Recenzje

uwielbiam książki Elsie, zwłaszcza serię z której pochodzi właśnie "Bez siły", więc bardzo ucieszyłam się, że pojawiło się już tłumaczenie kolejnego tomu i będę mogła poznać historię kolejnej parki, której przedsmak mieliśmy już w "Bez serca" i chociaż nie jestem najwiekszą fanką motywu friends to lovers tutaj naprawdę mi się on podobał co dzieje się bardzo rzadko. kocham styl pisania autorki, za każdym razem gdy sięgam po jedną z jej książek zakochuje się w nim jeszcze bardziej, choć mogłoby się wydawać, że bardziej się nie da, to Elsie pokazała, że potrafi stworzyć takich bohaterów, którzy pochłoną czytelnika bez reszty, dodatkowo dołoży świetną fabułę i mamy kolejną świetną historię do przeczytania dosłownie w jeden dzień, bo tak wciąga, że po prostu nie chce się jej odkładać, tylko czytać, aby dowiedzieć się co będzie dalej i jak to wszystko się skończy! Elsie za każdym razem kreuje bohaterów, których po prostu nie da się nie lubić, i choć Jasper i Sloane nie są moją ulubioną parą z tej serii, to od razu obdarzyłam ich sympatią i podczas czytania bardzo im kibicowałam, a zarazem nie raz miałam okazję jakoś się tam do nich teleportować i ich wyściskać, bo łzy w oczach kilka razy podczas czytania się pojawiły. ich relacja na początku wyglądała jak we wszystkich książkach z motywem friends to lovers, ale gdy już przeszli do lovers, to super się o nich czytało i z chęcią przeczytałabym jeszcze kilka dodatkowych rozdziałow z ich perspektyw!

„Bez siły” to poruszająca opowieść o miłości, która wyrosła z dziecięcej przyjaźni i przetrwała lata rozłąki, bólu oraz trudnych życiowych wyborów. Jasper i Sloane to bohaterowie, których losy splatają się na ranczu Wishing Well - miejscu, gdzie kiedyś wszystko było prostsze. Lata później spotykają się jako dorośli, pełni blizn, z których każda ma swoje źródło w przeszłości. Autorka w mistrzowski sposób prowadzi narrację, pozwalając czytelnikowi wejść do głów bohaterów i poczuć emocje, które w nich buzują. Zachwyca sposób, w jaki została ukazana ich relacja - powolne budowanie napięcia, wzajemne wycofanie i strach przed zranieniem sprawiają, że ta historia jest niezwykle autentyczna. Jasper, cichy, skryty, targany poczuciem winy, i Sloane, zamknięta w złotej klatce rodzinnych oczekiwań, tworzą duet, którego nie da się nie kibicować. Ich rozmowy - pełne niedopowiedzeń, ale i chwil szczerości - są esencją dojrzałej, ale nadal niepewnej więzi. Autorka nie ucieka od trudnych tematów - porusza kwestie straty, presji społecznej, rodzinnych zobowiązań. Jednocześnie nie traci z oczu delikatności uczucia, które przez lata dojrzewało w cieniu niespełnionych marzeń. Chemia między bohaterami jest wyczuwalna w każdym spojrzeniu i geście. To historia nie tyle o idealnej miłości, co o takiej, która musi zostać wywalczona, a potem zasłużenie odzyskana. „Bez siły” wciąga od pierwszych stron i zostawia z sercem pełnym emocji - to piękna, dojrzała opowieść o dwóch duszach, które nie potrafią być razem… ale też nie potrafią żyć osobno 🧡

Tajemnice, niebezpieczne zauroczenie i... emocjonalna jazda bez trzymanki. 💚Historia aż kipi od emocji, jest namiętność, jest tajemnica, jest też dojrzewanie bohaterki i jej stopniowe odkrywanie własnej wartości. Megan przechodzi wewnętrzną przemianę, ucząc się odróżniać fascynację od miłości, a niebezpieczeństwo od ekscytacji. To opowieść o dorastaniu, odwadze i potrzebie bliskości, napisana lekkim stylem, ale z niebanalnym przesłaniem. Nawet jeśli jesteś otoczony luksusem, prawdziwe bogactwo to relacje, zrozumienie i miłość. Czasem to, czego naprawdę potrzebujemy, to nie kolejny plan od rodziców czy gotowy schemat życia, lecz doświadczenie, które nas obudzi, wstrząśnie i zmusi do stanięcia twarzą w twarz z własnymi pragnieniami. Megan pokazuje, że dopiero, gdy przestajemy się bać i zaczynamy poznawać siebie, możemy naprawdę kochać i wybierać świadomie. Megan O'Brien - piękną, młodą dziewczynę z pozoru mającą wszystko: urodę, pieniądze, życie w luksusie. Jednak za tą pozorną perfekcją kryje się samotność i emocjonalne zaniedbanie. Rodzice, pochłonięci karierą i sobą nawzajem, od lat ignorują jej potrzeby. Letni obóz, na który ją wysyłają, ma być kolejnym obowiązkiem, nie wakacyjną przyjemnością. Styl autorki jest lekki i przystępny, co sprawia, że książkę czyta się szybko. Dialogi są żywe, a opisy miejsc i emocji bohaterów dobrze oddają atmosferę letniego obozu i rodzącego się uczucia. Autorka kreśli postać Megan w sposób autentyczny ,to dziewczyna zagubiona, spragniona uwagi, a jednocześnie odważna i ciekawa świata. Relacja, jaką nawiązuje z Redem i Cadenem, jest z jednej strony fascynująca, z drugiej budzi pytania o granice miłości, zaufania i wyboru. Historia rozwija się dynamicznie, a tajemnice mężczyzn dodają fabule dreszczyku. Wątek miłosnego trójkąta może budzić kontrowersje, ale wpisuje się w klimat powieści pełen napięcia, namiętności i młodzieńczej brawury. To historia, która udowadnia, że największe ryzyko niesie nie zakazana miłość, ale życie przeżywane bez emocji. To manifest młodości, odwagi i głodu prawdziwego uczucia.

Lekkie jak chmurka książki na wiosnę to zdecydowanie coś co uwielbiam. Tym razem więc skusiłam się na "Not pretending anymore", która jest niezwykle sympatyczną powieścią. Historia, którą możemy znaleźć w środku, to opowieść od przyjaźni, do miłości. I chociaż finał jest do przewidzenia od samego początku, to jednak przyjemnie śledzi się losy bohaterów. "Not Pretending Anymore" to świetny przykład na to, jak udany jest to duet pisarzy, łączący w sobie elementy humoru, romantyzmu i odrobiny nostalgii. Powieść ta jest pełna ciepła, sympatycznego klimatu i lekkiego, przyjemnego stylu, który sprawia, że czytelnik z łatwością wchłania kolejne strony. Fabuła opowiada o Molly, która od dłuższego czasu poszukuje współlokatorki, ale każda kandydatka wydaje się mieć jakieś wady, które budzą jej nieufność. Gdy w końcu spotyka Declana, jego urok i charyzma sprawiają, że od razu pojawia się pokusa, aby złamać własne zasady i zaakceptować jego ofertę. Mimo początkowego oporu ulega i Declan zostaje jej współlokatorem, a ich relacja szybko ewoluuje od platonicznej przyjaźni do czegoś znacznie głębszego. Plan udawania związku, by wzbudzić zazdrość u innych, okazuje się skuteczny, nie tylko wobec ich wybranków, ale także wobec siebie wzajemnie, a uczucia, które się pojawiają, zaskakują samych bohaterów. Książka cechuje się dobrze wykreowanymi bohaterami, którzy są realistyczni i sympatyczni. Molly i Declan to postacie, z którymi łatwo się utożsamić, a ich relacja rozwija się w sposób naturalny, choć nie unika schematów. Autorki świetnie oddały dynamikę między nimi, pokazując zarówno radość, jak i wątpliwości, które towarzyszą miłości. Momentami jednak relacja jest nieco zdominowana przez wewnętrzne konflikty i obawy, co może wydać się nieco przydługie lub przewidywalne dla bardziej doświadczonych czytelników gatunku. Styl pisania jest lekki, zabawny i pełen ciepła, co jest znakiem rozpoznawczym tego duetu. W książce znajdziemy zarówno humor, jak i chwile refleksji, co sprawia, że jest to lektura uniwersalna i uniemożliwiająca nudę. Nie brakuje również smutnych momentów. Autorki świetnie balansują między słodkością a odrobiną dramatyzmu, tworząc przy tym wciągającą i sympatyczną historię o miłości, przyjaźni i odwadze, by być sobą. "Not Pretending Anymore" to urocza, lekka i dobrze napisana powieść, która z pewnością przypadnie do gustu fanom romantycznych komedii z odrobiną dramatu. To historia, która pokazuje, że czasem najważniejsze uczucia rodzą się z przyjaźni, a udawanie może przerodzić się w coś prawdziwego. Dla miłośników duetów Vi Keeland i Penelope Ward ta książka będzie kolejnym udanym wyborem.

Programowanie jest i sztuką i rzemiosłem. W obu przypadkach opanowanie warsztatu jest podstawą. Python jest najpopularniejszym językiem programowania, łatwym do nauczenia się przez początkującego, a jednocześnie mocnym i uniwersalnym. Można w nim pisać obiektowo i proceduralnie, można pisać proste skrypty i rozbudowane aplikacje. Mimo, że to język interpretowany, program w nim napisany wykonuje się nad wyraz szybko. Dlatego Python jest liderem w systemach AI i data science. Składnię Pythona często wykorzystuje się jako wzorcową składnię uniwersalną do prezentacji i tłumaczenia algorytmów. Oczywiście Python nie zastąpi Javy w rozbudowanych i architekturowo skomplikowanych wielkich systemach, ani języka C++ lub Rust czy Go w oprogramowaniu systemowym, ale to tylko świadczy o mocy i pewności siebie Pythona, który nawet nie próbuje swoich sił w dziedzinach, do których nie został stworzony. Dlatego „myślenie Pythonem” wcale nie jest nadużyciem semantycznym, coś w tym rzeczywiście jest. Allen B. Downey napisał podręcznik do Pythona. Słowo „podręcznik” jest tu jak najbardziej na miejscu. Książka uczy Pythona konsekwentnie, z lekcji na lekcję odkrywając kolejne warstwy i cechy języka. Cierpliwy czytelnik „przerabiając” kolejne rozdziały, studiując przykłady i odrabiając dołączone do każdego z nich lekcje ma wielką szansę rzeczywiście posiąść praktyczną umiejętność programowania w tym języku. Kto wie, może nawet zacznie myśleć pythonicznie, co byłoby wielkim ukłonem w stronę Autora, który postawił przed sobą taki cel. „Myśl w języku Python” to solidny, kompletny podręcznik. Omówione są w nim wszystkie aspekty Pythona, od absolutnych podstaw dla dopiero zaczynających przygodę z programowaniem po obszernie wyłożone programowanie obiektowe. Dużo uwagi przyłożono do struktur danych Pythona, które są jego wyróżnikiem i czynnikiem, który zdecydował o jego przydatności do programowania przetwarzania danych, zarówno liczbowych jak tekstowych i rozbudowanych strukturalnie. Gdybym miał wymienić jedną najważniejszą cechę Pythona, która zdecydowała o jego sile i popularności, wymieniłbym listy i słowniki oraz coś, co można nazwać „wszystko w Pythonie jest obiektem”. Jest jeszcze jedna cecha Pythona, o której warto powiedzieć wahającym się, czy zacząć się go uczyć. Otóż jest to język bardzo czytelny, wręcz można odnieść wrażenie, że nie jest to język programowania, ale sposób opowiadania o algorytmie. Pewnie dlatego jest używany jako metajęzyk w książkach traktujących niekoniecznie o programowaniu. I dlatego skłonił autora do użycia słowa „myśleć” w tytule książki. Bo coś w tym jest. Nie będę wymieniał tytułów wszystkich rozdziałów, wiadomo, że będzie o wszystkim, o słownikach, funkcjach, klasach i obiektach, krotkach, debugowaniu i analizie tekstu. Zacytuję tylko tytuł pierwszego rozdziału: „Programowanie jako sposób rozumowania”. To trzecie wydanie książki, a to świadczy o dwóch rzeczach: po pierwsze dwa pierwsze wydania sprzedały się, po drugie Autor miał szansę (i zapewne z niej skorzystał) poprawić błędy, uzupełnić i udoskonalić treść. Wiadomo, że pierwsze wersje podręczników (i programów) często nie są ideałem. Allen B. Downey „Myśl w języku Python. Nauka programowania. Wydanie III”, Wydawnictwo Helion, 2025 Notka o autorze: Allen B. Downey jest emerytowanym profesorem Olin College, znanym autorem podręczników z zakresu informatyki i analizy danych. Obecnie pełni funkcję głównego data scientist w PyMC Labs.