Spis treści

1. Karta redakcyjna

2. Wprowadzenie

3. Dedykacja

4. Pierwszy. 299 godzin, 54 minuty

Punkty orientacyjne

1. Spis treści

2. Okładka

3. Strona tytułowa

4. Początek tekstu

Lista stron

1. 7

2. 9

3. 10

4. 11

5. 12

6. 13

7. 14

8. 15

9. 16

10. 17

11. 18

12. 19

Tytuł oryginału: Gone

GONE. Copyright © 2008 by Michael Grant.
Published by arrangement with HarperCollins Publishers.
All rights reserved.

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2026
Copyright © for the Polish translation by Malwina Stopyra, 2026

Redaktorka prowadząca: Aleksandra Kotlewska

Marketing i promocja: Gabriela Wójtowicz, Marta Adrian

Redakcja: Agnieszka Ewa Zygmunt

Korekta: Robert Narloch, Małgorzata Tarnowska

Skład i łamanie: Stanisław Tuchołka / panbook.pl

Projekt okładki i strony tytułowe: Florian Rychlik

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

ISBN 978-83-68692-32-7

WE NEED YA
Grupa Wydawnictwa Poznańskiego Sp. z o.o.
ul. Fredry 8, 61-701 Poznań
tel. 61 853-99-10
redakcja@weneedya.pl
marketing@weneedya.pl
www.weneedya.pl

Konwersja do formatu ePub 3: eLitera s.c.

Ta dziewczynka miała taką moc. Taką, jak miał Sam, a przynajmniej coś w tym stylu.

Moc, której użył w panice, żeby stworzyć nieprawdopodobne światło.

Moc, której kiedyś użył i którą prawie kogoś zabił.

Moc, której właśnie użył ponownie i którą skrzywdził osobę, chociaż tak bardzo starał się ją uratować.

Nie był jedyny. Nie był jedynym dziwakiem. Była – cóż, do niedawna – przynajmniej jeszcze jedna osoba.

I ta świadomość w pewnym sensie wcale nie była pocieszająca.

Dla Katherine, Jake’a i Julii

PIERWSZY

299 godzin, 54 minuty

W jednej chwili nauczyciel opowiadał o wojnie secesyjnej, a w następnej już go nie było.

Tak po prostu.

Zniknął.

Żadnego „puf”. Żadnego błysku światła czy eksplozji.

Sam Temple siedział na trzeciej lekcji, historii, wpatrując się pustym wzrokiem w tablicę, ale myślami był daleko stąd. W wyobraźni znajdował się na plaży, on i Quinn. Mieli z sobą swoje deski i krzycząc, przygotowywali się do pierwszego skoku w zimne wody Pacyfiku.

Przez chwilę myślał, że wyobraził sobie zniknięcie nauczyciela. Przez moment miał wrażenie, że osunął się w sen na jawie.

Sam odwrócił się do Mary Terrafino, która siedziała po jego lewej stronie.

– Widziałaś to, prawda?

Mary wpatrywała się w miejsce, gdzie przed chwilą stał nauczyciel.

– Yy, gdzie jest pan Trentlake? – odezwał się Quinn Gaither, najlepszy i możliwe, że jedyny przyjaciel Sama. Quinn siedział tuż za Samem. Obaj woleli miejsca przy oknie, bo czasami, jeśli wychwyciło się właściwy kąt, można było zobaczyć przebłysk mieniącej się wody pomiędzy budynkami szkolnymi i domami za nimi.

– Na pewno wyszedł – powiedziała Mary, chociaż nie brzmiało to, jakby w to wierzyła.

Edilio, nowy dzieciak, który wydawał się Samowi potencjalnie interesujący, powiedział:

– Nie, stary. Puf. – Wykonał palcami gest, który było dość dobrym zilustrowaniem tego konceptu.

Dzieciaki wpatrywały się w siebie nawzajem, wyciągały szyje w różne strony i chichotały nerwowo. Nikt się nie bał. Nikt nie płakał. Wszystko wydawało się dość zabawne.

– Pan Trentlake pufnął? – powiedział Quinn, a w jego głosie było słychać powstrzymywany śmiech.

– Hej – rzucił ktoś – gdzie jest Josh?

Wszyscy zaczęli się odwracać.

– Był tu dzisiaj w ogóle?

– Tak, był. Siedział tutaj, obok mnie. – Sam rozpoznał ten głos. Bette. Bombowa Bette.

– On po prostu, no wiesz, zniknął – powiedziała Bette. – Tak jak pan Trentlake.

Drzwi na korytarz się otworzyły. Skupiły się na nich wszystkie oczy. Pan Trentlake miał zaraz przez nie wejść, może z Joshem, i wyjaśnić, jak udało mu się wykonać tę magiczną sztuczkę, a potem wrócić do opowiadania swoim pełnym ekscytacji, napiętym głosem o wojnie secesyjnej, która nikogo nie obchodziła.

Ale to nie pan Trentlake, tylko Astrid Ellison, znana też jako Genialna Astrid, bo była... cóż, była geniuszką. Astrid uczęszczała na wszystkie zajęcia rozszerzone, jakie oferowała szkoła. Z niektórych przedmiotów robiła kursy online ze studiów.

Astrid miała blond włosy do ramion i lubiła nosić wykrochmalone białe bluzki z krótkim rękawem, które zawsze przyciągały wzrok Sama. Astrid była poza jego ligą i dobrze o tym wiedział. Ale nie było żadnego prawa, które zabraniałoby mu o niej myśleć.

– Gdzie jest wasz nauczyciel? – zapytała Astrid.

Wszyscy wzruszyli ramionami.

– Wyparował – odparł Quinn, jakby to miało być zabawne.

– Nie ma go na korytarzu? – spytała Mary.

Astrid pokręciła głową.

– Dzieje się coś dziwnego. Moja grupa z matematyki... było nas tylko troje i nauczycielka. Wszyscy właśnie zniknęli.

– Co? – rzucił Sam.

Astrid spojrzała prosto na niego. Nie mógł odwrócić wzroku, jak zrobiłby dotąd, ponieważ nie patrzyła na niego wyzywająco czy sceptycznie jak zwykle. Teraz była wystraszona. Jej dotychczas wnikliwe niebieskie oczy teraz były szeroko otwarte i wyzierało z nich o wiele za dużo białka.

– Nie ma ich. Wszyscy po prostu... zniknęli.

– A co z waszą nauczycielką? – zapytał Edilio.

– Też jej nie ma – odparła Astrid.

– Zniknęła?

– Puf – rzucił Quinn, chociaż tym razem już tak nie chichotał, bo chyba zaczął myśleć, że to może jednak nie żart.

Sam wychwycił dźwięk. W zasadzie więcej niż jeden. Z miasta dochodziło odległe wycie alarmów samochodowych. Wstał, czując się zakłopotany, jakby to nie należało do niego, i na sztywnych nogach ruszył do drzwi. Astrid się odsunęła, żeby mógł ją wyminąć. Wyczuł zapach jej szamponu, kiedy przeszedł obok.

Sam spojrzał w lewo, w stronę sali 211, gdzie spotykały się matematyczne kujony Astrid. W następnych drzwiach, 213, zobaczył dzieciaka wystawiającego głowę na zewnątrz. Jego twarz wyrażała mieszankę strachu i ekscytacji, jak u kogoś, kto właśnie wsiadał na rollercoaster.

Po drugiej stronie, w 207, dzieciaki śmiały się o wiele za głośno. Nienaturalnie głośno. Piątoklasiści. Po drugiej stronie korytarza z sali 208 nagle wypadło trzech szóstoklasistów, ale zatrzymali się na korytarzu jak wryci. Zapatrzyli się na Sama, jakby miał zaraz na nich nawrzeszczeć.

Szkoła Perdido Beach była małomiasteczkową placówką, w której wszyscy od przedszkola do dziewiątej klasy mieli zajęcia w jednym budynku, szkoła podstawowa i gimnazjum razem. Szkoła średnia znajdowała się godzinę drogi stąd, w San Luis.

Sam podszedł do sali, w której Astrid miała zajęcia. Ona i Quinn szli tuż za nim.

Sala była pusta. Krzesła przy ławkach i miejsce nauczyciela, wszystko puste. Książki do matematyki leżały otwarte na trzech ławkach. Zeszyty również. Komputery, rząd sześciu starych Maców, wszystkie pokazywały puste, migoczące ekrany.

Na tablicy dość wyraźnie widać było zapisane „Wiel”.

– Pisała właśnie słowo „wielomian” – powiedziała Astrid podniosłym szeptem.

– Tak, jasne, zgadłbym – odpadł Sam ironicznie.

– Miałem kiedyś wielomian – dodał Quinn. – Mój lekarz go usunął.

Astrid zignorowała tę słabą próbę poprawy nastroju.

– Zniknęła w samym środku pisania „o”. Patrzyłam prosto na nią.

Sam wykonał niewielki ruch, wskazując. Kawałek kredy leżał na podłodze, dokładnie w miejscu, gdzie by upadł, gdyby ktoś pisał słowo „wielomian” – cokolwiek to znaczyło – i zniknął, zanim dopisał „o”.

– To nie jest normalne – powiedział Quinn. Był wyższy i silniejszy od Sama, ale surfował przynajmniej równie dobrze. Jednak Quinn, z jego na wpół szalonym półuśmiechem i tendencją do noszenia czegoś, co zasługuje na miano kostiumu – dzisiaj były to workowate szorty, wojskowe buty w piaskowym kolorze, różowa koszulka z golfem i szary kapelusz z rondem, który Quinn znalazł na strychu u dziadka – miał wokół siebie tę aurę dziwaka, która sprawiała, że jedni się od niego odsuwali, a drudzy się go bali. Quinn był paczką sam dla siebie i może właśnie dlatego on i Sam się spiknęli.

Sam Temple wolał się nie wyróżniać. Trzymał się dżinsów i prostych koszulek, wszystkiego, co nie przyciągało uwagi. Większość życia spędził w Perdido Beach, uczęszczając do tutejszej szkoły, i wszyscy wiedzieli, kim był, ale niewiele osób wiedziało, czym był. To surfer, który nie trzymał się z surferami. Był bystry, ale nie był tęgim umysłem. Przystojny, ale nie na tyle, żeby dziewczyny uważały go za ciacho.

Jedną rzeczą, którą wszystkie dzieciaki wiedziały o Samie Temple, było to, że był Samem z Autobusu Szkolnego. Zasłużył na tę ksywkę, kiedy był w siódmej klasie. Byli właśnie w drodze na wycieczkę szkolną, gdy kierowca autobusu dostał zawału. Jechali właśnie autostradą nr 1. Sam wyciągnął mężczyznę z jego siedzenia, zjechał autobusem na pas awaryjny i zatrzymał go bezpiecznie, a potem spokojnie wykręcił numer alarmowy z telefonu kierowcy.

Gdyby zawahał się chociaż przez sekundę, autobus zjechałby z klifu prosto do oceanu.

Jego zdjęcie pojawiło się w gazecie.

– Pozostali dwaj uczniowie i nauczycielka zniknęli. Wszyscy poza Astrid – powiedział Sam. – To zdecydowanie nie jest normalne. – Starał się nie zająknąć przy jej imieniu, ale bezskutecznie. Właśnie taki miała na niego wpływ.

– Tak. Trochę tu cicho, brachu – stwierdził Quinn. – Dobra, teraz już jestem gotowy się obudzić. – Chociaż raz Quinn nie żartował.

Ktoś krzyknął.

Całą trójką wypadli na korytarz, teraz pełen dzieciaków.

Osobą, która krzyczała, była szóstoklasistka imieniem Becka. Trzymała w dłoni telefon.

– Nie dzwoni. Nie dzwoni – krzyczała. – Zupełnie nic.

Wszyscy zamarli na dwie sekundy. Potem rozległ się szelest i tuziny palców zaczęły stukać w tuziny telefonów.

– Nic się nie dzieje.

– Moja mama jest w domu, odebrałaby. W ogóle nie ma sygnału.

– O mój Boże, nie ma też internetu. Mam zasięg, ale nic nie działa.

– Ja mam trzy kreski.

– Ja też, ale nic się nie dzieje.

Ktoś zaczął zawodzić, tak upiornie, że wywoływało to gęsią skórkę. Wszyscy mówili jednocześnie, rozmowy przeszły we wrzaski.

– Spróbujcie na numer alarmowy – zażądał ktoś przerażonym głosem.

– A myślisz, że gdzie dzwoniłem, pajacu?

– Numer alarmowy też nie działa?

– Nic nie działa. Sprawdziłem już połowę numerów, które mam na szybkim wybieraniu, i nic.

Korytarz był tak pełen dzieciaków, jak podczas przerwy, ale nikt nie zmierzał do swojej sali, nie bawił się ani nie przekręcał numerków szyfru na szafce. Ludzie nie mieli żadnego celu, stali tylko jak stado krów czekających, żeby uciec w popłochu.

Zadzwonił dzwonek, głośny jak eksplozja. Ludzie się wzdrygnęli, jakby nigdy wcześniej go nie słyszeli.

– Co robimy? – zapytało kilka głosów.

– Musi być ktoś w sekretariacie – wykrzyknął ktoś inny. – Przecież zadzwonił dzwonek.

– Jest ustawiony na czas, kretynie. – To Howard. Był małym robalem, ale to również pierwszy przydupas Orca, a Orc to wściekły ósmoklasista, góra tłuszczu i mięśni, którego bali się nawet uczniowie dziewiątej klasy. Nikt nie krytykował Howarda, bo jakakolwiek zniewaga wobec niego była uznawana za atak na Orca.

– W pokoju nauczycielskim jest telewizor – powiedziała Astrid.

Sam i Astrid, z Quinnem depczącym im po piętach, popędzili w stronę pokoju nauczycielskiego. Zbiegli po schodach na parter, gdzie było mniej sal i dzieciaków. Sam położył dłoń na klamce do pokoju nauczycielskiego i wszyscy zamarli.

– Nie powinniśmy tam wchodzić – oznajmiła Astrid.

– Przejmujesz się tym? – rzucił Quinn.

Sam pchnął drzwi. Nauczyciele mieli lodówkę. Była otwarta. Opakowanie jogurtu jagodowego leżało na podłodze, a zawartość wylała się na zniszczony dywan. Telewizor był włączony, ale nie wyświetlał żadnego obrazu, tylko zakłócenia.

Sam rozejrzał się za pilotem. Gdzie on się podział?

Quinn go znalazł. Zaczął skakać po kanałach. Nic, nic i nic.

– Dziewiątka zawsze odbiera – powiedział. – Nawet bez kablówki.

Odezwała się Astrid:

– Nauczyciele, kilku uczniów, kablówka, programy, sieć telefoniczna, wszystko zniknęło w tym samym czasie? – Zmarszczyła brwi, próbując to rozgryźć. Sam i Quinn czekali, jakby mogła udzielić im jakichś odpowiedzi. Jakby miała zaraz powiedzieć: „Och, jasne, teraz rozumiem”. Przecież to Genialna Astrid. Ale ona stwierdziła tylko:

– To nie ma żadnego sensu.

Sam podniósł słuchawkę telefonu, wiszącego na ścianie, stacjonarnego.

– Nie ma sygnału. Jest tutaj jakieś radio?

Nie było. Drzwi otworzyły się gwałtownie i do środka wpadli dwaj chłopcy, piątoklasiści. Ich twarze wyrażały dziką ekscytację.

– Szkoła jest nasza! – wykrzyknął jeden z nich, a drugi zawiwatował w odpowiedzi.

– Otworzymy automat ze słodyczami – oznajmił chłopak.

– To chyba nie jest dobry pomysł – odparł Sam.

– Nie możesz nam mówić, co mamy robić. – Zachowywał się wojowniczo, ale wcale nie był pewny siebie i tego, co robił.

– Masz rację, młody, ale słuchaj, może wszyscy spróbujemy się trochę opanować, zanim rozgryziemy, co się tu dzieje? – powiedział Sam.

– Jak chcesz, to się opanuj – wrzasnął dzieciak. Drugi mu zawtórował i wybiegli razem.

– Przypuszczam, że poproszenie o przyniesienie mi Twixa byłoby niewłaściwe – wymamrotał Sam.

– Piętnaście – powiedziała Astrid.

– Ej, co ty, mogli mieć najwyżej dziesięć – odparł Quinn.

– Nie oni. Ludzie z mojej klasy. Jink i Michael. Obaj byli geniuszami z matmy, ale mieli problemy z nauką, dysleksję i przez to zostali w tyle. Obaj byli trochę starsi. Ja jako jedyna miałam czternaście lat.

– Myślę, że Josh z naszej klasy mógł mieć piętnaście lat – powiedział Sam.

– No i?

– No i miał piętnaście lat, Quinn. I tak po prostu... po prostu zniknął. Pstryk i już go nie było.

– Nie ma mowy – odparł Quinn, kręcąc głową. – Wszyscy dorośli i starsze dzieciaki w szkole znikają? To nie ma żadnego sensu.

– Nie chodzi tylko o szkołę – przypomniała Astrid.

– Co? – warknął na nią Quinn.

– A telefony i telewizja? – zapytała Astrid.

– Nie, nie, nie, nie, nie. – Quinn kręcił głową, lekko uśmiechnięty, jakby ktoś opowiedział mu kiepski żart.

– Moja mama – rzucił Sam.

– Stary, przestań – odpowiedział Quinn. – Dobra? To nie jest zabawne.

Po raz pierwszy Sam poczuł lekką panikę, jak mrowienie u podstawy kręgosłupa. Serce łomotało mu w piersi, jakby właśnie biegał.

Przełknął ciężko. Wciągnął powietrze, ale był w stanie nabierać tylko płytkie oddechy. Spojrzał na twarz przyjaciela. Nigdy nie widział Quinna tak przerażonego. Quinn nadal miał na sobie okulary przeciwsłoneczne, ale usta mu drżały, a po szyi wspinała się różowa plama. Jednak Astrid pozostawała spokojna, zmarszczyła brwi i skoncentrowała się, próbując znaleźć w tym wszystkim jakiś sens.

– Musimy to sprawdzić – powiedział Sam.

Quinn westchnął, chociaż przypominało to szloch. Już się odwracał, ale Sam złapał go za ramię.

– Puść mnie, brachu – burknął Quinn. – Muszę iść do domu. Muszę zobaczyć.

– Wszyscy musimy iść zobaczyć – powiedział Sam. – Ale chodźmy razem.

Quinn zaczął się odsuwać, ale Sam zacisnął rękę.

– Quinn. Razem. Dalej, stary, to jak upadek na fali, wiesz? Jak cię wciągnie, to co robisz?

– Starasz się nie zostać pod wodą – wymamrotał Quinn.

– Dokładnie. Zawsze utrzymujesz się głową w kierunku powierzchni. Zgadza się? A potem płyniesz w kierunku światła słonecznego.

– Surfingowe metafory? – zapytała Astrid.

Quinn przestał się opierać.

Wypuścił drżący oddech.

– Dobra, tak. Masz rację. Razem. Ale najpierw mój dom. To wszystko jest pochrzanione. Tak bardzo pochrzanione.

– Astrid? – zapytał Sam. Nie był jej pewny i nie wiedział, czy chciała pójść z nim i Quinnem. Miał wrażenie, że pytanie jej o to było zuchwałe, ale niezapytanie byłoby niewłaściwe.

Spojrzała na Sama tak, jakby miała nadzieję odnaleźć coś w jego twarzy. Nagle uświadomił sobie, że Genialna Astrid nie wie lepiej niż on sam, co zrobić ani dokąd pójść. To wydawało się niemożliwe.

Usłyszeli narastającą kakofonię głosów dobiegających z korytarza. Głośne, przerażone, niektóre paplały bez sensu, jakby przekonane, że wszystko będzie dobrze, o ile nie przestaną mówić. Inne głosy były po prostu dzikie.

To nie brzmiało dobrze. Było przerażające samo w sobie.

– Chodź z nami, Astrid, okej? – powiedział Sam. – Razem będziemy bezpieczniejsi.

Astrid skrzywiła się, słysząc słowo „bezpieczniejsi”, ale przytaknęła.

Ta szkoła była teraz niebezpieczna. Przerażeni ludzie robili przerażające rzeczy, nawet dzieciaki. Sam wiedział to z doświadczenia. Strach potrafił być niebezpieczny. Mógł sprawić, że ludziom stanie się krzywda. A w tej szkole teraz królował strach.

Życie w Perdido Beach się zmieniło. Wydarzyło się coś wielkiego i okropnego.

Sam miał nadzieję, że to nie on jest tego przyczyną.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki