Recenzje

Uwikłani w rodzinne schematy to książka, która trafia prosto w serce i zostaje w głowie na długo. Czytając ją, miałam wrażenie, jakby ktoś opisywał moje własne doświadczenia - z niezwykłą wrażliwością i zrozumieniem. Autorzy nie tylko pokazują, jak dzieciństwo kształtuje nasze dorosłe życie, ale też dają nadzieję, że nie jesteśmy skazani na powielanie bolesnych wzorców. To nie jest sucha teoria, lecz opowieść o prawdziwych emocjach, lękach i pragnieniach. Każda strona skłania do zatrzymania się i zadania sobie trudnych, ale potrzebnych pytań. Ta książka porusza, boli i jednocześnie daje siłę. Dla mnie to była nie tylko lektura, ale i ważny krok w stronę wewnętrznej wolności.

(4/5) Kiedy zaczynałam Past, byłam bardzo pozytywnie nastawiona do tej historii, gdyż widziałam wiele cytatów m.in. na tik toku, które bardzo mnie zachęciły do przeczytania jej. Osobiście przekonała mnie również okładka książki, która została stworzona kreatywnie, a jej znaczenie poznajemy wraz z przeżywaniem losów bohaterów. I mogę śmiało powiedzieć, że nie żałuję i cieszę się, że było dane mi poznać wzloty i upadki Sophie i Ace’a. Przeszłość Sophie totalnie poruszyła moje serduszko. Było mi jej bardzo szkoda, ponieważ nie zasłużyła na wszystko, co ją spotkało. Jednocześnie uważam ją za nawet silną dziewczynę, która w młodości za dużo przeszła i teraz próbuje po prostu żyć. Takie prosta słowa, jednak dla niej miały one bardzo duże znaczenie. Już na początku dowiadujemy się, z czym zmaga się główna bohaterka i co ją spotkało, co pozwala zrozumieć pewne jej zachowania. Ace to chłopak, który z wierzchu wydaje się zimnym chłopakiem, który nie znosi Sophie już od momentu gdy pojawiła się w domu, lecz pod tą maską skrywa on wiele tajemnic, które kiedyś wyjdą na światło dzienne i sprawią, że wszystko może się zmienić. Tajemnice, które sprawiają, że chłopak nie wie, co robić i jaki kierunek obrać. Cała historia zaciekawiła mnie już od samego początku i nie mogłam się z każdą kolejną stroną doczekać, co będzie się działo dalej. Niektórych sytuacji w ogóle się nie spodziewałam, jednak uważam to za dobry znak, gdyż dzięki temu miałam niespodzianki, które wpłynęły pozytywnie na odbiór historii. Cudowne jest to, że tytuł jak się okazuje, ma specjalne znaczenie, jednak o tym, jakie ono jest, dowiecie się po przeczytaniu książki (uwierzcie mi, warto). Mogę wam gorąco polecić Past, jako książkę na tegoroczne lato. W książce znajdują się motywy takie jak: slow burn, wrogowie, muzyka, czy utrata pamięci - brzmi to jak idealne połączenie, które mam nadzieję, że zachęci was jeszcze bardziej do historii Sophie i Ace’a. Po prostu czytajcie Past, ponieważ ta książka zasługuje na większy rozgłos. Ona już zagościła w mojej głowie i sercu, teraz czas na was.

 ೋ„Był𝐚 𝐰𝐬𝐳𝐲𝐬𝐭𝐤𝐢𝐦, 𝐜𝐳𝐞𝐠𝐨 𝐩𝐫𝐚𝐠𝐧ął𝐞𝐦. 𝐁𝐲ł𝐚 𝐝𝐨𝐦𝐞𝐦.𝐁𝐲ł𝐚. 𝐀 𝐭𝐞𝐫𝐚𝐳 𝐣𝐞𝐬𝐭 𝐭𝐲𝐥𝐤𝐨 𝐜𝐡𝐚𝐨𝐬𝐞𝐦.” ೋ 💚Hejka! Dziś przychodzę do was z recenzją historii Sophie i Ace’a! 💚Widziałam mnóstwo pozytywnych opinii na temat tej książki dlatego miałam ogromne oczekiwania. Nie zawiodłam się totalnie! Książka mnie wciągnęła od pierwszych stron i nie mogłam się od niej oderwać! Skończyło się tak, że przeczytałam ją w jeden dzień. 💚Cała akcja została idealnie rozłożona i niczego tej książce nie brakuje! Ja uwielbiam slow burny, a tutaj został on napisany idealnie! Gdy sięgałam po każdą kolejną stronę to byłam ciekawa jak potoczy się ich relacja! 💚Bardzo ciekawiła mnie ich przeszłość. Do końca książki czytelnik jest trzymany w napięciu, a na końcu dzieje się bomba! Byłam zaskoczona całym zakończeniem i nie mogę doczekać się kolejnego tomu! 💚Autorka ma bardzo przyjemny styl pisania. Jest dość dużo opisów, ale kompletnie to nie przeszkadza, ponieważ przez tą książkę się płynie! 💚Wydanie książki jest proste, ale w tym całe piękno! Okładka totalnie trafia w moje gusta, a do tego początki rozdziałów są cudowne! 💚Motywy jakie znajdziecie w tej książce to: 🎵tajemnice 🎵slow burn 🎵utrata pamięci 🎵odkrywanie siebie 🎵muzyka 🎵zemsta 🎵przeszłość 🎵16+ 💚Ta książka jest godna polecenia! Bardzo przyjemnie się ją czytało i nie zawiedziecie się na niej. 

Julie i John Gottman to duet, który od lat zmienia sposób, w jaki patrzymy na relacje. W książce Pozytywna moc kłótni udowadniają, że konflikt w związku to nie problem. To szansa. O ile wiemy, jak z niej skorzystać. Główna teza książki jest prosta: kłótnie są nieuniknione. Ale to nie one niszczą związki, tylko sposób, w jaki przez nie przechodzimy. Autorzy pokazują, że dobrze „poprowadzona” kłótnia może pogłębiać więź i budować zaufanie. Warunek? Trzeba znać kilka mechanizmów i być gotowym do refleksji. Gottmanowie wracają do swoich znanych koncepcji, jak „czterej jeźdźcy apokalipsy” - krytycyzm, pogarda, defensywność i mur emocjonalny. Tłumaczą, jak je rozpoznawać i jak zastępować je czymś bardziej konstruktywnym. Dają konkretne narzędzia: jak mówić o emocjach, jak zatrzymać eskalację, jak naprawiać rozmowę, zanim pójdzie na dno. Książka napisana jest przystępnym językiem. Mimo że bazuje na dekadach badań, nie przytłacza teorią. Przykłady z życia, ćwiczenia, pytania do przemyślenia - wszystko to sprawia, że nie tylko się czyta, ale też chce się od razu coś zmienić w swoim sposobie rozmowy. Nie jest to książka rewolucyjna dla kogoś, kto zna wcześniejsze publikacje Gottmanów, ale zdecydowanie porządkuje i pogłębia ich podejście do konfliktu. Nie znajdziemy tu magicznych formuł, jak „wygrywać” kłótnie. I dobrze - to nie o wygrywanie tu chodzi. Dla kogo? Dla par, które się kłócą (czyli dla wszystkich),ale chcą to robić z większą uważnością i bez destrukcji. Dla tych, którzy czują, że rozmowa w relacji mogłaby wyglądać inaczej - spokojniej, uczciwiej, z większą otwartością. „Nie chodzi o to, "czy" się kłócicie, ale "jak" się po tych kłótniach odnajdujecie. To właśnie wtedy buduje się prawdziwa więź.”

Na początku totalnie nie miałam zapału, żeby zabrać się za czytanie 𝑻𝒊𝒍𝒍 𝑻𝒉𝒆 𝑳𝒂𝒔𝒕 𝑩𝒓𝒆𝒂𝒕𝒉, ale kiedy już w końcu to zrobiłam… bardzo pozytywnie się zaskoczyłam. Początek wydał mi się nieco nudny, jednak z perspektywy czasu widzę, że pozwolił mi dobrze poznać bohaterów, a to ogromny plus. ⊹ ࣪ ˖ Motyw 𝒔𝒍𝒐𝒘 𝒃𝒖𝒓𝒏 idealnie wpasował się w tę historię. Wciągnęła mnie tak bardzo, że przeczytałam ją dosłownie na jednym wdechu. Styl autorki był lekki i delikatny, ale w odpowiednich momentach potrafił też uderzyć z pazurem. Zazwyczaj zdarza mi się, że w książce coś mi zgrzyta, jakieś zdanie, dialog, opis, aa tutaj wszystko było na swoim miejscu. ⋆˙⟡ Pokochalam bohaterów i ich humor. Nawet kiedy sytuacja robiła się poważna, Thoren potrafił rzucić tekstem, który totalnie rozbrajał napięcie. Trochę się obawiałam, że ich toksyczność będzie mnie razić, ale ostatecznie wcale tego tak nie odebrałam. ⋆˚࿔ Lucille kojarzyła mi się z płatkiem śniegu w promieniach słońca. Delikatna, ale z siłą, której nie sposób nie zauważyć. Nawet gdy coś nie szło po jej myśli, próbowała znaleźć pozytywy lub po prostu zachować zimną krew. I to bardzo w niej doceniam. Czułam, że pod pewnymi względami się z nią utożsamiam. ˎˊ˗ 𝑻𝒉𝒐𝒓𝒆𝒏 na początku wydawał się typowym mrocznym bohaterem, ale z każdą stroną pokazywał, że ma o wiele więcej warstw. Stanowczy, ale też pełen wewnętrznej delikatności. Najbardziej ujęło mnie to, że nigdy nie przekroczył granic,’nawet w momentach, gdy oboje siebie nienawidzili, nie było w nim przemocy wobec Lucille. Niby taki jak każdy bohater, ale zdecydowanie inny. ˎˊ˗ Ta książka ma swój wyjątkowy klimat. Zdecydowanie było warto po nią sięgnąć. ᥫ᭡ podsumowując, jeśli szukasz historii, która wyróżnia się na tle innych, z nutką grozy, niebezpiecznym światem, ale też odrobiną słodyczy to koniecznie daj szansę 𝑻𝒊𝒍𝒍 𝑻𝒉𝒆 𝑳𝒂𝒔𝒕 𝑩𝒓𝒆𝒂𝒕𝒉! ୭ ˚. ᵎᵎ