Recenzje

Przyznaję bez bicia - to moje pierwsze spotkanie zarówno z twórczością Ludki Skrzydlewskiej, jak i z motywem reverse harem i zaskoczyłam się bardzo pozytywnie ☺️ Josie, nasza główna bohaterka, to prawdziwe słoneczko - świeci nawet wtedy, gdy życie rzuca jej cień. Po przejściach, z bagażem emocjonalnym, a mimo to potrafi dostrzegać dobro tam, gdzie inni widzą tylko problem. Jej empatia i wyrozumiałość to jakiś nadludzki poziom - ja chyba mam zaledwie 5% jej cierpliwości i to w dobry dzień! 😅 Ogromny plus za narrację z perspektywy aż czterech postaci - dzięki temu naprawdę można poczuć z nimi więź. Serio, miałam wrażenie, że to moi znajomi. To nie jest tylko historia o namiętności - choć sceny pikantniejsze też są, i to jakie! - ale przede wszystkim opowieść pełna słodyczy, emocjonalnego ciepła i momentów, przy których człowiek niekontrolowanie się czerwieni 🤭 No i ci panowie! Dziewczyny, trzymajcie się: ⚽️Parker - chodząca czułość. Chłopak z sąsiedztwa, złote serce, futbolista z pasją i oddaniem. 🥋Weston - nasz nerd w wersji sexy. Matematyka, programowanie, czarne pasy i okulary. 📸Vance - mój osobisty faworyt. Ten typ z pozoru nieprzystępny, grumpy, ale przy Josie rozkwita jak kwiat na wiosnę. Introwertyk z duszą artysty i sercem większym niż jego ego. A to coś znaczy! Styl Ludki Skrzydlewskiej? Lekki, przyjemny i niesamowicie wciągający. Krótkie rozdziały i dynamiczna akcja sprawiają, że „jeszcze jeden rozdział” zamienia się w „ups, przeczytałam całość o 3 w nocy” 😍 Czy książka ma schematy? Jasne. Czy wszystko jest idealnie? No nie. Ale wiecie co? Totalnie mi to nie przeszkadzało. To był taki książkowy przytulasek - komfortowa historia, przy której zapomina się o całym świecie i po prostu cieszy chwilą ❤️

Pierwszy tom tej serii wspominam raczej kiepsko. Miałam wrażenie, że niewiele się w nim działo, a cała historia wydała mi się zbyt dziecinna - chyba po prostu nie trafiła już w mój gust jak i po prostu moment czytelniczy. Mimo to zakończenie na tyle mnie zaintrygowało, że postanowiłam dać drugiej części szansę. I… nie żałuję. Drugi tom zdecydowanie bardziej przypadł mi do gustu. W końcu zaczęło się coś dziać, akcja nabrała tempa, a relacje między bohaterami rozwinęły się w ciekawszym kierunku. Pojawiły się też u mnie emocje - coś, czego zdecydowanie brakowało mi wcześniej. Co ciekawe, choć w pierwszej części mocno przeszkadzała mi narracja trzecioosobowa, tym razem w ogóle nie zwróciłam na nią uwagi. Byłam na tyle zaangażowana, że przestała mi przeszkadzać. Czuć też wyraźnie, że River trochę dojrzała. Nie jest już tą małą dziewczynką, tylko nastolatką, która powoli wkracza w świat dorosłych i musi stawić czoła jego wyzwaniom. To była miła zmiana - dodała historii głębi i sprawiła, że stała się dla mnie bardziej wiarygodna. Nie do końca podobały mi się natomiast przeskoki czasowe, które momentami wydawały się zbędne - zwłaszcza te dłuższe, miesięczne. Czasem wybijały mnie z rytmu i trochę psuły płynność opowieści. To wciąż nie jest moja ulubiona książka, ale muszę przyznać, że wreszcie poczułam w niej ten zalążek czytelniczego komfortu, o którym tak wiele osób wspomina, czytając tę serię. I choć nie pokochałam jej bezgranicznie, to jestem szczerze ciekawa, co wydarzy się dalej. Mam nadzieję, że kolejna część pojawi się już niedługo.

Czy nasze dorosłe życie to naprawdę nasz własny wybór? 🤔 A może nieświadomie powielamy schematy, które ukształtowały się w dzieciństwie? 👶➡🧠 Książka „Uwikłani w rodzinne schematy. O tym, jak dzieciństwo wpływa na dorosłe życie” autorstwa Jacka Rydlewskiego i Anny Paluszak to lektura, która nie zostawia czytelnika obojętnym. 📖 @wydawnictwo_sensus @wydawnictwohelion Trafia prosto w czułe punkty - z ogromną empatią, ale i bez owijania w bawełnę. 🎯 Autorzy prowadzą nas przez najważniejsze obszary naszego emocjonalnego dziedzictwa: 👪 relacje z rodzicami, 🎭 role rodzinne, 🌪 tłumione emocje i 🛡 mechanizmy obronne, które miały nas chronić w dzieciństwie, a dziś często nas blokują. Co ważne - książka nie kończy się na diagnozie. To nie tylko analiza, ale też konkretna pomoc: 📝 ćwiczenia, ❓ pytania, 💭 refleksje, które pozwalają krok po kroku wyjść z utartych szlaków. To pozycja dla każdego, kto choć raz zadał sobie pytanie: „Dlaczego ciągle reaguję tak samo?” „Dlaczego wciąż wchodzę w te same relacje?” „Czy da się uwolnić od rodzinnej historii?” Odpowiedź brzmi: tak, ale trzeba się z nią najpierw spotkać. I ta książka właśnie na to spotkanie zaprasza - mądrze, delikatnie i z ogromnym zrozumieniem dla ludzkich emocji. 🤍📚 

Hank, właściciel popularnego klubu nocnego, prowadzi też przestępczą działalność, choć marzy o innym życiu. Wszystko zmienia się, gdy z opresji ratuje go charyzmatyczna Eda. Po tej sytuacji Hank nie może przestać myśleć. Problem w tym, że Eda wcale nie zamierza ułatwiać mu sprawy, a jej buntownicza natura doprowadza Hanka do szału. Gdy zaczyna mu na niej zależeć, pojawia się zagrożenie, które nie pozwala tej relacji rozwinąć się naturalnie. Ktoś postanowił uderzyć w to, co stało się dla niego najcenniejsze. Ta książka na każdym kroku mnie zaskakiwała. Ile tu było akcji, ile było śmiechu i ile razy moje serduszko stopiło się przy Hanku, który chciał Edzie dać gwiazdkę z nieba. Akcja goni akcję. Jak zawsze piszę, że brakowało mi akcji tak tutaj pod tym względem nie mam na co narzekać. Moje pragnienia, żeby się coś działo zostało spełnione. Bohaterowie punktują od samego początku. Hank wygląda na mafiozę i też takie życie prowadzi. Jakie było moje zaskoczenie jak czytałam jego przemyślenia co do Edy, to się ni jak ma do postaci klasycznego mafioza. Ale czy to źle? Jak dla mnie absolutnie nie. Eda to zdecydowanie twarda babka z charakterem, który właśnie uwielbia Hank. Kiedy zorientowała się z jakim światem ma do czynienia nie chciał być jego częścią. Na tym polegał jej konflikt - z jednej strony był ten bezwzględny i brutalny świat, ale z drugiej był Hank, który należał do tego świata. Od pierwszego spotkania leciały iskry między Hankiem a Edą, niezależnie czy to dialogi czy bliskość. Ich relacja nie rozwija się jednak w naturalnym tempie, tam wszystko dzieje się szybko i można się nad tym zastanowić, ale jest to tak napisane, że taki rozwój tej relacji mi nie przeszkadzał. Bardzo mi się podoba podwójna perspektywa, można się zapoznać z emocjami obu bohaterów. Wydaje mi się, że książka skupia się mimo wszystko na bardziej na Hanku niż na Edzie. Czy sięgnę jeszcze po książki M. A. Brandon? - Tak.

Chris Whitaker zrobił to znowu. Stworzył powieść, która wbija w fotel i nie pozwala o sobie zapomnieć. Brutalnie szczera, głęboko poruszająca, napisana z niesamowitym wyczuciem emocji. Poznajcie "Wszystkie barwy mroku". Głównymi bohaterami jest Patch - jednooki chłopiec, uważający się za pirata oraz jego przyjaciółka Saint. Pewnego dnia Patch zauważa, że koleżankę ze szkoły (Misty) atakuje mężczyzna w kominiarce. Postanawia zareagować. Misty ucieka, a jego życie zmienia się już na zawsze. Przez wiele miesięcy więziony jest w całkowitej ciemności. Saint porusza niebo i ziemię, aby odnaleźć przyjaciala. Akcja książki toczy się nie przez miesiąc, nie przez rok. To wiele lat przeżyć, sukcesów, dramatów i tragedii. To wiele tajemnic i przestępstw, które wyszły na jaw. Autor przez ponad 600 stron mistrzowsko buduje napięcie, a żadna postać (również poboczna) nie jest idealna. Nie da się jednoznacznie określić 'czym jest' ta powieść. To nie tylko kryminał, thriller, romans czy dramat - to studium bólu, traumy, lojalności i nadziei. To opowieść o miłości (tej trudnej, nieidealnej), o samotności i o tym, jak cienka bywa granica między dobrem a złem. Autor nie ucieka od trudnych tematów jakimi jest przemoc, uzależnienie, żałoba czy strata - ale wszystko to napisane jest z ogromną wrażliwością.