Spis treści

1. Trzy pierścionki

2. Rozdział 1

Copyright © for the Polish Edition by Purple Book Wydawnictwo, Warszawa 2023
Copyright © by Natasza Socha, 2023

ISBN 978-83-8310-571-0

Purple Book Wydawnictwo
ul. Hankiewicza 2
02-103 Warszawa
facebook.com/purplebookwydawnictwo
instagram.com/purple_book_wydawnictwo
www.purplebook.com.pl

Dyrektor Zarządzająca: Iga Rembiszewska
Wydawca: Anna Kubalska
Produkcja: Klaudia Lis
Marketing i promocja: Renata Bogiel-Mikołajczyk, Beata Gontarska
Digital i projekty specjalne: Tatiana Drózdż
Dystrybucja i sprzedaż: Izabela Łazicka (tel. 601 457 030), Beata Trochonowicz (tel. 506 626 661)
Koordynacja projektu: Marta Kordyl

Redakcja: Ida Świerkocka
Korekta: Irena Piecha/e-DYTOR, Joanna Błakita
Projekt okładki i stron tytułowych: Paweł Panczakiewicz PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN® – www.panczakiewicz.pl
Zdjęcie Nataszy Sochy ©Najka Photography
Zdjęcia na I stronie okładki: muhi uddin / Shutterstock; unicorn12two / Shutterstock; Arra Vais / Shutterstock;

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kodowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych w całości lub w części tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Przed wejściem do komendy stał starszy, nieco zgarbiony mężczyzna, na oko siedemdziesięcioparoletni. Widać było, że się nad czymś zastanawia. Klara Majewska, która właśnie niedaleko zaparkowała, zauważyła go już z samochodu i bacznie mu się przyglądała.

Znała takich ludzi. Z jednej strony chcieli podzielić się swoją historią, coś opowiedzieć, z drugiej – czegoś się bali. Może tego, że nikt ich nie potraktuje poważnie? Albo że to, co mieli do powiedzenia, nie jest wystarczająco ciekawe dla policji? Czasem zdarzało się też, że przychodził sprawca, który nagle postanowił przyznać się do winy. Bywało, że wchodził do środka, chociaż najczęściej chwilę wcześniej rezygnował.

Wysiadła z auta i wolnym krokiem ruszyła w kierunku mężczyzny. Kiedy się z nim zrównała, spojrzała mu prosto w oczy i uśmiechnęła, próbując go w ten sposób zachęcić. Miał niebieskie, może odrobinę wyblakłe tęczówki, smutny wyraz twarzy, stosunkowo mało zmarszczek, siwe brwi oraz małą plamkę na policzku, kształtem przypominającą czterolistną koniczynę. Tak się przynajmniej Klarze od razu skojarzyło.

– Dzień dobry – powiedziała po prostu. – Wchodzi pan do nas?

Widać było, że mężczyzna chce coś odpowiedzieć i nawet otworzył usta, ale najwyraźniej się rozmyślił. Wzruszył tylko ramionami i spuścił głowę.

– Jeżeli chciałby pan z kimś porozmawiać, z kimś z policji, to zapraszam – zachęciła Klara. – Czasem najtrudniej jest zacząć, ale potem jakoś pójdzie.

– Nie… Tak tylko tędy przechodziłem. – Próbował się wykręcić się, chociaż było widać, że kłamie.

Klara pokiwała głową i ruszyła w stronę komendy.

– Będę na pana czekać. Pokój numer piętnaście – rzuciła jeszcze, a potem weszła do środka.

Antoni już był. Po raz pierwszy od dawna nie zareagował na jej widok ani szerokim uśmiechem, ani jakimś seksistowskim tekstem, tylko po prostu skinął głową. Widać było, że jest zdenerwowany, choć za wszelką cenę próbował to ukryć.

– Coś się stało? – spytała Klara, bacznie go obserwując.

Zaczerwienił się.

– Sprawy osobiste – odpowiedział tylko.

– Pewnie damsko-męskie – zauważyła ironicznie Majewska.

– Nie twój biznes – odburknął, co mocno ją zaskoczyło.

Do tej pory zawsze próbował być miły, przynajmniej tak uważała. Tym razem jednak chyba faktycznie musiało wydarzyć się coś, co spowodowało, że był bardziej niż rozdrażniony. Postanowiła więcej się z nim nie droczyć, ostatecznie niewiele ją obchodziły jego problemy. Najważniejsze, że odczepił się od Kaśki, z którą jeszcze jakiś czas temu intensywnie flirtował. Klara ostrzegła go, żeby sobie odpuścił, i najwyraźniej jej posłuchał. No chyba że chodziło tu o coś zupełnie innego.

Pół godziny później Majewska podeszła do okna i ze zdumieniem zobaczyła, że starszy mężczyzna nadal stoi przed komendą. Przygryzła dolną wargę, a potem nalała kawy do dwóch kubków i wyszła na zewnątrz.

Była ładna, słoneczna pogoda. Po niebie plątało się trochę chmur, wiał przyjemny, ciepły wiatr. Końcówka lipca. Miesiąc upałów i w miarę opustoszałego miasta, które od paru lat wydawało się tkwić w niekończącym remoncie. W zasadzie trudno było znaleźć jakąś ulicę w centrum, która nie byłaby jednocześnie placem budowy.

– Proszę, to dla pana. – Klara podała starszemu mężczyźnie biały kubek.

Zdziwił się, ale podziękował i upił duży łyk.

– To jak? Namyślił się pan?

Stali teraz obok siebie i oboje patrzyli na jadący ulicą czerwony sportowy samochód. A potem na matkę z dzieckiem i psa, który uparcie ciągnął dziewczynkę w drugą stronę. W oddali ktoś kogoś nawoływał, dwa razy przejechał tramwaj, a potem nagle wszystko ucichło.

Mężczyzna w końcu się odezwał:

– Moja córka Dorota była szczupłą, śliczną dziewczyną o ciemnych włosach i niebieskich oczach. Niemal identycznych jak moje. I wie pani, ona ciągle się śmiała. Lubiła życie, cieszyła się z drobiazgów, chociażby z tego, że świeci słońce, a ona słyszy za oknem śpiewające ptaki. Nie każdy tak ma. Teraz ludzie we wszystkim doszukują się problemów, w ogóle nie doceniając tego, co mają.

Klara nie przerywała mu, tylko uważnie słuchała.

– Razem z mężem prowadziła biuro nieruchomości i bardzo dobrze im się powodziło. To było w dwa tysiące siódmym roku i pamiętam, że wtedy wygrali nawet konkurs na jedną z lepiej rozwijających się agencji. Dorota miała nosa do ludzi, a dodatkowo świetnie wyczuwała, kto czego szuka. Idealnie umiała dobrać klienta pod mieszkanie i na odwrót. Zawsze wiedziała, kto akurat potrzebuje ogromnej willi, z pięknym ogrodem i starymi meblami, a kto prostego mieszkania, urządzonego bez większych udziwnień. Może dlatego, że studiowała psychologię? – zastanowił się, a następnie kontynuował: – Znała się na ludziach, więc jak to możliwe, że pewnego dnia po prostu zniknęła? Jak to możliwe, że nie rozpoznała wcześniej żadnego zagrożenia? Niczego nie wyczuła? – Wbił swoje nieco wyblakłe spojrzenie w Klarę.

Majewska zmarszczyła czoło.

– Kiedy to było?

– No właśnie w dwa tysiące siódmym roku. Dorota była wtedy w piątym miesiącu ciąży i tak strasznie cieszyła się, że niedługo będzie miała dziecko. Tamten dzień zaczął się jak zawsze, przynajmniej tak wynikało z tego, co zeznał na policji jej mąż. Wstali rano, wypili kawę, przejrzeli gazety, chwilę pogadali. Dorota podobno miała ochotę na chleb ze świeżym ogórkiem, który posypała sobie cukrem. – Uśmiechnął się smutno. – To pewnie te zachcianki kobiet w ciąży.

– I co było dalej? – Klara odebrała z rąk starszego mężczyzny pusty kubek, przy okazji dotykając jego zimnej dłoni. Aż się zdziwiła, jak bardzo była lodowata, tym bardziej że od samego rana świeciło słońce.

– Bogusław, jej mąż, wyszedł z domu na spotkanie z jakąś przedstawicielką firmy telekomunikacyjnej, a Dorota została w domu. Ale potem spotkali się około piętnastej i zjedli razem obiad. Tyle że Dorota się spieszyła, bo za godzinę była umówiona z klientem na osiedlu Czecha. Bogusław nie wiedział dokładnie z kim, bo nie zdradzali sobie wszystkich szczegółów, dopóki nie dochodziło do podpisania umowy. Każde z nich spotykało się ciągle z różnymi ludźmi, ale nie o wszystkim sobie opowiadali. To chyba nawet zrozumiałe. To było piętnastego marca dwa tysiące siódmego roku, w czwartek. Imieniny Klemensa, dobrze to wiem, bo tak miał na imię mój przyjaciel. Dorota wyszła z domu i więcej nie wróciła.

Klara słuchała tego ze ściśniętym sercem. Od dawna zajmowała się sprawami niewykrytych zbrodni, zabójstw czy porwań dokonanych przed dziesięcioma, dwudziestoma, czasami trzydziestoma laty. Analizowała je na nowo. Korzystała z możliwości, jakie oferowała współczesna kryminalistyka – z genetyki sądowej, toksykologii. Nie zawsze z sukcesem. A jednak każda rozwiązana sprawa dawała nadzieję, że uda się to również z pozostałymi. Pomysł, żeby powołać specjalne oddziały nazywane „archiwami X”, był absolutnym strzałem w dziesiątkę. Dotąd akta nierozwiązanych spraw wędrowały do policyjnych archiwów, gdzie po prostu porastały kurzem. Powody? Błędy w śledztwie, za mało dowodów, zły sprzęt techniczny. A najczęściej – brak ciała ofiary. Kiedy jednak na miejscu zbrodni sprzed kilkudziesięciu lat zabezpieczony został materiał dowodowy, warto było do takich spraw wracać. Tyle że z tego, co mówił starszy mężczyzna, jego córka nigdy nie została odnaleziona. Dlaczego w takim razie przyszedł tutaj dzisiaj? Czy wydarzyło się coś, co go do tego popchnęło?

– Minęło piętnaście lat – odezwała się po chwili. – Rozumiem, że tej sprawy nie udało się rozwiązać. A pana córka nigdy nie wróciła do domu? – stwierdziła bardziej, niż zapytała.

Mężczyzna powoli skinął głową.

– Jej mąż popełnił samobójstwo. Czternaście lat temu. I myślę, że tajemnicę zaginięcia Dorci zabrał ze sobą do grobu.

Klara zmrużyła oczy.

– Był podejrzany?

– Ja go podejrzewałem od samego początku. Chociaż zachowywał się wzorowo. Wyznaczył nawet nagrodę w wysokości trzydziestu tysięcy złotych. Poszedł do redakcji „Głosu Wielkopolskiego” i dał im fotografię mojej Doroty. Ale wie pani, co zrobił już następnego dnia? Wrócił po to zdjęcie i powiedział, że nie będzie im więcej potrzebne. Ja to wiem od dziennikarza, którego te słowa mocno zdziwiły. A mnie dały do myślenia. Dlaczego tak postąpił? Bo wiedział, że Doroty już nie ma na tym świecie? Bo jako jedyny miał pojęcie, co się z nią stało? Ale jednocześnie płakał, owszem. Aż mnie zaczęły drażnić te jego wiecznie zaczerwienione oczy. Bo ja mu nie wierzyłem.

– Czy wytypowano jakiegokolwiek podejrzanego? – spytała Klara.

– Nie. Przeszukano osiedla Czecha, Lecha, Rusa, teren w pobliżu Warty i samą rzekę. Otwarto wszystkie studzienki kanalizacyjne oraz piwnice w blokach. Nic. Ani śladu. Jego też przesłuchiwano, ale niczego mu nie udowodniono. Psycholog stwierdził tylko, że Bogusław ma żelazne nerwy, ale to nie oznacza jeszcze, że musi być mordercą. I że każdy człowiek reaguje inaczej. Niektórzy nie potrafią się pozbierać i praktycznie nie ma z nimi kontaktu, inni działają. A Bogusław był taką dziwną mieszanką: z jednej strony konkretny, rzeczowy, z drugiej załamany i szlochający.

– Dlaczego pan tu przyszedł? – spytała Klara. – Musiało się coś wydarzyć, prawda?

Starszy mężczyzna spuścił głowę i przez chwilę się nie odzywał.

– Pewnie pani pomyśli, że zwariowałem – wyszeptał.

– W takich przypadkach nikogo nie osądzam. A czasem coś, co wydaje się absurdalne, może być początkiem nitki, która prowadzi nas do rozwiązania zagadki.

– Ja go widziałem – powiedział nagle starszy mężczyzna zupełnie innym głosem niż do tej pory. Tym razem wybrzmiewała w nim jakaś złość, może nawet nienawiść.

– Kogo? – Klara w pierwszej chwili nie zrozumiała.

– Bogusława. Męża mojej córki.

– Kiedy?

– Tydzień temu. W Krakowie.

Majewska popatrzyła na niego z niedowierzaniem.

– Ale powiedział pan, że on nie żyje, że popełnił samobójstwo. Czy nie zidentyfikowano wtedy ciała?

– Zidentyfikowano. Powiesił się na lampie. Ale ja go widziałem. I mam to na zdjęciu, nawet jeśli nie jest ono do końca wyraźne.

Klara podeszła jeszcze bliżej starszego pana i dotknęła jego ramienia.

– Proszę wejść ze mną do środka i o wszystkim dokładnie opowiedzieć. Być może właśnie nadaje pan początek czemuś, co uda się jakoś sensownie wytłumaczyć. Możliwe, że dzięki temu odnajdzie pan swoją córkę. Albo przynajmniej uzyska informacje o tym, co naprawdę się z nią stało.

Rozdział

1

Dorota Kotus-Lampicka miała dwadzieścia dziewięć lat, kiedy zaginęła piętnastego marca dwa tysiące siódmego roku. Było tak, jak mówił jej ojciec. Wyszła z domu na umówione spotkanie, z którego nigdy nie wróciła. Około dwudziestej pierwszej zaniepokojony mąż pojechał na policję zgłosić zaginięcie. Funkcjonariusze od razu ruszyli na poszukiwania, jak się okazuje – bezskuteczne. Osiedle Czecha zostało oblepione plakatami z zaginioną, a za udzielenie informacji na temat miejsca jej pobytu wyznaczono wysoką nagrodę. W notesie Doroty nie znaleziono żadnych informacji o spotkaniu, co spowodowało, że policja nie miała tak naprawdę żadnego tropu. Bogusław Lampicki twierdził, że żona otrzymała telefon krótko przed obiadem, dlatego niczego nie zanotowała. Miała spotkać się na osiedlu z rzekomym klientem o szesnastej.

Do domu więcej nie wróciła.

W aktach zapisano rozmowę z jej mężem.

– Czy żona podała jakiekolwiek imię osoby, z którą miała się spotkać?

– Nie. Powiedziała tylko, że nie zajmie jej to dłużej niż godzinę, może dwie.

– Kiedy zgłosił pan zaginięcie na policji?

– O dwudziestej pierwszej. Myślałem, że może pojechała odwiedzić rodziców lub kogoś ze znajomych.

– Czy często tak robiła?

– Czasami. Błagam, znajdźcie ją. Ona jest w ciąży.

Klara siedziała nad aktami, próbując wyczytać w nich coś, co może komuś wcześniej umknęło. Jakiś szczegół z rozmowy z mężem, cokolwiek. Ale wszystko wyglądało normalnie, trudno było się do czegokolwiek przyczepić. Antoni gdzieś wyszedł, nie zostawiając żadnej wiadomości, więc postanowiła, że nie będzie na niego czekać, tylko zrobi wstępne notatki. Starszy mężczyzna dał się w końcu namówić na bardziej szczegółową rozmowę. Ojciec zaginionej, Wiesław Kotus, miał siedemdziesiąt siedem lat i uparcie twierdził, że w ubiegłym tygodniu widział męża swojej zaginionej córki.

– Nie oszalałem. To był on.

Klara sprawdziła akta Bogusława Lampickiego, z których jednak jasno wynikało, że mężczyzna faktycznie popełnił samobójstwo w dwa tysiące ósmym roku, a dokładnie dziesięć miesięcy po zaginięciu swojej żony. Przed policjantką leżało teraz zdjęcie, które porównywała z fotografią otrzymaną od Kotusa. Zrobił je tydzień temu w Krakowie i zupełnie przez przypadek uchwycił na niej twarz mężczyzny w tramwaju, który przejeżdżał koło pałacu Wielopolskich. Fotka była jednak dość niewyraźna i trudno było stwierdzić, czy to ten sam człowiek, chociaż Wiesław Kotus upierał się, że wszędzie by go rozpoznał.

– Chciałem dogonić ten tramwaj, ale nie dałem rady. To był strzał, coś jak uderzenie piorunem. Kiedyś myślałem, że często widuję Dorotę, ale tak naprawdę każda kobieta z ciemnymi włosami i niebieskimi oczami wydawała mi się do niej podobna. W tym przypadku było zupełnie inaczej. Tak jakbym od razu wiedział, że to on. Aż straciłem oddech.

Klara podparła głowę dłońmi i się zamyśliła. Z jednej strony czuła, że to raczej niemożliwe, aby Lampicki żył i tak świetnie spreparował własną śmierć, że udało mu się wszystkich oszukać, z drugiej coś jej mówiło, że sprawie zaginięcia Doroty Kotus-Lampickiej należy się bliżej przyjrzeć. Intuicja podpowiadała jej, że nic nie dzieje się bez powodu i skoro Kotus pojawił się przed komisariatem i w jakimś sensie został zachęcony do podzielenia się swoją historią, to tak najwyraźniej musiało być. Z doświadczenia wiedziała, że sprawy zaginięć czy też morderstw sprzed lat nie powracają przypadkowo. One po prostu chcą lub muszą zostać rozwiązane. Jakkolwiek absurdalnie by to brzmiało.

– Hej, spotkałem na korytarzu Kaśkę, podobno przyniosła ci jakieś akta sprzed kilkunastu lat. Mamy coś nowego na tapecie? – Do pokoju wszedł Antoni, roztaczając wokół dość intensywny zapach męskich perfum.

Klara skrzywiła nos.

– Miałeś randkę? – spytała złośliwie.

Wzruszył ramionami.

– To, że ładnie pachnę, nie znaczy, że z kimś się umówiłem. Stereotypowo myślisz – odciął się.

Machnęła na to ręką. Tak naprawdę nie miała ochoty rozmawiać z nim na jakiekolwiek inne tematy niż te, które dotyczyły pracy. W dalszym ciągu ją drażnił, chociaż musiała uczciwie przyznać, że był bardzo dobrym śledczym. Ale praca to praca, a jego prywatne życie mało ją obchodziło, pod warunkiem że nie wciągał w nie pracowników. Co prawda Kaśka chodziła ostatnio mocno przygnębiona, a raz Klara przyłapała ją na tym, jak dziewczyna ukradkiem ocierała łzy, ale doszła do wniosku, że nie będzie się w nic mieszać, a czas i tak zrobi swoje. Trochę popłacze, pochlipie, zaliczy kilka bezsennych nocy, ale tak naprawdę wyjdzie jej to na dobre. Z tego, co udało jej się zorientować, Antoni miał nieźle za uszami i pewnie dlatego zwiał z Warszawy do Poznania. Nie znała wszystkich szczegółów, ale swoje wiedziała. Facet miał dość barwną damsko-męską przeszłość i chyba ktoś zaczął mu grozić.

Mówiąc krótko – doigrał się.

– Zaginięcie kobiety w dwa tysiące siódmym roku. Wyszła z domu na spotkanie z klientem i nigdy nie wróciła. Okoliczne osiedla zostały dokładnie przeczesane, ale niczego nie znaleziono. Początkowo zastanawiano się, czy nie została porwana dla okupu, nikt jednak nie zgłosił się z takim żądaniem. W tamtym czasie w Poznaniu doszło do dwóch zabójstw, w obu przypadkach ofiarami były młode, trzydziestoletnie kobiety, a zatem w podobnym wieku jak poszukiwana. Próbowano jakoś połączyć te sprawy, ale niczego nie udało się ustalić.

– Znaleziono mordercę tamtych ofiar? – zainteresował się Praszyński.

Klara skinęła głową.

– Tak, facet nadal siedzi, ale nie udowodniono mu niczego w sprawie Kotus-Lampickiej, chociaż został złapany już po jej zaginięciu. Nic jednak nie wskazywało na to, że również ona mogła być jego ofiarą. Miał niepodważalne alibi.

– Mogła z własnej woli zerwać kontakt z rodziną i uciec?

– Nie było ku temu żadnych przesłanek. Kobieta była w piątym miesiącu ciąży, szczęśliwa mężatka, spełniona zawodowo. Nie miała żadnych podstaw, żeby zrywać z takim życiem, znikać bez słowa wyjaśnienia i oszukiwać rodzinę.

– Morderstwo doskonałe? – Praszyński zmarszczył czoło.

Policjantka bezradnie rozłożyła ręce.

– Trudno powiedzieć, w każdym razie nie znaleziono ani ciała, ani żywej Lampickiej. A morderstw doskonałych, jak wiesz, nie ma. Jest tylko obranie złego kierunku śledztwa.

– A wiadomo, z kim miała się spotkać?

– Tylko tyle, że z klientem zainteresowanym kupnem jakiegoś mieszkania. Niestety nie ma żadnych danych, kto nim był, zaginiona również niczego nie zanotowała w swoim służbowym notesie, telefon o spotkaniu otrzymała raptem godzinę wcześniej. Takie przynajmniej zeznania złożył jej mąż.

– A facet był podejrzany?

Klara pstryknęła palcami.

– Może i tak, tyle że nie żyje, więc od niego również niczego się już nie dowiemy. Dziesięć miesięcy po zaginięciu swojej żony powiesił się na lampie. Co prawda ojciec kobiety twierdzi, że facet mógł mieć coś z tym wspólnego, ale skoro tak, to raczej zabrał tę tajemnicę do grobu.

– Co znaczy: mógł mieć coś z tym wspólnego? Skąd takie podejrzenie?

– Nie wiem. Wyczułam tylko, że ojciec zaginionej go nie lubił. Twierdził, że mężczyzna nie był wystarczająco dobry dla jego córki, że wcale nie ucieszył się na wiadomość o ciąży, że traktował ją przedmiotowo i jego zdaniem umawiał się z innymi kobietami. Tylko że tego również nie jesteśmy w stanie sprawdzić. No chyba że któraś zgłosi się na naszą prośbę.

Praszyński otworzył puszkę z colą, przesunął krzesło do biurka i sięgnął po akta.

– Z tego, co tu napisano, wynika jednak, że w mieszkaniu znaleziono ślady krwi Lampickiej? – Spojrzał pytająco na Klarę.

Pokiwała głową.

– Tak, ale z kolei z zeznań męża wynika, że przed południem dostała krwotoku z nosa, stąd te plamy. Również nie do udowodnienia. Cała reszta była dokładnie wysprzątana i jak widzisz, w notatkach wyraźnie zaznaczono, że w mieszkaniu pachniało silnymi detergentami. Z tego oczywiście może wynikać, że ktoś dokładnie wszystko posprzątał, tylko dlaczego miałby zapomnieć o krwi na podłodze? No chyba że jej nie zauważył.

Antoni zmarszczył czoło i przeczytał raz jeszcze zeznania Lampickiego.

– W mieszkaniu znaleźliśmy krew pańskiej żony.

– Tak. Dorota od czasu, kiedy zaszła w ciążę, miała silne krwotoki z nosa. Jej lekarka prowadząca mówiła, że to nic takiego, że to po prostu naturalne rozszerzanie się naczyń krwionośnych i że przepływa przez nie więcej krwi, stąd większe ciśnienie.

– Mieszkanie zostało dokładnie wysprzątane. Dlaczego?

– Około dziewiętnastej, kiedy Doroty nadal nie było, zacząłem się denerwować. Nie mogłem się do niej dodzwonić i to również było dziwne. Z tego wszystkiego chciałem czymś zająć głowę i dlatego zacząłem sprzątać mieszkanie. To mnie odciągało od ponurych myśli.

Praszyński zamknął akta i spojrzał na Majewską.

– Dlaczego ten ojciec pojawił się po tylu latach?

Klara założyła rękę na rękę.

– I to jest właśnie ciekawy temat. Facet twierdzi, że tydzień temu widział w Krakowie męża swojej córki.

– Tego, który się powiesił?

– Dokładnie tak. Ma go nawet uwiecznionego na zdjęciu, tyle że fotografia jest trochę rozmyta i szczerze mówiąc, ja nie widzę większego podobieństwa, ale może uda się ją powiększyć i odrobinę podrasować kontury. Nie wiem, jaki to może mieć związek ze sprawą, ale jeżeli wyjdziemy z założenia, że to mąż zaginionej, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że facet faktycznie był zamieszany w zniknięcie i dlatego sam postanowił się ulotnić. Być może zmienił tożsamość i wyprowadził się z Poznania. Jeżeli jednak Wiesław Kotus się pomylił i ten mężczyzna nie ma nic wspólnego z mężem jego córki, no to sprawa wraca do punktu wyjścia.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki