Życie po śmierci - Danka Sikorska

Podziękowania

Moim kochanym rodzicom - Annie i Ryszardowi Sikorskim, którzy pomagają mi realizować szalone pomysły, takie jak ten tomik, zdobycie biletu na wymarzony spektakl i wiele innych.

Mojemu bratu Pawłowi, dzięki któremu załapałam bakcyla do pisania, ukradkiem czytając jego wiersze w dzieciństwie.

Mojej lepszej połówce - Wojciechowi Sierackiemu, który zawsze jest przy mnie. Światło w moim nowym życiu.

Jesteś moją inspiracją, rozumiesz mnie, wpierasz i wierzysz we mnie. Z Tobą sięgam gwiazd.

Sylwii Wolnik - mojej kochanej "wiedźmie", której dedykuję wiersz "Kobiety"- to dzięki Tobie go napisałam.

Mojemu kochanemu kuzynowi - Bartłomiejowi Czechowi, któremu dedykuję "Szum suchych traw", a którego nie zdążyłam mu pokazać błędnie myśląc, że jeszcze mamy czas...

Krystynie Grys i Roxanie Lewandowskiej - dzięki Waszym namowom zdecydowałam się na wydanie pierwotnej wersji tomiku (bez której nie było by tej wersji). Bardzo Wam dziękuję, to była dobra decyzja. Pani Krystyno, dziękuję za wiarę i pomoc w rozwoju. Jest Pani Aniołem Stróżem młodych poetów. Roxana, z Tobą nie ma rzeczy niemożliwych. Od czasu naszych pierwszych zdjęć mam wrażenie jakbyśmy nigdy nie wyszły z Krainy Czarów.

Wiktorii Mikulskiej - która przekonała mnie, że reedycja tomiku, to dobry pomysł i należy go zrealizować. Dziękuję Ci za zapał, poświęcony czas, stworzenie okładki i podzielenie się swoim know-how. Bez Ciebie, nadal tkwiłabym w miejscu.

Ryszardowi Biberstajnowi - za to, że zawsze mogę liczyć na wsparcie i radę. Dzięki Twoim wskazówkom, udało mi się uniknąć wielu błędów.

Ewie Halatyn - za pomoc w korekcji tekstu i dojrzenie tego, co umknęło mojej uwadze.

Chciałam również podziękować patronom- Miejska Biblioteka Publiczna im. Stanisława Grochowiaka w Lesznie, Książki takie jak my, Recenzje w duecie, Ailes oraz Myśl Poetycka. Wasza opinia i wsparcie motywują mnie do dalszych działań.

GDY ZGASŁA NAJJAŚNIEJSZA Z GWIAZD

Nocne rozmowy na odległość, kompoty, osmolony piec, krzyżówki, opowieści i rysunki. Wypatrywanie kotów w oknie.

To wszystko pamiętam.

Zamykam oczy i znowu czujęzapach wilgoci,

którą oddychały te oskrobane mury.

Zawsze miałam wrażenie, że mają

do opowiedzenia równie ciekawe historie jak Twoje.

Dalej słyszę wielobarwne skrzypieniedrewnianych stopni uginających

się pod ciężarem stóp krążących z kuchni do pokoju.

Wciąż widzę w półmroku te spróchniałe drzwi,za którymi śpią skarby pokryte kurzem,przyciągające niczym płomień ćmę.

I pamiętam Twój ciepły uśmiech, promienne spojrzenie,słyszę kojący głos, śpiewający cichutko stare melodie,

widzę wyciągnięte ręce, zmęczone dzierganiem swetrów i szali,czuję ciepło czekające na mnie w Twoich objęciach.

Czasami wydaje mi się, że całe dobro tego świataodeszło razem z Tobą babciu.

Po ulicach krąży już tylko chłód,którego tak nie cierpiałaś.

Otwieram oczy. Znowu mam 5 lat.

Zdarte kolano, brudną sukienkęi głowę pełną snów.

Naciskam na klamkę. Będziesz po drugiej stronie?

T.S