Recenzje

„𝕆𝕟 𝕛𝕖𝕛 𝕟𝕚𝕖 𝕡𝕒𝕞𝕚ę𝕥𝕒. 𝕆𝕟𝕒 𝕟𝕚𝕖 𝕡𝕠𝕥𝕣𝕒𝕗𝕚 𝕘𝕠 𝕫𝕒𝕡𝕠𝕞𝕟𝕚𝕖ć„ _______ "🅵🅾🆁🅶🅴🆃 🅼🅴 🅽🅾🆃" to kolejny dobrze skonstruowany romans biurowy od Ludki Skrzydlewskiej. Świetna kreacja postaci, DOBRE dialogi i emocje, których nie zabraknie to największe plusy ten historii. Głównym motywem jest tu przygoda na jedną noc, ukryta ciąża i coś, co skrzętnie ukrywa przed wszystkimi główny bohater! Sam początek książki klasyczny przygoda na jedną noc, Ona ucieka, On jej szuka, ale to, co zadzieje się później... #Forgetmenot czyta się genialnie! Autorka zaserwowała nam 416 stron ciekawej relacji, genialnych małych gestów i rosołu...🤭 Jeśli jesteście ciekawi tego klasyka, to wiecie, co robić! 🫶 Dodatkowo możecie liczyć tu na ciekawy #plottwist i DOBRZE napisane #spicy sceny. Ludka Skrzydlewska to jedna z tych autorek, która jest DOBRA w te klocki! Sceny zbliżeń są smaczne i przede wszystkim nie uraczycie tu #creepy określeń, chociażby dotyczących części ciała, co wielokrotnie razie mnie podczas czytania. Relacja pomiędzy bohaterami wyważona bez zbędnego słodzenia! Dodatkowej dramaturgii dodaje tu relacja Astry z rodzicami. 🫣 Matko co za ludzie... Czyta się szybko i przyjemnie, polecam. Moja ocena 8/10 ⭐ 

Świetna młodzieżówka w mrocznym klimacie. Dwaj bracia jak ogień i woda i Greta która nie wie którego wybrać. Do tego motyw mafijny, tajemnice i masa nieoczekiwanych wydarzeń i splotów akcji

Widzę: age gap + Alaska, mówię: biorę w ciemno. Po ostatnich egzaminach nabrałam ochoty na coś innego niż zwykle, coś mroczniejszego, i ten tytuł okazał się być strzałem w dziesiątkę. Główna bohaterka, Lu, znajduje się między młotem a kowadłem. Po jednej stronie jest jej matka, której “wspólnota” wyprała mózg, oraz brutalne niebezpieczeństwo, jakiego doznaje na własnej skórze. Z drugiej: jej droga ucieczki - pozbawiony empatii morderca, przerażający, gniewny i nieprzewidywalny. Sytuacja bez wyjścia. Thor prowadzi własną gierkę, ale Lu wcale nie musi pozostać mu dłużna - zachowuje nieco przytomności umysłu w związku z nim. Starałam się nie przywiązywać do bohaterów, żeby na koniec nie mieć przypadkiem złamanego serca, ale nie dało się. Początkowo Thoren nawet mi to ułatwiał. To zimny, kalkulujący, wyrachowany typ, który szuka jedynie możliwości dokonania zemsty (swoją drogą, całkiem zrozumiałej). Nad jego głową długo powiewała czerwona flaga, ale z czasem… jakby ktoś go podmienił. Rany. Nadal mu nie ufałam, nie do końca, a jednak zdołał się przecisnąć do mojego serca. Za to rozdziały ukazujące jego wspomnienia napawały mnie lękiem. Uwielbiam ten mroźny, alaskański klimat. Świetnie się wpasował w tę historię. Do tego trochę akcji i tajemnice związane ze wspólnotą. Kiedy już jakaś wychodzi na jaw, niedługo się okazuje, że to jeszcze nie wszystko. Tło tej historii jest bardzo ciemnoszare i szokujące, a ten, kto wydaje się być w niej bohaterem, w rzeczywistości ma naprawdę dużo za uszami. I to naprawdę angażuje w lekturę. Mnie wręcz pochłonęło. Poza tym jest to solidny, chef's kiss slow burn, który wiąże się z moimi ulubionymi pozytywami tego rodzaju romansów, jak np.: lepsze poznanie bohaterów, żadnego third act breakup… Jak mówię: chef's kiss. W zasadzie nie jest też jakoś bardzo spicy (przynajmniej jeśli chodzi o relację Lu i Thora), ale pod tym kątem trzeba mieć na uwadze ostrzeżenie od autorki - znajdziecie je na ostatnim kafelku. Karolina Zielińska ma świetne pióro, rzeczowe, ale też emocjonujące. Sprawnie wciąga czytelnika w umysły bohaterów, a przy okazji mąci w emocjach i podejrzeniach. Próbowałam rozkminić, o co chodzi tej wspólnocie, ale na nic. Po czasie myślę, że może nawet lepiej nie próbować pojąć ich działań i strategii. Ostatnie kartki prawie doprowadziły mnie do zawału. Kiedy zostało mi 20 stron, wpadłam w poważny niepokój, bo czułam, że zamknięcie tej historii w tak krótkim “czasie” jest niemożliwe. A jednak było. I to w bardzo satysfakcjonujący sposób. “Till the Last Breath” to kawał dobrej książki. Pomimo trudnych tematów, jakie porusza, bawiłam się świetnie. Muszę też powiedzieć, że jestem fanką tej okładki. Polecam. Ocena: 4,5/5

🐦⬛ 𝟒,𝟓/𝟓  Z góry mówię, że do tej pozycji miałam ogromne oczekiwania. Postawiłam jej konkretne wymagania, które na szczęście w większości zostały spełnione. Historia o o dziewczynie, która kochała wolność oraz o księciu kochającym złote klatki brzmiała cholernie intrygująco, więc gdy tylko wleciała zapowiedź książki, wiedziałam że musi się znaleźć w moim tbr. Czytanie książki zajęło mi około tydzień, co jak na mnie to strasznie długo. Nie wiem do końca co miało na to wpływ, ale podejrzewam że to wina mojego zaangażowania w każde zdanie i każde słowo. Książka liczy niemal 560 stron ciągłej akcji, charakteryzującej się licznymi i rozbudowanymi opisami. Styl pisania Marii, cały czas trzymał czytelnika w napięciu i uważam że narracja trzecioosobowa idealnie nadała się do opisania uczuć i przemyśleń wszystkich bohaterów. Dzięki temu nie było żadnych luk w fabule czy postaciach. Jeśli chodzi o bohaterów, to moją największą sympatię otrzymała główna bohaterka - Elaine. Uwielbiam powerful oraz silne kobiece postaci. Czarna Sroka jest definicją dobrego wykreowania bohatera. Na dodatek jej przeszłość wybudziły we mnie bardzo dużo emocji, od smutku do obrzydzenia, czy szoku. Uważam że Marysia doskonale ukazała, jak świat może być niesprawiedliwy, między innymi poprzez wspomnienia złodziejki, ale też przez warstwy społeczne obecne w wykreowanych czasach. Pozostałych z szajki złodziei, również bardzo polubiłam, gdyż uwielbiam wątek found family. Grupa Czarnych Srok od pierwszych stron skradła moje serce, a najbardziej postać Reigna. Coś, co chyba najbardziej mnie zszokowało to wątek romantyczny. Spodziewałam się relacji pełnej chemii między Elaine oraz Williamem i mimo że dostałam zupełnie co innego, nie czuję się zawiedziona. Natomiast sama fabuła, jak wcześniej wspominałam, była bardzo interesująca. Cały czas coś się działo, cała historia została GENIALNIE poprowadzona, a większość tematów, idealnie rozwinięto. Wątek zaginionego pierścionka, matki w postaci największego koszmaru bohaterki, aranżowanego małżeństwa czy grupki przyjaciół, którzy jednocześnie stanowią najniebezpieczniejszą grupę na Lazurowym Kontynencie, tworzą wyjątkową całość. Jedyne do czego mam zastrzeżenie to zakończenie. Przez cały czas oczekiwałam ogromnego zwrotu akcji na końcu i wyjaśnienia TEJ jednej rzeczy, bo w trakcie rzadko kiedy działo się coś szokującego na tyle, że musiałabym odłożyć książkę i przetrawić to co właśnie się wydarzyło. I mimo tego, że przeżyłam mnóstwo emocji, to czuję lekki niedosyt, gdyż nie do końca wiemy co stało się z bohaterami. Podsumowując, „Ballada o Czarnych Srokach”, to pełna emocji i napięcia historia, o nietuzinkowych bohaterach. Jest to niepowtarzalna książka, którą powinien przeczytać każdy, i fani fantastyki czy też osoby, które dopiero z tym gatunkiem zaczynają.

Nadal jeszcze eksperymentuję z gatunkiem romantasy. Niektóre książki z tego gatunku trafiają do mojego serca, a inne nie. Pod względem tego gatunku jestem naprawdę bardzo wybredna. Zaczynajac od początku… Byłam bardzo podekscytowana książką Marysi i z niecierpliwością na nią czekałam, aby móc zapoznać się ze światem, który stworzyła. Nie miałam pojęcia czego mogę spodziewać się po książce, ale spodobało mi się jak była promowana, więc od razu stwierdziłam, że muszę to mieć! Książka ma dopracowane detale, co jest dużym plusem estetycznym i dodatkową zachętą dla czytelnika, ale już nie przedłużając i przechodząc do teści: ta książka trafiła do kategorii jednych z moich ulubionych romantasy. Już od pierwszych rozdziałów zaciekawiła mnie i wciągnęła do takiego stopnia, że z łatwością wyobrażałam sobie wydarzenia, które miały miejsce. Podobało mi się to, że wątek romantyczny nie jest jedynym, który rozbudowuje całą tą historię, a idealnie wpasowuje się z całą akcją jaką odgrywa się w powieści. Fabuła była zawiła, nieoczywista, co tylko sprawiało, że chciało się więcej i więcej. Główna bohaterka była waleczna, musiała stawiać czoła przeciwnością losu, swoim największym lękom, walczyła z każdą trudnością, którą napotkała na drodze. Marysia stworzyła silną bohaterkę, której nie da się nie polubić. Książka posiada również piękne przesłanie mówiące o tym, że nie warto oceniać książki po okładce, bo przecież najpiękniejsze opakowania mogą skrywać w sobie naprawdę zepsute wnętrza. Ballada o Czarnych srokach to piękna, wciągająca fabuła, która trzyma Nas w napięciu i sprawia, że na długo pozostaje w pamięci, a w dodatku z pięknym przesłaniem. Ta książka również jest dobra na zaczęcie przygody z tym gatunkiem, dlatego z przyjemnością polecam tą lekturę. Ocena: 5/⭐⭐⭐⭐⭐