Recenzje

Wow.😦 Totalny rollercoaster 🎢 , no ale cóż, w życiu codziennym też nie jest superłatwo.🙃 To już kolejna książka Zuzi, którą czytam i naprawdę ta książka mi się podobała 😙i czekam z niecierpliwością na drugą część, bo jestem turbociekawa jak to się potoczy, bo nie oszukujmy się wszystko tu się może zdarzyć. xd🤣 Ale no wracając Alison, pracując u Dominica siłą rzeczy sprawia, że stare uczucia mogą wrócić nawet ze zdwojoną siłą❤, ale czy wszystko może pójść zgodnie z planem, czy jednak totalnie się zepsuć i wrócić do niepamiętania o sobie, chociaż, kto ma pamiętać ten będzie pamiętał o kimś, kogo kocha mimo wszystko.❤🔥 Choć ich drogi mogą się rozejść moim zdaniem miłość zwycięży ponad wszystko, no ale o tym się przekonamy już w drugiej części dylogii complicated.🖤

Czy można zakochać się w kraju, zanim postawi się w nim stopę? Lektura książki Portugalia. Tam, gdzie zwalnia czas pokazuje, że jak najbardziej. Autorzy – pasjonaci Portugalii – zabierają Cię w niezwykłą podróż, która nie prowadzi jedynie przez znane atrakcje turystyczne, lecz przez emocje, historie, smaki, zapachy i zwyczaje, tworzące prawdziwy obraz tego kraju. Już od pierwszych stron czuje się, że nie będzie to zwykły przewodnik. To coś więcej – zaproszenie do poznania portugalskiej duszy, jej nostalgii i uroku codzienności. Jak to pozostałe książki z serii Oblicza świata mają w zwyczaju, zamiast klasycznego opisu od punktu do punktu, książka oferuje Ci mozaikę opowieści, refleksji i faktów. Pozwala zrozumieć, czym jest Portugalia w głębszym sensie – nie tylko jako miejsce na mapie, ale jako sposób patrzenia na świat. Krok po kroku prowadzi przez rozdziały poświęcone historii wielkich odkrywców, portugalskiej muzyce fado, kulturze picia kawy, fascynacji piłką nożną, znaczeniu ceramiki azulejos, czy niespiesznemu rytmowi codziennego życia. Autorzy otwierają przed Tobą drzwi do miejsc, których nie znajdzie się w folderach biur podróży – pozwalają poczuć zapach sardynki z grilla na lisbońskiej ulicy, usłyszeć głos fadistki w małej tawernie, czy usiąść na schodach Alfamy z kubkiem espresso i chłonąć atmosferę miasta. Opowiadają o Lizbonie, Porto, Sintrze czy Algarve, ale równie dużo miejsca poświęcają samym Portugalczykom – ich otwartości, melancholii, codziennym rytuałom i głęboko zakorzenionej dumie narodowej. Nie jest to lektura, którą się „zalicza”. To książka, do której się wraca – niekoniecznie po to, by coś przypomnieć, ale by znów na chwilę poczuć ten wyjątkowy klimat. Portugalczycy zostają tu ukazani z ogromnym szacunkiem – jako naród ciepły, ale powściągliwy, uważny i wierny swoim wartościom. Autorzy tłumaczą ich przywiązanie do futbolu, celebrację prostych chwil, a także tę specyficzną nostalgię, którą tak trudno opisać, a którą każdy, kto odwiedzi Portugalię, poczuje na własnej skórze. Portugalia. Tam, gdzie zwalnia czas to nie tylko opowieść o miejscach – to opowieść o nastrojach. Książka pozwala zatrzymać się na chwilę w codziennym pędzie, spojrzeć na świat z innej perspektywy. Zmusza do refleksji, a jednocześnie inspiruje do działania – do podróży, do próbowania, do smakowania życia pełniej. Ta książka to coś więcej niż opowieść o kraju. To opowieść o stylu życia, który pozwala zwolnić i dostrzec piękno w tym, co proste. Jeśli chcesz doświadczyć Portugalii nie tylko oczami, ale i sercem – ta lektura Ci to umożliwi. ZALETY autorzy piszą z własnego doświadczenia, co sprawia, że każdy rozdział tętni życiem i osobistą perspektywą; mimo bogactwa informacji, książka nie przytłacza – jest lekka, wciągająca, pełna pasji; nie jest to klasyczny przewodnik, ale esej kulturowy i emocjonalny, który pozwala zrozumieć Portugalię na głębszym poziomie; piękny, obrazowy styl, który działa na wyobraźnię i buduje atmosferę; książka pobudza do działania: do podróży, poznawania, a może nawet do zmiany tempa życia; znajdziesz tu i historię, i kulturę, i codzienne życie, a wszystko podane w idealnych proporcjach; spodoba się zarówno osobom planującym wyjazd, jak i tym, którzy po prostu kochają dobre, refleksyjne książki.

Drogi Czytelniku... Na wstępie chcę zaznaczyć, iż jest to powieść skierowana głównie do pełnoletnich miłośników literatury, ponieważ zawiera wiele pikantnych scen erotycznych i wulgarne słownictwo. Pewna młoda dziewczyna, jedynaczka? Obecna. Pewne poszukiwania? Jasne. Pewne częste zmiany? Znajdą się. Częste przeprowadzki? Będą. Pretensje? Oczywiście. Zemsta? Cóż... Trudne relacje rodzinne? Koniecznie. Kłopoty? Niestety... Emocje? Bez nich się nie obędzie. Pewien mężczyzna? Hmm... Trudne wybory? A jakże. Wątpliwości? I to wiele. Sekrety? I to nie jeden. Strach? Aż bolesny... Między innymi właśnie to znajdziemy w debiutanckiej książce Kliahi pod tytułem „Epic Girl”. Jaki osiągnęła efekt? By poznać odpowiedź na to pytanie, jak zawsze odsyłam do lektury, książki oczywiście. Jest to pierwszy tom cyklu Epic Girl (nazwa robocza) Wspaniale było przenieść się do świata Milly, Milesa, Gisele, Kendalla, Billy'ego, Huntera, Samuela, Victora, Octavii, Justina, Sabriny, Aarona, Marcusa, Leviego i innych. Na pewno zastanawiacie się jakie są moje odczucia po lekturze. Już odpowiadam. Po pierwsze, bohaterowie. Są dobrze wykreowani, zróżnicowani i interesujący. Niestety nie polubiłam tu nikogo. Jest to jednak w tym wypadku spory plus. Nie pisnę już nic więcej, nie chcę zdradzać za dużo. Po drugie, fabuła. Nie chcę nikomu zdradzać tu szczegółów, jednak powiem, że to nie do końca prawdziwy rollercoaster, przynajmniej dla mnie. Akcja rozkręca się dość szybko, przez cały czas coś się dzieje. Autorka serwuje nam emocje sporymi porcjami. Nie brakuje tu zaskakujących zwrotów akcji, wywoływania w nas skrajnych uczuć oraz problemów, którymi obarczone są na każdym kroku nasze persony, zwłaszcza Milly. Po trzecie, emocje. Zdradzę Wam, że znajdziemy ich tu sporo, zwłaszcza w pewnych momentach (oczywiście nie zdradzę jakich). Przyznaję za to plusika. Po czwarte, styl. Książka napisana jest lekkim językiem, przystępnym dla każdego. To bardzo uprzyjemnia i przyśpiesza czytanie. Muszę dać za to plusa. Po piąte, układ. Historię poznajemy tu z dwóch perspektyw - Milly i Milesa. Było to dobre rozwiązanie w tym przypadku, pozwalało lepiej wczuć się w tę historię. Przyznaję za to sporego plusa. Po szóste, zakończenie. Było... cóż powiem, że warto do niego dotrzeć. Zdecydowanie pozostawia niedosyt i zachęca aby sięgnąć po tom drugi i poznać ciąg dalszy tej historii (jeśli takowy powstanie). Leci za to kolejny plus. Powieść nie do końca jest lekką lekturą do poduszki. Opowieść pokazuje, że czasami zemsta może obrócić się przeciwko mszczącemu się. Książka praktycznie czyta się sama. Historia nawet wciąga, sprawia, że chce się być częścią życia (chociaż bardzo pokręconego) naszych bohaterów i nie opuszczać go aż do finału. Autorce dziękuję za tę przygodę. To było ciekawe i nawet pouczające doświadczenie. :) Ogólna ocena - 5/6. :) POLECAM, POLECAM, POLECAM. Warto po nią sięgnąć. 

Są książki, które nie tyle się czyta, co... czuje. „Uwikłani w rodzinne schematy” to jedna z nich. Nie ma tu moralizowania. Nie ma mądrzenia się. Jest za to spokojna rozmowa - dwóch terapeutów, którzy wiedzą, że dzieciństwo to nie tylko wspomnienia, ale też instrukcja, według której często (nieświadomie) układamy dorosłe życie. Bardzo cenię tę książkę za konkrety. Za przykład za przykładem. Za pytania, które zostają w głowie na długo. I za to, że daje nadzieję. Że nawet jeśli przyszliśmy z domu, w którym było trudno, nie jesteśmy skazani na powtarzanie tych samych historii. To nie jest lekka książka na wieczór z herbatką. To książka, którą się trawi. I do której się wraca. Polecam wszystkim, którzy chcą zrozumieć siebie - jako dorosłe dzieci i jako rodziców.

Bywały dni, kiedy lista zadań rosła szybciej niż moje pokłady motywacji. Znasz to uczucie? Wtedy właśnie sięgnęłam po książkę Thibauta Meurisse’a - poradnik, który obiecuje, że w zaledwie siedem dni pomoże ci pokonać prokrastynację. Brzmi jak magia? A jednak… to działa! Autor nie owija w bawełnę. Krok po kroku przeprowadza nas przez konkretne techniki, strategie i sposoby myślenia, które pozwalają rozprawić się z odkładaniem zadań na „jutro”. To nie jest kolejny motywacyjny monolog - to praktyczna mapa działania, która wymaga tylko jednej rzeczy: żeby zacząć teraz. Każdy dzień to osobny rozdział i inny temat do przepracowania - od odkrywania własnych mechanizmów unikania, przez eliminację rozpraszaczy, aż po budowanie zdrowych nawyków. Meurisse pisze prosto, konkretnie, bez zbędnego coachingu. To, co szczególnie mi się spodobało, to pytania podsumowujące i ćwiczenia na koniec każdego rozdziału. Dzięki nim książka nie tylko inspiruje, ale zmienia sposób myślenia - dosłownie od pierwszych stron. Czy to poradnik idealny? Nie - bo żadna książka nie zrobi nic za nas. Ale jeśli chcesz wreszcie wstać z kanapy, odłożyć telefon i po prostu zacząć działać, to ten tytuł będzie Twoim sprzymierzeńcem. 🌟 Dla kogo? Dla każdej osoby, która czuje, że utknęła w miejscu, mimo że bardzo chce ruszyć naprzód. 📝 W stylu: konkretnie, motywująco, krok po kroku. 📅 A najlepsze? Możesz zacząć dziś. Albo… zrób to od razu 😉