Recenzje

Dom Złamanych Obietnic" to już dziewiąta książka mojej Monii, ten kto mnie śledzi dłużej na profilu wie z pewnością, że to była kolejna historia z pod pióra autorki na którą wręcz wyczekiwałam. Paczka z Formby była już ze mną od tamtego roku i powrót do nich, do mojej bezpiecznej przystanii po raz ostatni to był dla mnie dużym ciosem. Ta historia jest zdecydowanie jedną z tych która uleczyła moje serce i dała mi nadzieję na lepsze jutro. Całą grupę przyjaciół poznawaliśmy w dwóch częściach trylogii nadziei, lecz w Domie Złamanych Obietnic mogliśmy zobaczyć jak wszyscy wchodzą w dorosłe życie, widzimy ich w sytuacjach podejmowania zarówno trudnych, jak i korzystnych decyzji, wypełnionych ważnymi wydarzeniami i rozważaniami. Myślę, że to dzięki nim utwierdziło mnie w tym, że dorosłe życie nie musi być zawsze postrzegane wyłącznie w negatywnym świetle i że nie należy się spieszyć przyjdzie na to odpowiedni czas. Jako iż w dwóch pierwszych częściach historia była ukazywana z perspektywy naszej Jane Miller to akurat w tej części mogliśmy obserwować wydarzenia naszego Haydena Hendersona.

✨ „Będę tak długo, jak mnie chcesz. I nawet wtedy, gdy już nie będziesz mnie chciała.” 🌸 Czas na poznanie dalszych losów River Conway. Na jaw wychodzą głęboko skrywane sekrety. Ta historia jest pełna rodzinnego ciepła, nastoletnich dramatów, pierwszej miłości i pokaże również trudy dojrzewania. River w dalszym ciągu ma moją sympatię. Jest nastolatką, która krok po kroku poznaje życie, które pokazuje jej, że nie wszystko jest łatwe i piękne. Jest opiekuńcza, przyjacielska, pomocna, skryta, kochana, lekko narwana i odważna. Ma w sobie nutkę chaosu i zniecierpliwienia, które momentami irytują, ale to tylko nastolatka. Russel jest moim ulubionym bohaterem i zdecydowanie skradł moje serce. Ten chłopak wie, jak traktować dziewczynę. Jest troskliwy, czuły, kochany, opiekuńczy, wyrozumiały i pomocny. Wielokrotnie nam zaimponuje. Ich relacja jest pełna ciepła, zrozumienia, wsparcia i opieki. Młodzieńcza miłość jest piękna, a ta dwójka jest jej idealnym przykładem. Relacja River i jej czterech ojców ma lekki kryzys. Skrywane tajemnice naruszają zaufanie i powodują chaos. Ale czy to jest coś z czym sobie nie poradzą? Są w stanie zrobić dla siebie wszystko. Wzajemne wsparcie, troska i opieka, jaką się darzą jest cudowna. Mają relacja pełną ciepła i miłości. Wspólnie się śmieją, smucą, radują i rozwiązują problemy. River również otwiera serce dla Ellie. Miło się czytało o ich kiełkującej więzi. Chętnie poczytałabym o nich jeszcze więcej! Choć historia bardzo mi się podobała to jednak mam też swoje minusy. Jest lekko schematyczna i przewidywalna. Ukazują się problemy i nagle jest natychmiastowe rozwiązanie i tak w kółko. Były również ujawnione tajemnice bez rozwinięcia. Dana sytuacja kręci się wokół sekretu, przychodzi rozwiązanie, a zamiast rozwinięcia dostajemy coś w stylu „bohaterowie o tym rozmawiają.” A my nie zasługujemy na wyjaśnienia? Szkoda. Spędziłam miły czas podczas czytania tej historii. Było sporo emocji i interesujących wydarzeń. Znajdziemy tu piękną przyjaźń, sile rodziny, walkę o siebie i trudności z dojrzewaniem. Ta historia jest warta poznania! 🌸 📚 4/5

📖 7/10 Choć objętościowo to prawdziwy „grubasek”, styl Kathleen Bennett sprawia, że lektura mija błyskawicznie i zostawia po sobie sporo emocji. Autorka świetnie balansuje między tajemnicą, romansem a nutą niepokoju, tworząc opowieść, od której trudno się oderwać. Główna bohaterka Amelia, to postać zdecydowanie charakterystyczna. Waleczna, z pazurem, choć momentami jej serce przejmuje kontrolę nad rozumem szybciej, niż można by się spodziewać. Uczucie, które ją pochłania, rozwija się intensywnie i burzliwie, co tylko dodaje dynamiki całej fabule. Na uwagę zasługuje również fakt, że autorka wplata w historię temat uzależnień. Szkoda, że nie został on rozwinięty głębiej, bo to temat szczególnie ważny i aktualny. Niemniej jednak historia koncentruje się głównie na emocjach, porwaniu oraz tajemnicy tożsamości Amelii i trzeba przyznać, że to działa. Buduje napięcie i nie pozwala się nudzić. Czytając, czułam emocje bohaterów, wątpliwości, namiętność, zagubienie. To powieść, która pozwala na chwilę oderwać się od rzeczywistości i całkowicie wsiąknąć w świat Amelii. Jeśli lubisz historie z tajemnicą, silną bohaterką i intensywnymi emocjami - „Kim jesteś?” zdecydowanie warto przeczytać.

Nigdy nie sądziłem, że to powiem, ale.. książka o nastoletniej dziewczynie i jej relacji z tajemniczym chłopakiem może wbijać w fotel. A jednak - Lost rozbraja, for real. Ale po kolei. Ja na co dzień żyję w świecie gamingowym, pełnym reakcji na czacie i adrenaliny, którą dają gry i interakcja z widzami. Ale ta historia.. wciąga totalnie i dostarcza mnóstwo emocji. Główną bohaterką jest Jenny - niby zwykła dziewczyna, która TEORETYCZNIE nie ma nic wspólnego ze mną, natomiast z każdym rozdziałem czułem tam swoje własne emocje.. Strach.. brak zaufania.. pragnienie, żeby w końcu ktoś zobaczył w nas coś więcej. Czułem jakby opowiadała tam o mnie.. o tym co chowamy.. o tym, że czasem łatwiej się zgubić niż przyznać.. że się boimy. I wtedy wchodzi on.. Harry. Mrok, nielegalne walki, zero zaufania do nikogo. Typ, którego z miejsca chcesz ocenić.. i tak właśnie działa świat. Brutalny świat. A później? Coś się łamie i widzisz w nim człowieka.. z sercem w kawałkach. Nie będę tutaj ściemniać - miałem momenty, kiedy musiałem się zatrzymać i nie dlatego, że było nudno, wręcz przeciwnie. Gdy Jenny staje twarzą w twarz z prawdą o sobie, o rodzinie, o miłości.. to jakbym ja sam siedział tam z nią. Kompletnie nie gotowy na to, co zaraz się wydarzy. Bardzo podoba mi się sposób w jaki Ligia pisze, ilość szczegółów i budowanie napięcia w relacjach - top. To nie jest książka tylko dla dziewczyn. To emocjonalny rollercoaster. To opowieść o tym, jak łatwo się zgubić.. i jak cholernie trudno się odnaleźć. To opowieść o tym, że czasem największa walka to ta.. o samego siebie. Jeśli jesteś facetem i boisz się, że "Lost" to książka nie dla Ciebie - przestań się bać. To nie jest historia o dziewczynie zakochanej w chłopaku. To historia o człowieku szukającym światła, kiedy całe życie uczyło go żyć w ciemności. I wiecie co? Ja to światło znalazłem w tych stronach. Nie wiem kim jesteś tam po drugiej stronie, ale jeśli kiedykolwiek czułeś się zagubiony - przeczytaj "Lost". Może i Ty.. odnajdziesz coś, co zgubiłeś dawno temu. Dzięki, Ligia Sobór. To było coś więcej niż historia.

Może zacznijmy sobie od omówienia bohaterów. Nasza główna bohaterka, Ruby zmaga się z wieloma problemami. Dom, który kiedyś uważała za mniejsze zło od szkoły teraz stał się jeszcze większym piekłem, a to wszystko dzięki jaj matce, ktora postanowiła wrócić do jej życia. Razem z jej powrotem pojawiły się głodówki oraz masa obowiązków, z którymi Ruby już powoli sobie nie radzi. Jej postać jest dla mnie bardzo, ale to bardzo ważna i wyjątkowa. W jej przeżyciach widzę gdzieś siebie. I to jest wyjątkowo bolesne. Spojrzeć na siebie z innej perspektywy. To jak Ruby spostrzega siebie może trafić do wielu osób. Był moment, w któremu nasz motylek zawlczył i głos Tristana był głośniejszy od krytyki matki. W niektórych momentach rozpierała mnie wielka duma. Co do naszego głównego bohatera, Tristana. Hot psychologa... On pokazuje jak wiele można kryć i jak długo można obarczać się winą za coś na co się nie miało nawet wpływu. W tej części niestety Angelika nie oszczędzała go i rozdrapała stare rany, które się jeszcze do końca nie zagoiły i moim zdaniem już zawsze takie będę. Okryte plasterkiem, który zawsze można zdjąć. Tristan pokazuje i uświadamia wiele rzeczy. A to jak walczy o odzyskanie zaufania i ogólnie Ruby zrobiło na mnie wielkie wrażenie. W tym tomie poznajemy jeszcze jedną perspektywę. A mianowicie naszą, Astrid. Astrid, która w tym tomie pokazuje swoją prawdziwą twarz. Nasza kochana zawsze pewna siebie kobieta kryje w sobie wiele smutku i cierpienia. Od pierwszych rozdziałów możemy zobaczyć skalę jej problemów. A za co ją najbardziej podziwiam? Zdecydowanie za to, że co by się praktycznie nie stało ona wróci z uniesioną głową i sprosta problemom.