Tytuł oryginału: Silhuetten

Przekład z języka szwedzkiego: Wojciech Łygaś

Copyright © Christina Larsson, 2023

This edition: © Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S, Copenhagen 2023

Projekt graficzny okładki: Anna Slotorsz

Redakcja: Witold Kowalczyk

Korekta: Joanna Kłos

ISBN 978-87-0237-996-9

Konwersja i produkcja e-booka: www.monikaimarcin.com

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S

Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

Ulica Lyckans väg, dzielnica Lorensberg, Göteborg

Środa, 17 stycznia, godzina 23.15

Maria Vargas uśmiechnęła się w myślach. Leżała ukryta wśród krzewów rododendronu koło stawu Näckrosdammen i obserwowała tylną część stojącego przy Lyckans väg domu z murowanym podpiwniczeniem. Nie mogła się nadziwić, że w okolicy panuje taka cisza i spokój, chociaż dzielnica willowa Lorensberg położona jest w centrum Göteborga, rzut kamieniem od głównej ulicy miasta, Avenyn.

W wielu nieruchomościach znajdujących się w tej dzielnicy swoje siedziby miały przedsiębiorstwa i różnego rodzaju instytucje. Wyjątek stanowiła willa należąca do komisarz policji kryminalnej Ingrid Bergman, jedna z nielicznych służących wyłącznie do celów mieszkalnych. Tuż za domem rozciągał się park, który często odwiedzali okoliczni mieszkańcy. Oczywiście nie o tej porze roku, a tym bardziej nie o tak późnej godzinie.

Wiał przenikliwy wiatr, temperatura spadła do kilku stopni powyżej zera. Ci, którzy wyszli na zewnątrz i nie ubrali się stosownie do warunków, z pewnością marzli. W ciągu ostatnich paru godzin Marię Vargas minęło zaledwie kilku przechodniów z psami. W odległości dwudziestu metrów od niej szli z pochylonymi głowami i wsuniętymi głęboko do kieszeni rękami. Zdecydowali się wyjść z domu, mimo konieczności stawienia czoła niskiej temperaturze i przenikliwym porywom wiatru. Jeden z psów nawet ją wyczuł, ale nie zdołał pociągnąć swojego pana w ciemne krzaki porastające teren wokół stawu.

Ostrożnie kucnęła, zwinęła podkładkę, na której leżała, i umieściła ją razem z lornetką w plecaku. Zdjęła grubą czapkę i włożyła kominiarkę, spod której widać było tylko oczy i usta. Wyprostowała się i czujnie rozejrzała po okolicy. Starała się rozprostować kończyny, bo przez dwie ostatnie minuty czuwała nieruchomo z wyostrzonymi do granic zmysłami. Dwa razy głęboko odetchnęła i powoli opuściła porośnięty wysokimi i gęstymi krzewami teren. Kiedy dotarła do oświetlonej ścieżki dla pieszych i rowerzystów, która oddzielała park od porośniętego drzewami ogrodu na tyłach willi, zatrzymała się i czujnym wzrokiem skontrolowała cały teren. Po stwierdzeniu, że w pobliżu nikogo nie ma, szybkim krokiem przeszła na drugą stronę i ponownie znalazła się w cieniu chroniącej ją roślinności. Skulona przebiegła między krzewami, wspięła się na strome zbocze i doszła do kamiennego muru, który odgradzał tylną część domu od reszty terenu. Stąd ruszyła w prawo, wzdłuż muru, aż dotarła do miejsca, w którym rozciągał się otwarty teren. Po drugiej stronie budynku znajdowało się tylne wejście, z którego w dawnych czasach korzystała służba, żeby dyskretnie wchodzić i równie dyskretnie wychodzić. Tą samą drogą dostarczano do domu artykuły spożywcze.

Głęboko odetchnęła. Musi zachować spokój. Wiedziała, że przez parę chwil będzie widoczna na otwartym terenie. Powodem było zewnętrzne oświetlenie umieszczone nad drewnianymi, wygiętymi w łuk drzwiami. Miała przed sobą kilka krytycznych sekund. Długimi susami pokonała odległość dzielącą ją od drzwi, wyprostowała się i wykręciła żarówkę. Wszystko odbyło się tak szybko, że jeśli ktoś ją obserwował, zdążył jedynie zauważyć ludzką sylwetkę, po czym ze zdumieniem stwierdził, że lampa nad wejściem zgasła.

Vargas ponownie znalazła się w bezpiecznych objęciach ciemności i trochę się rozluźniła. Kilka razy uderzyła żarówką o udo, żeby stłuc delikatny żarnik, po czym wkręciła ją wraz z oprawką w poprzednie miejsce. Wsunęła do uszu dwie zatyczki, włożyła nauszniki ochronne i wyjęła niewiele większą od pióra wiecznego latarkę. Spojrzała na zegarek, żeby zapamiętać godzinę, włożyła klucz do zamka i przekręciła. Od tego momentu miała tylko piętnaście minut.

Po wejściu do środka zamknęła za sobą drzwi, zapaliła latarkę i mocnym, wąskim strumieniem światła oświetliła podłogę w przedpokoju. Po prawej stronie zobaczyła schody prowadzące na parter. Znajdowały się dokładnie tam, gdzie zaznaczono je na planie, który wypożyczyła z archiwum miejskiego. Ustawa o swobodnym dostępie do danych okazała się dla niej prawdziwym darem z nieba. Siedem sekund później weszła schodami na parter, na chwilę się zatrzymała i rozejrzała po korytarzu. Następnie przeszła przez salon do biblioteki, w której stał komputer stacjonarny. Otworzyła zewnętrzną kieszeń plecaka i wyjęła z niej dwa pendrive’y. Wykonując te czynności, czuła, jak drżą jej ręce.

Nagle się wzdrygnęła, bo włączył się alarm i cały budynek wypełnił przeszywający, ostry dźwięk. Od tego momentu sekundy zaczęły biec jeszcze szybciej niż przed chwilą. Vargas czuła, jak skacze jej adrenalina, a krew buzuje w żyłach. Włączyła komputer i włożyła do niego pierwszy pendrive. Teraz pozostało jej tylko cierpliwie czekać. Uśmiechnęła się w myślach, bo szybko się okazało, że włamie się do komputera bez marnowania czasu na łamanie hasła. Wyjęła pierwszy pendrive i włożyła drugi. Zapisany na nim program wgrał się na komputer w ciągu piętnastu sekund. Kiedy proces instalacji dobiegł końca, kliknęła w menu słowo START, weszła w wyszukiwarkę i wpisała swoje dane elektroniczne. Sekundę później prostym kliknięciem przesłała na pendrive’a elektroniczny podpis bankowy, po czym wykasowała z wyszukiwarki słowo, które w nią wcześniej wpisała, i wyłączyła komputer. W tej samej chwili alarm ucichł, co oznaczało, że ze wszystkim poradziła sobie w niecałe trzy minuty. Poszło jej znacznie szybciej, niż zakładała. Z ulgą zdjęła słuchawki, wyjęła z uszu zatyczki i razem z pendrive’ami włożyła je do plecaka. Cisza, która panowała w pokoju, była prawie namacalna. Szumiało jej w uszach, więc kilka razy głęboko odetchnęła, żeby uspokoić puls. Starała się przywołać w pamięci rozkład domu, ponieważ jej kolejnym celem była przylegająca do sypialni łazienka.

Weszła do niej, otworzyła jedną z szafek i z zadowoleniem skinęła głową. Znalazła to, po co tu przyszła, a mianowicie szczotkę do włosów i szklankę do płukania ust po umyciu zębów. Wyjęła z plecaka dwie papierowe torebki i do jednej włożyła szklankę, a do drugiej kilkadziesiąt włosów ze szczotki. Teraz została jej do zrobienia ostatnia rzecz. W drodze na prowadzące do piwnicy schody zatrzymała się w przedpokoju przy szafce na klucze i powiesiła w niej zapasowy klucz, który ukradła podczas ostatniej wizyty u Bergman. Już go nie potrzebowała, bo zrobiła duplikat. Miała nadzieję, że Ingrid nie zauważyła jego zniknięcia.

Po wykonaniu wszystkich czynności wyszła z willi i wróciła pod osłonę rododendronów przy stawie. Spojrzała na zegarek i stwierdziła, że to, co zaplanowała, załatwiła w niecałe dziesięć minut. Teraz poczeka, aż zjawi się pracownik firmy ochroniarskiej, a po jego odjeździe znowu włączy alarm.

Miała przed sobą jeszcze kilka godzin pracy.

Siedziba firmy ochroniarskiej

Ulica Västra Hamngatan, Göteborg

Czwartek, 18 stycznia, godzina 10.15

– Awaria systemu alarmowego? Tylko tyle ma pan do powiedzenia? Czy to potwierdzona informacja? Przecież wasz pracownik nawet nie wszedł do środka, żeby sprawdzić, czy system nadal działa.

Bergman była naprawdę poirytowana. Skrzyżowała ręce na piersi i spojrzała na Christera Hillstranda – ubranego w garnitur trzydziestoparoletniego mężczyznę, który siedział za biurkiem w bezpiecznej odległości od niej.

– Powodem tego, że system sam się włączył, mogła być zużyta bateria backupu – tłumaczył Hillstrand. – Innego wyjaśnienia nie widzę. System, który został zainstalowany w pani domu, ma już kilka ładnych lat. Jego wiek nie jest oczywiście bezpośrednią przyczyną uruchomienia alarmu, ale na tę chwilę nasuwa mi się tylko takie skojarzenie. Sama pani powiedziała, że nic nie wskazuje na włamanie, zwłaszcza że nic nie zostało skradzione. W tej sytuacji mogę jedynie zasugerować instalację któregoś z nowoczesnych systemów alarmowych. Nasza firma dopełniła obowiązków zgodnie z podpisaną przez obie strony umową. Przykro mi z powodu tego, co się stało, i przepraszam za ewentualne uciążliwości, na które była pani narażona, ale sama pani przed chwilą wspomniała, że nie doszło do żadnych uszkodzeń i nic nie zostało skradzione. W tej sytuacji proponuję wizytę jednego z naszych specjalistów od zabezpieczeń, a potem wspólnie ustalimy, jaki należałoby zainstalować system wykorzystujący najnowsze rozwiązania technologiczne.

– Proszę przygotować wyczerpujący raport na temat wszystkich okoliczności związanych z uruchomieniem alarmu. Niech pan poda, o której godzinie alarm się włączał, określi przyczynę i opisze, jak wasza firma na to zareagowała.

Hillstrand zaklął w myślach. Tego dnia zamierzał wyjść z firmy przed południem, żeby zdążyć na trening w siłowni Nautilus, a potem pojechać na długi lunch ze swoją nową dziewczyną Cecilią. Dobrze wiedział, że kobiety uwielbiają mężczyzn o wysportowanej sylwetce, którzy mają muskuły i kaloryfer na brzuchu. Ćwiczenia fizyczne wzmagały jego popęd seksualny, a przy okazji utwierdzały go w przekonaniu, że żadna kobieta mu się nie oprze. Obawiał się, że rozmowa z Bergman może się przeciągnąć i że będzie się musiał obyć bez treningu i seksu.

Sięgnął więc po leżącą na biurku teczkę, wyjął z niej raporty sporządzone przez ochroniarzy, którzy ostatniej nocy jeździli na patrole, i zobowiązująco się uśmiechnął do siedzącej naprzeciwko niego kłótliwej kobiety. W jego własnym interesie leżało, żeby się jej jak najszybciej pozbyć. Z jej sprawą zapoznał się zaledwie kilka minut przed rozmową. Bergman zadzwoniła do firmy pół godziny temu i zapowiedziała, że wkrótce się zjawi. Próbował scedować to na kogoś innego, ale Anita, która rozmawiała z klientką przez telefon, stwierdziła, że równie dobrze sam może się tym zająć. Ostrzegła go też, że kobieta jest natarczywa i na pewno nie da się zbyć byle czym, ponieważ już na wstępie zapowiedziała, że sprawę może zakończyć jedynie spotkanie z ich pracownikiem twarzą w twarz.

– Zobaczmy, co tu mamy… Pierwszy sygnał dotarł do Centrum Powiadamiania Ratunkowego wczoraj o dwudziestej trzeciej czterdzieści jeden. Zgodnie z umową pracownicy Centrum próbowali się z panią skontaktować telefonicznie. Najpierw zadzwonili pod numer stacjonarny, potem pod komórkowy, a ponieważ nie mogli się do pani dodzwonić, zadzwonili do Helene Holmström, bo to jej numer podała nam pani jako drugi numer kontaktowy. Niestety, pani Holmström też nie odebrała.

Udzieliwszy tych wyjaśnień, Hillstrand spojrzał na Bergman pytającym wzrokiem.

– Nie mogłyśmy odebrać, ponieważ w tym samym czasie leciałyśmy samolotem z Bangkoku do Göteborga. Samolot wylądował o piątej rano. Proszę kontynuować.

– W tej sytuacji Centrum Powiadamiania Ratunkowego ponownie się z nami skontaktowało o dwudziestej trzeciej czterdzieści osiem. Kwadrans później jeden z naszych ochroniarzy zjawił się przed pani domem. Z jego raportu wynika, że wszystko było w porządku. Nie zauważył wybitej szyby, śladów uszkodzenia zamka w drzwiach ani nic innego, co mogłoby świadczyć, że doszło do włamania.

– W takim razie co uruchomiło alarm?

– Z raportu wynika, że głównym powodem była awaria magnesów przy drzwiach wejściowych, która sprawiła, że połączenie zostało przerwane. Potem włączyły się dwa czujniki ruchu umieszczone wewnątrz domu.

Hillstrand jeszcze raz sięgnął do teczki z raportami.

– Przebieg wydarzeń związanych z uruchomieniem alarmu wyglądał tak samo za każdym razem, powtórzyło się to pięciokrotnie. Jestem więc prawie na sto procent pewien, że doszło do chwilowego zwarcia. Mogło ono być spowodowane tym, że zbliża się termin wymiany baterii w jednostce sterującej. Z tego co widzę, ostatnia wymiana nastąpiła półtora roku temu. Z podpisanej z panią umowy serwisowej wynika, że w ciągu kilku najbliższych miesięcy trzeba będzie wymienić starą baterię na nową. Jak rozumiem, nie zna się pani na sprawach technicznych, więc wyjaśnię, co się mogło zdarzyć. Otóż niektóre baterie nie wytrzymują całego okresu przewidzianego terminu użytkowania i wtedy dochodzi do takich problemów. Baterie powinny wytrzymać dwa lata, ale ze względów bezpieczeństwa wymieniamy je zwykle o pół roku wcześniej. Właśnie na tym polega nasza praca. Zależy nam na bezpieczeństwie naszych klientów.

Co on bredzi, pomyślała Bergman.

– Oboje wiemy, że jednostka sterująca jest zaopatrywana z gniazdka. Jak pan to wyjaśni?

– Osobie, która się na tych sprawach nie zna, trudno czasem wyjaśnić kwestie techniczne. Przyznaję bez bicia, że w rozmowie z kimś takim nie zawsze potrafię to zrobić w sposób w pełni zrozumiały…

Hillstrand zrobił pauzę, po czym uśmiechnął się dyplomatycznie, odchylił głowę na bok, splótł dłonie i położył je na biurku.

– Najprawdopodobniej doszło do awarii baterii w jednostce sterującej. Do przerw w dostawie prądu mogło dojść wiele razy, a pani niekoniecznie musiała to zauważyć. Mogło to wpłynąć na żywotność baterii.

– Po jakim czasie wasz pracownik zjawił się na miejscu za drugim razem?

Hillstrand przebiegł wzrokiem leżące przed nim kartki.

– Alarm włączył się ponownie o wpół do pierwszej w nocy. Centrum Powiadamiania Ratunkowego próbowało się z panią skontaktować, ale bez powodzenia. Do nas zadzwonili za dwadzieścia pierwsza. Nasz pracownik zjawił się na miejscu punktualnie o pierwszej.

– A trzeci alarm?

– Uruchomił się dwadzieścia po pierwszej.

– O której godzinie wasz pracownik pojechał na miejsce?

Hillstrand spojrzał na Bergman zmęczonym wzrokiem.

– Tuż po drugiej.

– A konkretnie?

– Kwadrans po drugiej.

– To znaczy, że zjawił się na miejscu prawie godzinę po tym, jak alarm się włączył. Od jego poprzedniego uruchomienia upłynęło niewiele czasu, więc wasz pracownik nie mógł odjechać od mojego domu zbyt daleko.

Hillstrand poruszył się niecierpliwie na krześle. Dopiero teraz do niego dotarło, że sprawa nie wygląda dla niego dobrze.

– Naszych pracowników wysyłamy na miejsce jak najprędzej, ale czasem musimy dokonać wyboru.

– Czy już wtedy uznaliście, że powodem włączania się alarmu jest awaria systemu? To chce mi pan powiedzieć?

– Nie, ale jak już wyjaśniłem…

– Okej, proszę kontynuować. O której godzinie alarm włączył się kolejny raz?

– Za piętnaście trzecia.

– Proszę mówić dalej.

– Centrum Powiadamiania Ratunkowego próbowało się z panią skontaktować, ale…

– Wiem. W skrzynce znalazłam powiadomienia, ale leciałam samolotem i nie mogłam odebrać.

– Centrum powiadomiło nas za pięć trzecia, a nasz pracownik zjawił się na miejscu około wpół do czwartej.

Hillstrand zamknął leżącą przed nim teczkę i demonstracyjnym ruchem położył na niej dłonie.

– A ostatni raz?

– Nasz pracownik napisał w raporcie, że wszystko było w porządku. Nie znalazł śladów włamania, stłuczonych szyb w oknach ani nic takiego. Poza tym dwa razy obszedł dom dookoła.

– A następna interwencja? Powiedział pan, że alarm włączył się pięć razy.

– Właśnie tak było – odparł Hillstrand. Otworzył teczkę i znowu zaczął przeglądać papiery. Bergman zauważyła, że zanim odpowiedział na jej pytanie, źrenice mu się rozszerzyły.

– Centrum Powiadamiania Ratunkowego odebrało sygnał kwadrans przed piątą. Z nami skontaktowali się za dziesięć piąta, a nasz pracownik zjawił się na miejscu kwadrans później.

Hillstrand zamknął teczkę, spojrzał na Bergman i powiedział:

– Tak to wyglądało. Raporty sporządzone przez naszego pracownika są w porządku.

– Chciałabym otrzymać kopie dokumentów, które ma pan w tej teczce, jak również imię, nazwisko i numer telefonu pracownika, który sprawdzał mój dom.

Bergman zażądała tych informacji, bo nie ufała Hillstrandowi. Zauważyła, że kiedy opisywał ostatni przypadek włączenia się alarmu, coś zwróciło jego uwagę. Świadczyła o tym wyraźnie mowa jego ciała. Ten sposób komunikacji rzadko kłamie.

– Nie wolno nam udostępniać tych dokumentów bez nakazu prokuratora, ponieważ teczka zawiera informacje dotyczące naszej pracy. Obowiązują w niej szczególne przepisy związane z zachowaniem tajemnicy i zasad bezpieczeństwa. Pewnie się pani domyśla, że nie chcemy, aby te informacje trafiły do naszej konkurencji.

– Mam za sobą dwunastogodzinny lot samolotem. Do Göteborga przyleciałam dziś rano. Kiedy włączyłam telefon, znalazłam pięć wiadomości od Centrum Powiadamiania Ratunkowego. W każdej z nich znajdowała się informacja o tym, że w moim domu włączył się system alarmowy. Przyjechałam do was, bo chcę ustalić, co się dokładnie stało. Nie zgadzam się z pana sugestią, że zgromadzony w tej teczce materiał został sklasyfikowany jako tajny.

– Ale tak właśnie się stało. Nie jesteśmy zobowiązani do ujawniania tych informacji w formie pisemnej.

– Jestem komisarzem policji kryminalnej w Göteborgu. Czy pan naprawdę nie rozumie, że w czasie mojej nieobecności mogło dojść do pięciu prób włamania do mojego domu? Bardzo mnie to niepokoi. Chcę, żeby ta sprawa została gruntownie wyjaśniona. Jeśli było tak, jak pan zasugerował, a mianowicie przyczyną były problemy techniczne, chcę być na sto procent pewna, że ta ocena jest słuszna. Jeśli jednak istnieje choćby najmniejsza wątpliwość, muszę o tym wiedzieć.

Hillstrand rozłożył ręce w pojednawczym geście.

– Rozumiem pani niepokój. Chcemy, żeby nasi klienci czuli się w pełni bezpiecznie, ale sama pani wspomniała, że nic nie zostało skradzione ani uszkodzone. Czy znalazła pani jakiekolwiek ślady świadczące o tym, że w domu był ktoś obcy?

– Do domu weszłam kwadrans po szóstej i nie zdążyłam go dokładnie obejrzeć. Czemu w związku z tak dużą liczbą alarmów nie powiadomiliście policji?

– Robimy to tylko wtedy, kiedy nasz pracownik stwierdzi, że doszło do włamania albo chociaż do próby włamania. W tym wypadku napisał w raporcie, że nic o tym nie świadczy.

Bergman poczuła nagle, że z powodu bezsennej nocy i jet lagu nie jest w stanie jasno myśleć. Być może przesadza z podejrzeniami, być może alarm faktycznie jest przestarzały, a bateria na wyczerpaniu, przez co system kilka razy sam się włączył. Jeśli jednak ktoś tak jak ona ma na co dzień do czynienia z przestępstwami i bandytami, łatwo może przesadzić, podejrzewając najgorszy scenariusz.

– Myślę, że dalsza rozmowa nie ma sensu. Proszę jak najprędzej wysłać kogoś na miejsce. Niech sprawdzi, czy mój system funkcjonuje prawidłowo.

Hillstrand wstał z krzesła i z zadowoleniem wyciągnął rękę. Umiał sobie radzić z natrętnymi klientami. Kiedy się wykrzyczą, zawsze miękną. Mimo to nawet on rozumiał, że gdy dochodzi do uruchomienia alarmu, ludzie zaczynają się niepokoić, a jego firma żyje przecież z tego, że ludzie obawiają się włamań do swoich domów i mieszkań. W każdej sytuacji stara się reagować tak samo, bez względu na to, z kim ma do czynienia: z typowym Svenssonem czy panią komisarz policji kryminalnej. Ludzie zawsze podejrzewają najgorsze, ale kiedy do nich dociera, że nic złego się nie stało, powoli się uspokajają. Wystarczy okazać cierpliwość, spokojnie ich wysłuchać i przedstawić rzeczowe argumenty. Systemy alarmowe, bez względu na to, ile kosztują i jak bardzo są zaawansowane, mogą się włączać same, ponieważ zrobione są z wrażliwych elementów. Problemy techniczne zdarzają się codziennie. W takich sytuacjach klient najczęściej dochodzi do wniosku, że lepiej, by alarm włączył się o raz za dużo niż o raz za mało.

– Osobiście wyślę do pani domu któregoś z naszych najlepszych pracowników. Czy możemy ustalić termin wizyty na dziewiątą rano?

Hillstrand wiedział, że na tym etapie rozmowy trzeba już tylko kadzić. Niezadowoleni klienci są najgorszą formą reklamy, a ich firma nie zasługuje na negatywne opinie. Jeśli kobieta, z którą właśnie rozmawia, faktycznie jest policjantką, będzie mógł wykorzystać ten fakt jako ważny argument marketingowy. Ich firma będzie się mogła pochwalić przed innymi klientami: zobaczcie, nawet policjanci wybierają naszą firmę i oferowane przez nas systemy.

Spojrzał na swój kupiony niedawno zegarek marki Breitling. Jeśli pozbędzie się tej baby teraz, zdąży wpaść do Cecilii na szybki numerek. Siłownię może zaliczyć po południu.

– Niech będzie dziewiąta – zgodziła się Bergman. Wprawdzie o szóstej powinna być w pracy, ale jakoś to rozwiąże. Nie wiedziała na razie, jak będzie wyglądał jej pierwszy dzień na komendzie po powrocie z urlopu. Może być całkiem spokojny, ale nie da się wykluczyć, że czeka na nią wiele nowych spraw. W tym momencie była tak zmęczona, że marzyła o tym pierwszym scenariuszu.

– W takim razie jesteśmy umówieni – stwierdził ze sztywnym uśmiechem Hillstrand.

Bergman spojrzała mu w oczy, podała mu rękę i potwierdziła zaproponowany termin. Jego dłoń uścisnęła trochę mocniej, niż to było konieczne. Pieprzony dupek, pomyślała. Radziła sobie z bardziej śliskimi typami niż ten. Dała mu szansę, nie mogąc wykluczyć, że to on ma rację, ale jeśli się okaże, że w systemie alarmowym nie stwierdzono żadnej usterki, poprosi kolegów z działu technicznego, żeby go obejrzeli i przetestowali. Jeśli i oni nic nie znajdą, dopilnuje, by Hillstrand udostępnił jej zawartość teczki.

Sfrustrowana poszła do samochodu, usiadła za kierownicą, położyła na niej dłonie i zaczęła się zastanawiać co dalej. Powinna wrócić do domu, rozpakować walizki, zrobić zakupy, umyć się, przejrzeć pocztę i zadzwonić do Adama, z którym jest umówiona na wieczór. Następnego dnia będzie musiała wrócić do pracy. Teraz najchętniej zaszyłaby się w domu, żeby się przespać, ale wiedziała, że jeśli to zrobi, wywróci swój nowy cykl dobowy do góry nogami.

Westchnęła i uruchomiła silnik. Może jednak przesadziła, żądając od Hillstranda udostępnienia danych, które są zastrzeżone dla firmy? Powinna była wziąć go pod włos i wydobyć z niego to, co ją interesuje. Taki sposób prowadzenia rozmowy to jedna z typowych „technik przesłuchiwania”. W normalnych okolicznościach jest w tym dobra, ale tym razem doprowadziła tylko do tego, że Hillstrand bronił się przed jej zakusami zębami i pazurami. Nie umiała potraktować go łagodnie i okazać mu cierpliwości. Komuś takiemu jak on powinna dać odczuć, że są sobie równi, skoro pracują prawie w tej samej branży. Gdyby to zrobiła, dowiedziałaby się więcej. Zauważyła jednak, że coś próbował przed nią ukryć.

Była już tak zmęczona, że zbierało jej się na płacz. Postanowiła pojechać do domu, dokładnie go obejrzeć i sprawdzić, czy czegoś nie brakuje. Poszuka też śladów wskazujących na to, że ostatniej nocy ktoś jednak był w środku.

Ulica Marklandsgatan

Dzielnica Järnbrott

Czwartek, 18 stycznia, godzina 13.07

Monica Johansson chodziła niespokojnie po mieszkaniu, ponieważ nie wiedziała, co zrobić. A właściwie wiedziała: powinna zadzwonić na policję, ale coś ją przed tym powstrzymywało. Weszła do kuchni, stanęła przy oknie i zaczęła się niespokojnie rozglądać po osiedlu. Zastanawiała się, gdzie jest jej córka. Sofie nie dawała znaku życia od siedemnastu godzin. Kiedy ostatnim razem zgłosiła na policji jej zaginięcie, niedługo potem Sofie wróciła do domu, a ona głupio się czuła, kiedy musiała zadzwonić na komendę ponownie i wszystko odwołać. Udało jej się namówić policjantów do wszczęcia akcji poszukiwawczej, bo policja bardzo poważnie traktuje przypadki zaginięcia dzieci. Przez ostatni rok Sofie bardzo się zmieniła. Z radosnej dziewczyny, która trenowała piłkę ręczną i dobrze się uczyła, stała się zamkniętą w sobie, naburmuszoną panną.

Zastanawiała się, kiedy do tej negatywnej zmiany doszło. Czy nie wtedy, kiedy Sofie zdała do dziewiątej klasy? Może zostawiła jej zbyt wiele swobody? Za bardzo jej zaufała i uwierzyła, że sama sobie ze wszystkim poradzi? Chciała pokazać, że jej ufa, a teraz się zamartwia. Samodzielne sprawowanie opieki nad dzieckiem to bardzo trudna sprawa. Jej były mąż Hasse zostawił ich i założył nową rodzinę, kiedy Sofie i Hugo byli mali. Na początku starał się utrzymywać z dziećmi jakiś kontakt i nawet łożył na ich utrzymanie, ale kiedy się ożenił i na świat przyszło dwoje dzieci, nowej rodzinie oddał cały swój czas.

Często widziała rozczarowany wzrok syna, kiedy Hasse informował przez telefon, że znowu nie zabierze go na obiecany wcześniej mecz hokejowy, albo gdy się tłumaczył, dlaczego nie przyjdzie na trening piłkarski Hugona. Inaczej było z Sofią, która dużo wcześniej niż Hugo zdystansowała się wobec ojca. Chętnie przyjmowała od niego prezenty urodzinowe i świąteczne, ale na tym ich kontakty się kończyły. Mimo to było widać, że brakuje jej taty.

Jeśli chodzi o finanse, żyli na przyzwoitym poziomie, ponieważ jako pielęgniarka zarabiała całkiem nieźle. Stać ją było na utrzymanie samochodu, a w ferie zimowe jeździła z dziećmi na obozy narciarskie. Sofie i Hugo mieli własne laptopy i telefony komórkowe, tak jak inne dzieci w ich otoczeniu. Mieszkali we własnościowym trzypokojowym mieszkaniu, dzieci miały oddzielne pokoje, a ona spała na kanapie w dużym pokoju. Kredyt mieszkaniowy spłaciła dzięki pomocy rodziców dawno temu, co oznaczało, że w porównaniu z większością innych rodzin ich sytuacja była naprawdę dobra. Nic więc dziwnego, że gdy Sofie zaczęła trafiać za kradzieże do aresztu, ona jako jej matka musiała sobie w końcu zadać pewne pytania. Wstydziła się swojej sytuacji. Wstyd wywołany faktem, że jest samotną matką wychowującą dzieci, przenikał ją wręcz do szpiku kości, chociaż powinna być raczej dumna, że sama potrafi o nie zadbać. Kiedyś spytała Sofie, dlaczego próbowała ukraść telefon.

– Przecież jeden już masz. Jeśli chciałaś kupić nowy, wystarczyło poprosić o pieniądze.

Ale Sofie nie odpowiedziała. Wzruszyła ramionami, rzuciła „przepraszam” i poszła do swojego pokoju.

Ostatnimi czasy Sofie zaczęła podbierać matce pieniądze z portmonetki. Co pewien czas kradła po kilka dwudziestek. Monica nie pytała o powody, bo nie chciała naruszać kruchego zawieszenia broni, które niedawno zawarły. Marzyła o tym, żeby jej córka znowu była taka jak kiedyś: otwarta i radosna, a nie przygaszona i zamknięta w sobie. Większość czasu Sofie spędzała przy komputerze za zamkniętymi drzwiami swojego pokoju. Monica próbowała do niej na różne sposoby dotrzeć, ale ponieważ po każdej takiej próbie Sofie jeszcze głębiej się chowała w swojej skorupie, w końcu przestała ją nagabywać. Teraz tego żałowała. Postanowiła, że od tej pory Sofie będzie ją informować, z kim się zadaje. A w dni powszednie wracać do domu najpóźniej o dziewiątej wieczorem i przynajmniej trzy razy w tygodniu zasiądą do wspólnej rodzinnej kolacji. Powinna też sama zadbać o swoje ubrania. Ma już piętnaście lat, więc pranie albo prasowanie nie powinno jej sprawiać kłopotów. Od tej pory wszystko się zmieni. Jest jej matką, ale nie będzie za nią dłużej wszystkiego robiła. Koniec z wyrzutami sumienia wywołanymi tym, że były mąż nie chciał przejąć przypadających na niego obowiązków rodzicielskich.

Gdy powzięła te postanowienia, nalała sobie kieliszek czerwonego wina, otworzyła książkę i usiadła na kanapie. Dzisiaj ma dzień wolny, ale poświęciła go na zamartwianie się o swoją córkę. Lepiej spróbować się trochę odprężyć. Wzięła się do czytania, ale nie mogła się skupić, bo jej myśli przez cały czas krążyły wokół Sofie. Oby wreszcie wróciła do domu.

Ulica Lyckans väg, Lorensberg

Czwartek, 18 stycznia, godzina 13.59

Bergman westchnęła i zaczęła się ubierać. Wyposażona w latarkę postanowiła zacząć oglądanie domu od tyłu, chociaż była bardzo zmęczona. Miała nadzieję, że świeże powietrze ją ożywi. Niedługo przyjdzie Adam.

Była dopiero druga po południu, ale zaczęło się już ściemniać. Niebo stało się szare i siąpił deszcz. Tęskniła za Tajlandią, słońcem, golfem, tamtejszym jedzeniem, bezchmurnym niebem i gościnnymi mieszkańcami tego kraju. Ostatnie godziny poświęciła na przeszukanie swojego domu, ale stwierdziła jedynie brak szklanki, w której stała jej szczoteczka do zębów. Wiedziała jednak, że nie może zadzwonić do firmy ochroniarskiej z informacją, że zginęła jej szklanka. Poza tym nie była tego do końca pewna.

Uważnie oglądała poszczególne okna, a niektóre miejsca oświetlała latarką, żeby sprawdzić, czy nie znajdzie uszkodzeń wskazujących na próbę włamania. Po prawej stronie willi nie było ogrodu, był tylko długi, szeroki na cztery metry kamienny taras, który biegł wzdłuż całego budynku. Dalej stała już przybudówka sąsiadów, która bezpośrednio przylegała do jej posesji. Dom miał podpiwniczenie, przez co taras znajdował się kilka metrów nad porośniętym krzakami zboczem. Trochę dalej biegła ścieżka rowerowa, która stanowiła coś w rodzaju naturalnej granicy posesji.

Po sprawdzeniu tyłu domu podeszła do wejścia do piwnicy. To właśnie tu włączył się alarm. Szybko zauważyła, że żarówka nad drzwiami wejściowymi jest popsuta. Wspięła się na palce i ją wykręciła. Nie mogła sobie przypomnieć, kiedy ostatnio ją wymieniała i czy przed wyjazdem na urlop żarówka jeszcze się świeciła. Ostrożnie przyłożyła ją do ucha, potrząsnęła nią i usłyszała słaby brzęk. Postanowiła jak najszybciej wymienić ją na nową. Omiotła światłem latarki futrynę drzwiową i dokładnie obejrzała zamek, ale nic szczególnego nie znalazła. Być może pracownik firmy ochroniarskiej miał rację, że nie była to próba włamania i doszło po prostu do awarii systemu alarmowego. Opuściła latarkę, by oświetlić ziemię wokół siebie. Większość porośniętego trawą zbocza była pokryta błotem i zadeptana. Doszła do wniosku, że śladów jest za dużo, a całe miejsce nie wygląda normalnie. Być może niektóre ślady zostawił pracownik firmy ochroniarskiej, który był tu ostatniej nocy, ale żeby aż tyle? Nagle poczuła smród moczu i zaklęła w myślach. Coś jest nie tak z facetami, że lubią sikać po ścianach. Mogą to robić w krzakach, w całym parku, ale wystarczy, że nie działa zewnętrze oświetlenie, i od razu odbierają to jako zachętę do sikania. Każde miejsce jest dla nich dobre. W jakimś zaułku albo wąskiej uliczce w centrum miasta nie działa oświetlenie, a oni po zapadnięciu zmierzchu zamieniają je w publiczny szalet. Jeśli się jednak zadba o oświetlenie, szukają sobie innego miejsca.

Gdyby ktoś wszedł do jej domu od tej strony, musiałby zostawić na podłodze grudki ziemi. Ale ona żadnych takich grudek nie znalazła. Westchnęła i niewiele mądrzejsza zaczęła się wspinać po długich stromych schodach, które prowadziły do frontowej części działki i oddzielały jej posesję od działki sąsiada. Właściwie był to szeroki na cztery metry asfaltowy pas, który wykorzystywała jako miejsce parkingowe. Podeszła do drzwi wejściowych, żeby dokładnie obejrzeć futryny i ich gładką powierzchnię. Znalazła na nich jakieś rysy, ale przypomniała sobie, że były tam wcześniej. W chwili, kiedy zamierzała obejrzeć zamek, usłyszała za sobą kroki. Odwróciła się szybko i ujrzała Adama.

– Zaczęłaś gorzej widzieć czy co? – spytał na widok latarki.

– Stęskniłam się za tobą – odparła z uśmiechem i wyciągnęła do niego ręce.

– Bardzo się cieszę, że wróciłaś. Ależ się opaliłaś! Masz taką opaleniznę na całym ciele?

Adam objął ją i figlarnie się uśmiechnął.

– Pewnie chciałbyś ją zobaczyć? – spytała Bergman, wyswobadzając się z jego objęć. – Wejdźmy do środka. Jestem załamana tą pogodą. Wylądowałam w Szwecji kilka godzin temu, ale chętnie bym wsiadła w pierwszy samolot i wróciła do Tajlandii.

– W takim razie bądź tak miła i dla mnie też zarezerwuj bilet, bo nie wytrzymam bez ciebie kolejnych dwóch tygodni. À propos, nie jesteś zmęczona?

– Zmęczona to mało powiedziane. Mogłabym zasnąć na stojąco.

– Wiem, co utrzymałoby cię w formie przez kilka następnych godzin.

– Jestem tego pewna – odparła Bergman. Włożyła klucz do zamka, otworzyła drzwi i weszła do środka. – Napijesz się kawy? A może jesteś głodny? Zdążyłam zrobić zakupy.

– Filiżanka kawy dobrze mi zrobi. A właśnie, czym się przed chwilą zajmowałaś?

– Wejdźmy do środka. Nastawię wodę, usiądziemy i wszystko ci opowiem.

*

– Tak więc alarm włączył się pięć razy, a firma ochroniarska twierdzi, że to wina instalacji?

– Tak. Powiedzieli, że bateria jest prawie całkowicie rozładowana.

– A co ty o tym sądzisz?

– Sama nie wiem. Jestem zbyt zmęczona, żeby trzeźwo myśleć. Przeszukałam cały dom, obejrzałam go też od zewnątrz, ale nie znalazłam nic, co mogłoby wskazywać na to, że firma się myli. Niestety w moim zawodzie zawsze muszę podejrzewać to, co najgorsze. Pewnie dlatego się tak zaniepokoiłam, kiedy poznałam szczegóły związane z tym, co się działo ostatniej nocy.

– Zawsze lubisz mieć nad wszystkim pełną kontrolę, prawda?

– Tak. W mojej pracy to konieczne. Niczego nie wolno lekceważyć ani twierdzić, że wszystko jest w porządku, trzeba po prostu zbadać każdy szczegół, bez względu na to, czy wydaje nam się ważny. Podobnie jest z dowodami: wszystko musi być czarno na białym. To, co usłyszałam w firmie ochroniarskiej, sprawiło, że zaczęłam się poważnie zastanawiać. Teraz, gdy znowu o tym myślę, dochodzę do wniosku, że moja zdecydowana reakcja była w dużej mierze spowodowana lekceważącym sposobem, w jaki zostałam potraktowana.

– Co zamierzasz z tym zrobić?

– Sama nie wiem. Jutro ma do mnie przyjechać pracownik tej firmy, żeby obejrzeć system alarmowy. Zamierzam zainstalować najnowocześniejsze urządzenie uwzględniające nowinki technologiczne. Potem poproszę moich kolegów z działu technicznego, żeby obejrzeli system, który mam zamontowany teraz. Jeśli stwierdzą, że alarm uruchomił się z powodu rozładowanej baterii albo błędu technicznego, odpuszczę sobie tę sprawę. Jeśli nie…

– To co?

– Zażądam, żeby firma udostępniła mi pisemne raporty z tamtej nocy. Potem sama porozmawiam z pracownikiem, który został wysłany na moją posesję.

– Rozumiem, że na razie nie znalazłaś żadnych śladów, które by wskazywały na obecność w twoim domu niepożądanych gości?

– Nie – odparła Bergman, zaglądając do kubka z kawą.

– Zabrzmiało to tak, jakbyś nie była pewna. Coś jest nie tak?

Bergman spojrzała Adamowi w oczy. Znali się od niedawna, ale ona wciąż nie przestawała się dziwić, jak łatwo czytał jej w myślach.

– W łazience jest szafka, w której trzymam szklankę i szczoteczkę do zębów. Dzisiaj sprawdzałam i szklanki nie było.

– Czy istnieje na to jakieś logiczne wytłumaczenie?

– W zasadzie nie.

– Wyobrażasz sobie te nagłówki w gazetach? „Włamanie do willi komisarz Ingrid Bergman. Łupem włamywaczy padła szklanka do płukania jamy ustnej”.

Adam zaśmiał się ze swojego dowcipu. Bergman uderzyła go w rękę.

– Przepraszam, ale nie mogłem się powstrzymać. A tak poważnie: znalazłaś coś innego, co cię zaniepokoiło? Wyrzuć to z siebie.

– Nie działa żarówka nad wejściem do piwnicy.

– Pękła?

– Poszedł żarnik. Pewnie żarówka była stara. Będę musiała wkręcić nową.

– W takim razie zróbmy to od razu – zaproponował Adam i wstał z krzesła.

– Nie trzeba. Lepiej zajmijmy się twoimi pomysłami na to, jak utrzymać mnie przez kilka godzin w formie. Jestem kompletnie wykończona.

Ulica Lennart Torstenssonsgatan

Lorensberg

Czwartek, 18 stycznia, godzina 17.00

Vargas wzdrygnęła się gwałtownie, a kiedy złowrogi dźwięk budzika dotarł do jej świadomości, usiadła na łóżku. Po kilku sekundach przypomniała sobie wydarzenia ostatniej nocy. Jej ciałem wstrząsnął mimowolny dreszcz, a włoski zjeżyły się jej na rękach. Była w świetnym humorze, bo zdobyła wszystko, czego potrzebowała. Spuściła nogi na podłogę, wstała i uniosła ręce. Ostatniej nocy wszystko poszło zgodnie z planem. Uśmiechnęła się na myśl o ochroniarzu, który zjawiał się pod domem Ingrid za każdym razem, kiedy włączał się alarm. Obchodził willę dookoła, czemu towarzyszył głośny brzęk kluczy. Oświetlał latarką okna, drzwi i ściany, ale za każdym razem poświęcał na to coraz mniej czasu, jakby robił to wyłącznie z poczucia obowiązku. Pięć alarmów w ciągu kilku godzin w zaciemnionej willi. Dom stał pusty, a z właścicielką nie było kontaktu. Firmie ochroniarskiej było to na rękę, uznała więc, że to fałszywy alarm. Ciekawe, jak Ingrid to przyjęła. Pewnie teraz krąży wokół willi ze szkłem powiększającym, ale niewiele znajdzie, bo z domu zginęła tylko szklanka i zniknęło kilka włosów z grzebienia. Zapewne tlą się w niej jakieś wątpliwości, ale właśnie na tym jej zależało. Ingrid jeszcze nie wie, że jej przyrodnia siostra zamierza ją zniszczyć. Tym samym kariera pani komisarz właśnie dobiega końca.

*

Kiedy była młodsza, wiele razy pytała o ojca, ale nigdy nie otrzymała precyzyjnej odpowiedzi. Mama za każdym razem twierdziła, że był nim jakiś marynarz, z którym spędziła jedną noc i zaszła w ciążę.

Dzieciństwo miała trudne, bo wszyscy inni wiedzieli, kto był jej ojcem. Niektórzy nazywali ją bękartem.

Wśród innych dzieci miała niski status, ponieważ jej mama nie miała męża i pracowała jako opiekunka osób starszych. Zarabiała niewiele i w domu ciągle brakowało pieniędzy. Jako nastolatka była wyższa i silniejsza od rówieśników, którzy przez długi czas ją prześladowali. Kiedy jednak stwierdziła, że przewyższa ich siłą i warunkami fizycznymi, zaczęła się im stawiać. Nigdy nie zapomni, co czuła, gdy pierwszy raz wlała chłopakowi, który był od niej o kilka lat starszy. Złamała mu nos i kilka żeber. Po tym zdarzeniu zostawiono ją w spokoju i odnoszono się do niej z szacunkiem. Znalazła przyjaciół i miejsce w grupie innych wykluczonych. Chodziła z nimi na wagary i razem z nimi kradła. Mówiąc krótko, stała się jedną z nich. Słuchali jej, stawiali ją sobie za wzór i żaden nie ośmielał się z nią zadzierać. Na początku traktowała to jak próbę, jakby się przyczaiła, czekając, co będzie dalej. Do dzisiaj pamięta swój pierwszy raz: przycisnęła w tunelu do ściany starszą, przerażoną kobietę, która bez oporu oddała jej swój portfel. Zachęciło ją to do dalszych podobnych zachowań, a przy okazji napełniło oszałamiającym poczuciem siły i pewności siebie, które stało się dla niej jak narkotyk.

Przez wiele lat wspólnie zaliczyli wiele włamań i kradzieży, pili alkohol i bili ludzi dla zabawy. Kiedy mieli pieniądze, od razu czuli się lepiej. Zakład opieki społecznej próbował zrobić z nimi porządek, ponieważ wagarowali i zastraszali wszystkich wokół. Po jednym z włamań, podczas którego napadnięty mężczyzna dostał ataku serca, trafiła za kraty. Przez kilka lat przebywała w zakładach poprawczych w otoczeniu kryminalistów, podczas gdy jej mama ze łzami w oczach próbowała przemówić jej do rozsądku.

W wieku dziewiętnastu lat poznała Carstena i razem wyruszyli w świat. Żyli z okradania naiwnych turystów, dzięki czemu zawsze mieli kąt do spania i pieniądze na jedzenie. Czasem mieszkali w luksusowych hotelach, ale przeważnie wybierali zwykłe, tanie pokoje. Nigdy nie przebywali w jednym miejscu dłużej niż przez tydzień, dzięki czemu objechali cały świat. Dopiero kiedy dotarli do Choroni, wioski rybackiej na wybrzeżu Wenezueli, postanowili w niej osiąść. Najbardziej podobało im się to, że nikt nie zadawał im pytań. Dopóki ktoś się nie wypowiadał na tematy polityczne, zostawiano go w spokoju.

Po latach tułaczki postanowili się osiedlić na stałe, ponieważ doszli do wniosku, że lepiej mieszkać w tym samym miejscu, niż stale żyć na walizkach. Zaczęli prowadzić uporządkowane życie, przestali okradać turystów i poznali miejscowych z wioski. To właśnie tam po raz pierwszy w życiu zaznała spokoju i bezpieczeństwa, zwłaszcza że nikt nie wiedział nic o jej przeszłości. Była po prostu Marią – wysoką, jasnowłosą Szwedką, a nie bękartem albo dziewczyną regularnie trafiającą do poprawczaków.

Po pewnym czasie podjęła pracę w małym miejscowym hotelu. Nie dlatego jednak, że było to dla niej stymulujące, tylko z powodu Dolores, właścicielki hotelu, dla której żywiła wielki szacunek. Czterdziestoletnia, drobna, czarnowłosa Dolores nieoficjalnie rozstrzygała większość spraw we wsi. Była też właścicielką trzech kutrów rybackich i pobliskiej plantacji kakao. Kiedyś kupiła komputer i wstawiła go do swojego hotelowego biura, ale nie wiedziała, jak go obsługiwać. Biuro podróży, które rezerwowało pokoje w jej hotelu, chciało to robić drogą internetową, a turyści musieli utrzymywać kontakt ze światem, bo łączność telefoniczna pozostawiała wiele do życzenia. I to właśnie na nią, Marię, spadł obowiązek obsługi komputera. Po kilku tygodniach zdała sobie sprawę, jaki otworzył się przed nią świat. Wprawdzie nie miała się kogo radzić, ale w sieci znalazła wszystkie odpowiedzi na swoje pytania i wątpliwości. Zainstalowane w komputerze oprogramowanie pomagało jej w wielu sprawach. Dzięki niemu szybko się nauczyła włamywać do różnych systemów. Pewnego razu podjęła próbę zdobycia haseł do konta bankowego i przelania na własne konto środków z konta firmy, której właściciele nie mieli pojęcia o zabezpieczeniach antywłamaniowych. Poszło jej to stosunkowo łatwo, bo w latach dziewięćdziesiątych internet był jeszcze w powijakach. Teraz jest bardziej zaawansowany, więc już tego nie robi, bo nawet by nie wiedziała, na co te pieniądze wydać. Poza tym Dolores zaczęłaby ją podejrzewać, skoro ma pod kontrolą całą wieś. Mimo to od czasu do czasu włamywała się na konto firmy, która z jakichś względów jej się nie podobała, i bez problemu okradała ją z pieniędzy. Najczęściej traktowała to jako wyzwanie dla swojego intelektu, ale robiła to także z innego powodu: dawało jej to adrenalinowego kopa, którego znała z dawnych lat. To, co robiła na co dzień, takich emocji jej nie przynosiło.

*

Pewnego dnia dostała list od matki. Przyszedł z odległego kraju, który prawie wyparła ze świadomości. Matka pisała w nim o ojcu. Okazało się, że wcale nie był marynarzem, który na początku lat sześćdziesiątych przypłynął z krótką wizytą do Göteborga, tylko Szwedem, mieszkającym w swojej ojczystej Szwecji. Właśnie zmarł, ale zostawił jej spadek i dlatego powinna wrócić do kraju.

Znalazła w wyszukiwarce jego dane i jeszcze raz przeczytała to, co matka napisała o nim w liście. Jej ojciec mieszkał w miejscowości Sävsjö w Smålandzie. Z gazet się dowiedziała, że był zaangażowany w działalność lokalnego klubu piłkarskiego. Znalazła nawet zdjęcie, na którym stał w towarzystwie swoich dwóch synów. Wszyscy trzej ubrani byli w dresy i radośnie się uśmiechali po wygranym meczu. Znalazła też informacje o swojej przyrodniej siostrze, która miała na imię Ingrid. Weszła w wyszukiwarkę i wpisała jej dane, ale wyświetliło się mnóstwo stron poświęconych dawnej gwieździe filmowej o tym samym imieniu i nazwisku. Ciekawe, dlaczego jej rodzice wybrali na chrzcie takie imię. Później znalazła zdjęcia innej Ingrid, która była komisarzem policji w Göteborgu. Jej zdjęcie utwierdziło ją w przekonaniu, że są przyrodnimi siostrami i miały tego samego ojca, ponieważ podobieństwo między nimi było uderzające.

Złość, jaka ją ogarnęła z powodu kłamstw matki na temat ojca, sprawiła, że znowu stała się niespokojna. Podobnie reagowała w okresie, kiedy była nastolatką. Długo nie mogła zasnąć, ale nagle spojrzała na siebie, Carstena i mieszkańców wioski w inny sposób. Przez kilka dni się wahała, lecz w końcu postanowiła polecieć do Szwecji. Carsten nie chciał jej towarzyszyć, ale miała to w nosie, bo już dawno temu się nim znudziła. Stał się podstarzałym, upierdliwym facetem, podczas gdy ona dobiegała czterdziestki. Pomyślała, że jeśli stamtąd nie wyjedzie, pozostanie tam na zawsze. Uznała, że nadszedł czas popróbować innego życia. Jeśli jej się nie spodoba, zawsze będzie mogła wrócić do Wenezueli.

*

Przed Bożym Narodzeniem udała się na umówione spotkanie w sprawie podziału majątku. Miała się tam spotkać ze swoim przyrodnim rodzeństwem. Żywiła nadzieję, że dowie się o ojcu czegoś więcej. Matka dała jej kiedyś kopertę z zaświadczeniem, na którym stało czarno na białym, że jej ojcem był Sven Bergman. Kiedy jednak matka Ingrid nazwała ją bękartem, wróciły wspomnienia z dawnych lat, gdy była poniżana jako nieślubne dziecko. Po tym incydencie znienawidziła ich rodzinę, ponieważ na spotkanie pojechała bez złych intencji. Była uczciwą kobietą, chciała się tylko dowiedzieć czegoś o swoim ojcu, którego nie znała. Niestety sytuacja wymknęła się spod kontroli i matka Ingrid pozwoliła sobie na zbyt wiele. To przez ich rodzinę miała tak koszmarne dzieciństwo. Gdyby nie oni, ojciec ożeniłby się z mamą i byliby szczęśliwą rodziną.

Otrząsnęła się ze wspomnień. Przespała cały dzień i czuła się lekko oszołomiona, ale na myśl o tym, co ją czeka, poczuła wystrzał adrenaliny. Czuła, że znowu żyje w sposób, jakiego nie doświadczyła od wielu lat.

Komenda policji, plac Ernsta Fontella

Piątek, 19 stycznia, godzina 5.57

Kilka minut przed szóstą Bergman weszła do budynku policji przy placu Ernsta Fontella. Wsiadła do windy i wjechała na swoje piętro. Nie było jej w pracy przez trzy tygodnie, ale czuła się tak, jakby wracała po pół roku. Nie mogła się już doczekać spotkania ze swoją ekipą śledczą, żeby posłuchać żartobliwego policyjnego żargonu i usłyszeć, co się wydarzyło w czasie jej nieobecności. Na korytarzu panowała cisza. Nagle zobaczyła Tingströma, który wystawił głowę przez drzwi.

– Czy mogłabyś do mnie wejść? – spytał.

Albert Tingström od wielu lat pracował na stanowisku naczelnika Wydziału Śledczego. Był dobrym policjantem, zawsze starał się działać spokojnie i dyplomatycznie. Na początku jego norrlandzki spokój i długie przerwy, które zwykł robić między zdaniami, trochę ją denerwowały. Potrafił też nagle wyjść, żeby zrobić sobie kawę, po czym wracał i kontynuował przerwany wątek, jakby czas stanął w miejscu. Kiedy prowadziła jakieś śledztwo i musiała z nim coś omówić, takie zachowanie było dla niej frustrujące. Z czasem zrozumiała, że właśnie w taki sposób starał się zapanować nad stresem w swoim otoczeniu zawodowym. Dzięki temu jego podwładni mieli więcej czasu do namysłu, żeby nic im nie umknęło.

Zdjęła czapkę i rękawiczki i włożyła je do kieszeni kurtki. Drzwi do pokoju naczelnika były otwarte, więc tylko przygładziła włosy i weszła do środka.

– Witaj po urlopie – zaczął Tingström. – Skłamałbym, mówiąc, że tęskniliśmy za tobą tylko z powodu ilości pracy, jaka na nas spadła. Pogoda też robi swoje. To pewnie przez nią ludziom puszczają nerwy. Wykańczają się z rozpaczy, że muszą żyć w naszej szarej mgle. Siadaj.

Wypowiadając to słowo, naczelnik wykonał zamaszysty gest ręką. Bergman rozpięła kurtkę i z uśmiechem usiadła w jednym z foteli stojących przed mahoniowym biurkiem.

– Zabrzmiało to tak, jakby w czasie mojej nieobecności nic się tu nie zmieniło – skomentowała jego słowa.

Tingström oparł się plecami o fotel i w milczeniu spojrzał przez okno.

– Coś się stało? – spytała Bergman, widząc, że naczelnik nadal milczy.

– I tak, i nie – odparł. – Sprawy wyglądają jak zwykle. My, policjanci, chcemy czasem iść na urlop, ale nasi koledzy przestępcy nie przyjmują tego do wiadomości. Dziś nad ranem znaleziono martwą dziewczynę, prawdopodobnie została zamordowana. Grupka młodych mężczyzn natrafiła na nią w podziemnych korytarzach starej twierdzy, do których się wchodzi od strony Sahlgrensgatan nad Rosenlundskanalen. Nasi technicy są tam od piątej. Posłałem też Thomasa i Ninę. Chciałbym ci powierzyć kierowanie tym śledztwem. Weź ze sobą Karin, bo jest już wprowadzona w sprawę. Nie zapomnij zabrać latarki, gumowego obuwia i kombinezonów ochronnych. W korytarzach stoi woda i nie ma w nich oświetlenia.

– Czy wiemy, co to za dziewczyna?

– Na dziewięćdziesiąt dziewięć procent tak. Wczoraj wieczorem pewna kobieta, Monica Johansson, zgłosiła zaginięcie piętnastoletniej córki, od której od ponad doby nie miała żadnych wieści. Rysopis, który nam przekazała, zgadza się z rysopisem znalezionej dziewczyny. Technicy znaleźli przy niej portfel z legitymacją.

– Dlaczego matka czekała ze zgłoszeniem aż tyle godzin?

– Sama ją o to spytaj.

– Wiesz coś więcej? Na przykład jak długo tam leżała?

– Na ten moment nie mam żadnych innych informacji.

– Czy ktoś powiadomił jej matkę?

– Tak. Wszystkie namiary, których potrzebujemy, ma Karin. Dane osobowe, miejsce zamieszkania i tak dalej.

– Kogo jeszcze możesz przydzielić do tej sprawy?

– Myślałem o Vikingu Johanssonie i Malin Skogsby.

– Okej, w takim razie od razu tam pojadę. Gdzie jest Karin?

– Tutaj.

Bergman odwróciła się i ujrzała uśmiechniętą Falk.

– Wszystkiego najlepszego w nowym roku – powiedziała.

– Dziękuję, wzajemnie. Ależ się opaliłaś! Dobrze ci tam było?

– Dobrze to za mało powiedziane. Dwa tygodnie lenistwa z Ewą i Helene, golf, wycieczki, mnóstwo śmiechu i dobrego jedzenia. Wróciłyśmy wczoraj rano.

– To znaczy, że miałaś tylko jeden dzień, żeby się przystosować do naszej wspaniałej pogody i przystąpić do pracy. I proszę, na starcie tak poważna sprawa.

– Można powiedzieć, że początek nastąpił wczoraj rano, kiedy wysiadłyśmy z samolotu w Landvetter i odsłuchałam wiadomości w telefonie. Dowiedziałam się, że alarm w moim domu włączał się tamtej nocy aż pięć razy.

– Coś takiego! – zawołał Tingström. – Doszło do włamania?

– Sama nie wiem. W firmie ochroniarskiej zapewniali mnie, że mam przestarzały system albo że bateria była na wyczerpaniu. Chciałam porozmawiać z ochroniarzem, którego firma wysyłała pod mój dom, ale odmówiono mi pod pozorem tajemnicy służbowej. Zażądano ode mnie nakazu prokuratora. Prawie się załamałam.

– Czy coś zostało skradzione albo zniszczone? – spytała Falk.

– Nie, a przynajmniej nic takiego nie stwierdziłam.

– No to miałaś szczęście – odparł Tingström, patrząc wymownie na zegarek.

– Lepiej już chodźmy – powiedziała Bergman i wstała z krzesła.

*

Dziewięć minut później zaparkowała przy Sahlgrensgatan nad Rosenlundskanalen. Wysiadła z wozu, włożyła kombinezon ochronny i gumowe obuwie. Trochę dalej, koło bramy prowadzącej do systemu korytarzy, zauważyła powiewającą na wietrze taśmę policyjną. Obok stał Alfredsson w towarzystwie dwóch umundurowanych funkcjonariuszy.

– Jaśnie panie raczyły się w końcu zjawić – stwierdził z uśmiechem na ich widok.

– Ważne osoby zawsze się spóźniają – odparła Bergman. – Co wiecie?

– Na razie niewiele. Patrol, który przybył na miejsce jako pierwszy, cały teren ogrodził taśmą, a potem zadzwonili na centralę. Ofiara to nastolatka w wieku około piętnastu lat. Faceci, którzy ją tu znaleźli i nas o tym powiadomili, byli kompletnie pijani. Czekamy, aż wytrzeźwieją, dopiero wtedy będziemy mogli ich przesłuchać. Jedynym wyjątkiem jest Daniel Tegnér. Nina i ja już go przesłuchaliśmy. Na szczęście zdążyliśmy ich stamtąd zabrać, zanim o sprawie dowiedziały się media.

– Co zeznał?

– Wygląda na to, że był kimś w rodzaju przewodnika grupy młodych mężczyzn, którzy świętowali wieczór kawalerski. Instytucja, która zarządza fortyfikacjami, nie organizuje zwiedzania o tej porze roku z powodu podwyższonego poziomu wody w kanale. Tegnér znał jednego spośród tych mężczyzn i zrobił dla nich wyjątek.

– Czy przebywali tu właśnie z tego powodu?

– Tak. Chłopak zeznał, że zjawili się około trzeciej w nocy. Weszli do środka, bramę zostawili otwartą. Na końcu jednego z tunelów znajduje się duże, puste pomieszczenie. Potem je wam pokażę, jeśli chcecie. Pili tam piwo i wódkę, a Tegnér opowiadał im historie o rozbójnikach, którzy żyli w czasach, gdy te fortyfikacje budowano. Czy wiecie, że szpital Sahlgrenska urządzono w zabudowaniach należących w dziewiętnastym wieku do Szkoły Pedagogicznej, a tu na dole przechowywano zwłoki? Muszę przyznać, że chodzenie tymi korytarzami wywołuje we mnie dość niemiłe uczucie. Ale wracając do sprawy… Mniej więcej po trzydziestu minutach wspomniany przewodnik postanowił wracać. Wszyscy byli pijani, więc ruszył przodem jako pierwszy. Chłopak, który miał wziąć ślub, szedł na końcu. Z jakiegoś powodu oderwał się od grupy i zabłądził. Kiedy jego kumple wyszli z tunelu, zauważyli, że go nie ma. Odczekali chwilę, a gdy się nie zjawiał, Tegnér wrócił go poszukać. Pewnie pomyślał, że chłopak specjalnie tam został, żeby ich nastraszyć. Kiedy go znalazł, tamten zachowywał się jak histeryk. Machał rękami i wykrzykiwał coś o trupie. Tegnér wyprowadził go na ulicę i kazał mu czekać, a sam wrócił do tunelu, żeby sprawdzić, co się stało. Na końcu korytarza znalazł martwą dziewczynę i od razu zadzwonił pod numer alarmowy.

– Gdzie teraz jest?

– Trzeźwieje razem ze swoimi kumplami.

– A ta dziewczyna?

– Właśnie ją wiozą do zakładu medycyny sądowej.

– Czy moglibyśmy wejść do środka?

– Tak. Technicy przebadali teren od wejścia do miejsca znalezienia zwłok.

– Gdzie jest Nina?

– Poszła kupić nam kawę.

– Okej, w takim razie chodźmy tam.

Skuleni gęsiego zeszli na dół stromymi schodami. Jako pierwszy szedł Alfredsson. Niełatwo mu było się skradać przy prawie dwóch metrach wzrostu i potężnej sylwetce. Co chwilę zaczepiał rozpiętą kurtką o spiczaste stalaktyty, które zwisały z kamiennych bloków na suficie. Bergman szła jako ostatnia. W świetle rzucanym przez jarzeniówki widziała pająki i inne robactwo, któremu swoim przybyciem zakłócili spokój. Posuwali się powoli, brodząc od czasu do czasu w wypełniającej chodnik wodzie. Podłoże było błotniste i śliskie, ale na chropowatych ścianach nie było nic, czego mogliby się uchwycić.

Po kilku metrach korytarz zrobił się szerszy i wyższy. Po obu stronach znajdowały się dwa pomieszczenia. Alfredsson zatrzymał się i wyprostował, żeby strzepnąć robactwo z ubrania i wytrzeć ręce.

– Byłyście tu kiedyś? – spytał.

Nina i Bergman pokręciły głowami.

– Ja też nie, chociaż wiele razy chciałem obejrzeć te tunele. Wiele o nich słyszałem, ale nigdy nie trafiła mi się okazja, żeby je zwiedzić.

– Ze mną było tak samo – odparła Bergman. – Teraz przyszliśmy tu służbowo.

– Przewodnik powiedział, że te pomieszczenia służyły żołnierzom jako schronienie. To niezbyt przyjemne miejsce, jeśli się czeka na przybycie nieprzyjaciela. Chodźmy dalej.

Tunel zrobił się szerszy i nie musieli się już schylać, ale nadal było ślisko, więc stawiali kroki bardzo ostrożnie. Po mniej więcej dwudziestu metrach tunel jeszcze bardziej się rozszerzył i stanęli w miejscu, w którym krzyżował się z trzema innymi. Teren położony był wyżej niż ten, z którego przyszli.

– Spójrzcie w górę… Widzicie ten tunel? Biegnie prostopadle i prowadzi do Szkoły Pedagogicznej. Prawdopodobnie służył jako zapasowe wyjście dla żołnierzy, bo przecież żadne zajęcia się tam nie odbywały.

– Jeśli kiedyś znudzi ci się praca w policji, będziesz mógł się zatrudnić jako przewodnik – zażartowała Falk. – W czasie przesłuchania dowiedziałeś się wielu nowych faktów o tym miejscu.

– A nie przyszło ci do głowy, że ze względu na swoje gabaryty nie nadaję się do tego zawodu? W przeciwnym razie uznałbym to za kuszący pomysł na późniejsze lata, kiedy już będę miał po dziurki w nosie dzielnych kolegów i koleżanek z pracy. Okej, kontynuujmy. Na wprost zaczyna się następny tunel. Jest tak wąski, że w kilka sekund można się w nim nabawić klaustrofobii. Nie ma z niego wyjścia, więc nie będziemy do niego wchodzić tylko po to, żeby zawrócić. Mnie się to zdarzyło. Tunel na lewo prowadzi do większego pomieszczenia, w którym przebywała grupa świętująca wieczór kawalerski. W tunelu, który odchodzi w prawo, znaleziono dziewczynę.

– Czy nasi technicy nadal tam są? – spytała Bergman.

– Tak, Nilsson i Boberg. Pozostali przeszukują inne tunele. Używają specjalistycznych narzędzi do przesiewania znalezionego materiału. To ciężka praca, bo w środku nie ma za dużo miejsca. Gdzieniegdzie jest bardzo ciasno.

W tej samej chwili usłyszeli za sobą stek przekleństw i plusk wody. Kilka sekund później zjawiła się Hamilton z dwoma kubkami kawy i przekrzywioną lampką na czole.

– Ależ tu ślisko! Thomas, twoja kawa.

– Pamiętałaś, żeby kupić cappuccino?

– Zamówiłeś podwójne espresso. Jeśli chcesz coś innego, idź po to sam.

– Widzę, że chyba faktycznie będę musiał się przebranżowić na przewodnika – odparł z uśmiechem Alfredsson.

– Słucham?

– Żartowałem… Dzięki za kawę – odparł Alfredsson i odwrócił się do Bergman. – Co robimy? Nie ma sensu zapuszczać się tam we czwórkę. W tunelu jest za mało miejsca.

– W takim razie ty i Nina wrócicie na komendę. Sprawdźcie, czy można już przesłuchać tych, co trzeźwieją. Weźcie do pomocy Vikinga i Malin, mam na to zgodę Tingströma. Spytajcie przewodnika, kto ma klucze do tunelów i czy coś sobie przypomniał. Skontaktujcie się z dyrekcją Szkoły Pedagogicznej i spytajcie, czy nadal można się dostać do korytarzy szybem. Ustalcie, kiedy ostatnio oprowadzano tu jakieś grupy… zresztą sami wiecie, o co pytać. Ja i Karin spytamy techników, czy coś ustalili, ale najpierw zadzwonię do zakładu medycyny sądowej. Spytam Hanséna, kiedy zamierza przeprowadzić sekcję zwłok dziewczyny.

Bergman wyjęła telefon i zadzwoniła do Hanséna, który odebrał po kilku sygnałach.

– Właśnie zaczęliśmy – odparł na zadane mu pytanie. – Wybierasz się do nas?

Bergman spojrzała na zegarek.

– Mam jeszcze parę spraw do załatwienia, wpadnę o wpół do jedenastej.

– Okej, w takim razie do zobaczenia.

Bergman wsunęła telefon do kieszeni i zaczęła się nad czymś zastanawiać.

– Karin, zbierz jak najwięcej informacji o tej dziewczynie i porozmawiaj z jej rodzicami. Ja pojadę do techników, a potem do zakładu medycyny sądowej. O trzynastej spotkamy się na odprawie. Poinformuj o tym całą ekipę. Czy jest coś, co powinniśmy jeszcze zrobić? – spytała, a gdy wszyscy pokręcili głowami, dodała: – W takim razie będziemy w kontakcie. Dzwońcie, jeśli pojawią się nowe fakty.

Po tych słowach zapaliła latarkę i weszła do tunelu, w którym pracowali technicy. Po kilkunastu metrach usłyszała przytłumione głosy i zobaczyła blask światła. Była na miejscu.

– Dzień dobry – przywitał ją Nilsson. – Widzę, że wróciłaś z urlopu.

– Na to wygląda – odparła z uśmiechem policjantka i skinęła głową Bobergowi, który stał na końcu ciasnego tunelu. – Macie coś?

– Młoda dziewczyna, mocno pobita, z opuchniętą twarzą, naga od pasa w dół. Obok ciała leżały portfel i karta do telefonu. Dziewczyna nazywa się Sofie Johansson i ma piętnaście lat. Leżała na plecach z szeroko rozchylonymi nogami, w pochwę miała wciśniętą butelkę. Później pokażę ci zdjęcia. Zwłoki wysłaliśmy do zakładu medycyny sądowej. Patolog, który tu przyjechał… Ingemar Karlsskog… ocenił, że śmierć nastąpiła kilka godzin temu. Podejrzewamy, że dziewczyna została zamordowana w tym samym miejscu, w którym ją znaleziono. Co ona tu robiła o tej porze?

– Nie mam pojęcia. Czy doszło do gwałtu?

– Nie wiem. Musimy poczekać na wynik obdukcji.

– Ilu twoim zdaniem było sprawców?

– Prawdopodobnie kilku, ale trudno to określić.

– Czy oprócz portfela miała przy sobie jakieś inne przedmioty?

– Nasi ludzie na pewno coś znaleźli, ale nie umiem powiedzieć, czy ma to wartość dowodową. Turyści zostawiają w takich miejscach mnóstwo śmieci. Niestety, duża część tunelu stoi pod wodą i nie ma szans na znalezienie odcisków butów. Za to na ścianach i na suficie zabezpieczyli trochę włókien z ubrań, które mogą należeć do sprawcy. Na razie nic więcej nie mamy.

– O trzynastej odprawa. Ciebie też zapraszam.

Ulica Marklandsgatan

Dzielnica Järnbrott

Piątek, 19 stycznia, godzina 7.32

Falk pojechała do domu rodziców zamordowanej dziewczyny. Po drodze przeprowadziła rozmowę z funkcjonariuszami, którzy odebrali zgłoszenie o jej zaginięciu. Nie potraktowali tej sprawy poważnie, ponieważ w ciągu ostatnich dziewięciu miesięcy jej matka aż pięć razy zgłaszała zaginięcie córki, która za każdym razem wracała do domu. Poza tym Sofie znana była funkcjonariuszom z Wydziału do spraw Nieletnich.

Pewnie stale sprawiała kłopoty, pomyślała Falk, wciskając dzwonek przy drzwiach. W tym samym czasie, gdy rozmawiała przez telefon z jej rodzicami, sprawdzała, czy Sofie figuruje w policyjnych rejestrach.

Drzwi otworzył jej blady jak ściana, mniej więcej dziesięcioletni chłopiec, który spojrzał na nią tępym wzrokiem.

– Dzień dobry – powiedziała Falk i od razu się przedstawiła. – Rodzice w domu?

– Tylko mama.

– Czy mógłbyś ją poprosić?

Chłopiec pokręcił głową.

– Niech pani wejdzie.

Falk trochę się zdziwiła, słysząc taką odpowiedź, ale posłusznie poszła za chłopcem do dużego pokoju. Na kanapie siedziała czerwona od płaczu kobieta. Miała zamknięte oczy i opuszczone bezwiednie ręce.

– Dzień dobry, nazywam się Karin Falk i jestem policjantką. Czy pani jest mamą Sofie?

Na dźwięk tego imienia kobieta skinęła głową, zakwiliła jak dziecko i zasłoniła twarz rękami. Falk usiadła obok niej i objęła ją ramieniem. Chłopiec nadal stał w drzwiach.

– Czy tata jest w domu? – spytała go Falk.

– On z nami nie mieszka, ale niedługo przyjedzie babcia, żeby mnie stąd zabrać.

Niech to szlag, pomyślała policjantka. Przyjechała na rozmowę i nawet się nie pofatygowała, żeby zebrać więcej informacji o rodzicach dziewczyny.

– Usiądź obok mnie – zaproponowała. – Razem na nią poczekamy.

– Jesteście na sto procent pewni, że to Sofie? – spytała nagle kobieta. – Przed panią był tu inny policjant. Przyszedł z księdzem, ale nie wiem, po co go przyprowadził, bo ksiądz przez cały czas milczał. Tamten policjant powiedział, że nie są jeszcze na sto procent pewni, czy to moja córka.

– Podany przez panią rysopis się zgadza, poza tym znaleźliśmy przy niej portfel z legitymacją. Czy policjant wspomniał o tym?

– Nie uwierzę, dopóki nie zobaczę jej na własne oczy. Przedtem też znikała, ale zawsze wracała do domu.

– W tej chwili identyfikacja jest niemożliwa, bo trwa sekcja zwłok. Będzie pani mogła zobaczyć córkę później.

W tym momencie rozległ się dzwonek domofonu. Chłopiec zerwał się z kanapy i wybiegł do przedpokoju. Słychać było, jak z kimś rozmawia. Po chwili wrócił.

– Babcia czeka na mnie w samochodzie – oznajmił i wyszedł. Chwilę później trzasnęły drzwi. Falk podeszła do okna i obserwowała, jak chłopiec wsiada do samochodu. Kiedy odjechał, odwróciła się i spytała:

– Czy jest ktoś, kto mógłby dotrzymać pani towarzystwa? Po tej tragicznej wiadomości nie powinna pani być sama. Gdzie jest ojciec dzieci?

– Zostawił nas, kiedy były małe. Teraz ma nową rodzinę, której poświęca cały swój czas. Nigdy się nie troszczył o Sofie.

– Czy jest ktoś inny, do kogo mogłabym zadzwonić?

– To niepotrzebne, jakoś sobie poradzę. Kiedy będę mogła ją zobaczyć? Chcę być absolutnie pewna, że to ona. Chyba pani rozumie?

– Oczywiście, ale…

– Mogę poprosić ojca, żeby do mnie przyjechał.

– To dobry pomysł. Proszę mi coś opowiedzieć o Sofie… na przykład o jej koleżankach, radzeniu sobie w szkole, upodobaniach i tak dalej.

Kobieta wytarła nos i dwa razy przeciągnęła dłońmi przez włosy.

– Od kilku lat moim dzieciom nie jest łatwo. Na szczęście wspierają nas moi rodzice i zawsze mogę na nich liczyć. Sofie miała dawniej wielu przyjaciół i dobrze się uczyła. Czasem pomagała mi w pracach domowych, odbierała brata ze szkoły. Hugo jest od niej młodszy o pięć lat. Jakiś rok temu się zmieniła, ale nie wiem, jak do tego doszło. Stała się milcząca, a jej nauczyciele w szkole zaczęli się skarżyć, że chodzi na wagary. Odbyłam z nią rozmowę i potem rzadziej wagarowała, ale w szkole nadal zbierała złe oceny. W końcu trafiła za kradzież do poprawczaka. Któregoś dnia wróciła do domu w towarzystwie policjantów, a kiedy usłyszałam, co zrobiła, doznałam szoku. Okazało się, że ukradła naszyjnik za marne sto pięćdziesiąt koron. W całej swojej naiwności myślałam, że to, co się stało, podziała na nią odstraszająco. Miałam nadzieję, że tylko chciała sprawdzić, jak to jest coś ukraść, bo to doświadczenie wielu młodych osób. Niestety później przyłapano ją na kolejnych kradzieżach. Za pierwszym i drugim razem ukradła telefon komórkowy. Do dzisiaj nie wiem, co ją do tego skłoniło, bo krótko przedtem dostała na urodziny model, jaki chciała mieć. Za trzecim razem ukradła drogą, markową bieliznę w sklepie sieci NK. Przez lata wychowywałam nasze dzieci sama, ale niczego im nigdy nie brakowało. Moi rodzice dawali mi pieniądze, poza tym mam dobrze płatną pracę. Nigdy nie mogłam zrozumieć, dlaczego Sofie nie prosiła mnie o pieniądze na takie rzeczy. Nie musiała kraść.

– Czy pani się domyśla, po co córka poszła do twierdzy?

– Nie, ale kiedy dzieci były młodsze, oprowadzałam tam turystów. Hugo i Sofie często mi towarzyszyli, traktowali to jako przygodę.

– Czy ma pani klucze od wejścia?

– Nie.

– Z kim córka się spotykała, kiedy znikała z domu?

– Tego nie wiem. Sofie jest małomówna, a po zmianie, która się w niej dokonała, przestała przyprowadzać znajomych do domu. A jak już wraca, zamyka się w swoim pokoju i siedzi przy komputerze.

– Kiedy widziała ją pani ostatni raz?

– W czwartek o ósmej wieczorem.

– Czy mówiła, dokąd się wybiera albo o której wróci?

– Nie. Pytałam ją o to, ale nie odpowiedziała.

– Dlaczego się pani wstrzymywała z zawiadomieniem policji o jej zaginięciu?

– Być może zabrzmi to dziwnie, ale przez ostatnie lata Sofie wiele razy znikała z domu. Na szczęście zawsze wracała cała i zdrowa. Potem, kiedy dzwoniłam na policję i informowałam, że się odnalazła, czułam się trochę jak głupia kwoka, zalękniona o swoje pisklęta. Tym razem postanowiłam czekać do końca, ale teraz widzę, że to był zły pomysł. Gdybym zadzwoniła na policję wcześniej, być może Sofie nadal by żyła.

– Cóż, na pewne pytania już nigdy nie znajdziemy odpowiedzi. Obiecuję, że uczynimy wszystko, żeby wyjaśnić tę sprawę.

– Moja kochana córeczka… Nie rozumiem… Czemu to spotkało właśnie ją?

– Nie umiem na to pytanie odpowiedzieć, ale chciałabym obejrzeć jej pokój.

– Oczywiście. Proszę za mną.

*

Pokój, do którego weszły, był jasny i czysty. Na prawo od okna stało szerokie łóżko. Na jasnoróżowej narzucie siedziało ze trzydzieści misiów i innych pluszaków. Naprzeciwko łóżka stało białe biurko z Ikei, na blacie leżał laptop i pojemnik na długopisy. Na krześle obok biurka zalegało kilka złożonych w kostkę ubrań. Na ścianach wisiały plakaty przedstawiające psy i koty.

– Sofie zawsze chciała mieć jakieś zwierzę, najlepiej psa, ale mam alergię na sierść zwierząt i nie mogłam go jej kupić.

Falk podeszła do szafy na ubrania, ale zanim ją otworzyła, spojrzała na kobietę, jakby milcząco pytała ją o zgodę. Na wieszakach wisiały koszule i kurtki, reszta ubrań leżała na półkach. Wszystkie były wyprasowane i równo ułożone.

– Czy Sofie utrzymywała porządek w swoich rzeczach?

– Nie – odparła kobieta i słabo się zaśmiała. – Jest taka sama jak większość nastolatek, co oznacza, że ubrania i mokre ręczniki lądują zwykle na podłodze. To ja dbam o porządek w jej pokoju.

– Wspomniała pani, że przez ostatni rok córka bardzo się zmieniła. Czy potrafi pani wytłumaczyć, dlaczego do tego doszło? Może było to skutkiem jakiegoś konkretnego zdarzenia?

– Wiele razy zadawałam sobie te pytania, ale nigdy nie umiałam znaleźć na nie odpowiedzi.

– Szkoda… Jeśli jednak dojdzie pani do jakiegoś wniosku, proszę do mnie zadzwonić. Oto moja wizytówka z numerem telefonu. Jeśli nie odbiorę, proszę zostawić wiadomość, oddzwonię, gdy tylko będę mogła. Na razie nie mam więcej pytań. Czy mogłabym zabrać laptopa Sofie?

– Oczywiście.

– Proszę zadzwonić do ojca, niech przyjedzie dotrzymać pani towarzystwa. Mogę poczekać do czasu, aż się zjawi.

– Dziękuję, ale postanowiłam pojechać do rodziców. Mieszkają w pobliżu. Myślę, że Hugo mnie potrzebuje.

– Oczywiście. Jeśli czegoś się dowiemy, od razu panią poinformujemy.

– Czy jest pani pewna, że to ją znaleziono w tunelu? Kiedy będę mogła ją zobaczyć?

– Dowiem się i zadzwonię.

– Proszę poczekać. Chciałabym panią o coś spytać. Jak ona…

– Wiem tylko tyle, że trwa sekcja zwłok.

*

W drodze do samochodu Falk przeklinała w myślach funkcjonariusza i księdza, którzy rankiem odwiedzili matkę Sofie. Obaj kiepsko się spisali. Na dodatek zostawili ją samą z synem! Dlaczego robili jej nadzieję, że znaleziona dziewczyna może nie być jej córką? Jej wizyta też nie zaczęła się najlepiej. Nie powinna była przyjechać bez przygotowania, tylko przed wizytą zebrać o Sofie jak najwięcej informacji. Postanowiła, że po powrocie na komendę skontaktuje się z Wydziałem do spraw Nieletnich, a potem zadzwoni do ojca Sofie, żeby umówić się z nim na spotkanie.

Zakład medycyny sądowej w Göteborgu

Piątek, 19 stycznia, godzina 10.35

Po przyjeździe do zakładu medycyny sądowej Bergman podeszła do recepcji, żeby spytać o Olofa Hanséna. Recepcjonistka skierowała ją do jego pokoju. Hansén już na nią czekał. Mogło to oznaczać, że sekcja zwłok dobiegła końca.

Bergman miała ze sobą swój stary system alarmowy. W tym samym czasie wysłany do jej domu pracownik firmy ochroniarskiej miał zamontować nowy zestaw. Mężczyzna wykazał się na ten temat tak rozległą wiedzą, a Bergman tak bardzo mu zaufała, że zdecydowała się na kilka dodatkowych rozwiązań, takich jak czujnik dymu, czujnik ruchu w pokojach i kamery monitoringu na zewnątrz i wewnątrz budynku. Cena końcowa okazała się bardzo wysoka, ale warta tego, żeby poczuć się w swoim domu bezpiecznie. Takie rzeczy muszą kosztować.

Zapukała do drzwi i weszła do środka. Hansén siedział przy zawalonym papierami biurku. Były wśród nich akty zgonu, teczki, skoroszyty, literatura fachowa i wiele innych dokumentów. Cudem zdołał zachować pewien porządek na niewielkim skrawku biurka, który znajdował się bezpośrednio przed nim.

– Wejdź i siadaj – powiedział, machając do niej ręką. Bergman rozejrzała się po pokoju w poszukiwaniu wolnego krzesła. – Przepraszam, powinienem tu w końcu posprzątać – usprawiedliwiał się Hansén. Wstał z fotela, obszedł biurko i ze stojącego przed nim krzesła zdjął wysoki na pół metra stos dokumentów. Położył je na podłodze i uśmiechnął się przepraszająco. – Od dziesięciu lat składam sobie postanowienie noworoczne, że doprowadzę to miejsce do porządku, ale zawsze brakuje mi na to czasu. Napijesz się kawy?

– Nie, dzięki.

– Skąd ta opalenizna?

– Właśnie wróciłam z dwutygodniowego urlopu w Tajlandii.

– No proszę… I od razu dostałaś sprawę tego morderstwa?

– Tak. Sugerujesz, że dziewczyna została zamordowana?

– Bez wątpienia.

– A jej tożsamość?

– To też udało nam się ustalić… chwileczkę… – odparł Hansén. Odwrócił się do laptopa i kilka razy kliknął w klawisze. – Nazywa się Sofie Johansson, co potwierdza nasze wcześniejsze przypuszczenia. Tożsamość ustaliliśmy między innymi na podstawie jej karty stomatologicznej.

– Powiedziałeś, że została zamordowana…

– Tak, a konkretnie utopiona. Na karku, plecach i klatce piersiowej stwierdziliśmy obecność siniaków, co dowodzi, że była przytrzymywana pod wodą. Woda w płucach pochodzi prawdopodobnie z miejsca, gdzie dziewczynę znaleziono, ale analiza nie jest jeszcze gotowa. Na ten moment moja wersja jest taka: dziewczyna się przewróciła… albo ktoś ją popchnął… upadła twarzą do ziemi… ktoś przycisnął ją kolanem… zacisnął dłonie na jej szyi i wepchnął głowę pod wodę. Potem, kiedy była martwa, sprawca przewrócił ją na plecy, żeby znaleziono ją w tej pozycji.

– Czy odniosła jakieś inne obrażenia? Została zgwałcona?

– Do gwałtu nie doszło, a na podbrzuszu nie stwierdziliśmy żadnych obrażeń, ale zabójca włożył jej do pochwy butelkę po piwie. Na wewnętrznych stronach dłoni miała zadrapania, rany były zabrudzone i zawierały okruchy wapna.

– Jeśli przyjmiemy, że próbowała uciec, mogła, biegnąc, opierać się dłońmi o ściany, żeby nie stracić równowagi. W tunelach jest ślisko i stoi w nich woda.

– Myślę, że to całkiem wiarygodna teza. Siniaki na twarzy świadczą, że przed śmiercią została mocno pobita. Sprawca zadał jej wiele uderzeń pięścią.

– O której nastąpił zgon?

– Między drugą a czwartą w nocy.

– Jesteś pewien?

– Tak.

– A co z jej ubraniem?

– Wysłaliśmy je do analizy laboratoryjnej.

– Coś więcej?

– Szczegółowy raport z sekcji dostaniesz jutro.

Bergman spojrzała na zegarek. Zdąży zjeść lunch i pojechać do domu, żeby sprawdzić, jak przysłany przez firmę ochroniarską technik radzi sobie z montażem nowego systemu alarmowego. Odprawa wyznaczona jest na trzynastą, więc powinna zdążyć.

Ulica Lennart Torstenssonsgatan

Dzielnica Lorensberg

Piątek, 19 stycznia, godzina 12.14

Vargas włożyła milimetrowej grubości bawełniane rękawiczki, z papierowej torebki wyjęła szklankę i postawiła ją przed sobą na biurku. Poprawiła ustawienie dwóch lamp, żeby strumień rzucanego przez nie światła skupił się na szklance, i się nad nią pochyliła. Z zadowoleniem stwierdziła, że jest na niej kilka odcisków palców. Ostrożnie przeciągnęła po nich pędzelkiem do zbierania odcisków palców, dzięki czemu stały się wyraźniejsze. Następnie przycisnęła do szkła zwykłą taśmę klejącą i przeniosła pokryty sadzą wzór na arkusz białego papieru. Była to czynność dość skomplikowana, ale już po półgodzinie mogła podziwiać na leżącej przed sobą kartce pięć idealnych odcisków palców należących do Ingrid Bergman.

Po wykonaniu tych czynności wzięła cyfrowy aparat fotograficzny i zrobiła zdjęcia odcisków w lustrzanym odbiciu. Pliki zdjęciowe przeniosła do komputera i przy pomocy programu służącego do obróbki zdjęć lekko wyostrzyła kontury. Odwróciła przedstawione w lustrzanym odbiciu odciski we właściwą stronę, zmieniła ich kolor z czarnego na biały i wydrukowała na przezroczystej folii. Po tym wszystkim zrobiła sobie przerwę, ponieważ praca wymagała tak dużego skupienia, że w pewnej chwili rozbolała ją głowa. Poszła więc do kuchni zjeść kanapkę i napić się kawy. Przy okazji kolejny raz stwierdziła, że w Szwecji trudno o naprawdę dobre ziarna. Po latach spędzonych w Wenezueli, gdzie istnieją najlepsze warunki do uprawy kawowca, przyzwyczaiła się do mocnego, ciemnego i dobrze zaparzonego naparu.

Kiedy jesienią przyleciała do Szwecji, poczuła, że się odzwyczaiła od życia w kraju, w którym przez większą część roku jest ponuro. Ludzie byli zestresowani, mieli zgaszony wzrok i szare, zmęczone twarze. Jedzenie nosili w reklamówkach, a kawę parzyli ze słabej jakości ziaren. Żaden Wenezuelczyk nawet by nie tknął czegoś takiego. Po pewnym czasie kupiła więc ekspres, młynek i ziarna, ale słono za to wszystko zapłaciła. Nie była przyzwyczajona do szwedzkich cen i wolała nie myśleć, ile ją kosztował każdy łyk kawy. Bez tego szlachetnego napoju nie potrafiła jednak funkcjonować.

Przygotowała sobie dwie kanapki – chleb z pełnego ziarna z wędzoną szynką – i zjadła je na stojąco. Miała nadzieję, że odzyska energię do pracy. Od dawna nie jadła takiego pieczywa, które nie tylko jej smakowało, ale także zaspokajało głód. Kiedy była dzieckiem, lubiła sobie ukroić kromkę takiego chleba i posmarować go serkiem śmietankowym. Po przyjeździe do Szwecji kupiła go sobie na spróbowanie, ale ku swemu rozczarowaniu dostała rozstroju żołądka.

Po zjedzeniu kanapek dokładnie umyła ręce, włożyła parę lateksowych rękawiczek i wróciła do pracy. Z plastikowej torebki wyjęła małe miedziane płytki owinięte w kupioną w sklepie ze sprzętem elektronicznym folię ochronną i pięć z nich ułożyła w rzędzie. Przyniosła pojemnik z wywoływaczem i wylała go do miski, podczas gdy do drugiej nalała płynu do wytrawiania. Następnie przyniosła wydrukowane wcześniej folie, wycięła z nich odciski palców i każdy z nich nałożyła na oddzielną płytkę. Od razu poczuła się lepiej. Wyrzut adrenaliny sprawił, że jej zdolność koncentracji osiągnęła najwyższy możliwy poziom. Miała ochotę się roześmiać, ale obawiała się zdmuchnąć drobne, przejrzyste skrawki papieru. Wzięła z podłogi lampę na podczerwień i ostrożnie postawiła ją na biurku. Mniej więcej po minucie naświetlania miedzianych płytek z folii ochronnej pozostały jedynie wzory odcisków palców. Chwyciła pincetą jedną z pływek i włożyła ją na kilka minut do wywoływacza, żeby wzór stwardniał, a następnie przeniosła ją do miski z płynem do wytrawiania. Płyn powoli się wżerał w miedziane powierzchnie, które nie były osłonięte folią ochronną. Po dwudziestu minutach wyjęła płytkę i z satysfakcją spojrzała na wypukły odlew odcisków palców Ingrid Bergman. Godzinę później leżały przed nią wszystkie płytki. Pozostał jej już tylko proces odlewania, ale postanowiła z tym poczekać, ponieważ nie chciała działać w pośpiechu. Zależało jej, żeby odlewy odcisków palców były doskonałe, tymczasem sama czuła już przemożne zmęczenie wywołane swoją pracą i stanem napięcia, w jakim się znajdowała. Postanowiła wyjść z domu i rozprostować kości. Długi spacer na pewno by ją rozluźnił.

Komenda policji, plac Ernsta Fontella

Piątek, 19 stycznia, godzina 12.46

Bergman weszła do budynku komendy tuż przed trzynastą. Nowy system alarmowy w jej domu został już zainstalowany i przetestowany. Do odprawy zostało kilka minut, więc postanowiła poświęcić ten czas na krótką rozmowę z Tingströmem, żeby uzgodnić z nim plan spotkania. Naczelnik uniósł głowę znad gazety, którą właśnie czytał, i skinął policjantce głową, żeby usiadła.

– Dostałam protokół z sekcji zwłok – powiedziała Bergman, przechodząc do tematu. – Tożsamość ofiary została ustalona, podobnie jak przyczyna śmierci. Było nią utonięcie. Zabójca tak długo trzymał głowę dziewczyny pod wodą, aż się zachłysnęła i utopiła.

– Słyszałem o tym – odparł naczelnik. – Wiadomość o zbrodni dotarła już do mediów, ale na szczęście bez szczegółów. Jak myślisz, czy powinniśmy wydać jakieś oświadczenie prasowe? Dobrze by było, żeby media coś dostały.

– Chyba nie mamy innego wyjścia. Jeśli po odprawie planujesz zostać dłużej, przyjdę do twojego pokoju i uzgodnimy treść.

– Mam mnóstwo pracy i zostanę w biurze przez całe popołudnie.

– A prokurator? Kogo nam przydzielono?

– Bjurstedta. Skontaktuj się z nim po odprawie. Jest częściowo wprowadzony w sprawę.

– Okej, muszę już iść.

*

Bergman weszła do pokoju, w którym zazwyczaj odbywały się odprawy, i zastała w nim Vikinga Johanssona. Policjant zajęty był rozwieszaniem zdjęć na ścianie. Bergman poznała go dopiero po kilku sekundach, a gdy się do niej odwrócił, zrozumiała dlaczego. Obciął swoje ciemne, sięgające ramion włosy i na głowie została mu tylko krótka na centymetr szczecina. Nie miało to jednak znaczenia, bo jak zwykle wyglądał elegancko. Ubrany był w wyprasowaną białą koszulę i granatowe chinosy. Bergman przepracowała z nim wiele lat, ale ani razu nie przyszedł do pracy zaniedbany. Zawsze wyglądał świeżo i miał wyczyszczone buty. Czasem, gdy przez kilka dni z rzędu intensywnie pracowali, na jego policzkach pojawiał się delikatny zarost, który znakomicie podkreślał jego elegancki wygląd. Przeciwieństwem Vikinga był Thomas, który przez okrągły rok chodził w obuwiu sportowym, latem wkładał dżinsy i koszule z krótkim rękawem, a zimą z długim. Jej ekipę tworzyła barwna mieszanka osobowości, ale właśnie dlatego tak dobrze się uzupełniali.

– Witaj w pracy – powiedział Johansson.

– Dzięki. Czy to z tej okazji tak krótko się ostrzygłeś? Pasuje ci ta fryzura.

– Mnie też się podoba, chociaż za każdym razem, kiedy się przeglądam w lustrze, mój nowy widok mnie zaskakuje. Nawet nie wiesz, jakie to przyjemne uczucie, kiedy można zrezygnować z wosku i żelu we włosach.

– Ale ja wiem – odezwał się Alfredsson, który w tej samej chwili stanął w drzwiach i usłyszał ostatnie słowa. – Nigdy nie mogłem zrozumieć, po co nakładasz na głowę tyle smarowideł.

– Mamy, jak widzę, odmienne zdanie na temat fryzur – odparł Johansson, spoglądając wymownie na jego jasną, niesforną fryzurę na czeskiego piłkarza.

– Co ty nie powiesz – rzucił Alfredsson, przeciągając dłonią po czuprynie. – Kobietom podoba się mój styl. Nigdy nie miałem z nim problemu i nie musiałem nakładać na włosy grubych warstw smaru, żeby którąś poderwać.

Johansson uśmiechnął się i przewrócił oczami.

Bergman też się uśmiechnęła. Chyba jej tego brakowało w czasie urlopu. To dobrze, że Viking i Thomas są w dobrym humorze, bo czeka ich mnóstwo pracy. Podeszła do ściany, na której Johansson rozwiesił zdjęcia związane z zabójstwem Sofie. Alfredsson zrobił to samo i stanął za policjantką.

– To jest nienormalne – stwierdził na widok zdjęcia, które przedstawiało zamordowaną dziewczynę z butelką w pochwie.

– Zgadzam się z tobą i dlatego musimy zrobić wszystko, żeby dopaść tego, kto to zrobił.

Pozostali członkowie ekipy śledczej wchodzili po kolei do sali odpraw i zajmowali miejsca przy dużym owalnym stole konferencyjnym. Nina Hamilton, Karin Falk, Malin Skogsby i Bertil Nilsson. Kiedy nikogo już nie brakowało, Bergman zamknęła drzwi i rozpoczęła spotkanie.

– Dziewczyna nazywa się Sofie Johansson i skończyła piętnaście lat. Mieszkała przy Marklandsgatan z mamą i młodszym bratem. Matka ostatni raz żywą widziała ją przedwczoraj wieczorem około dwudziestej. Hansén stwierdził w czasie sekcji, że przyczyną śmierci było utonięcie, a śmierć nastąpiła między drugą a czwartą w nocy. Ktoś zanurzył głowę dziewczyny pod wodę i w ten sposób ją utopił. Czy można zaryzykować tezę, że do zbrodni doszło w miejscu znalezienia zwłok?

Nilsson chrząknął i jak zwykle dwa razy przeciągnął palcami po włosach, żeby długie kosmyki, które z uporem zaczesywał na gołą czaszkę, ułożyły się tak, jak powinny.

– Przed chwilą rozmawiałem z Hansénem. Stwierdził, że woda, którą znaleziono w płucach dziewczyny, pochodzi z miejsca znalezienia zwłok. Można więc wysnuć z tego prosty wniosek, że właśnie tam nastąpiła śmierć. Kiedy rano weszliśmy do tunelu, ofiara leżała na plecach. Obok niej znaleźliśmy przewrócone na lewą stronę dżinsy i majtki. Nie udało się ustalić, czy zabójca zdjął je z niej przed zabójstwem czy po nim. Na butelce po piwie zabezpieczyliśmy sporo odcisków palców. Wprowadziliśmy je do naszego rejestru, ale nie uzyskaliśmy żadnych wyników.

Hamilton uniosła rękę na znak, że chce coś powiedzieć, i Nilsson skinął głową. Wszyscy wiedzieli, że kiedy mówi, nie wolno mu przerywać, chociaż pozostałym członkom ekipy by to nie przeszkadzało. Nilsson znany był jednak z tego, że łatwo wpadał w zły humor.

– Być może wyprzedzę przebieg zdarzeń, chociaż nie znam wszystkich faktów. Przypominam, że w tym samym czasie, w którym doszło do śmierci ofiary, w tunelu przebywała grupa mężczyzn, którzy w ramach wieczoru kawalerskiego wybrali się tam na wycieczkę. Czy można ich już przesłuchać?

– Ja i Viking już to zrobiliśmy… – zaczęła Malin, ale Nilsson głośno chrząknął, przerywając jej w pół zdania.

– Czy mógłbym dokończyć? – spytał. Bergman z trudem powstrzymała się od uśmiechu. Nilsson był w niezłym humorze, ale widać było, że pewnej granicy przekroczyć nie pozwoli. Wszyscy skinęli głowami i spojrzeli na niego. – Dziękuję.

Przewertował swoje notatki i kontynuował.

– Na rękawach puchowej kurtki, którą dziewczyna miała na sobie w chwili śmierci, stwierdziliśmy drobne rozdarcia, ślady wapna i błota. Z naszych ustaleń wynika, że takie samo wapno i błoto znajdują się na ścianach tunelu. Na wewnętrznej stronie dłoni widniały ślady zadrapań. Mogą one świadczyć o tym, że kiedy sprawca lub sprawcy ciągnęli dziewczynę przez tunel, przesuwała ona dłońmi po ścianach. Na początku korytarza jest oświetlenie, ale w tunelu, w którym ją znaleziono, już go nie ma. Możemy więc przyjąć tezę, że ponieważ było ciemno, dziewczyna szła po omacku, dotykając ścian. Stąd te zadrapania na dłoniach i ślady na ubraniu. Zabezpieczyliśmy też mnóstwo włókien, ale nie zdołaliśmy ich zidentyfikować. To tyle z mojej strony.

Bergman wstała z krzesła i podeszła do ściany ze zdjęciami.

– A nie mogło być po prostu tak, że Sofie szła Sahlgrensgatan, zobaczyła otwartą bramę, która prowadziła w głąb korytarzy, i z jakiegoś powodu postanowiła wejść do środka? W tunelach natknęła się na podochoconą grupę mężczyzn, którzy świętowali wieczór kawalerski. Gdyby poszli za nią do tunelu, z którego nie ma wyjścia, tłumaczyłoby to, skąd się wzięły zadrapania na rękach i rozdarcia na kurtce. Doszła do końca tunelu, przewróciła się i tamci się na nią rzucili. Jeśli na butelce znajdziemy ich odciski palców, źle się to dla nich skończy. Poproszę o wasze komentarze. Zaczniemy od zeznań, które dzisiaj składali. Thomas, słuchamy.

– Zacznę od tego, że byli pijani i przestraszeni. Ten, który twierdzi, że znalazł dziewczynę, nazywa się William Berg, ale nie udało nam się z nim porozmawiać. Myślę, że był nie tylko pijany, ale także zszokowany. Nie ma pojęcia, o której godzinie to było, ale zeznał, że w pewnym momencie jego kumple poszli przodem, a on został z tyłu, żeby się wysikać. Na skrzyżowaniu wybrał nie ten korytarz co trzeba i zabłądził…

– Jak to możliwe? – spytał Nilsson, który nigdy nie widział problemu w przerwaniu innym. – Przecież tam nie ma oświetlenia. Jest ono tylko w korytarzu, który prowadzi do wyjścia.

– Tegnér, który jest lokalnym przewodnikiem i w czasie przesłuchania był stosunkowo trzeźwy, twierdzi, że żadnego oświetlenia nie włączył.

– Swoją wizytę w twierdzy opisali mniej więcej w ten sam sposób – wtrąciła Skogsby. – Nie wiem, czy uzgodnili wspólną wersję zeznań, ale każdy z nich twierdził, że niewiele pamięta. Kiedy przyszli pod twierdzę, Tegnér otworzył kluczem bramę i dał im pochodnie, żeby sobie oświetlali drogę. Kiedy dotarli do pomieszczenia, które znajduje się na samym końcu, zdążyli wypić mnóstwo alkoholu i byli w świetnych humorach. Po wyjściu na ulicę zauważyli, że brakuje Berga. Tegnér kazał im zostać, a sam wrócił do środka, żeby sprawdzić, co się mogło stać. Kiedy wyszedł z nim na zewnątrz, Berg zaczął krzyczeć, że znalazł trupa. Tamci myśleli, że żartuje, ale ponieważ zachowywał się histerycznie i uparcie twierdził, że to prawda, Tegnér wrócił do twierdzy. Po powrocie potwierdził, że w tunelu leży martwa dziewczyna, i od razu powiadomił policję.

– Czy któryś z nich coś słyszał? – spytała Bergman. – Na przykład krzyki albo inne odgłosy?

– Nie, ale pewnie dlatego, że byli porządnie nawaleni. Łatwo sobie wyobrazić, że zachowywali się hałaśliwie. Tak przynajmniej twierdzi Tegnér.

– Dziś przed południem jeszcze raz go przesłuchaliśmy – wtrąciła Hamilton. – Okazało się, że istnieje sporo duplikatów kluczy do drzwi prowadzących do podziemi od strony ulicy Sahlgrensgatan. Mają je na przykład wszyscy przewodnicy. Dostałam listę z ich nazwiskami. Duplikaty mogą też mieć przewodnicy, którzy oprowadzali po twierdzy przed laty, pracownicy Muzeum Miejskiego i Wydziału Architektury Urzędu Miasta. Odwiedziłam też Szkołę Pedagogiczną i pokazano mi klapę w podłodze piwnicy, przez którą można się dostać do tunelów prostopadłym korytarzem. Osoby, z którymi rozmawiałam, twierdziły, że nigdy nie jest wykorzystywany, ale na moją prośbę otworzyli klapę, dzięki czemu mogłam zajrzeć do środka.

– Zbadaliśmy i tę ewentualność – przerwał jej Nilsson. – Przymocowana do ściany drabina jest tak zardzewiała, że nie utrzymałaby nawet dziecka, które chciałoby zejść po niej na dół albo wyjść na górę.

– Okej. Nino, sporządź listę osób, które mają dostęp do kluczy. Czy udało wam się wydobyć z Tegnéra więcej informacji? Co zrobił, kiedy weszli do środka: zamknął bramę od środka na klucz czy zostawił ją otwartą?

– Kiedy chodzili po korytarzach, brama wejściowa była otwarta – odparła Falk. – Tegnér wszedł do środka jako pierwszy i nie wie, czy któryś z jego kumpli zamknął ją za sobą. Kiedy stamtąd wychodzili, brama nadal była otwarta. Tegnér to pamięta, bo wyszedł jako pierwszy.

– Innymi słowy, mogło być tak, że w czasie, gdy tych sześciu przebywało w tunelach, do środka mógł wejść każdy. Na przykład Sofie. Chyba że ona też miała klucz i weszła tam przed nimi. Mogę też sobie wyobrazić, że jakiś przypadkowy przechodzień z czystej ciekawości zajrzał do środka, nie mając świadomości, że ktoś go może zamknąć na klucz.

Bergman zrobiła pauzę i przetarła oczy. Była zmęczona, bo nadal odczuwała skutki gwałtowanej zmiany stref czasowych.

– Nasuwa mi się kilka pytań. Po co Sofie miałaby wchodzić do twierdzy w środku nocy? Weszła tam sama czy ktoś jej towarzyszył? Co piętnastoletnia dziewczyna robiła tam o tak późnej porze w środku zimy?

– Rozmawiałam z jej rodzicami – odparła Falk. – Sofie mieszkała z matką, która zgłosiła jej zaginięcie. Rodzice nie wiedzą, z kim ich córka się zadawała ani czy w dniu zaginięcia miała się z kimś spotkać. Matka twierdzi, że zwlekała ze zgłoszeniem zaginięcia, bo Sofie już wcześniej zapadała się pod ziemię, ale za każdym razem w końcu wracała do domu. Przywiozłam na komendę laptopa dziewczyny. Oddam go naszym technikom, niech go obejrzą.

– Okej. Skontaktuj się ze szkołą, porozmawiaj z nauczycielami, kolegami i koleżankami z klasy, ustal, z kim Sofie się spotykała. Weź do pomocy Malin. Czy Sofie miała telefon komórkowy?

– Tak, wiemy to od jej mamy – odparła Falk. – Czy ktoś go znalazł?

– My nie – odparł Nilsson.

– Malin, spytaj matkę dziewczyny o numer telefonu Sofie, a potem wystąp do operatora sieci komórkowej z wnioskiem o udostępnienie billingów. Thomas i Viking, pobierzcie odciski palców od przewodnika i jego kolegów. Porównamy je z odciskami na butelce. Czy ktoś chce coś dodać?

Po jej słowach zapadła wymowna cisza.

– Okej… w takim razie zrobimy tak – oznajmiła Bergman i spojrzała na zegarek. – Jest wpół do trzeciej. Jeśli po południu pojawią się nowe fakty, które pomogą nam popchnąć śledztwo do przodu, spotkamy się tu jutro o trzynastej. Ja i Tingström przygotujemy oświadczenie prasowe i po południu je opublikujemy. Media nie dają nam spokoju. To tyle na teraz, bierzmy się do pracy. W razie czego jestem pod telefonem.

*

Kiedy wszyscy wyszli z sali, Bergman zebrała swoje notatki i jeszcze raz obejrzała porozwieszane na ścianie zdjęcia. Doszła do wniosku, że zapowiada się nieprzyjemne śledztwo. Zawsze tak jest, kiedy ofiarą zbrodni pada dziecko.

– Tutaj jesteś…

Bergman odwróciła się i zobaczyła Tingströma, który przyszedł na salę w towarzystwie prokuratora Bjurstedta.

– Siadajcie, opowiem wam w skrócie o sprawie – zaczęła.

Siedem minut później jej opowieść dobiegła końca.

– Podzielam twój pogląd, jeśli chodzi o grupkę mężczyzn, którzy świętowali wieczór kawalerski – powiedział prokurator. – Przy odrobinie szczęścia rozwiążemy tę zagadkę w ciągu doby. W sprawie pojawia się zbyt wiele zbiegów okoliczności. W czasie, gdy dziewczyna została zamordowana, w twierdzy przebywała grupa mężczyzn, do tego te odciski palców na butelce po piwie… Wszystko to przemawia na ich niekorzyść. Musimy zdecydować, jak potraktować media.

– Opublikujemy oświadczenie, w którym potwierdzimy, że w tunelach w twierdzy znaleziono martwą piętnastolatkę – zaproponował Tingström. – Media już się tym zajmują, ale więcej szczegółów nie znają. Możemy też zaapelować do ewentualnych świadków, którzy tamtej nocy przechodzili Sahlgrensgatan i być może coś widzieli, żeby się do nas zgłaszali. Co wy na to?

– Niezła propozycja, ale moim zdaniem powinniśmy zwołać konferencję prasową – zaproponował Bjurstedt – Na przykład jutro o dziewiątej.

Facet ma silne parcie na szkło, pomyślała Bergman i zerknęła dyskretnie na naczelnika. Wydawało jej się, że ujrzała na jego twarzy rozbawiony uśmiech. Pomyślała, że Tingström ma na ten temat podobne zdanie.

– Mogłabyś się tym zająć? – spytał prokurator.

– Zaraz to zrobię – odparła policjantka. Zebrała papiery, poszła do swojego pokoju i zadzwoniła do Biura Prasowego policji. Po rozmowie siedziała przez chwilę przy biurku i patrzyła przez okno. Była porządnie zmęczona. Doszła do wniosku, że po trzytygodniowym urlopie nie powinna się czuć aż tak źle. Westchnęła, podeszła do drzwi i z kieszeni kurtki wyjęła prywatną komórkę. Znalazła w niej cztery nowe wiadomości: dwie od Ewy i Helene, które pytały, czy wyjaśniła się sprawa ewentualnej próby włamania do jej domu, i jedną od Adama, który zapewniał, że ją kocha, i pytał, czy chciałaby się z nim spotkać wieczorem. Czytając te słowa, nie mogła się powstrzymać od uśmiechu. Ostatniego esemesa dostała od mamy, która chciała wiedzieć, dlaczego jej córka się z nią nie kontaktuje. Od razu poczuła, jak kurczy jej się żołądek. Zamierzała się skupić przez kilka godzin na pracy, a potem iść spać. Wysłała więc do Ewy i Helene krótką wiadomość, że wszystko u niej w porządku, i zaprosiła je w niedzielę na kawę. Rozmowę z mamą postanowiła odłożyć na wieczór albo na następny dzień. A co z Adamem? Jej rozważania przerwał dźwięk telefonu. Dzwonił Nilsson.

– Obejrzeliśmy butelki zostawione przez tamtych sześciu w pomieszczeniu, w którym imprezowali – powiedział. – Na dwóch z nich znaleźliśmy dwa takie same zestawy odcisków palców jak na butelce, która tkwiła w pochwie zamordowanej dziewczyny. Co ty na to?

– Bingo! Od razu zlecę Thomasowi i Vikingowi, żeby pobrali odciski palców od całej szóstki. Czy dział techniczny będzie je mógł sprawdzić od razu?

– Będziemy musieli zostać po godzinach.

Bergman udała, że tej odpowiedzi nie usłyszała.

– Jesteś teraz w swoim pokoju? – spytała.

– Tak, a gdzieżby indziej? Przecież przed chwilą usłyszałem, że mam dziś zostać dłużej.

– W takim razie za chwilę do ciebie zejdę. Chciałabym z tobą o czymś porozmawiać.

– Naprawdę? A o czym? Nie mam czasu na prywatne bzdury.

Bergman jęknęła w myślach. Czy on zawsze musi być taki niegrzeczny? Gdyby nie był wybitnym technikiem kryminalnym, już dawno temu musiałby odejść z pracy. Był jednak żywą legendą, bo w dziale technicznym przepracował czterdzieści lat. Krążyły plotki, że zawsze miał taki upierdliwy charakter, ale ona wiedziała, jak się z nim obchodzić, chociaż od czasu do czasu musiała zacisnąć zęby i ugryźć się w język. Jednak po pewnym czasie doszła do wniosku, że takie zachowanie to zwykła fasada, że wystarczy się z nim tylko należycie obchodzić, a wtedy zachowuje się jak lojalny, porządny kolega z pracy. Nilsson nigdy się nie poddawał i nad każdą sprawą pracował niestrudzenie.

– W takim razie widzimy się za parę minut – skomentowała jego słowa i się rozłączyła.

Postanowiła, że zanim do niego pójdzie, poinformuje resztę ekipy o tym, czego się dzisiaj dowiedziała.

Ulica Lennart Torstenssonsgatan

Dzielnica Lorensberg

Piątek, 19 stycznia, godzina 16.01

Przepełniona nową energią i chęcią do pracy Vargas weszła do swojego mieszkania. Wywołany stresem i napięciem ból głowy minął i nie mogła się już doczekać, kiedy znowu będzie się mogła zająć odciskami palców. Zdjęła czapkę, mokrą kurtkę oraz rękawiczki i w myślach podziękowała za tę brzydką pogodę swojej dobrej gwieździe. Ludzi chodzili z opuszczonymi głowami i skupieni byli głównie na tym, żeby nie wejść w kałużę. Była pewna, że nie została przez nikogo zapamiętana. Poszła w kierunku komendy policji przy placu Ernsta Fontella i przez chwilę stała tam, zastanawiając się, które okno należy do pokoju Ingrid. Potem ruszyła Ullevigatan i skręciła w Nya Allén. Dziwiła się, że przez dwadzieścia lat miasto niewiele się zmieniło. Wprawdzie budynek policji był dwa razy większy niż dawniej, stadion Gamla Ullevi zyskał nowe boisko, a restauracja Trägår’n przy stowarzyszeniu Trädgårdsföreningen zyskała nowy wygląd, ale poza tym wszystko było jak kiedyś.

Tramwaje jechały po tych samych szynach, a styczniowa pogoda była równie szara i ponura jak w czasach, które pamiętała z lat młodości. Idąc ulicą Avenyn, minęła pomnik przedstawiający nagiego Posejdona, trochę dalej skręciła w Aschebergsgatan i weszła do pobliskiego sklepu, żeby kupić trochę owoców. Zakupy robiła w różnych miejscach, by nikt jej nie zapamiętał, bo później mógłby ją rozpoznać. Kiedyś pokaże swoją twarz, porozmawia z właścicielem sklepu i ekspedientką, niewykluczone, że pójdzie do solarium. Musi wzmocnić swoją opaleniznę, żeby przypominała opaleniznę Ingrid, bo po dwóch miesiącach spędzonych w tym pozbawionym słońca kraju jej własna zaczęła blednąć. Zamierza też przystrzyc i przefarbować włosy na ciemny blond, ale nie teraz.

Musi odczekać, zachować cierpliwość. Po dotarciu do Wyższej Szkoły Technicznej imienia Williama Chalmersa zapuściła się między zabudowania uczelni i wyszła na Gibraltarsgatan, po czym wąskimi uliczkami wróciła tam, gdzie ten spacer zaczęła, to znaczy na Lennart Torstenssonsgatan. Wynajęła tam mieszkanie z widokiem na należącą do Ingrid willę. Zapłaciła z góry i to znacznie więcej, niż zażądał właściciel, ale dzięki temu uniknęła kłopotliwych pytań i nie musiała okazywać referencji.

Matka myśli, że jej córka wróciła do Wenezueli. Przedwcześnie się postarzała, a najbardziej odpowiednim słowem na określenie jej obecnego stanu byłoby słowo „zużyta”. Kiedy ujrzała ją po tylu latach, przeżyła szok. Matka wychowała ją samotnie i mimo niskich dochodów żyła tylko dla niej. Nigdy nie było jej stać, żeby pójść do restauracji, pojechać na wycieczkę albo zdobyć porządne wykształcenie. Teraz dożywała swoich lat w dwupokojowym mieszkaniu i całymi dniami patrzyła w okno. Była sama z chorym ciałem i bolesnymi wspomnieniami.

Matka bardzo się ucieszyła na widok córki, a ona popatrzyła na starszą kobietę w zupełnie inny sposób. Dopiero teraz sobie uświadomiła, że matka musiała walczyć o ich wspólną egzystencję wbrew przeciwnościom losu. Ale dlaczego przez wszystkie te lata upierała się przy twierdzeniu, że z jej ojcem związana była przelotnie, że był nim jakiś marynarz, z którym się pewnego wieczoru umówiła i na tym jednym spotkaniu się skończyło? Tym bardziej że jej prawdziwy ojciec cieszył się dobrym zdrowiem i mieszkał zaledwie dwieście kilometrów od Göteborga.

– Spotkałaś go wiele razy – powiedziała kiedyś jej matka. – Dziwię się, że tego nie pamiętasz, ale byłaś wtedy małą dziewczynką i naszą sytuację uważałaś za naturalną.

– Co masz na myśli?

– Twojego ojca poznałam w klubie muzycznym Rondo w Lisebergu. Poszłam tam z kilkoma koleżankami. Zwróciłam na niego uwagę, kiedy wszedł do lokalu, a gdy poprosił mnie do tańca, nie mogłam mu się oprzeć. Bawił się ze mną przez cały wieczór. Do Lisebergu przyjechał w sprawach służbowych. Tamtego wieczoru do niczego między nami nie doszło, ale zaproponował mi, żebyśmy znów się spotkali, kiedy ponownie przyjedzie do miasta. I tak się stało. Przez cały rok spotykaliśmy się średnio dwa razy na miesiąc, ale nigdy się nie przyznał, że jest żonaty. Wyjawił mi to dopiero wtedy, gdy zaszłam w ciążę. Przez długi czas miałam nadzieję, że się dla mnie rozwiedzie. Moi rodzice się ode mnie odwrócili … pewnie ze wstydu. W tamtych czasach nie wypadało być matką samotnie wychowującą dziecko, zwłaszcza że nie byłam mężatką ani przynajmniej kobietą zaręczoną. Kiedy się dowiedziałam, że Sven ma rodzinę, było to dla mnie gwoździem do trumny.

– To, o czym mówisz, wydarzyło się czterdzieści lat temu. W tamtych czasach nie było chyba aż tak źle.

Kobieta uśmiechnęła się smętnie i spojrzała przez okno.

– Chodziło o sprawy religijne… Moi rodzice byli pobożni, oboje pełnili ważne funkcje we wspólnocie Szwedzkiego Kościoła Misyjnego. Bali się, że przeze mnie zostaną z niego wykluczeni, i kiedy miałam urodzić, wysłali mnie do Danii. W tamtych czasach istniały takie miejsca. Ale ja nie chciałam cię nikomu oddać, a potem zjawił się Sven i uwierzyłam, że wszystko się jakoś ułoży. Pomógł mi znaleźć mieszkanie, do którego się z tobą wprowadziłam. Przez wiele lat żyłam nadzieją, że twój ojciec w końcu się rozwiedzie. Wiele razy mi to obiecywał i wiem, że naprawdę mnie kochał. Kiedy skończyłaś cztery lata, zadzwoniła do mnie jego żona. W kieszeni jego marynarki znalazła kartkę z wiadomością, którą mu wysłałam, i dzięki temu dowiedziała się o naszym istnieniu. Z płaczem mnie błagała, żebym jej go nie odbierała. Gdyby to zrobił, ich dzieci musiałyby dorastać bez ojca i bez środków do życia.

Kobieta zrobiła pauzę i spojrzała na Marię smutnym wzrokiem.

– Dopiero wtedy zrozumiałam, że wcale im o nas nie powiedział, bo nie zamierzał odejść od swojej rodziny. Postanowiłam więc z nim zerwać i po prostu się poddałam. Od tamtej pory rozmawialiśmy tylko raz. To właśnie wtedy załatwiliśmy zaświadczenie o ojcostwie. Wprawdzie się pod nim podpisał i tym samym do niego przyznał, ale uparł się, że potrzebna jest analiza krwi. Przez wiele lat do mnie dzwonił i pisał listy, jednak ja nie odbierałam ani nie odpisywałam. Uznałam, że to nie ma sensu.

– Co za gnojek! Zostawił cię na pastwę losu z małym dzieckiem, żebyś sama nas utrzymywała?

– Miałam ciebie i to było najważniejsze. Twój ojciec postanowił zostać ze swoją rodziną, ale dla niego była to kara, bo nie był w tym związku szczęśliwy.

– A co z pieniędzmi?

– Obiecał mi je dawać, ale nic od niego nie chciałam. Miałam swoją dumę.

– Czemu nigdy mi o tym nie mówiłaś? Tyle razy cię prosiłam.

– Bałam się, że sobie z tym nie poradzisz albo będziesz chciała się z nim skontaktować. Poza tym obiecałam jego żonie, że zostawię ich w spokoju. Chciałam ci o nim powiedzieć, kiedy będziesz starsza, bo sądziłam, że być może wtedy to zrozumiesz, ale…

– Ale teraz jest na to za późno?

– Tak. Mimo to i tak będziesz po nim dziedziczyć, a jeśli zechcesz, możesz się spotkać ze swoim przyrodnim rodzeństwem.

Odparła, że ma pieniądze i radzi sobie w życiu. Nie zależy jej też na spadku ani na spotkaniu z rodzeństwem.

– Przemyśl to. Masz na to ponad miesiąc, nie musisz podejmować decyzji od ręki. Nie masz licznej rodziny, a teraz trafia ci się okazja, żeby zyskać trójkę rodzeństwa.

*

Po namyśle Maria postanowiła przyjąć spadek, ale nie dlatego, że go potrzebowała, tylko by go potem oddać matce. Być może te pieniądze będą dla niej formą zadośćuczynienia za lata, kiedy wielu rzeczy musiała sobie odmawiać. Poza tym dręczyła ją pewna ciekawość: chciała się spotkać z przyrodnim rodzeństwem, żeby sprawdzić, czy są do siebie podobni. Może przy okazji dowie się czegoś o ojcu? Kiedy jednak stawiła się na umówionym miejscu, została powitana słowem „bękart”. Tak ją nazwała matka trójki rodzeństwa. I wtedy zrozumiała, że właśnie tak ją postrzegają. Jako bękarta. Czuła się poniżona i bezsilna. Ci ludzie nie mieli pojęcia, na jakie poświęcenia musiała się zdobywać jej matka i w jakim piekle dorastała jej córka.

Uderzyła pięścią w ścianę i postanowiła nie myśleć dłużej o spotkaniu w sprawie podziału spadku, tylko skupić się na odciskach palców. Poszła do kuchni, umyła ręce, włożyła fartuch i parę cienkich lateksowych rękawiczek. Wyjęła duży garnek, napełniła go wodą i postawiła na płycie. Wzięła sterylnie czysty słoik, odlała pięćdziesiąt mililitrów wody, wlała ją do słoika, wrzuciła do niego listki żelatyny i szczelnie zakręciła wieczko. Kilka razy nim potrząsnęła, aż żelatyna zmiękła, i włożyła go do garnka z wrzącą wodą. Dwie minuty później wyjęła słoik, zabrała go do pokoju i ostrożnie odlała z niego kilka kropli gęstej mieszanki na mosiężne płytki, na których znajdowały się podobne do metalowych labiryntów odciski palców Ingrid. Potem wstawiła płytki do lodówki, żeby żelatyna stężała. Po kwadransie je wyjęła, ostrożnie wydobyła odlewy z form i przycięła je do właściwych rozmiarów. Była gotowa, teraz musiała tylko poczekać na stosowną okazję. Zadowolona z wyników swojej pracy zdjęła rękawiczki, nalała sobie kieliszek koniaku i duszkiem go opróżniła. Poczuła, jak ogarnia ją poczucie siły. Wstąpiły w nią nowa energia i chęć do życia.

Dział techniczny

Komenda Policji w Göteborgu

Piątek, 19 stycznia, godzina 16.55

Kiedy Bergman przebywała w dziale technicznym, zadzwonił jej telefon komórkowy. Twarz stojącego obok Nilssona się wykrzywiła, ale policjantka udała, że tego nie widzi.

– Mówi Thomas. Pobraliśmy odciski palców od całej szóstki.

– Przekaż je technikom i pobierzcie od nich próbki DNA. Kiedy technicy skończą, podejmiemy decyzję co do dalszych działań. Jestem teraz u Nilssona i trochę tu zostanę.

– Cała szóstka zadawała nam mnóstwo pytań, dlatego trwało to tak długo.

– Co im odpowiedziałeś?

– Że to czynności rutynowe, że musimy wyjaśnić pewne sprawy, wykluczyć ich ze śledztwa i tak dalej.

– Potrzymaj ich do czasu, aż dowiemy się czegoś więcej.

Kiedy rozmowa dobiegła końca, Bergman poinformowała o jej treści Nilssona.

– Dzwonił Thomas. Pobrali od tamtych sześciu facetów odciski palców. Za kwadrans je nam dostarczą.

Nilsson skinął głową.

– Boberg i Stenvall już na nie czekają.

– Okej. A teraz chciałabym pomówić o innej sprawie…

– Zabrzmiało to dość złowieszczo.

– Sprawa wygląda następująco: wczoraj rano, kiedy wylądowałam na lotnisku Landvetter i włączyłam telefon, znalazłam w skrzynce kilka wiadomości dotyczących systemu alarmowego w moim domu. Poprzedniej nocy uruchamiał się pięć razy w ciągu niecałych sześciu godzin. Obejrzałam cały dom, ale nie stwierdziłam śladów włamań i nic nie zostało skradzione. Firma ochroniarska, która mi ten system montowała, twierdzi, że powodem była awaria centralnej jednostki sterującej i że alarmy były fałszywe. Dzisiaj zainstalowano mi nowy system alarmowy, który jest bardziej nowoczesny, ale chciałabym was poprosić, żebyście obejrzeli ten stary. Muszę się upewnić, że to rzeczywiście był błąd systemu, a nie coś innego.

– Na przykład co? – spytał Nilsson.

– Sama nie wiem, być może to tylko przeczucie, zboczenie zawodowe, ale chcę wykluczyć czyjeś wtargnięcie do mojego domu.

Nilsson wyprostował się na krześle i przeciągnął dłonią po resztce swoich włosów, jakby się chciał upewnić, czy leżą na głowie we właściwy sposób. Bergman czekała cierpliwie, bo dobrze wiedziała, że to tylko typowa dla niego gra na czas, jakkolwiek irytująca dla otoczenia.

– Pomogę ci, bo to samo bym zrobił, gdyby chodziło o mój system alarmowy. Zostaw go u mnie, a ja poproszę, żeby któryś z naszych ludzi przejrzał go jutro albo w pierwszym możliwym terminie.

– Dzięki – powiedziała Bergman. Wstała z krzesła i położyła na biurku karton, z którym przyszła. – Będę naprawdę wdzięczna za pomoc.

– Mam taką nadzieję, bo nie mamy tu czasu na takie sprawy. A teraz idź już, muszę wrócić do pracy – stwierdził, machając ręką, jakby się od niej opędzał.

Policjantka obdarzyła go szerokim uśmiechem i wyszła z pokoju. Nilsson bywa złośliwy, ale zawsze można na niego liczyć. Wystarczy nie słuchać tego, co mówi, tylko przepuścić jego słowa przez specjalny filtr i przyjąć do wiadomości tylko to, co chce się usłyszeć. Spojrzała na zegarek: za dwadzieścia siódma. Powinna się skontaktować z Adamem, i to dawno temu. Ogarnęły ją wyrzuty sumienia i natychmiast wzięła telefon. Adam odebrał po pierwszym sygnale.

– Cześć – powiedziała. – Przepraszam, że nie oddzwoniłam wcześniej, ale mieliśmy tu urwanie głowy.

Adam roześmiał się łagodnie.

– Mam za sobą kilkumiesięczny trening i dobrze wiem, jak się zachowuje komisarz policji kryminalnej. Oczekiwanie, aż oddzwoni, jest naprawdę ekscytujące. Teraz już wiem, że może ono trwać od dwóch sekund do dwóch dób. Kto jednak chciałby mieć przewidywalną kobietę? Na pewno nie ja.

– Posłuchaj…

– Żartowałem. Zastanawiałem się, czy mógłbym ci jakoś umilić twój zwykły dzień, zapraszając cię na kolację. Jestem teraz w Göteborgu i zrobiłem zakupy. Mam dobre wino i trochę małży, a na deser oferuję odprężający masaż.

– Brzmi cudownie, ale nie wiem, kiedy będę mogła się stąd wyrwać. Czekamy na wynik analizy odcisków palców. Jeśli okaże się negatywny, w domu będę za godzinę. Jeśli nie, sprawa może się przeciągnąć.

– Mogę poczekać.

– Dzięki za cierpliwość. Jeśli chcesz, możesz wpaść na komendę po klucz od domu.

– Dopóki moim konkurentem jest twoja praca, nie widzę problemu, ponieważ kocham cię do szaleństwa. Powinnaś o tym wiedzieć.

– Tylko nie zapomnij wyłączyć alarmu. Kod włożę do koperty razem z kluczem i zostawię w recepcji.

W tym momencie Bergman poczuła, że ktoś klepie ją po ramieniu. Odwróciła się i zobaczyła Boberga, który machał kartką.

– Muszę kończyć – powiedziała do Adama. – Do zobaczenia.

Poczuła, że mimowolnie oblała się rumieńcem, który wystąpił jej na twarz i szyję. Nie wiedziała, którą część jej rozmowy usłyszał Boberg. Była na siebie zła, bo zawsze starała się oddzielać sprawy prywatne od zawodowych.

– Mamy go – powiedział technik, gdy Bergman się rozłączyła.

– Naprawdę? Który to?

– Berg. Jego odciski palców zgadzają się z tymi, które były na butelce.

– Dzięki – odparła i wyjęła telefon, żeby zadzwonić do Alfredssona.

– Mówi Thomas, słucham.

– Właśnie się dowiedziałam, że wynik analizy odcisków palców jest pozytywny w jednym przypadku. Należą do Berga. To ten, który ma wziąć ślub. Jego odciski znaleziono na butelce z tunelu. Wracam do siebie. Spotkamy się w moim pokoju. Czy możesz poinformować o tym resztę ekipy?

– Jasne. Zobaczymy się za pięć minut.

W drodze na górę Bergman przypomniała sobie, że zapomniała zostawić na recepcji klucz do swojego domu z kodem do systemu alarmowego. Szybko poszła do swojego pokoju. Cierpliwość ma granice, nawet w przypadku kogoś takiego jak Adam. Czuła, że zbyt często balansuje na granicy tego, co dopuszczalne. Kiedy weszła do pokoju, zastała w nim Alfredssona, Skogsby i Johanssona.

– Gdzie są Karin i Nina? – spytała.

– Nina wyszła do domu, bo nie mogła zostać dłużej – odparł Johansson. – Karin kupuje dla nas kawę i kanapki. Za chwilę powinna wrócić.

Bergman poczuła ssanie w żołądku.

– Dobry pomysł. Musimy się pożywić. Pewnie tu trochę posiedzimy.

– Nie sądzę – odparł z uśmiechem Alfredsson. – Czas i okoliczności są po naszej stronie. Tych sześciu jest wstrząśniętych tym, co się zdarzyło, szczególnie Berg. Biorąc pod uwagę, że przez całą noc imprezowali, od wielu godzin nie spali i byli długo i szczegółowo przesłuchiwani, uważam, że kolejnego tak wyczerpującego przesłuchania nie wytrzymają i w końcu się załamią.

– Dziwi mnie jedna rzecz: po co zawiadomili policję? Dziewczyna mogłaby tam sobie poleżeć, zanim ktoś by ją znalazł. W normalnych okolicznościach turyści wchodzą do tych korytarzy tylko latem, a nie teraz, kiedy stoi w nich woda.

– Na pewno byli wystraszeni i mocno pijani. W takiej sytuacji ludzie nie myślą racjonalnie.

– Owszem, myślą, chociaż z moich doświadczeń wynika, że górę bierze chęć ucieczki z miejsca zbrodni. Powiadamianie policji jest na samym końcu listy zachowań.

Bergman zaczęła nieświadomie masować skronie. Czuła, że powinna coś zjeść, by móc dalej funkcjonować.

– Przyniosłam coś na ząb – powiedziała Falk, wchodząc do pokoju z bagietkami i dzbankiem kawy.

– Cudownie – pochwaliła ją Bergman. – Zacznijmy od zaspokojenia głodu. Czy jeśli okaże się to konieczne, wszyscy będą mogli zostać po godzinach?

– Ja na pewno nie zamierzam iść do domu, skoro ich dopadliśmy – odparł Alfredsson, sięgając po kubek.

– Świetnie, w takim razie plan jest taki: zadzwonię do prokuratora i o wszystkim go poinformuję, a potem poproszę o wskazówki dotyczące dalszego traktowania Berga. W tym czasie jeszcze raz przesłuchamy pozostałych panów, którzy z nim byli. Viking i Thomas, to będzie wasze zadanie. Zacznijcie, od kogo chcecie, ale każdego z nich macie porządnie przycisnąć. Malin, porozmawiasz z tymi, którzy nie będą przesłuchiwani w pierwszej kolejności. Powiedz im, jak wygląda ich sytuacja, i pozostań do naszej dyspozycji, być może będziemy cię jeszcze potrzebować. Karin, skontaktuj się z rodzicami ofiary i przekaż im, że zatrzymaliśmy podejrzanego o zabójstwo. Jakieś pytania?

– Uważam, że to dobry plan – stwierdziła Falk, a pozostałe osoby się z nią zgodziły. Bergman sięgnęła po telefon i zadzwoniła do Bjurstedta. Wszyscy czekali w milczeniu, aż prokurator odbierze, a kiedy to zrobił, Bergman przełączyła na tryb głośnomówiący, żeby każdy mógł słyszeć rozmowę.

– Bjurstedt, słucham.

– Mówi Ingrid Bergman. Dzwonię w sprawie dziewczyny znalezionej w twierdzy. Przed chwilą dostaliśmy wyniki badań daktyloskopijnych sześciu mężczyzn. Okazało się, że odciski jednego z nich, Williama Berga, znajdowały się też na butelce po piwie, którą zabójca włożył dziewczynie do pochwy.

– Coś takiego! To znaczy, że byliśmy na właściwym tropie. Przekaż mu w moim imieniu, że jest podejrzany o dokonanie zabójstwa i w związku z tym zostanie zatrzymany. Zadzwoń do mnie, jak go przesłuchasz. Zobaczymy, czy trzeba go będzie aresztować.

– Dobrze, przekażę mu twoją decyzję. Myślę, że jeśli dojdzie do kolejnych przesłuchań, może zażądać adwokata. Trudno to będzie załatwić od ręki, ale chyba uda nam się to zrobić do ósmej rano. Przystąpimy wtedy do przesłuchania, a do tej godziny dział techniczny dostarczy nam być może jakieś dowody.

– A ja wystawię nakaz aresztowania.

– Co zrobimy z pozostałymi?

– Niech czekają. Wprawdzie nie mamy powodu, żeby ich zatrzymać, ale poinformujcie ich o aktualnej sytuacji. Przytrzymamy ich tak długo, jak to będzie konieczne. Mamy na to dwie doby.

– Słyszeliście, co powiedział prokurator – stwierdziła Bergman, gdy rozmowa dobiegła końca. – Ja i Viking przekażemy Bergowi decyzję prokuratora. Jeśli zażąda adwokata, poczekamy do rana. Wy poinformujcie pozostałych, jak wygląda aktualna sytuacja. Jeśli żaden z nich się do niczego nie przyzna, pójdziemy do domu. Thomas, przyjdź do mnie jutro o wpół do ósmej. Ustalimy, jak poprowadzić przesłuchanie. O dziewiątej ja i Bjurstedt wystąpimy na konferencji prasowej. Reszta zajmie się swoimi czynnościami. Potem spotkamy się na odprawie, powiedzmy, wstępnie, o dziewiątej. Przed południem będziemy mieć to wszystko za sobą, ale proponuję, żebyśmy się na bieżąco informowali o postępach w śledztwie.

– Niech tak będzie – oznajmił Alfredsson. – Chętnie bym przesłuchał tego Berga jeszcze dziś wieczorem. Mam nadzieję, że zdążył skruszeć.

– Do rana mu to nie przejdzie – odparła Bergman. – Myślę, że czeka go nieprzespana noc. Niech każdy zajmie się tym, co ma do zrobienia, a potem możecie iść do domu.

Ulica Lyckans väg, dzielnica Lorensberg

Piątek, 19 stycznia, godzina 21.15

Bergman była zaskoczona, kiedy podjechała przed swój dom i zobaczyła, że we wszystkich oknach pali się światło. Oblała ją fala ciepła. Domyśliła się, że przyjechał Adam. Po raz pierwszy od wielu lat doświadczyła sytuacji, w której ktoś na nią czekał. Z uśmiechem na ustach zaparkowała obok jego samochodu, ale zanim doszła do drzwi, Adam jej otworzył.

– Witaj, moja piękna pani. Już jesteś?

– Tak. Nie mogliśmy kontynuować przesłuchania, chociaż jednego z podejrzanych obciążają poważne dowody. Jutro muszę być w pracy najpóźniej o wpół do ósmej.

Adam zaśmiał się i wziął ją w ramiona.

– Wspaniale, w takim razie mamy dla siebie prawie dziesięć godzin.

Bergman poczuła, jak spływa z niej całe zmęczenie. Adam to fantastyczny mężczyzna, zawsze tryska radością i ma pozytywne nastawienie do życia. Czuła się przy nim tak, jakby się znali od niepamiętnych czasów, a nie od kilku miesięcy. Najbardziej fascynował ją w nim jego

luźny stosunek do życia i to, że zawsze potrafi ją przejrzeć na wskroś. Dobrze wiedziała, że postrzegana jest jako kobieta ostra, dbająca o swoją prywatność. Tak naprawdę znały ją tylko jej przyjaciółki, Ewa i Helene. W pracy starała się zachować dystans wobec innych, bo w zdominowanym przez mężczyzn środowisku trudno jest być kobietą. Kiedy poznała Adama, wtargnął do jej wnętrza i zdobył jej serce. Nie wiedziała, jak do tego doszło, ale to był fakt. W jego obecności czuła się rozluźniona i odprężona. Kiedy umierał jej ojciec, Adam był u jej boku. Wspierał ją też w czasie zamieszania, do którego doszło później.

– Nie stójmy na ulicy, bo sąsiedzi zaczną brzydko plotkować – zaproponował. Wziął ją za rękę i pociągnął do środka. Bergman rozejrzała się instynktownie wokół siebie, ale w oknach większości domów było już ciemno.

– Proszę się odprężyć, pani komisarz. Sąsiedzi będą uszczęśliwieni, kiedy zobaczą, że w piątek wieczorem zadaje się pani z facetem. Wejdź, daj mi kurtkę i idź pod prysznic. Ja przygotuję w tym czasie coś do jedzenia.

Kiedy Bergman weszła do salonu, w kominku płonął ogień, na meblach stały zapalone świece, a w tle leciała nastrojowa muzyka. Doszła do wniosku, że to cudowne uczucie, kiedy się wraca do domu, w którym ktoś czeka i tęskni. Poszła do łazienki, wzięła szybki prysznic i włożyła aksamitną sukienkę. Kiedy weszła do kuchni, ujrzała nakryty białym obrusem stół, na którym stał wazon pełen róż. Wokół unosił się przyjemny zapach, a ona nagle poczuła, że jest głodna.

– Usiądź, a ja podam do stołu. Przygotowałem raki zapiekane w czosnku i świeżo pieczony chleb, a do tego schłodzone wino alzackie.

Przez chwilę jedli w milczeniu.

– Smakuje wybornie – oceniła te wysiłki Bergman. – Przepraszam, że w czasie rozmowy musiałam się rozłączyć, ale zdarzyło się coś pilnego i musiałam się tym zająć.

– A co z odciskami palców, o których wspomniałaś przez telefon? Domyślam się, że wynik był pozytywny, skoro zostałaś dłużej w pracy.

– To tragiczna sprawa. Grupka facetów w wieku około dwudziestu pięciu lat świętowała wieczór kawalerski. Jeden z nich miał klucze do podziemi. Wczoraj około trzeciej w nocy weszli do środka. Z nieznanego nam powodu w tunelach przebywała też piętnastoletnia dziewczyna. Nie wiemy, czy przyszła tam z nimi, czy może zobaczyła otwartą bramę i po prostu weszła do środka, ale skończyło się to dla niej śmiercią. Materiał dowodowy wskazuje, że w jej śmierć zamieszany był jeden z tych kilku mężczyzn, który jutro miał się żenić. Po tym, jak wczoraj wieczorem został zatrzymany, kompletnie się załamał. Musieliśmy nawet wezwać lekarza. Jutro rano zamierzamy go przesłuchać, ale wątpię, żeby jego stan na to pozwolił.

– A czemu nie przesłuchaliście go dziś wieczorem? Po co z tym czekać?

– Bo ma prawo do adwokata. Bez niego nie możemy go przesłuchać.

– I jutro ma ślub?

– Tak. Łatwo sobie wyobrazić, co się stanie, jeśli zadzwoni do swojej przyszłej żony i o wszystkim jej opowie.

– Czy oni wszyscy są zamieszani w śmierć dziewczyny?

– Tego nie wiem. Podobno w ogóle jej tam nie widzieli. Twierdzą, że w środku przebywali tylko pół godziny, wypili kilka piw i wyszli.

– A dowody, o których wspomniałaś?

Bergman się zawahała. Policji nie wolno ujawniać takich informacji osobom postronnym, ale przecież ufała Adamowi.

– Na butelce, którą zabójca wetknął dziewczynie do pochwy, znaleźliśmy odciski palców. Należą do podejrzanego, który jutro ma wziąć ślub.

– Ojojoj… Wygląda na to, że w podróż poślubną pojedzie w całkiem inne miejsce, niż zaplanował.

– Racja. Przyznam, że czasem nie rozumiem ludzi. Co on sobie wyobrażał? Myślę, że w tym wypadku mamy do czynienia z czymś w rodzaju presji grupowej. Rozumiesz, co mam na myśli? Ostatni wolny wieczór z kumplami czy coś w tym stylu.

– Teraz zabrzmiało to tak, jakby każdy z nich miał ją na sumieniu…

– Zobaczymy, co będzie jutro. Mamy do czynienia z podejrzanymi, którzy nigdy wcześniej nie weszli w konflikt z prawem. Każdy z nich ma porządne wykształcenie i nieźle płatną pracę. Widać też, że są wstrząśnięci tym, co się stało. Kiedy ich naciskamy, okazuje się, że nie mają wspólnie ustalonej wersji wydarzeń. Jest ich sześciu i doświadczenie mi podpowiada, że to tylko kwestia czasu, aż któryś pęknie i w celu ratowania własnej skóry zacznie sypać. Porozmawiajmy jednak o czymś innym.

Adam uśmiechnął się do niej.

– A czemu? To, co opowiadasz o swojej pracy, brzmi naprawdę ciekawie. Twoja praca różni się od tej, którą wykonuje ktoś taki jak ja, kto żyje z malowania i sprzedawania obrazów w tak małej miejscowości jak Fjällbacka. Najbardziej ekscytującą rzeczą, jaka może mi się tam zdarzyć, jest to, że kończy mi się tubka farby albo ze sztalugi spada źle zabezpieczony obraz.

Bergman roześmiała się na te słowa.

– Rzeczywiście, nasze zajęcia znacznie się różnią. Bardzo się cieszę, że cię poznałam. Przy tobie myślę o innych rzeczach niż tylko praca. Poza tym umiesz doprowadzić mnie do śmiechu.

– Przecież tak powinno być. Yin i yang…

– Tak, ale muszę ci się do czegoś przyznać, Adamie Yin, jestem już potwornie zmęczona. Potrzebuję kilku godzin snu. Jutro czeka mnie intensywny dzień i muszę być wyspana. Po powrocie z Tajlandii i zmianie stref czasowych wszystko jest postawione do góry nogami.

– Idź się położyć, a ja pozmywam. A co z twoim systemem alarmowym?

– Firma ochroniarska zainstalowała mi dzisiaj nowy. Stary oddałam naszym technikom do sprawdzenia.

– Nic nie pozostawiasz przypadkowi, prawda?

Bergman wstała z uśmiechem z krzesła.

– To prawda. Jestem na to zbyt wyrafinowana.

– Dobrze wiedzieć. Za chwilę będziesz miała okazję sprawdzić gruntownie całe moje ciało.

– Tylko się pospiesz ze zmywaniem, bo zasnę, zanim przyjdziesz. Idę umyć zęby i będę na ciebie czekać pod kołderką.

Ulica Lennart Torstenssonsgatan

Dzielnica Lorensberg

Piątek, 19 stycznia, godzina 23.15

Vargas z zadowoleniem zdjęła słuchawki. Odsłuchała to, co się nagrało w ciągu dnia, i uznała, że zainstalowanie bezprzewodowego systemu podsłuchowego w domu Ingrid było strzałem w dziesiątkę. Umieściła tam tylko jeden zestaw, bo nie chciała zbytnio ryzykować. Ingrid to ostrożna i czujna osoba. Fakt, że zainstalowała nowy system alarmowy, a stary oddała do sprawdzenia policyjnym technikom, uświadomił jej, że jeśli plan ma się udać, powinna działać niezwykle ostrożnie. To dlatego nie odważyła się zainstalować na swoim komputerze tej samej aplikacji gotowej do pobrania ze strony internetowej Handelsbanku, którą posługiwała się Bergman, chociaż była ciekawa, ile jej przyrodnia siostra ma pieniędzy na koncie. Zapisała na pendrivie jej elektroniczne uwierzytelnienie, ale postanowiła poczekać na właściwy moment, ponieważ nie chciała zostawiać po sobie zbyt wcześnie żadnych śladów w internecie. Później nie będzie to miało znaczenia, bo Ingrid zostanie unicestwiona.

*

Przez cały dzień śledziła wiadomości w telewizji. Obejrzała między innymi reportaż o młodej dziewczynie, która padła ofiarą zabójstwa. Z rozmowy, którą wieczorem podsłuchała w domu Bergman, wynikało, że to właśnie Ingrid prowadzi śledztwo w tej sprawie. Zaczęła się zastanawiać, czy będzie mogła wykorzystać pozyskane informacje dla własnych celów. Na razie nic mądrego nie przyszło jej do głowy, ale czuła, że coś wymyśli. Jeśli nie, poczeka na inną okazję. Ingrid będzie prowadzić jeszcze niejedno śledztwo.

Nie spodziewała się, że pierwsze efekty podsłuchu pojawią się tak szybko. Przecież Ingrid wróciła z urlopu dopiero przed dwoma dniami. Doszła do wniosku, że w oczekiwaniu na właściwy moment może jednak coś zrobić. Postanowiła dowiedzieć się jak najwięcej o Adamie. Na pewno nie będzie to zbyt trudne. Kiedyś mogą jej się przydać wszystkie informacje, jakie zbierze na temat Ingrid i jej otoczenia. Jeszcze nie wie, w jakim celu ich użyje, ale to tylko kwestia czasu.