Recenzje

To miała być przygoda na jedną noc… Hej słoneczka, przychodzę dziś do was z recenzja książki, która skradła moje serce już samą dedykacją, więc jeśli lubicie nie szablonowe romanse biurowe to tą pozycją będzie dla was idealna. Życie Astry posypało się w momencie w którym nakryła swojego narzeczonego na zdradzie, żeby tego było mało to ten sam mężczyzna w krótkim czasie zadał jej kolejny cios, mianowicie w firmie w której pracują razem przedstawił swoją wersję wydarzeń, taką w której to ona jest ta zła, taka w której to Ona zdradziła. Przez natłok wydarzeń kobieta pragnie się odstresować, więc umawia się ze swoją przyjaciółką w barze, niestety ta nie dociera. Poznaje tam tajemniczego, przystojnego mężczyznę z którym, spędza wieczór, a iskry, jakie między niby lecą sprawiają, że przenoszą się do pokoju hotelowego. Tak spędzają wspólną noc, bez żadnych imion czy nazwisk. Rano Astra opuszcza pokój hotelowy, zostawiając śpiącego mężczyznę bez pożegnania. To miała być jedna noc, mieli więcej się nie spotkać, lecz kilka tygodni później okazuje, że ta noc pozostawiła po sobie konsekwencje. Los jednak krzyżuje ich drogi ponownie, okazuje się że Thane jest nowym Team Leaderem kobiety, tylko dlaczego zachowuje się jakby jej nie znał? Czy zarwałam dwie noce, aby jak najszybciej poznać zakończenie? Tak! Ale nie żałuję, żadnej nieprzespanej godziny, bo uwielbiam twórczość Ludki, a „Forget me not” stało się moją ulubioną. Pióro autorki, jest lekkie, przyjemne, a zarazem rzeczowe. Cudownie przedstawiony wątek przyjaźni, Aster i Cove, te dwie kobietki skoczyły by za sobą w ogień, nie ważnie co by się działo. I przepraszam bardzo, ale zyskałam nowego książkowego męża i pierwsze książkowe zwierzę 😂 taaaaak, Hen solo jest cudowna i na szczęście nie została przerobiona na rosół. 

 🚀📖 Choć temat wydaje się mocno „fizyczny”, książka napisana jest bardzo przystępnie — wystarczyło liznąć trochę fizyki w liceum, by spokojnie ją zrozumieć. 😊 Autor zabiera nas w fascynującą podróż — od pierwszych obserwacji Marsa i map tworzonych na podstawie przypuszczeń (kiedyś sądzono, że mogą tam mieszkać inteligentne istoty!), aż po współczesne badania i plany eksploracji. 🛸🔭 Dlaczego Mars jest czerwony? Jak „oderwać” statek od Ziemi i skierować go w stronę Czerwonej Planety? Dlaczego zwykła rakieta to za mało? Te i wiele innych pytań oraz odpowiedzi znajdziecie w książce. Poznamy też aktualne wyzwania: nie tylko prędkość lotu, ale i transport zaopatrzenia, tlenu (którego nie uzupełnimy na miejscu), czy samego sprzętu. Dlatego na razie Marsa eksplorują bezzałogowe sondy. 🛰️ Loty załogowe — wciąż przed nami. Prywatne firmy (i nie tylko) mają ambitne plany, choć rzeczywistość — polityka, pieniądze — wciąż rzuca kłody pod nogi naukowcom. Wiemy już, że nie wszystkie pomysły Elona Muska opisane w książce są nadal aktualne. A co przyniesie przyszłość? ✨ Przekonamy się sami. #Mars #eksploracja #astronomia #książkoholik #czytam #wydawnictwohelion #science #kosmos

Ta historia jest szalona, przerażająca, momentami odpychająca a jednocześnie cały czas zastanawiałam się co będzie dalej. Lucy jest dziewiętnastoletnią dziewczyna, która została sama z matką. Ta zaś w chwili żałoby po mężu wstąpiła do tajemniczej wspólnoty, która obiecuje harmonię. Wspólnoty, która zabiera wszystko co cenne, wartościowe w zamian za poczucie ochrony, przynależności i rodziny. Wspólnoty, która swoimi członkom podaje tajemnicze tabletki. Najbliżej matki dziewczyny znajduje się Tony, człowiek wspólnoty piorący jej mózg. Lucy nie zgodziła się przystąpić do sekty, a jest do tego często namawiana. Jednak dziewczyna widzi co organizacja zrobila z jej matką, jak obie przymierają głodem. Pewnego dnia w niewyjaśnionych okolicznościach tabletki jej matki znikają za co dziewczyna dostaje karę. Matką, aby dostać nowe opakowanie, oddała ją trzem mężczyznom... Opis tego co robią Lucy ciągnie się przez wiele stron. To najbardziej brutalny opis gw@/tu jaki kiedykolwiek czytałam. Właśnie w tym momencie musiałam odłożyć książkę na jakiś czas. To mnie przerosło. Thoren jest postacią zagadkowa. Jasnym jes, że próbuje powstrzymać sektę i zbiera informacje od osób, które potem zab/j@. Te opisy są aż przerażająco realistyczne. Jest też mężczyzną, który ratuje Lucy z rąk jej oprawców i nie pozwala jej opuścić swojego domu. Na wobec niej plan- oczekuje, że dziewczyna pomoże mu dotrzeć do wspólny dzięki swojej matce. Ale pewnego dnia Lucy ucieka, miłość do matki zwycięża. Gdy kobiety ponownie się spotykaja, a Lucy odkrywa jak jej matką pogrążyła się jeszcze bardziej w tak krótkim czasie dochodzi do awantury, rękoczynów, Lucy znów bliska jest śmierci. W akcie samoobrony popycha matkę, która przez uderzenie w głowę ginie. Z tego miejsca dziewczyna zostaje zabrana przez Tonyego. Ale budzi się naga na metalowym stole poddawana eksperymentom... Przytoczyłam Wam tylko ułamek wydarzeń, z którymi będziecie musieli się zmierzyć w trakcie lektury. To co dzieje się później jest przepełnione przemocą, walką, strachem o życie ale też wielkimi uczuciami pozornie obcych sobie ludzi. Czym dokładnie zajmuje się organizacja? Po co podają te tabletki? Co faktycznie łączy Lucy i Thorena? I najważniejsze - czy oni to przeżyją? Te pytania towarzyszyły mi przez całą lekturę i nie zdradę Wam odpowiedzi. Całej tej niesprawności, skrajności trzeba doświadczyć na własnej skórze, we własnej głowie. Jedno jest pewne - nikt nie jest za kogo uważamy. A wchodząc w te wszystkie tajemnice i zagadki odkrywamy naprawdę szokujące rzeczy. Jesteście gotowi żeby je zgłębić? Przez cały czas czytania, a także nawet teraz, mam z tyłu głowy dziwna myśl - ta książka jest aż za bardzo zbliżona do "Wartkiej śmierci" Rowling. Nie twierdze, że to plagiat - absolutnie nim nie jest. Natomiast cała atmosfera zbudowana przez autorkę jest bardzo podobna. Powiem Wam, że do tej pory mam ciarki. Swego czasu zgłębiłam temat działania sekt i te opisane tutaj są niesamowicie zgodę z tymi doniesieniami. Widać, że autorka zrobiła porządny research za co wielkie brawa. Dzięki temu ta książka długo nie wyjdzie z głowy. 

Zacznę od tego, że przez 3/4 książki byłam trochę znudzona całą historią, zachowaniem bohaterów i ich sposobem bycia. I nawet rzeczy, które wydawały się na pierwszy rzut oka ekscytujące nie dawały rady naprawić tej nudy... ALE! Jak się okazało, wszystko było po coś. Książka jest podzielona na 3 części. Najpierw poznajemy Elaine, jej krótką historię, dostajemy w rozdziałach-przerywnikach coraz więcej smaczków z jej przeszłości i przeszłości Czarnych Srok oraz dowiadujemy się więcej o jej relacji z matką. A tu nie było cukierkowo. Relacja dziewczyny z matką bardzo przypomina relację Roszpunki z bajki ,,Zaplątani", tylko tu jest bardziej agresywnie. Potem poznajemy trochę inną Elaine na statku, na którym podróżuje z księciem Williamem, aby odnaleźć zaginiony pierścionek. Tu Elaine jest sama, bez swoich towarzyszy, jest otoczona grupą mężczyzn, który niekoniecznie życzą jej dobrze. A książę William? Cóż obiecuje dziewczynie gruszki na wierzbie. Piękne słowa, opiekuńczość, no książę idealny. Trzecia część to część, w której Elaine trafia do królewskiego zamku. Trafia do złotej klatki. Jest ofiarą obsesji jednego z mężczyzn. Ale też w tej części pojawiają się plot twisty całej historii i wszystko zaczyna się rozjaśniać. Dobrzy stają się źli. Źli stają się dobrzy. Nieoczekiwani sprzymierzeńcy pojawiają się na tapecie. Podsumowując: Polecam! Ale uprzedzam, że trzeba przetrwać ten początek, bo warto! ❤️

Odkodować Japonię – takie zadanie postawiła przed sobą Zofia Jurczak. Zaczęło się od fascynacji japońskim kinem, a skończyło... Pewnie jeszcze nie skończyło, ale już przyniosło wspaniałe efekty w postaci reportażu „Japonia. Kraj możliwości”. Reportażu, który – z założenia – ma pokazać Japonię taką jaka jest, w oderwaniu od stereotypów i naszych wyobrażeń. Reportażu mającym wyjaśnić też dlaczego jest jaka jest, co ukształtowało ten kraj i jego obywateli. U Jurczak historia miesza się ze współczesnością. I tak powinno być, bo bez zrozumienia kiedyś nie sposób zrozumieć teraz. Autorka zręcznie lawiruje między epokami, wydarzeniami, aby opisać Japonię. Trudno mi ocenić, co powinna zawierać książka o o niej, bo ja żyję raczej literackimi opisami niż faktami, więc w pełni zaufałam Zofii Jurczak przy wyborze tematów. Powiem wam, że niezła z niej gawędziara. Już od pierwszych stron dałam się porwać tej fascynującej opowieści. I nie ważne dla mnie było, czy Jurczak opowiada o szogunach, o pociągach, czy toaletach, bo robiła to z niesamowitą energią. Odniosłam też ważenie, że bardzo przyłożyła się do odkodowywania Japonii. Ta książka to nie tylko jej osobiste spostrzeżenia, ale przede wszystkim rewelacyjne przygotowanie do spotkania z krajem kwitnącej wiśni. I to jest największy plus tej publikacji. Ona jest „dzieckiem” pasji i zręcznego pióra. Jeżeli miałabym nad czymś ubolewać to nad małą ilością zdjęć. Jest co prawda kilka, ale mało i czarno-białe. To nie jest tak, że książka jest byle jak wydana, bo widać, że wydawca dołożył starań. Po prostu tu postawiono na treść, która – owszem – jest fascynująca, jednak czasami coś tam sobie wyszukiwałam w Internecie, bo Jurczak tak ciekawie o czym pisała, że bardzo chciałam zobaczyć dany obiekt. Czytanie reportażu „Japonia. Kraj możliwości” dostarczyło mi ogrom frajdy. Ta Jurczak to musi być fajna babka, skoro tak zajmująco potrafi opowiadać. Misję „odkodować Japonię” zrealizowała koncertowo, prezentując i tłumacząc jakże odmienną kulturę. Podeszła do sprawy lekko, anegdotycznie, ale też świetnie przygotowana. Po takim reportażu nie sposób nie zakochać się w Japonii.