, obcy. Kto jej szuka, musi być gotów zapłacić.

Skinął głową w stronę gęstwiny. Dwóch wojowników podeszło do Eliasza i gestem nakazało mu iść przed siebie. Nie mieli liny ani kajdan, ale Eliasz wiedział, że nie musieli go wiązać - każdy z nich poruszał się z cichą pewnością myśliwego, który wie, że ofiara nie ucieknie.

Szli przez gęsty las jeszcze dobrą godzinę. Wreszcie drzewa rozstąpiły się, odsłaniając polanę. W jej centrum stały tipi - białe i brązowe płótna, malowane czerwonymi i czarnymi symbolami: bizonami, orłami, błyskawicami. Pośrodku płonęło ognisko, a nad nim wisiał kocioł, z którego unosił się aromat mięsa i ziół.

Kobiety, mężczyźni i dzieci siedzieli w kręgu, spoglądając na przybysza. W ich oczach Eliasz widział mieszaninę ciekawości i nieufności. Niektórzy wojownicy wstawali, by podejść bliżej. Najbliżej ognia siedział starzec. Jego włosy były białe jak śnieg, splecione w dwa warkocze. Ubrany w koszulę z jeleniej skóry ozdobioną orlimi piórami, patrzył na Eliasza wzrokiem, który zdawał się widzieć więcej niż oczy przeciętnego człowieka.

- Nazywam się Szary Wilk - powiedział powoli. - To ziemia moich ojców i ich ojców. Powiedz, przybyszu, dlaczego twoje stopy depczą nasze święte ścieżki.

Eliasz opowiedział o trzech jeźdźcach, którzy śledzili go od miasta. Przyznał, że poszukuje go również prawo. Przed trzema laty w okolicach Santa Fe pracował przy konwoju Samuela Drake'a; odkrył wtedy, że przewożą skradzione pieniądze. Kiedy księgowy Daniel Price odmówił podpisania fałszywego spisu, zastrzelono go, a zeznanie obciążające Reeda opatrzono urzędową pieczęcią. Eliasz uciekł, zamiast czekać na ludzi, którzy sami sporządzili ten papier. Od tamtego czasu zarabiał pod cudzymi nazwiskami i coraz gorzej znosił widok własnego odbicia.

Szary Wilk wysłuchał opowieści po angielsku. Jasny Orzeł, stojący za jego ramieniem, tłumaczył jej najważniejsze fragmenty pozostałym. Nikt nie obiecał przybyszowi schronienia przed odpowiedzialnością. Najpierw chcieli się dowiedzieć, czy mówi prawdę i czy gotów jest przyjąć granice cudzej gościnności.

- Góry Czarne przyjmują tylko tych, którzy szanują ich duchy - powiedział w końcu. - Jutro zobaczymy, czy jesteś tego godny.

Tego wieczoru Eliasz dostał tipi na skraju obozu. Spał na skórach bizonów, a przez cienkie płótno słyszał odgłosy nocy - wycie kojotów, trzask ogniska, powolne uderzenia bębna, które gdzieś w oddali wyznaczały rytm.

Nim zasnął, wiedział już, że nie będzie łatwo. Próba, o której wspominał Szary Wilk, mogła oznaczać cokolwiek - od polowania, przez test odwagi, aż po coś, czego nie rozumiał, a co należało do świata duchów.

O świcie obudził go młody wojownik. Wręczył mu prosty łuk i kołczan z kilkoma strzałami. - Brakuje mięsa - powiedział młody wojownik. - Pójdziesz ze mną. Nie musisz udowadniać, że umiesz zabijać, tylko że potrafisz słuchać.

Eliasz skinął głową. Wiedział, że od tego dnia zależało, czy gospodarze zobaczą w nim pomocnego gościa, czy człowieka, który umie tylko prosić o schronienie.

Wyszli z obozu jeszcze przed wschodem słońca. Powietrze było zimne, a poranna mgła otulała dolinę jak miękki koc. Eliasz szedł obok młodego wojownika, którego imię - jak się dowiedział - brzmiało Szybka Strzała.

Ścieżka prowadziła w dół, ku rozlewiskom rzeki. Po obu stronach rosły potężne sosny, a między nimi widać było ślady - odciski kopyt jeleni, niedźwiedzie łapy i coś jeszcze... coś większego, cięższego, co poruszało się ostrożnie, jak drapieżnik na polowaniu.

Szybka Strzała przykucnął i dotknął ziemi. - Puma - powiedział krótko. - Duża. Może być głodna.

Eliasz poczuł, jak włosy stają mu dęba. Wiedział, że polowanie może przerodzić się w walkę o życie.

W ciągu kilku godzin tropili zwierzynę, posługując się gestami i szeptem. Eliasz czuł, jak jego zmysły wyostrzają się - słyszał każdy trzask gałązki, widział każdy ruch wśród krzewów. I wtedy dostrzegł go - biały ogon jelenia mignął między drzewami.

Eliasz napiął łuk, wypuścił strzałę... i trafił. Zwierzę padło, a Szybka Strzała skinął głową z uznaniem. - Duchy patrzą na ciebie przychylnie - powiedział. - Ale próba się nie skończyła.

Gdy wracali, mgła zaczęła się rozwiewać, odsłaniając strome zbocza. Wtedy usłyszeli niski pomruk. Puma. Z cienia skał wysunęło się smukłe, muskularne ciało, a złote oczy drapieżnika wbiły się w Eliasza. Puma skoczyła w stronę upolowanego jelenia, którego nieśli między sobą. Szybka Strzała krzyknął, żeby puścić zdobycz, i cofnął się za pień. Eliasz upuścił drąg o sekundę za późno; zwierzę zahaczyło pazurami o jego płaszcz i rzuciło się na mięso. Obaj zostali za drzewami. Dopiero gdy puma ponownie ruszyła ku nim, Szybka Strzała wypuścił strzałę, a Eliasz sięgnął po rewolwer. Huk spłoszył ptaki, drapieżnik zniknął między skałami i po chwili ucichł.

Przez dłuższy czas nie wychodzili z osłony. Zostawili zwierzęciu część mięsa, a resztę zabrali do obozu inną drogą. Eliasz miał rozcięty rękaw i dłonie, które dopiero teraz zaczęły się trząść; bardziej niż własną odwagę pamiętał okrzyk towarzysza. Przez chwilę obaj stali w milczeniu, ciężko oddychając. Potem młody wojownik uśmiechnął się lekko.

- Dobrze, że puściłeś drąg. Mięso można zdobyć drugi raz.

Do obozu wrócili z częścią jeleniego mięsa. Przy ognisku Szary Wilk wysłuchał relacji, nie przerywając ani słowem. W końcu wstał, podszedł do Eliasza i położył mu rękę na ramieniu.

- Możesz zostać w naszym obozie jako gość - powiedział. - Ale pamiętaj, przybyszu, że gość, który nadużyje gościnności, staje się wrogiem.

Tego wieczoru przy ognisku dzielono mięso. Kobiety śpiewały, wojownicy opowiadali historie o dawnych bitwach, a dzieci słuchały z otwartymi ustami. Eliasz siedział w kręgu, czując, że pierwszy raz od wielu miesięcy jest częścią czegoś większego niż on sam.

Przed snem obejrzał pod światło rozcięty płaszcz. Nie dostał nowego nazwiska ani rozgrzeszenia, tylko miejsce przy ogniu i pracę na następny dzień. Po raz pierwszy od dawna pomyślał, że to może wystarczyć na początek. Nad doliną wiatr poruszał sosnami; w ich szumie słyszał coś podobnego do odległej rozmowy, lecz nie wiedział jeszcze, jak jej słuchać.

Rozdział 3 - Cienie przeszłości

Wiatr zmienił się nagle, niosąc zapach deszczu i dymu. Eliasz stał na skraju wzgórza, patrząc na dolinę, gdzie jeszcze wczoraj widział obóz białych. Teraz unosiły się znad niej nowe kłęby dymu - tym razem były to ogniska rozstawione w wojskowym porządku.

- Żołnierze - mruknął Jasny Orzeł, który stał obok. - Przybyli, by pilnować złota.

Eliasz poczuł, jak w żołądku zaciska mu się supeł. Wiedział, co to oznacza. Gdzie pojawiali się żołnierze, tam wkrótce krew mieszała się z błotem. Tego samego dnia zwiadowcy odkryli świeże ślady koni prowadzące w stronę rzeki. Były głębokie, wyciśnięte w wilgotnej ziemi przez ciężko objuczone zwierzęta.

Eliasz ukląkł przy śladach. W jednym odcisku brakowało fragmentu piętki podkowy; podobny ślad widział przy stajni, z której wyprowadzono konia Drake'a. Nie był to dowód, tylko powód, żeby zachować większą ostrożność. Dopiero zwiadowca, który rozpoznał jeźdźca, potwierdził jego podejrzenie.

Samuel Drake był jego dawnym towarzyszem z pogranicza. Kiedyś ratowali sobie nawzajem życie, później Drake nauczył się sprzedawać ludzi razem z przewożonym towarem. Eliasz nie wiedział, czy to on wysłał pościg z Deadwood; wiedział natomiast, kto mógł doprowadzić go do człowieka odpowiedzialnego za śmierć Price'a.

- Jeśli to on... - Eliasz poczuł, jak wspomnienia wracają niczym chłodny cień.

Wieczorem zwiadowcy wrócili z wieścią, że niewielka grupa białych, prowadzona przez mężczyznę w czarnym kapeluszu, została zauważona niedaleko obozu Lakotów. Żelazna Ręka zebrał sześciu wojowników i Eliasza. Ruszyli w noc, skradając się wzdłuż rzeki. W świetle księżyca dostrzegli sylwetki obcych.

Nagle rozległ się trzask - jeden z koni nadepnął na suchą gałąź. Ciszę rozdarł huk strzału.

Bitwa była krótka, ale gwałtowna. Strzały mieszały się z okrzykami, konie rżały, a woda w rzece chlupała od kroków uciekających.

Eliasz dopadł jednego z napastników i przewrócił go w błoto. Gdy mężczyzna uniósł głowę, Eliasz zamarł - patrzył w twarz Samuela Drake'a.

Eliasz chwycił Drake'a za kołnierz i pchnął go na pień powalonego drzewa. Deszcz zaczął siąpić, a krople spływały po twarzy Samuela, mieszając się z błotem.

- Samuel Drake... - wysyczał Eliasz. - Myślałem, że gnijesz gdzieś na południu.

Drake uśmiechnął się krzywo, choć jego oczy były zimne jak stal. - A ja myślałem, że ty już dawno leżysz w płytkim grobie. Ale widzę, że trzymasz się blisko Indian... zawsze miałeś słabość do przegranych spraw.

Eliasz przycisnął go mocniej. - Co robisz w Górach Czarnych?

- To samo, co wszyscy, którzy mają trochę rozumu - odparł Drake. - Szukam złota.

Kiedy wojownicy Lakotów otoczyli ich, Samuel podniósł ręce, udając, że nie stanowi zagrożenia. - Spokojnie, nie przyszedłem tu, żeby się z wami bawić w strzelaniny - powiedział, patrząc na Szarego Wilka, który dotarł z drugą grupą, zaalarmowany strzałami. - Mam dla was propozycję.

- Mów - warknął Żelazna Ręka, trzymając napięty łuk.

- Znam ludzi w wojsku - zaczął Drake. - Wiem, kiedy przyślą więcej żołnierzy. Mogę was ostrzegać. Ale w zamian... chcę kawałek tego złota, które tu znajdziecie.

Lakoci spojrzeli po sobie. Eliasz czuł, że Samuel mówi tylko połowę prawdy. - To pułapka - powiedział Eliasz do Szarego Wilka. - On nigdy nic nie robi za darmo.

Rozmowę przerwał nagły krzyk z lasu. Jeden z wojowników padł na ziemię z raną w ramieniu. Strzała tkwiła głęboko w jego ciele.

- Do lasu! - krzyknął Żelazna Ręka.

Rozgorzała chaotyczna walka. Nieprzyjaciel był niewidoczny w mroku, ale strzały i kule świstały ze wszystkich stron. Eliasz szarpnął Drake'a, ciągnąc go za sobą w stronę osłony.

- To twoi ludzie?! - wrzasnął, próbując przebić się przez hałas.

- Nie! - odkrzyknął Samuel. - Ale wiem, kto to może być...

Gdy walka ucichła, a napastnicy zniknęli w gęstwinie, Lakoci zebrali rannych. Trzech wojowników nie wróciło. Drake w końcu powiedział to, czego Eliasz się obawiał:

- To ludzie Czarnego Kruka - powiedział Drake. - Są wśród nich Apsáalooke, są biali uciekinierzy. W mieście nazywają ich po prostu Krukami.

Jasny Orzeł nie przyjął wyjaśnienia bez zastrzeżeń. Z samego pióra nie dało się rozpoznać ludu, a Drake miał interes w tym, żeby każdy zobaczył tu dawną wojnę zamiast nowej zapłaty. Ustalili tylko, że za napadem stoi ten sam oddział, który kupował amunicję u ludzi Jacka. O resztę trzeba było pytać żywych świadków, nie znaki pozostawione na ziemi. Szary Wilk zmrużył oczy.

- Wojna nadchodzi z dwóch stron. Biali i Krukowie. Jeśli chcemy przetrwać, musimy wybrać, z kim walczyć najpierw.

Eliasz wiedział, że wybór ten może zdecydować o losie całych Gór Czarnych.

Następnego ranka Jasny Orzeł zebrał czterech najlepszych zwiadowców. Eliasz dołączył do nich, mimo że Samuel Drake ostrzegał go, by "nie pchał się w sam środek piekła".

Szli w głąb gór, gdzie drzewa stawały się coraz gęstsze, a cisza - nienaturalna. Tylko czasem gdzieś w oddali słychać było stukot dzięcioła lub plusk strumyka.

Po kilku godzinach dostrzegli pierwsze znaki - resztki ognisk, świeże ślady butów i kopyt, a także zawieszoną na gałęzi ptasią czaszkę. Jasny Orzeł szepnął:

- To znak Kruków. Oznacza, że ich oczy patrzą na nas.

Eliasz czuł, że w tym lesie każdy ruch może być ostatnim.

Wieczorem, w obozie Lakotów, Samuel Drake siedział z Eliaszem przy ognisku. Płomienie tańczyły na jego twarzy, rzucając ostre cienie.

- Powiedz mi szczerze, Samuelu - zaczął Eliasz. - Dlaczego tak naprawdę tu jesteś?

Drake spojrzał w ogień, milcząc przez chwilę. Potem powiedział powoli: - Bo wiem, że w sercu tych gór jest coś więcej niż złoto. Coś, co może kupić całe miasto, a może nawet całą wojnę.

Eliasz zmrużył oczy. - A ty chcesz to znaleźć, zanim znajdzie to wojsko albo Krukowie.

Samuel uśmiechnął się krzywo. - Dokładnie tak. I myślę, że ty też.

Kilka dni później zwiadowcy wrócili z wiadomością, że w jednej z bocznych dolin odkryto stary szyb górniczy - porzucony, ale wciąż pełen błyszczących żył kwarcu i złotych drobin.

Szary Wilk wezwał starszyznę i wojowników. - Musimy sprawdzić, czy roboty zagrażają źródłom. Nie idziemy tam po urobek. Drake zna wejście, więc pójdzie pod naszą strażą.

Eliasz wiedział, że wyruszą tam jeszcze tej nocy. I wiedział też, że Samuel Drake, niezależnie od tego, czy dostanie pozwolenie, czy nie, pójdzie z nimi.

Góry Czarne czekały - a w ich sercu czaiła się tajemnica, która mogła rozpalić pożar, jaki pochłonie wszystkich.

Rozdział 4 - Szyb w dolinie ciszy

Noc była bezksiężycowa, a mgła sunęła po ziemi jak duchy przodków. Obóz Lakotów tętnił cichą aktywnością - wojownicy sprawdzali łuki, ostrzyli noże, poprawiali siodła na koniach.

Eliasz zapiął na piersi stary karabin, który od lat nosił jako pamiątkę po wojnie secesyjnej. Jasny Orzeł podał mu torbę z suszonym mięsem i bukłakiem wody.

- W górach nie znajdziesz nic prócz wiatru i kamieni - powiedział. - Ale jeśli znajdziesz złoto, znajdziesz i śmierć.

Wyruszyli tuż przed świtem. Cisza była tak gęsta, że każdy stuk kamienia pod końskim kopytem brzmiał jak uderzenie bębna. Po kilku godzinach marszu dotarli do miejsca, gdzie rzeka rozlewała się w płytką zatokę, a strome skały otaczały dolinę z trzech stron. Tu właśnie, według zwiadowców, znajdował się stary szyb. Wejście było zasypane częściowo osuwiskiem. Drewniane belki, które kiedyś podtrzymywały konstrukcję, były spróchniałe, a nad nimi wisiała tablica z wyblakłym napisem w języku angielskim:

"T.W. & G. - wyrobisko północne - 1875"

- Ktoś chciał, żeby wyglądało na opuszczone - mruknął Eliasz, dotykając świeżego nacięcia na podporze.

Samuel Drake spojrzał na niego z cieniem uśmiechu. - Tablica nie powie ci, ile tu jest złota. Uważaj na podpory.

Przecisnęli się przez wąski otwór i weszli do środka. Powietrze było chłodne, pachniało wilgocią i rdzą. Światło pochodni oświetlało ściany pełne żył kwarcu, w których tu i ówdzie mieniły się drobinki złota.

Lakoci patrzyli w milczeniu - dla nich to nie był skarb, ale ostrzeżenie. Eliasz natomiast czuł, jak serce bije mu szybciej.

W głębi szybu znaleźli stary wózek górniczy przewrócony na bok i skrzynie rozsypane po ziemi. W jednej z nich leżały bryłki złota, wielkości orzecha włoskiego.

- Wystarczyłoby, żeby kupić całe miasteczko... - wyszeptał Samuel.

Nagle Jasny Orzeł uniósł dłoń, nakazując ciszę. Z mroku dobiegł ich cichy dźwięk - kroki, powolne, ostrożne.

Zgasili pochodnie i przywarli do ścian. W wejściu pojawiło się co najmniej ośmiu mężczyzn z oddziału Czarnego Kruka. Niektórzy nosili mokasyny, inni wojskowe buty; dowódca miał przy pasie woreczek wypłaty opatrzony tym samym znakiem co skrzynie w wyrobisku. Wśród przybyłych Eliasz rozpoznał białego woźnicę, którego widział wcześniej u Jacka.

Pierwszy z przybyłych uniósł lampę. Nie zachowywał się jak człowiek w świętym miejscu ani jak odkrywca; sprawdzał numery skrzyń, jak robotnik rozliczany z dostawy. Kiedy dostrzegł ruch w bocznym korytarzu, sięgnął po rewolwer.

- Kto tam? Od skrzyń!

Pierwszy strzał padł od wejścia i odbił się od skały przy głowie Jasnego Orła. Dopiero wtedy Lakoci odpowiedzieli. Lampa spadła na ziemię, pogrążając połowę tunelu w ciemności. Rozległy się okrzyki bojowe, odbijając się od skał niczym echo piekła. W ciasnej przestrzeni huk wystrzałów mieszał się z jękami rannych. Eliasz uderzył kolbą karabinu w twarz napastnika, czując, jak krew pryska mu na policzek. Samuel Drake walczył obok niego z zaskakującą sprawnością, sztyletem przecinając gardło jednego z Kruków.

W ferworze walki jedna z belek podtrzymujących strop pękła z głuchym trzaskiem. Eliasz spojrzał w górę - kurz i drobne kamienie zaczęły sypać się z sufitu.

- Wynocha! - wrzasnął, popychając Jasnego Orła w stronę wyjścia.

Ale było już za późno. Fragment stropu runął, grzebiąc dwóch wojowników Lakotów i odcinając wąskie przejście. Eliasz, Samuel i trzech pozostałych znaleźli się w głębi szybu, odcięci od reszty. Mrok był niemal absolutny, tylko pojedyncza pochodnia dogasała w ręku Eliasza.

- Świetnie, stary przyjacielu - syknął Eliasz do Samuela. - Znów wpakowałeś nas w kłopoty.

- Może i tak, ale wciąż żyjemy - odparł Drake, biorąc od niego pochodnię. - A jeśli chcesz stąd wyjść, będziesz musiał mi zaufać.

Przez chwilę patrzyli sobie w oczy - lata zdrad, urazów i wspomnień zawisły między nimi jak ostrze noża. Potem Eliasz skinął głową.

Ruszyli w głąb szybu, szukając innego wyjścia. Kroki odbijały się echem, a każdy dźwięk w ciemności wydawał się zwiastować kolejne niebezpieczeństwo.

Po długich minutach znaleźli boczny korytarz, który prowadził stromo w górę. W połowie drogi natknęli się na skrzynię przykrytą płótnem. Odsłonili ją - w środku, oprócz narzędzi, leżał mały worek pełen złotych grudek.

Na deskach skrzyni widniało wypalone D, a pod nim resztka etykiety spółki Northern Star Consolidated. Drake zasłonił ją dłonią zbyt szybko. Eliasz zapamiętał znak, choć nie miał czasu pytać o nazwisko człowieka, któremu nawet w tej chwili Samuel wolał nie robić kłopotu. Samuel podniósł go, a jego oczy błysnęły w świetle pochodni.

- Jeśli stąd wyjdziemy, to zmieni wszystko.

Nie mieli czasu na dalsze słowa - z tyłu dobiegł ich odgłos kroków. Dwóch napastników próbowało obejść zawał bocznym wyrobiskiem.

Wydostali się na powierzchnię późnym popołudniem, wpadając prosto w rzekę mgły. Z tyłu słychać było wrzaski pościgu, ale mgła i plątanina skał osłoniły ich odwrót. Gdy zatrzymali się wreszcie na grzbiecie wzgórza, Eliasz spojrzał na Samuela.

- To złoto jest przekleństwem.

Drake uśmiechnął się szeroko. - A ja myślę, że to dopiero początek.

Do obozu wrócili po zmroku. Żelazna Ręka zapisał w pamięci imiona dwóch ludzi, których nie udało się wydobyć, i poprosił Eliasza, żeby powiedział ich rodzinom dokładnie to, co widział. Nikt nie świętował ucieczki. Drake zachował znaleziony worek, bo nie przyznał się do niego przed starszyzną; Eliasz zobaczył wybrzuszenie pod jego płaszczem i po raz pierwszy zrozumiał, jak daleko rozeszły się ich drogi.

Po wysłuchaniu ocalałych Szary Wilk pozwolił Drake'owi opuścić dolinę. Nie wiedzieli jeszcze, czy sprowadził napastników, i nie chcieli zatrzymywać go na podstawie samego podejrzenia. Dwaj wojownicy odprowadzili go do traktu z ostrzeżeniem, że nie ma zgody na powrót do wyrobiska. Eliasz patrzył za nim, wiedząc, że dług za ocalenie w tunelu nie jest tym samym co zaufanie.

Rozdział 7 - Głos żelaza

Świt wyszedł z rzeki jak chłodny nóż. Kapitan Whitford kazał zwinąć płótna i wziąć tylko to, co "udowadnia rzeczywistość": stalową miarkę, kompas, szkicownik, wosk do opieczętowania próbek. Malik niósł skrzynkę z ołówkami i papierem, Hale dwa kliny geologiczne i młotek. Eliasz, Jasny Orzeł i Harlan Pike szli przodem, jakby stawiali podpisy przed atramentem. Na bełcie wiatr trzymał północ. Woda cofnęła się, odsłaniając ciemną szczelinę w kamieniu. Kapitan przykucnął, włożył dłoń i od razu zabrał, jak człowiek, co próbuje temperatury choremu.

- Oddycha - powiedział, nie patrząc na nikogo. - Struga zasysa, potem wypluwa. Jeżeli ktoś naruszy kręgosłup góry wyżej, może ruszyć cała skarpa. Nie wiemy, jak daleko ciągną się puste przestrzenie.

Hale klepał młotkiem po brzegu, słuchał. - Pod spodem próżnia. Starorzecze zlepione gliną, na nim łoże żwiru. Dwa uderzenia w skale i mamy tunel dla wody.

Whitford spojrzał na Eliasza. - Chciałeś papieru. Dostaniesz. - Wstał, otrzepał kolano i zaczął dyktować Malikowi:

- "W sprawie przesunięcia obozów górniczych spod Orlej Szyi. Bełt - naturalna komora wodna o zmiennej cyrkulacji. Ryzyko porwania gruntu przy jakiejkolwiek próbie drążenia. Zalecam zakaz wierceń i budowy płuczek w promieniu tysiąca jardów. Dla bezpieczeństwa ludności oraz... zgodności z artykułami traktatu z Laramie." - Uśmiechnął się krzywo. - Niech mi potem mówią, że nie czytałem.

Jasny Orzeł dotknął palcami znaku szałwii, który zostawili w nocy. - Twoje pismo jest jak ten krąg - rzekł cicho. - Mówi: "nie wchodzić". Ale kruk nie czyta kręgów. Czyta mięso.

- Dlatego pójdziemy też na Orlą Szyję - odparł Whitford. - Nie po to, żeby się wspinać. Po to, żeby usłyszeć echo.

Na grani stał, jakby słuchał krwi ziemi. Blaszki Eliasza, struny z włosia i kości Tępego Noża wciąż wisiały, lekko ukryte w gałęziach. Kapitan milczał dłuższą chwilę, potem tylko skinął.

- Dobre. Nie zabija, ale zniechęca. - Pochylił się nad ścieżką, zobaczył patyki Pike'a, odwrócone przez Drake'a. - A to?

- Rozmowa bez słów - odparł Pike. - Dwa wilki, co znają ten sam trop.

Wieczorem krąg przy rzece zapełnił się ludźmi. Bawołowy Głos podał Whitfordowi chanúnpę; kapitan nie palił, ale dotknął drewna w geście, który brzmiał jak "dziękuję". Malik, który zwykle stał z boku, usiadł między chłopcami od bębnów; Hale rozkładał próbki skał jak paciorki modlitewne.

- Powiesz im to, co napisałeś? - spytał Eliasz.

- Powiem - odparł Whitford. - Ale w ich języku sensu: nie "zakaz", tylko "zła woda". I że wyślę jeźdźca do Laramie z pieczęcią.

- Laramie jest daleko - mruknął Chmurny Jeleń.

- Pieczęć bywa szybsza niż koń - odpowiedział kapitan. - Czasem.

Drake wrócił, kiedy dzień złożył skrzydła. Nie na grani. Od zachodu, doliną żywicy. Dwunastu ludzi, dwa muły, skrzynie owinięte brezentem. Nie krzyczał; gwizdał cicho dwie nuty, jakby przywoływał psa. Kruki rozlały się cieniem między jałowcami.

To, co przytargali, było "głosem żelaza": przenośna tłucznia, dwa żelazne walce i mały maszt sygnałowy z polerowanym zwierciadłem. Nie mieli zamiaru się wspinać ani kopać. Chcieli gadać z góry do ludzi - i do strachu.

Najpierw postawili maszt. Zachodzące słońce złapało błysk i rzuciło go na stoki jak język. Kto patrzył z daleka, widział tylko niepokój. Potem tłukli kamień w żelaznych gardzielach; rytmiczny, nienaturalny dźwięk niósł się po dolinie jak uderzenia serca, które nie należało do tych gór.

- Nie atakują - powiedziała Mary, stojąc przy Eliaszu. - Robią hałas.

- Hałas robi ludziom rzeczy w głowach - odparł. - Zanim pęknie ziemia, pęka człowiek.

Wieczorem Drake posłał dwóch w stronę obozów górniczych z butelkami i słowami: "Armia zabrania, ale armia wkrótce odejdzie. My zostaniemy. Kto z nami, temu damy ochronę." Plotka zrobiła resztę. Ludzie w Deadwood lubili tych, którzy mówili "zostaniemy", bo każdy już kiedyś słyszał "odjedziemy" i płacił za to zębami.

Następnego ranka na skraju lasu pojawili się trzej mężczyźni w kurtkach, które z daleka wyglądały jak kawaleryjskie. Z bliska - brudne, krzywo podszyte, z guzikiem nie od tego munduru. Krukowy żart. Zatrzymali się w zasięgu wzroku Lakotów, stanęli, jak staje patrol, a potem stali zbyt długo, jak stoją aktorzy.

- Potrafią udawać - mruknął Sam, zaciskając zęby. - Byle tylko ktoś, kto chce, uwierzył.

- To jest ich praca - odparł Eliasz. - Budować mosty z kłamstwa, po których inni przejdą w dobrych butach.