Recenzje

Jednym z moich książkowych postanowień na ten rok było nadrobienie twórczości Natalki Fromuth. I tak, po około dwóch latach od ostatniego spotkania z jej książkami, sięgnęłam po „(Nie)widzialne serca”. Szkoda tylko, że nikt mnie nie ostrzegł, że ta historia złamie mi serce… 🥺 Od bardzo dawna chciałam przeczytać książkę z motywem friends to lovers, ale taką, w której bohaterowie już kiedyś się przyjaźnili i na jakiś czas z jakiegoś powodu stracili kontakt. Joy mieszka w Houston, w Teksasie, ale nie czuje się tam szczęśliwa. Przeprowadziła się tam z tatą po śmierci mamy - to miało być nowe życie, nowy początek. Jednak Joy obiecała sobie, że wróci do Irlandii, gdy tylko nadarzy się okazja. To tam została jej ukochana babcia. Tam znajduje się grób mamy. I tam - w domu naprzeciwko - mieszkał jej najlepszy przyjaciel, który teraz chyba jej nienawidzi. Okazja nadarza się, gdy dziewczyna wybiera kierunek studiów. Postanawia wrócić do ojczyzny, do swojego domu. Szybko jednak przekonuje się, że Irlandia, którą pamiętała, już nie istnieje - czas tam nie stanął w miejscu, a rzeczywistość niewiele ma wspólnego z jej wspomnieniami… Zaczynając tę książkę, nie sądziłam, że tak bardzo ona mną poruszy. Callum ma dwadzieścia lat i z powodu siatkówczaka (wewnątrzgałkowego guza nowotworowego zwanego także retinoblastomą) jest niewidomy na jedno oko, a na drugie nie widzi w dziewięćdziesięciu procentach. Choroba odebrała mu pewność siebie, ale też w pewnym sensie pasję. Bohaterowie oprócz tego, że w dzieciństwie byli przyjaciółmi, byli również partnerami. Partnerami w tańcu. Przez niespodziewany wyjazd dziewczyny do Houston nie pojawili się na zawodach, które miały się odbyć niedawno po jej wyjeździe. Kiedy dziewczyna wraca do Irlandii, dowiaduje się, że jej najlepszy przyjaciel z dzieciństwa już nie tańczy, podobnie jak ona sama. Joy nie robi tego profesjonalnie z powodu ojca, który był temu przeciwny. „(Nie)widzialne serca” to opowieść o podążaniu za swoimi marzeniami i pragnieniami. Ta historia pokazuje, jak robienie czegoś, co ma dla nas ogromne znaczenie, jest w stanie nas uszczęśliwić. I tu mały apel do was: choćby nikt nie pochwalał waszej pasji, nigdy z niej nie rezygnujcie. Podążajcie swoją ścieżką, realizujcie swoje cele, spełniajcie marzenia. Joy w pewnym momencie postanowiła zawalczyć o swoje. Zdobyła się na odwagę, aby taniec ponownie zajął ważne miejsce w jej życiu. Bądźcie jak Joy. Bądźcie odważni 🤍 Relacja Calluma i Joy jest niezwykła. Pomimo upływu wielu lat, ta dwójka wciąż potrafi się porozumiewać bez słów. Początkowo Callum wydaje się niechętny, aby jakkolwiek kontynuować znajomość z Joy. Sam w końcu jej mówi, że oboje teraz mają swoje życie i nie są żadnymi przyjaciółmi. Tak szczerze, nie mogę go winić. Callum poczuł się zraniony, a o samym wyjeździe nie dowiedział się z jej ust. Chłopak po prostu zobaczył, jak dziewczyna pakuje swoje walizki. Oboje byli wtedy dzieciakami, a dodatkowo był to czas, w którym Callum dowiedział się o swojej chorobie, o czym bohaterka nie miała pojęcia. Bardzo mocno tęskniłam za piórem Natalii. Tęskniłam za tą delikatnością, subtelnością. „(Nie)widzialne serca” przeczytałam w mniej niż dwadzieścia cztery godziny. Nie mogłam się oderwać od tej książki i podobnie jak w przypadku poprzednich książek autorki, które czytałam, ta książka wywołała we mnie mnóstwo emocji. Ostatnie strony książki sprawiły, że płakałam jak dziecko. Czuję się tak, jakbym miała złamane serce przez tę historię. Z pewnością będę wspominała ją z uśmiechem na ustach i łzami w oczach ❤🩹

🤍🥹👁“(𝐧𝐢𝐞)𝐰𝐢𝐝𝐳𝐢𝐚𝐥𝐧𝐞 𝐬𝐞𝐫𝐜𝐚“ ♾/ ★★★★★  𝐑𝐞𝐜𝐞𝐧𝐳𝐣𝐚: „(nie)widzialne serca” to kolejna przeczytana przeze mnie książka autorstwa Natalii Fromuth i jednocześnie ulubiona. Wciągnięcie się w historię bohaterów nie sprawiło mi żadnej trudności. Nie potrafiłam oderwać się od tej powieści, ciągle chciałam od razu wiedzieć co będzie dalej i utrzymało się to do samego końca. Styl pisania Natalki był cudowny i idealny dla mnie, ponieważ miałam zastój, co sprawiło, tak jak wcześniej wspomniałam, że przez książkę się płynęło. Mam ochotę przeczytać tę historię jeszcze raz i potem kolejny, i kolejny, a piszę to zaraz po przeczytaniu. Pragnę zapamiętać każdy fragment i najdrobniejszy szczegół tej powieści. Końcówka książki wywołała u mnie łzy, co często się nie zdarza, więc uważam to za duży atut. Spowodowało to moje zżycie i utożsamienie się z bohaterami. Przeżywałam każdy moment, każdy kryzys, oraz te szczęśliwe chwile razem z nimi. Gdy oni się śmiali to ja też, gdy oni byli smutni to ja też.

“PAST” to pierwsza ksiażka shavvvki, więc nie miałam do niej wielkich oczekiwań, ale totalnie się zaskoczyłam. Od początku akcja mnie wciągnęła, nie mówiąc już o pierwszym rozdziale, który był niezwykle intrygujący. Bardzo spodobał mi się pomysł na fabułę - ostatnio bardzo lubię czytać książki z motywem domu zastępczego, adopcji. Już od pierwszych stron historia jest interesująca, a całą książkę naprawdę lekko i przyjemnie się czyta, dzięki świetnemu stylowi autorki. Mimo że największy plot twist był dla mnie dosyć przewidywalny, to i tak uważam, że było to świetnie stworzone i na pewno warte przeczytania. Główny bohater naprawdę mnie zaciekawił swoją perspektywą, aż strasznie czekałam na te rozdziały, gdzie on przejmował głos. Ogólnie polubiłam się z większością postaci, jako że byli oni naturalni i dobrze napisani. Nie potrafię stwierdzić co takiego miała w sobie ta historia, że naprawdę mnie wciągnęła i nie mogłam oderwać się od czytania. Gdy zaczynałam to trochę nie chciało mi się czytać, ale później przeczytałam ponad 200 stron na raz. Możliwe, że właśnie napięcie między głównymi bohaterami sprawiło, że z niecierpliwością wyczekiwałam ich interakcji. Naprawdę jest to godna polecenia historia!!

RECENZJA  „UWIĘZIONA BEZ WYBORU” Cykl: Uwięziona (tom 2) AUTOR: SYLWIA KRUK  WYDAWNICTWO: EDITIO RED  „Prowadziliśmy dziwną grę, w której niestety to ja byłam z góry skazana na porażkę, i jedyne, co mogłam zrobić, to zmniejszyć rozmiar swojej emocjonalnej przegranej”. „Jesteś moja. Nigdy o tym nie zapominaj” „Uwięziona Bez Wyboru”, to emocjonalny rollercoaster, niepokojąca, brutalna, prawdziwa historia, która zostaje pod skórą na długo, pozwalając zanurzyć się w mrok. Historia, która wbija się w duszę niczym drzazga i nie daje o sobie zapomnieć. Nie dlatego, że jest piękna. Wręcz przeciwnie, bo jest brutalnie prawdziwa. To literacki labirynt, w którym granice między dobrem a złem, wolnością a zniewoleniem, nienawiścią a pożądaniem rozmywają się z każdą stroną. To nie jest zwykła opowieść o miłości. Drażni, niepokoi, zmusza do konfrontacji z tematami tabu. Czy oprawca może się zmienić? Czy ofiara może go pokochać? Czy wdzięczność to już pierwszy krok ku emocjonalnemu więzieniu? Autorka wciąga nas w skomplikowaną grę psychologiczną, w której nic nie jest oczywiste - a każda scena ma swój ciężar. W świecie, gdzie granice między nienawiścią a fascynacją są niebezpiecznie cienkie, pojawia się historia Luizy Markiewicz, dziewczyny, której życie z beztroskiego snu przeistacza się w mroczny, zawiły koszmar. To nie jest opowieść o miłości. To nie jest nawet klasyczny romans. To psychologiczna pułapka, w którą wpada czytelnik razem z bohaterką, i z każdą stroną pogrąża się coraz głębiej. Autorka kreśli Luizę z precyzją malarki. Jej postać jest bardzo realna, jest niewinna, trochę naiwna, ale cały czas wieży i walczy. Studentka malarstwa, zostaje wrzucona w mrok, jakiego nie znała. Z dnia na dzień zostaje pozbawiona wolności, godności i poczucia bezpieczeństwa. Porwana, przetrzymywana, osaczona - zaczyna tracić grunt pod nogami. Jej świat przypomina obraz impresjonisty, kontury się zacierają, a rzeczywistość przestaje być czarno-biała. Wystawiona na bezlitosne działanie psychiki Dragona człowieka, którego można jednocześnie bać się i... zacząć rozumieć. W tym właśnie tkwi siła tej historii: w nieustannym napięciu między lękiem a fascynacją, w niewygodnych pytaniach, które zadajemy sobie razem z bohaterką. Dragon, to postać zbudowana z mroku i magnetyzmu. Nie jest potworem w klasycznym sensie. On jest potworem, który zna ludzkie potrzeby. Daje Luizie farby, ubrania, książki - jakby zbudował jej złotą klatkę. Z pozoru hojny, wyrozumiały, z czasem odsłania swoją prawdziwą twarz - chłodnego manipulatora. Uczy Luizę, że wolność to iluzja. Że jej ciało może być wolne, ale umysł należy do niego. I robi to z chirurgiczną precyzją - powoli, metodycznie, aż zatracamy się w tym, co realne, a co ułudą.  Dragon nie jest tylko „tym złym”. To postać wykreowana z niepokojącą precyzją - inteligentny manipulator, który nie tylko więzi Luizę fizycznie, ale zaczyna też podbijać jej umysł. A jednak autorka robi coś niewiarygodnego sprawia, że chcemy go zrozumieć. Że w tej chorej dynamice zaczynamy dostrzegać emocje, które są prawdziwe. Toksyczne, ale prawdziwe. I właśnie to jest najbardziej przerażające, ta cienka granica między oprawcą a wybawcą, między więzieniem a... domem? Bardzo podobał mi się, to, że Luiza cały czas walczyła o swoją wolność, choć była na straconej pozycji, bez szan i żadnego wyboru.  Jej bunt, powodował, że Dragon prowadził z nią grę psychologiczną. On nie bije, on mówi. Jego słowa są jak ostrza, tną nie ciało, a duszę. Wciąga Luizę w grę, której zasad nie zna nikt - nawet on sam. To relacja oparta na dominacji, lecz podszyta emocjami, które trudno nazwać. Strach miesza się z fascynacją, odraza z tęsknotą, nienawiść z czymś niebezpiecznie bliskim miłości. To książka, która boli. Czytelnik czuje się winny, że chce więcej. Że z każdą stroną rośnie jego ciekawość, niepokój i... uzależnienie - dokładnie tak, jak u Luizy. Autorka nie moralizuje, nie oferuje prostych rozwiązań. Zamiast tego zmusza do konfrontacji z pytaniami: gdzie kończy się wolna wola? Czy można pokochać swojego oprawcę? I czy przetrwanie to zawsze akt siły, czy czasem - poddania? „Uwięziona bez wyboru” to emocjonalna pułapka. Nie dla każdego. Dla tych, którzy nie boją się zajrzeć w ciemność - i odnaleźć tam... siebie.

Luiza , kiedyś beztroska studentka malarstwa, po porwaniu i koszmarze życia w ciągłym zagrożeniu pod dachem byłego gangstera Dragona , po tym jak trafiła w szpony handlarzy ludźmi i niespodziewanie została uratowana stała się inną osobą. Z jednej strony zaczyna czuć wdzięczność wobec swojego oprawcy , z drugiej dalej go nienawidzi. Dragon stara się , żeby Luiza czuła się u niego komfortowo. Daje jej prezenty , ciuchy , książki i przybory malarskie. Jest dla niej dobry , do czasu gdy Luiza odrzuci jego propozycję. Mężczyzna wciąga ją w psychologiczną grę , manipuluje i chce ją od siebie uzależnić , odciąć od rodziny i przyjaciół , żeby mieć ją tylko dla siebie. Autorka zabiera nas do mrocznego świata , w którym bezbronna dziewczyna zdana na łaskę Dragona , poprzez wydarzenia jakie ją spotkały staje się silną kobietą , która próbuje o siebie zawalczyć. Czytając książkę czułam skrajne emocje , złość , smutek , wzruszenie. Książka przybliża temat syndromu sztokholmskiego, handlu żywym towarem , obsesji na czyimś punkcie. Książka dla osób o mocnych nerwach , skłania do refleksji.