Recenzje

𝐁𝐋𝐀𝐃𝐄 𝐏𝐑𝐙𝐄𝐌𝐈𝐋𝐂𝐙𝐄𝐍𝐈𝐄 𝐏𝐑𝐀𝐖𝐃𝐘 - 𝐌𝐀𝐑𝐓𝐘𝐍𝐀 𝐌𝐈𝐓𝐑𝐎𝐖𝐒𝐊𝐀 ∞/𝟓 ⭐ Po szokujących wydarzeniach Maeve powoli wraca do codzienności, a Fane staje się dla niej w tym czasie ogromnym wsparciem. Dziewczyna zaczyna dostrzegać, że ich relacja jest jednym z niewielu stabilnych elementów jej życia. Tymczasem kolejne spotkania z tajemniczą kobietą przynoszą nowe wskazówki dotyczące przeszłości Maeve, odsłaniając nieznane dotąd fakty, ale zamiast rozwiewać wątpliwości, rodzą jeszcze więcej pytań. Nastolatka uświadamia sobie jak wiele spraw przemilczała, a narastające wątpliwości mogą doprowadzić do momentu, w którym będzie już za późno. Jednak czy Maeve odważy się poprosić o pomoc, skoro przez całe życie polegała wyłącznie na sobie? Nie macie pojęcia jak bardzo wyczekiwałam na ten tom! Odkąd tylko przeczytałam ostatnie zdanie blade nie mogłam doczekać się powrotu do tej historii. Na samą myśl o powrocie do tych bohaterów napawała mnie ekscytacja! Wraz z powrotem do Blade wróciły wydarzenia, które zdecydowanie nie opuściły mojej głowy. Nawet nie wiecie jak bardzo chciałam przytulić Maeve i zapewnić ją, że w końcu wszystko się ułoży. Nikt nie powinien doświadczać we własnym domu tego, przez co musiała przejść ta dziewczyna. Powrót do domu nie powinien nikomu kojarzyć się z bólem i cierpieniem. Ta część jest dla Maeve przełomowa, bo latami skrywana prawda zaczyna wychodzić na jaw. Budowane przez nią mury upadają, a ona postanawia zawalczyć o lepsze jutro. Już przy pierwszym tomie podkreślałam jak silną bohaterką jest Maeve, a po tej części tylko jeszcze bardziej się w tym utwierdziłam. Jednak w tym wszystkim bardzo ważne jest by mieć przy sobie osoby, przy których możemy pozwolić sobie na słabość. I bardzo się cieszę, że nasza Maeve mogła liczyć na wsparcie odpowiednich osób. Fane Reynolds to właśnie jedna z tych osób. Boże jak myślę o nim z początku pierwszej części to mam wrażenie, jakby nam go normalnie podmienili. Naprawdę uwielbiam go w tej części! Nie wiem, jak mogę serce to wytrzymało, bo niejednokrotnie się przez niego rozpływało. To bohater o ogromnym sercu, który dla swoich bliskich zrobiłby naprawdę wiele. Gdy prawda o Vee zaczęła wychodzić na jaw, dał jej coś niezwykle ważnego — poczucie, że nie musi mierzyć się ze wszystkim sama. I mogłabym się tak długo jeszcze o nim rozwodzić, ale gdy przeczytacie to sami zrozumiecie… Bardzo spodobało mi się, jak wyglądała relacja Maeve i Fane’a. Nie została ona przesadnie cukierkowa tylko pokazała, jak wyglądają realia. W tym wszystkim była przestrzeń na nieporozumienia i popełnianie błędów, ale i miejsce na wzajemne zrozumienie, cierpliwość i naukę siebie nawzajem. Uwielbiam, że Fane nigdy nie naciskał na Maeve i cierpliwie czekał, aż się na niego otworzy, bo wiedział, że nie miała w zwyczaju tego wcześniej robić. Nie mogę nie wspomnieć o motywie found family, który po prostu kocham! Maeve Samantha Fane i Corey w szczególności pokazali znaczenie rodziny z wyboru! Wielokrotnie dzięki ich przygodą pojawiał mi się uśmiech na ustach. Po prostu uwielbiam! Szczególne miejsce w moim sercu zdecydowanie zajmują Reynoldsowie. Ich rodzina jest pełna miłości, wsparcia i poczucia bezpieczeństwa, czyli wszystkiego, czego nie da się kupić za żadne pieniądze. Myślę, że wiele osób mogłoby pozazdrościć im tego, co mają, ale nie mam tu na myśli rzeczy materialnych. Ich największym skarbem jest to, że mają siebie nawzajem. Uwielbiam to, że ich miłość nie kończy się na czwórce domowników, ale obejmuje również wszystkich, którzy są im bliscy. Potrafią stworzyć przestrzeń, w której inni również mogą poczuć się kochani i zaakceptowani. I właśnie to czyni ich tak wyjątkowymi. Niesamowicie poruszył mnie w tej części Mikey. To ile miłości dostał ten dzieciak! Przysięgam on zasługuje na wszystko, co najlepsze! Jak wspomniałam przy recenzji pierwszego tomu wątek tajemniczej kobiety bardzo mnie zaintrygował. I niestety tak jak się spodziewałam, choć pewne kwestie zostały wyjaśnione to wcale nie znaczy, że mam mniej pytań niż przed przeczytaniem!!! Generalnie ten wątek jest naprawdę… pokręcony. But i love it! Czasami jak myślałam, że nawet udało mi się coś przewidzieć to Martyna udowodniła mi, że tak naprawdę to wcale nic nie wiem. Czytając tę część wiedziałam, że czeka mnie pożegnanie jednej postaci. I choć miałam swoje przypuszczenie, które swoją drogą były trafne to zdecydowanie nie przewidziałam emocji, które mi towarzyszyły przy jej odejściu. Do teraz ściska mi się serce na samą myśl. Jestem pod ogromnym wrażeniem, i to pod każdym względem! Warsztat Martyny jest naprawdę niesamowity. Podczas lektury ani przez chwilę nie miałam wrażenia, że czytam dopiero drugą książkę autorki. Bo przez Blade po prostu się płynęło! Akcja trwała w najlepsze. Tak dobrze się bawiłam, że ledwo się spojrzałam, a już czytałam ostatnie zdanie! Bohaterowie całkowicie mnie w sobie rozkochali. Ten tom jest przepełniony całą paletą emocji. Szczęście, smutek, gniew i szok gwarantowane! Uwielbiam poczucie humoru Martyny! Niejednokrotnie się uśmiałam. Jednak kiedy trzeba było złamać mi serce to i to się udało. Bohaterowie z Canmore już na dobre złapali moje serce i wcale nie mam im tego za złe. Tak jak pierwszy tom mi się podobał tak przy tym… jestem oczarowana! Nie ma słów, które wyraziłyby co zrobiła ze mną ta książka! Mam nadzieję, że premiera trzeciego tomu jest zaplanowana dosłownie na jutro, bo inaczej mam wrażenie, że prędzej zniosę jajko! Czekam z niecierpliwością! 

"Z masażem Ci do twarzy. Poznaj naturalne metody dbania o swoją urodę" to interesująca propozycja dla osób, które chcą lepiej poznać potrzeby swojej skóry i świadomie zadbać o wygląd twarzy. Autorka wyjaśnia, na czym polega działanie masażu twarzy i jakie efekty może przynieść jego regularne wykonywanie. Pokazuje również, jak prawidłowo przeprowadzać poszczególne zabiegi. Dużym atutem publikacji jest jej praktyczny charakter. Czytelnik dowiaduje się, jak dobrać odpowiedni olejek do masażu, a także poznaje zasady facetapingu, czyli estetycznego plastrowania twarzy. Karolina Mazgaj umiejętnie łączy wiedzę teoretyczną z konkretnymi wskazówkami, które można wykorzystać w codziennej rutynie pielęgnacyjnej. Na szczególne uznanie zasługują liczne fotografie, które ułatwiają zrozumienie poszczególnych etapów masażu i plastrowania oraz samodzielne odtworzenie prezentowanych metod. Dzięki temu poradnik może zainteresować zarówno osoby początkujące, jak i te, które chcą pogłębić swoją wiedzę na temat naturalnych sposobów dbania o urodę. Uważam, że jest to wartościowa pozycja dla wszystkich, którzy chcą lepiej zrozumieć potrzeby swojej skóry i spojrzeć na pielęgnację twarzy z szerszej perspektywy.

To jedna z tych idealnych świątecznych książek dla fanek komedii romantycznych! Historia jest lekka, nieskomplikowana, ale jednocześnie wciągająca. Sporo się w niej dzieje, więc nie ma mowy o nudzie, bohaterowie wzbudzają sympatię, a całość otula nas naprawdę uroczym, świątecznym klimatem. Czy można chcieć czegoś więcej od książki, która ma zapewnić nam chwilę relaksu w całym tym przedświątecznym chaosie? Co więcej, książka ma formę kalendarza adwentowego, a te w ostatnim czasie cieszą się ogromną popularnością. Wydawnictwa wręcz zasypują nas kolejnymi propozycjami, dlatego wybór wcale nie jest łatwy. Dla mnie „Jingle Bells & Royal Kisses” to jeden z ładniejszych kalendarzy i zdecydowanie propozycja warta uwagi! Belle, główna bohaterka, ma spędzić święta w Londynie, u rodziny swojego przyjaciela Tristiana. Pech chce jednak, że chłopak nie zdąża na samolot, przez co dziewczynę czeka samotna podróż. A to dopiero początek! W drodze do rodzinnej posiadłości przyjaciela Belle ulega wypadkowi samochodowemu i musi zatrzymać się na noc w pensjonacie. To właśnie tam poznaje Rhysa - bosko przystojnego mężczyznę, który wydaje się ucieleśnieniem jej ideału. Nic więc dziwnego, że dziewczyna w końcu zbiera się na odwagę i go całuje. No cóż, nie byłaby to komedia romantyczna, gdyby wszystko poszło gładko! Bardzo szybko okazuje się, że tajemniczy przystojniak jest bratem Tristiana. Co więcej, Tristian nie zaprosił Belle do rodzinnej posiadłości bez powodu. Dziewczyna ma udawać jego narzeczoną, co pomoże mu wygrać rywalizację o rodzinny majątek. Jak możecie się domyślić, Belle nie ma łatwego zadania. Musi odgrywać narzeczoną swojego przyjaciela, a jednocześnie jakoś wybrnąć z niezręcznej sytuacji z Rhysm, którego przecież już zdążyła pocałować. Sam Rhys ewidentnie nie pała do niej sympatią, ale momentami wysyła tak sprzeczne sygnały, że trudno nie zacząć się zastanawiać, co tak naprawdę siedzi mu w głowie. Chyba nie muszę Wam mówić, że w tej historii wszystko będzie zmierzać w kierunku relacji Belle i Rhysa. A biorąc pod uwagę okoliczności, możecie być pewni, że nie zabraknie komplikacji! Będzie humor, będą zwroty akcji, wzajemne przyciąganie i cała masa sytuacji, które aż proszą się o to, żeby przenieść je na ekran. To historia jak wyjęta wprost ze świątecznych komedii romantycznych, do których tak wiele z nas ma słabość. Ogromnym plusem jest dla mnie właśnie ten klimat. „Jingle Bells & Royal Kisses” ma przede wszystkim bawić, poprawiać humor i pozwolić nam na chwilę oderwać się od codzienności. Jeśli więc nadal zastanawiacie się, który kalendarz adwentowy wybrać, polecam Wam „Jingle Bells & Royal Kisses”! PS A może, tak jak ja, macie ochotę przeczytać tę historię jednym ciągiem, zamiast dawkować sobie kolejne rozdziały? Do tego też idealnie się nadaje!

Są takie historie, w których przeszłość nie pozwala o sobie zapomnieć, a pierwsza miłość pozostawia ślad, którego nie potrafi zatrzeć nawet upływający czas. I właśnie taka jest historia Simona i Leili. Simon Torrino i Leila Venturi znali się od najmłodszych lat. Z przyjaźni narodziło się między nimi piękne uczucie, które miało zakończyć się wspólną przyszłością. Niestety, jedna intryga, kłamstwa i decyzje innych ludzi zniszczyły wszystko, co razem budowali. Mija siedem lat, a Leila wraca do miasta. Nie jest już jednak tą samą dziewczyną ma męża, córeczkę i bagaż bolesnych doświadczeń. Wraca również z zamiarem rozliczenia się z przeszłością i rodziną Torrino. Simon to mężczyzna, który zdecydowanie potrafi wzbudzić skrajne emocje. Dumny, uparty, momentami porywczy i przekonany o własnej racji. Kiedyś uwierzył w zdradę kobiety, którą kochał, i zamiast szukać prawdy, pozwolił, by żal i gniew przejęły nad nim kontrolę. Przez lata nie potrafił zapomnieć o Leili, choć ukrywał swoje uczucia pod maską obojętności i niechęci. Jego zachowanie pokazuje, jak bardzo można zostać zranionym, ale też jak trudno przyznać się do własnych błędów. Leila natomiast to bohaterka, którą naprawdę można podziwiać za siłę charakteru. Nie jest już bezbronną dziewczyną sprzed lat. Życiowe doświadczenia ją zmieniły, nauczyły ostrożności i walki o siebie oraz swoich bliskich. Jest dumna, odważna i nie zamierza pozwolić, żeby ktokolwiek ponownie ją skrzywdził. Jej powrót nie jest przypadkowy ma swoje powody, swoje rany i rachunki do wyrównania. A jednak pod tą silną postawą nadal kryje się kobieta, która kiedyś kochała Simona całym sercem. Ich ponowne spotkanie to mieszanka bólu, napięcia, niedopowiedzeń i niewypowiedzianych uczuć. Nie ma tutaj łatwego wybaczania ani natychmiastowego zapominania o przeszłości. Są trudne rozmowy, wzajemne pretensje, zazdrość i pytania, na które odpowiedzi powinny paść już dawno temu. Oboje muszą zmierzyć się z konsekwencjami cudzych intryg, ale również własnych decyzji. Ogromnie podoba mi się motyw drugiej szansy i to, jak autorka pokazuje, że miłość nie zawsze wystarczy, aby naprawić wszystko. Czasami potrzeba szczerości, odwagi, zaufania i przede wszystkim gotowości do przyznania się do błędów. Bo przecież nie da się odbudować czegoś, co zostało zniszczone, udając, że nic się nie wydarzyło. W tej części nie brakuje również rodzinnych tajemnic, emocjonalnych momentów i trudnych tematów. Autorka pokazuje nie tylko siłę miłości, ale też konsekwencje kłamstw, straty i bólu, który potrafi towarzyszyć człowiekowi przez długie lata. Są chwile, które ściskają za serce, i takie, przy których trudno powstrzymać emocje. „Simon” to historia o pierwszej miłości, która nigdy tak naprawdę nie wygasła, o straconych latach, rodzinnych intrygach i walce o prawdę. To opowieść przypominająca, że czasami największym wyzwaniem nie jest ponownie pokochać, ale nauczyć się zaufać komuś, kto kiedyś złamał nam serce. Jeśli lubicie romanse mafijne, skomplikowane relacje, bohaterów z charakterem, drugie szanse i historie, które potrafią poruszyć najczulsze struny, zdecydowanie warto poznać tę część serii. Monika Kondas po raz kolejny zabiera nas do świata braci Torrino, gdzie miłość, rodzina i tajemnice tworzą mieszankę pełną emocji. ❤🔥 Bo niektóre uczucia można próbować zagłuszyć, można przed nimi uciekać, ale czy naprawdę da się o nich zapomnieć? ❤

Jaki ostatnio debiut wpadł w Twoje ręce? Drogi Czytelniku, doskonale wiesz, jak bardzo uwielbiam debiuty. To przecież idealna okazja, by poznać nowych autorów, których twórczość może zostać ze mną na znacznie dłużej, niż początkowo przypuszczałam. Na ten tytuł czekałam ze szczególną ciekawością, ponieważ zdążyłam już usłyszeć o nim wiele dobrego, a cytaty, które miałam okazję zobaczyć jeszcze przed premierą, tylko utwierdziły mnie w przekonaniu, że to historia, którą pokocham. Nie będę więc ukrywać, że kiedy książka w końcu do mnie dotarła, wcale nie rzuciłam wszystkiego i nie zabrałam się za czytanie… No dobrze, oczywiście, że tak właśnie zrobiłam! Ale my, książkoholicy, doskonale wiemy, jak to działa, prawda? Obowiązki mogą przecież chwilę poczekać, bo przecież nie uciekną. Dobra książka natomiast może na dobre zaginąć gdzieś na stosie lektur do przeczytania, a przecież takiej straty żadna z nas nie chce ryzykować! Nie będę też ukrywać, że mimo ogromnego entuzjazmu początek książki sprawił, że zaczęłam się zastanawiać, czy rzeczywiście będę się przy niej dobrze bawić. Pierwszy rozdział zamiast zachęcić mnie do dalszej lektury, wywołał raczej lekkie zażenowanie tekstami głównych bohaterów, a właściwie bohaterki. Już na samym starcie, mimo że koszykarze — i musisz wiedzieć, Drogi Czytelniku, że to słowo będzie pojawiać się w tej książce naprawdę często — nie robili absolutnie nic, ona zdążyła już wspomnieć o ich wybujałym ego. Wystarczyło, że stali przy szafkach, a już można było odnieść wrażenie, że zaraz zostaną oskarżeni o nie wiadomo co. Przyznam szczerze, że zupełnie mi to nie podeszło i do kolejnych rozdziałów podchodziłam już z nieco większą rezerwą. Żenujących tekstów znajdziemy tutaj całkiem sporo, szczególnie na początku, dlatego warto uzbroić się w cierpliwość. Na szczęście druga połowa książki, a zwłaszcza jej środkowa część, zaczyna wypadać naprawdę dobrze. Bohaterowie w końcu przestają zachowywać się jak rozpieszczone dzieci — bo inaczej naprawdę trudno mi ich określić — i zaczynają zyskiwać nieco więcej sympatii. Podobnie wygląda kwestia powtórzeń. Na każdym kroku przypomina nam się, że bohater jest kapitanem drużyny koszykarskiej, a bohaterka kapitanką cheerleaderek. Uwierz mi, Drogi Czytelniku, doskonale to zapamiętałam! Nie mam problemów z pamięcią i naprawdę nie potrzebuję, by przy każdej rozmowie przypominano mi, kto pełni jaką funkcję. Nie trzeba za każdym razem podkreślać: „Ja jestem kapitanem”, „A ja kapitanką” czy „Będziesz współpracować z kapitanem”. Po pewnym czasie staje się to zwyczajnie męczące i wybija z rytmu czytania. Kolejnym minusem, który zauważyłam, jest to, że akcja opiera się przede wszystkim na ciągłych przepychankach między bohaterami. A jak doskonale wiesz, Drogi Czytelniku, ja naprawdę lubię takie wzajemne dogryzanie sobie. Oczywiście pod warunkiem, że obie strony znają granice i mimo uszczypliwości potrafią odnosić się do siebie z szacunkiem. Pod tym względem nie mam więc większych zastrzeżeń. Problem pojawił się jednak wtedy, gdy niemal każdy rozdział skupiał się na tym, jak bardzo bohaterowie za sobą nie przepadają, by chwilę później zaczęli dostrzegać, że ta druga osoba wcale nie jest taka zła, jak początkowo sądzili. Przez to zabrakło mi momentów, w których moglibyśmy lepiej poznać ich samych — dowiedzieć się, co lubią, czym się interesują, jacy są poza wzajemnymi docinkami i jakie mają marzenia. Brakowało mi nawet tych najprostszych informacji, które pozwalają zbliżyć się do postaci. Niestety, przez to nie potrafiłam nawiązać z nimi żadnej głębszej więzi. Trudno zaangażować się w losy bohaterów, kiedy tak naprawdę wiemy o nich niewiele, a większość ich wspólnych scen sprowadza się do kolejnej słownej przepychanki. Szkoda, bo naprawdę chciałam poczuć z nimi większą więź i lepiej zrozumieć, co sprawia, że są właśnie tacy, a nie inni. Mam wrażenie, że najwięcej dowiadujemy się o Ashtonie. Mamy nawet okazję bliżej poznać jego rodzinę, a szczególnie siostry, które z pewnością skradną niejedno serce swoją uroczą naturą i tym, jak bardzo potrafią rozrabiać. W ich przypadku autorka poświęciła nieco więcej miejsca na pokazanie nam relacji rodzinnych, dzięki czemu łatwiej było mi poczuć z nimi pewną więź. Niestety, zupełnie inaczej wygląda to w przypadku Astrid. Tak naprawdę nie wiem o niej zbyt wiele. Owszem, gdzieś między wierszami dostrzegamy, jak układają się jej relacje z mamą i tatą, ale poza tym odczuwałam ogromną pustkę. Brakowało mi przede wszystkim szczerych rozmów między bohaterami, dzięki którym moglibyśmy dowiedzieć się czegoś więcej o ich marzeniach, obawach czy problemach, z którymi muszą się mierzyć. Mam wrażenie, że wiele kwestii zostało jedynie zasygnalizowanych, ale nigdy odpowiednio rozwiniętych. Momentami sprawiało to wrażenie, jakby autorka miała przygotowaną listę rzeczy, o których koniecznie musi wspomnieć, i po prostu odhaczała kolejne punkty, nie zagłębiając się w nie ani trochę. A szkoda, bo właśnie takie szczegóły pozwalają nam lepiej zrozumieć bohaterów, poznać ich od innej strony i naprawdę zaangażować się w ich historię. The Perfect Match to debiut, w którym — jak widzisz, Drogi Czytelniku — można dostrzec kilka negatywnych stron. Nie oznacza to jednak, że nie bawiłam się przy tej historii dobrze. Wręcz przeciwnie, bo na późniejszym etapie naprawdę zaangażowałam się w losy bohaterów. Zdarzało się nawet, że szczerze śmiałam się z ich wzajemnych przepychanek, a obserwowanie, jak uparcie próbują wmówić sobie, że nic do siebie nie czują, sprawiało mi sporo przyjemności. No cóż, miłość postanowiła na dobre rozgościć się w ich sercach i wcale nie zamierzała odpuścić. Podobały mi się również te wszystkie spotkania, podczas których bohaterowie stopniowo zdejmowali maski i pozwalali sobie na odrobinę szczerości. W końcu mogli pokazać, co naprawdę czują, i przestać tłumić w sobie emocje, które przez tak długi czas próbowali ukrywać. To właśnie w tych momentach ich relacja nabierała dla mnie zupełnie innego wymiaru i sprawiała, że coraz mocniej kibicowałam tej dwójce. Jeśli, Drogi Czytelniku, sięgając po The Perfect Match, nastawiasz się na slow burn, to muszę Cię nieco rozczarować, ponieważ raczej nie określiłabym tej relacji tym mianem. Bohater dość szybko, choć nie mówi tego wprost, zaczyna zdradzać, że czuje coś do głównej bohaterki. Możemy wyczytać to między wierszami, ale przede wszystkim dostrzec w jego czynach i drobnych gestach. Ich relacja rozwija się stosunkowo szybko, nawet jeśli Astrid ma swoje „ale” — a trochę ich miała — i uparcie odpycha od siebie myśl, że mogłoby ją cokolwiek łączyć z Ashtonem. Mimo jej oporów uczucie stopniowo dochodzi do głosu, dlatego zdecydowanie nie nastawiałabym się tutaj na powolne budowanie napięcia i wieloetapowe dochodzenie bohaterów do tego, co czują. To raczej historia, w której emocje dość szybko zaczynają brać górę. The Perfect Match to ten typ historii, po którą sięga się z uśmiechem, sporo się śmieje, a po odłożeniu książki… niekoniecznie pamięta, co takiego właściwie się w niej wydarzyło. To jedna z tych lektur, które przeżywa się przede wszystkim w trakcie czytania, czerpiąc przyjemność z każdej kolejnej strony, ale po zakończeniu nie zostają z nami na długo. Nie znajdziemy tutaj wielkich emocji, zaskakujących zwrotów akcji czy dramatów, które wywracają historię do góry nogami. To po prostu przyjemny romans na spokojny wieczór, w którym nie brakuje wzajemnego przekomarzania się, słownych przepychanek i wyczuwalnej chemii między bohaterami. Lekka, niezobowiązująca historia, która umili kilka godzin, ale raczej nie zapisze się na długo w pamięci.