Recenzje

Destroy us przeczytałam jak było na wattpadzie, ale dzięki wydawnictwu Editio Red miałam okazję wysłuchać poprawioną wersję. Paulina to cudowna osoba, która stworzyła cudowną historię o 2 zagubionych duszach. Camilla ma rodziców, którzy układają jej życie za nią, co nie powinno mieć miejsca, bo każdy ma prawo decydować sam o swoim życiu. Evan za to to chłopak przed którym ukrywają prawdę i tworzą z niego okrutnego człowieka. Czy uda im się postawić? Czy połączy ich jakieś uczucie? Jak zakończy się ich historia ? Przekonajcie się sami sięgając po tę cudowną historię ❤️

ᝰ.ᐟ ʀᴇᴍɪɴᴅ ᴍᴇ ᴏꜰ ᴏᴜʀ ᴍᴇᴍᴏʀɪᴇs - ᴊᴜʟɪᴀ ᴍʀᴏᴄᴢᴇᴋ „- Musisz uśmiechać się częściej. Twój uśmiech to najpiękniejsze, co dotąd widziałem.” ____________ ౨ৎ ____________ ᴀᴜᴛᴏʀᴋᴀ: Julia Mroczek ᴡʏᴅᴀᴡɴɪᴄᴛᴡᴏ: Wydawnictwo BeYA ᴏᴄᴇɴᴀ: ∞ ɪʟᴏśᴄ́ sᴛʀᴏɴ: 312 ʀᴇᴄᴇɴᴢᴊᴀ Zaczynając „𝐑𝐞𝐦𝐢𝐧𝐝 𝐦𝐞 𝐨𝐟 𝐨𝐮𝐫 𝐦𝐞𝐦𝐨𝐫𝐢𝐞𝐬“ miałam dość wysokie oczekiwania, przez wcześniejsze książki Julki, które czytałam. I nawet nie wiecie jakie to uczucie, kiedy nie dość, że ta książka zaskoczyła mnie o wiele bardziej niż oczekiwałam, to do tego widzę postęp jaki robi autorka i coraz bardziej zakochuję się w jej książkach. Jak robiłam unboxing książki i ją sobie przeglądałam to wiedziałam, że będę płakać, ale jak zaczęłam czytać tą historię, to totalnie nie spodziewałam się, że będę aż tyle ryczeć. Naprawdę jak byłam na około 50 stronie to zdążyłam się już popłakać kilka razy. Ta książka wywołała we mnie tyle emocji, że aż nawet nie jestem w stanie ich wyrazić. Pamiętnik Britt mnie totalnie załamał. Julka kolejny raz udowodniła, że uwielbiam jej styl pisania, ponieważ jest on bardzo łatwy i jak czytam jej książki to dosłownie przez nie płynę. 𝐑𝐞𝐦𝐢𝐧𝐝 𝐦𝐞 𝐨𝐟 𝐨𝐮𝐫 𝐦𝐞𝐦𝐨𝐫𝐢𝐞𝐬 przeczytałam w jeden dzień, a ostatnio w ogóle nie mam czasu na czytanie i jestem zaskoczona, że ta historia mnie aż tak bardzo wciągnęła. Przechodząc dalej chciałam tylko powiedzieć, że totalnie zakochałam się w bohaterach (szczególnie w Nathanielu..). Nie umiem wyrazić w słowach tego, jak bardzo jest mi szkoda Brittan. Jej dzieciństwo było okropne i zdecydowanie zbyt szybko dorosła, a powrót do Portland i dowiedzenie się niektórych rzeczy przez nią sprawiło, że chciałam wejść do książki i ją przytulić. Na szczęście smutek mój i Britt poprawiał Nate, ponieważ chłopak dosłownie rozweselał całą książkę swoim byciem. Kocham jego poczucie humoru oraz to, że nawet gdy Britt była zasmucona to on potrafił ją rozweselić jedyn głupim zdaniem. Co do zakończenia książki to mega mi się spodobało. Tak strasznie czekam na drugi tom, potrzebuję go na wczoraj, bo książek się nie kończy w takich momentach Julka!!!! Ja już chcę wiedzieć co się dalej stało… Podsumowując, historia 𝐍𝐚𝐭𝐞’𝐚 𝐢 𝐁𝐫𝐢𝐭𝐭 to zdecydowanie jedna z najlepszych książek jakie przeczytałam w tym roku i wyczekuję kolejnego tomu! PS. Jeśli jeszcze nie przeczytaliście 𝐑𝐞𝐦𝐢𝐧𝐝 𝐦𝐞 𝐨𝐟 𝐨𝐮𝐫 𝐦𝐞𝐦𝐨𝐫𝐢𝐞𝐬 to jak najszybciej nadrabiajcie, bo to jest cudowne! 

Propozycja szefa Garnitury Seattle #1 Nicole Snow Początek historii Dakoty i Lincolna był zdecydowanie intrygujący — raczej nieczęsto miłość zaczyna się walką o cynamonkę. Ofertą kilkuset dolarów za słodką bułkę. I późniejszą konfrontacją na spotkaniu podczas przyjęcia o pracę. Romans biurowy, humor, sarkazm, przekomarzanki i niekiedy niezła dawka zażenowania — to wszystko, co znajdziecie w tej książce. Zdecydowanie dobra na odmóżdżenie. Ciekawa garstka bohaterów, interesująca — i dziwaczna — relacja Dakoty i Lincolna oraz wątek, który niesamowicie przypadł mi do gustu, a mianowicie przyjaźń Lincolna z Wyattem. Ich historia i silna relacja, o którą główny bohater niesamowicie walczył. Jednak, poza luźną otoczką romansu i zapachu cynamonu, znalazły się rzeczy, przez które dość ciężko było mi przebrnąć przez drugą połowę książki. Długie rozdziały. Osobiście nienawidzę długich rozdziałów, a te tutaj ogromnie mnie męczyły — dodatkowo gdy napakowane były intymnymi scenami zajmującymi czasami po kilka długich stron. (Praktycznie wszystko przekartkowałam). Dodatkowo — główna bohaterka, Dakota Poe. Z początku bardzo mnie urzekła, była barwną i ciekawą osobą. Z czasem stała się jednak na tyle męcząca, że czytałam rozdziały z wymalowanym na twarzy niesmakiem. Była niesamowicie egoistyczna, zdawała się nie widzieć w niczym swojej winy, co chwilę zmieniało się jej nastawienie i — no po prostu — nie mogłam jej momentami zdzierżyć. Największa drama tej książki wydawała mi się przez nią ogromnie wyolbrzymiona, a to, jak wszyscy bohaterowie nagle zwrócili się przeciwko Lincolnowi, tak jakby tylko na nim spoczywała wina, było dla mnie wręcz nierealne. Gdyby oboje zachowali się nieco dojrzalej, książka skróciłaby się o jakieś 100 stron. Kończąc — jeśli lubicie romanse biurowe, okraszone naprawdę dużą dawką humoru i potrzebujecie czegoś na dłuuugie, luźne wieczory z cynamonką i słodką kawą w ręku — to coś dla was!

Rodzicielstwo w rytmie dnia - bez presji, ale z uważnością. Książka „Rodzicielstwo na każdy dzień roku” to ciekawa i nietypowa pozycja - zarówno pod względem formy, jak i treści. Zamiast długich esejów czy porad, dostajemy 366 krótkich refleksji - po jednej na każdy dzień roku. Dla mnie ta forma to strzał w dziesiątkę - zwłaszcza dla rodziców, którzy chcą się rozwijać, ale na dłuższe lektury po prostu brakuje im czasu albo siły. Tu wystarczy dosłownie kilka minut dziennie, żeby przeczytać jeden tekst i dać sobie chwilę na refleksję. Każdy miesiąc dotyczy innego obszaru związanego z rodzicielstwem - od dawania przykładu, przez dbanie o siebie, po bezwarunkową miłość. To nie tylko o dzieciach, ale też o nas samych - o tym, jak być obecnym, jak reagować, jak kochać. Czy wszystkie teksty do mnie przemówiły? Nie. Niektóre były bardzo trafne, inspirujące - inne wręcz przeciwnie. Szczególnie zwróciłam uwagę na dość negatywny stosunek autora do złości. Pisze o tym, że powinniśmy ją odczuwać jak najmniej - a przecież z perspektywy psychologa wiemy, że tłumienie emocji nie jest zdrową strategią. Złość może być ważnym sygnałem - pytanie brzmi, jak ją wyrażamy, a nie czy ją mamy. Mimo tego - widzę w tej książce wartość. Nawet jeśli nie ze wszystkim się zgadzam, traktuję ją jako punkt wyjścia do własnych przemyśleń, do zadania sobie ważnych pytań. To pozycja, którą można czytać od początku roku, ale równie dobrze zacząć w dowolnym momencie. Bez ciśnienia - po prostu codzienna dawka refleksji o byciu rodzicem i człowiekiem. Polecam rodzicom, którzy chcą być uważniejsi - i specjalistom, którzy szukają inspirujących cytatów i punktów do rozmowy