Recenzje

„Addiction. O krok od przepaści” od @fortunateem chodziło za mną od daty premiery, ale nie byłam pewna, czy ten dark nie będzie dla mnie za mocny. Wiecie, jak to bywa z tym gatunkiem i różnymi t0ksycznymi akcjami pomiędzy głównymi bohaterami - są wątki, za którymi nie przepadam i musiałam się upewnić, że tutaj ich nie będzie. A jak już dostałam zielone światło, cały tom pochłonęłam w dwa krótkie wieczory. TO BYŁO BARDZO… INTENSYWNE. W pozytywnym tego słowa znaczeniu. Już w przedmowie autorka zaznacza, że książka ma ten lekko wattpadowy vibe z 2019 roku, bo wtedy napisała ją po raz pierwszy. Historia bohaterów przez ten czas przeszła kilka korekt, ale wciąż można odnaleźć w niej pewne szaleństwo, czasem absurdalność i przesadę, a nawet i delikatny cringe. Czy to wszystko tutaj było? Tak. Czy mi to przeszkadzało? No, właśnie nie. Mam wrażenie, że ten dziwny klimat książki idealnie pasuje do historii Vedii i Reigana - oboje są tak bardzo nieidealni, niepoukładani i pogubieni… Odbierają świat na swój własny sposób. W zadziwiająco… podobny. Przyjaciele ostrzegali ją przed Scarem. Rozum kazał trzymać się od niego z daleka. Ale serce… Jej serce od samego początku wyrywało się do czającego się w nim mroku, rozpoznając swój własny. Scar ją przyciągał. Był… tajemniczy. Przerażający. Bezwzględny. A jednak to właśnie w jego ramionach Vedia w końcu poczuła się bezpiecznie. „Chciałam więcej. Pragnęłam mocniej. Całkowicie pogubiłam się w tym, co nas łączyło, ale to nie miało znaczenia. Byłam jednym wielkim bałaganem, tak samo jak mężczyzna[…].” „Addiction. O krok od przepaści” określiłabym jako jeden z tych lżejszych dark romansów. Są moralnie szarzy bohaterowie, mrok, napięcie i dużo spicy scen. A jednak styl pisania Moniki i warstwa fabularna mają w sobie taką… lekkość, przez co książkę czyta się naprawdę szybko. I WCIĄGA - od samego początku dużo się dzieje i ciężko ją odłożyć. Co prawda momentami bywa schematycznie i przewidywalnie, ale sam klimat powieści - jak dla mnie ZŁOTO. Tym bardziej, że miałam ochotę na coś ‘mocniejszego’ niż ostatnie cute romanse i pod tym względem Addiction spełniło moje oczekiwania. Lubię twórczość Moniki właśnie w takim wydaniu - Bloody Valentine też bardzo mi się podobało i nawet dostałam tutaj małe przypomnienie, dlaczego. Bohaterowie są świetnie wykreowani - nie są to osoby, z którymi zaprzyjaźniłabym się w prawdziwym życiu, ale w książce udało mi się ich polubić. Oboje. Relacja Vedii i Reigana rozwijała się szybko i intensywnie, ale jakoś specjalnie mi to nie przeszkadzało. Jak już wspomniałam, ma to swój mroczny urok. Postaci drugoplanowe też mnie ujęły, szczególnie przyjaciele Vedii - naturalność i poczucie humoru w ich wspólnych scenach idealnie dopełniały tę ciemniejszą część historii. Dark romanse nigdy nie były i nie są moim pierwszym wyborem, ale te od Moniki mogę czytać bezpiecznie - póki co nie wychodzą poza moją strefę komfortu i nie ma w nich elementów, których nie lubię. Mrok, obsesja i namiętność w bardzo fajnym wydaniu. Polecam! A ja już niedługo zabieram się za kolejną część i jestem ciekawa, jak autorka zakończy tę dylogię.

Ta książka łączy moje dwa ukochane światy. Mamy ranczo i zdecydowanie #cowboyvibes plus #hockeyvibes, bo główny bohater jest hokeistą. Znają się od lat. On kiedyś po prostu pojawił się w ich rodzinie i już został. Ona od zawsze patrzyła na niego inaczej niż na swoich kuzynów. Bliska relacja Jaspera i Sloane trwa nieprzerwanie, od lat. Choć wiedzą, że nie łączą ich więzy krwi to uczucie, którym skrycie się darzą wydaje się niewłaściwe. Jednak wydarzenia z dnia jej planowanego ślubu zmieniają wszystko. Sloane porzuca dotychczasowe życie, które nie dało jej szczęścia i wraca w rodzinne strony...z Jasperem, który także skrywa swoje sekrety. Wspólna podróż, bliskość i głeboka relacja, która dzielą dają im możliwość ponownego odnalezienia siebie nawzajem. Jednak jej rodzina i trudna przeszłość Jaspera nie ulatwia im niczego... Uwielbiam Sloane. To mądra i solna oobieta, która na pierwszy rzut oka wydaje się bardzo delikatna. Idealna primabalerina. Jednak jej wewnętrzny świat i siła charakteru, która budzi się na ranczu w Chesnut Springs jest fantastyczna. Kobieta zawsze chciała spełnić oczekiwania rodziców. Jednak te odbiegały bardzo od jej własnych marzeń. Pięknie było uczestniczyć w jej emocjonalnym uwolnieniu się z tego toksycznego układu. Jasper zaś jest człowiekiem emocjonalnie poranionym. Hokeistą z krwi i kości, skrywa w sobie trudna przeszłość, która rzutuje na jego teraźniejszość. Jego obawy i wspomnienia blokują go przed sięgnięciem po to co kocha najbardziej- Sloane. Jednak czas spędzony razem z nią, daje mu mu możliwość aby się przełamać. Bez siły jest bardzo emocjonalną historią. Mamy tu duza watpliwosci i trudnych wyborow. Jednak charaktery Sloane i Jaspera powodują,że kocha się ich od pierwszej chwili. Ja mocno im kibicowałam od samego początku. Jednak tą historią nie ma tego efektu WOW. Jest bardziej wyważona niż poprzednie tomy. Nie znalazłam tu tak gwałtownych i silnych emocji jak w innych tytułach tej serii. Ode mnie ⭐️⭐️⭐️⭐️/5 

Po przeczytaniu pierwszego tomu rok temu wiedziałam że się nie zawiodę. Kocham River całym sercem. Jest to cudowna opowieść o nastolatkach gdzie pokazuje jak ważna jest relacja pomiędzy przyjaciółmi i rodziną że dla nich zrobimy wszystko. Cudowny jest tutaj wątek miłości pomiędzy główną bohaterką a Rusellem który był rozwinięty w pierwszym tomie ale zaznaczam ich miłość jest tak przeurocza że che cię płakać. W tej książce znajdziemy wątek z jej mamą. Jest to bardzo trudny moment dla River i dla jej ojców, niestety dowiadujemy się tragicznej wieści na końcu książki i przez to wiem że nie tylko ja i też inni czytelnicy chcą się dowiedzieć co dalej. Informacja dla Mileny. Milena wydawaj 3 tom haha 💜 Jeśli lubicie młodzieżówki to ta trylogia jest dla was!

🌃 "Dziewczyna na jedną noc. Nie pasujemy do siebie. Tom 3" Penelope Ward Vi Keeland 🌃 ⭐ 8/10 Wierzycie w przeznaczenie? 🤔 "Tyle że od mojego spotkania z Devyn w tamtym hotelowym pokoju zdążyły upłynąć trzy dni, a ja wciąż nie potrafiłem przestać o niej myśleć. Czy to nie zakrawało na ironię, że po całych miesiącach - wróć, wręcz po latach - zobojętnienia, kiedy nie byłem w stanie wykrzesać z siebie żadnych uczuć, względem żadnej osoby, pierwsza dziewczyna, która wznieciła we mnie iskrę zainteresowania, postanowiła od razu potem zniknąć jak widmo?" "Dziewczyna na jedną noc" to trzeci tom serii Nie pasujemy do siebie autorstwa wspaniałego duetu - Penelope Ward i Vi Keeland. Tym razem dostajemy historię Owena, która jest naprawdę bardzo emocjonalna i pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji. Przyznam szczerze, że w tej części autorki nieźle namieszały w życiu głównych bohaterów. Owen i Devyn spotykają się przypadkiem, ale przeznaczenie robi swoje i ponownie ich drogi się krzyżują. Jednak plot twist, który dostajemy jest czymś, czego nie da się przewidzieć. Muszę powiedzieć, że to dość ciekawy pomysł i naprawdę dobrze bawiłam się podczas niewiedzy z nim związanej. Ogólnie ich relacja mi się podobała i naprawdę miło spędziłam z nimi czas. Może nie było w niej tyle humoru ile w poprzednich, ale była to mocno emocjonalna podróż. Główni bohaterowie byli znakomicie wykreowani, rzekłabym nawet że z pazurem, więc tu wszystko grało idealnie. Teraz z niecierpliwością wyczekuję kolejnego tomu! "Dziewczyna na jedną noc" to fantastyczny romans, który polecam fanom tego gatunku. Penelope Ward i Vi Keeland zabierają nas do świata dwójki ludzi poznających się przypadkiem, ale których spotkanie zmieni całe ich życie na zawsze. Historia świetnie napisana, wciąga i uzależnia. Spędziłam z nią znakomicie czas i gorąco zachęcam Was do sięgnięcia po ten tytuł ❤️ Jeśli jeszcze nie znacie poprzednich tomów to zachęcam do ich nadrobienia ❤️ 

„Energia dla mózgu” Dr Christopher M. Palmer, psychiatra z Harvardu, przedstawia śmiałą i innowacyjną koncepcję: źródłem wielu zaburzeń psychicznych są problemy metaboliczne mózgu, zwłaszcza dysfunkcja mitochondriów. Łącząc najnowsze badania naukowe z doświadczeniem klinicznym i analizą przypadków, pokazuje, że styl życia, dieta, sen, aktywność fizyczna — może mieć równie istotny wpływ na zdrowie psychiczne co farmakoterapia. Autor posługuje się przystępnym językiem, prezentując solidne argumenty i praktyczne podejście. Choć niektóre fragmenty wymagają większego skupienia, książka zachowuje równowagę między teorią a praktyką, inspirując do zmian bez obiecywania cudownych rezultatów. To pozycja dla specjalistów, pacjentów oraz osób zainteresowanych świadomym dbaniem o kondycję psychiczną. Szczególnie cenna dla tych, którzy zmagają się z depresją, lękami czy ADHD i szukają holistycznego, opartego na nauce podejścia do leczenia. Książka godna polecenia 😍😁