Recenzje

✨️𝐑𝐞𝐜𝐞𝐧𝐳𝐣𝐚 𝐑𝐞𝐦𝐢𝐧𝐝 𝐌𝐞 𝐨𝐟 𝐎𝐮𝐫 𝐌𝐞𝐦𝐨𝐫𝐢𝐞𝐬. Ś𝐥𝐚𝐝𝐲 𝐮𝐭𝐫𝐚𝐜𝐨𝐧𝐲𝐜𝐡 𝐝𝐧𝐢✨️ 𝐀𝐮𝐭𝐨𝐫𝐤𝐚 : 𝐉𝐮𝐥𝐢𝐚 𝐌𝐫𝐨𝐜𝐳𝐞𝐤 𝐖𝐲𝐝𝐚𝐰𝐧𝐢𝐜𝐭𝐰𝐨: 𝐛𝐞𝐲𝐚 𝐎𝐜𝐞𝐧𝐚 : 𝟒,𝟓 /𝟓 ☆☆☆☆☆ {recenzja}: Zacznjmy od tego , że przez książkę naprawdę się przyjemnie płynęło, po prostu bardzo mi się szybko ją czytało przez styl pisania autorki i przez wciągającą fabułę. Kolejnym aspektem jest wykrowanie bohaterów czyli np . Czy da się z nimi zrzyć oraz czy się przyjemnie czyta o ich zachowaniach . Tu mogę powiedzieć jedno napwrdę głowni bohaterowie są świetnie wykrowani , a poboczni tak samo , tak jak I relacja głównych bohaterów jest bardzo fajnie przedstawiona . Myślę , że dużo książkar może tu odnaleźć nowego książkowego męża czyli Nathaniela , który w moim przypadku osobciei bardzo przypadł mi do gustu . Ja już czytałam od Juli Perfect Destiny i bardzo mi się podobało muszę też nadrobić 2 tom , ale to było genialne z każdą książką autorka coraz bardziej wciąga mnie w swoje Universa. Ja jestem za nie spojlerowaniem w recenzjach , dlatego nie będzie ona właśnie za długa . Podsumowując: Koniecznie przeczytajcie i wyróbcie sobie własną opinię chociaż wydaje mi się że wielu osobą się spodoba ! Oby ta pozycja miała większy rozgłos bo jest tego warta!!! 

Zaczęłam czytać z ciekawości, ale bardzo szybko przepadłam. „Remind Me of Our Memories” Julii Mroczek rozlało się po mnie falą emocji, której się totalnie nie spodziewałam. 
To opowieść o Brittan i Nathanielu, których połączyła silna więź w młodzieńczych latach. Gdy Britt musiała opuścić Portland, obiecali sobie pisać listy, by nie zapomnieć. Sześć lat później Britt wraca do rodzinnego miasta jako właścicielka restauracji i odkrywa, że Nate doznał wypadku samochodowego - wszystko się zmieniło. Chłopak z jej wspomnień to zupełnie inny mężczyzna niż ten, którego teraz spotyka. 
Książka naprawdę mnie wciągnęła i poruszyła - czasem śmiałam się, a czasem nie mogłam powstrzymać łez. Podobało mi się w książce to, że mamy aktualne wydarzenia na przemian z kartkami z pamiętnika - dodaje to historii głębi i pozwala jeszcze bardziej wciągnąć się w tę opowieść. A emocji tu nie brakuje. Autorka świetnie pokazuje, jak bardzo niektóre wspomnienia potrafią nas pochłonąć, ale i jak trudno je odpuścić- pokazuje nam jaką wagę mają wspomnienia. Każde zdanie czułam, jakby było napisane specjalnie dla mnie. Bardzo poruszył mnie również wątek przyjaźni między Brit i Audrey. Choć dziewczyny były pokłócone, ich relacja miała ogromne znaczenie dla Britt. W książce wręcz czuć tę pustkę po utracie osoby, z którą kiedyś dzieliło się najważniejsze chwile. Widzimy, jak ciężko jest zmierzyć się z przeszłością i niewypowiedzianymi słowami. Ten wątek pokazuje, jaki ślad w naszym życiu pozostawia po sobie przyjaźń. To trudna, ale bardzo prawdziwa część historii, która dodaje książce dodatkowej wartości. 
Znajdziemy tu trudne tematy, takie jak przemoc - więc książka jest przeznaczona dla czytelników +16 - ale znajdziemy także sporo wartościowych przekazów. 
„Remind Me of Our Memories” przypomniała mi, jak ważny jest czas, bo nigdy nie wiesz, kiedy widzisz kogoś po raz ostatni. To książka, która zmusza do refleksji i uczy doceniać chwile. Odebrałam ją bardzo osobiście i będzie miała specjalne miejsce w moim sercu.

Ta książka bardzo mi się podobała. Czyta się ją lekko i przyjemnie, a historia naprawdę wciąga. Nie jest nudna, ciągle coś się dzieje, ale nie za szybko - wszystko ma swoje miejsce. Język jest prosty, ale dobrze napisany, więc łatwo się wczuć i wyobrazić sobie to, co się dzieje. Książka daje też trochę do myślenia, ale nie przytłacza. Zostawia fajne wrażenie i na pewno długo ją zapamiętam. Polecam każdemu, kto szuka czegoś ciekawego i dobrze napisanego.

𝐑𝐞𝐜𝐞𝐧𝐳𝐣𝐚: Do „(Nie)widzialnych serc” trudno mi było na początku się przekonać przez trzecioosobową narrację, (która w moich gustach idzie jedynie w parze ze stylem pisania Marty Łabęckiej). Ciekawiła mnie sama fabuła i to, co może się wydarzyć dalej, ale bardzo opornie mi szła ta lektura. Możliwe, że to przez zastój, bo styl pisania Natalii już miałam okazję poznać i bardzo się z nim polubić. Byłam trochę zaskoczona, bo myślałam, że to będzie lekka młodzieżówka. (😭) Ta historia pokazała wiele przykrych tematów i problemów na każdym z bohaterów. To także książka o dorastaniu, przyjaźni, miłości i o tym, jak mimo największych trudności człowiek potrafi kochać, marzyć i wierzyć. Jedyne co mi się bardzo nie podobało to to, że nasza główna bohaterka tańczy…ale co ona tańczy? Tego nikt nie wie. Nie było ani jednego opisu dotyczącego ruchów, jakie wykonywała, oprócz „obrót” 🤨. Joy wraca do Galway pod pretekstem studiów, ale w sumie to na wykładzie jest raz. Nie było ani razu wspomniane, że ona się uczy. Studiuje prawo, a domyślam się, że to bardzo wymagający kierunek. Po protu były lekkie niedociągnięcia w fabule co mnie drażniło, ale na koniec średnio się zwraca na to uwagę. Joy Wilson to niesamowicie zagubiona bohaterka, a jej sentyment do dzieciństwa i miasteczka, w którym się wychowała, przykrywa jej patrzenie na to, jak wygląda rzeczywistość. Kocham moment, gdy w końcu dzięki Callumowi i swojej babci zaczyna wierzyć w siebie i zauważać, jak wielkie ma możliwości. Wątek relacji Jo z jej babcią był przeuroczy. Mam słabość do starszych ludzi i było mi strasznie przykro w momentach, gdy sama wnuczka Briget zauważała, że - faktycznie, czas niestety, się nie zatrzymał w Galway, a jej babcię dopadły oznaki starości. Callum — mój absolutny ulubieniec — jest wcieleniem czułości i wrażliwości. Chciałoby się go ochronić przed całym światem, a jego los łamał mi serce. Autorka pokazała, że życie z chorobą to nie zawsze heroiczna walka. Czasami to też ból, bezsilność i cicha rezygnacja. Ale jednocześnie w tej książce było mnóstwo piękna: w uczuciach, w drobnych gestach, w chwilach, które mimo wszystko mają smak zwycięstwa. Jeśli szukacie historii, która sprawi, że będziecie śmiać się przez łzy i zakochacie się w bohaterach z całego serca to zdecydowanie powinniscie sięgnąć po ten tytuł. „(Nie)widzialne serca” to książka, która was rozczuli, rozedrze serce na tysiąc kawałków i sklei je z powrotem, ale już trochę inaczej.

„Chciałbym wierzyć, że to wszechświat daje nam jakiś znak, ale wątpię, żebyśmy mieli tyle szczęścia”. „All Over Me” to pełna serca, namiętności, nasiąknięta napięciem, historia pełna autentycznych dylematów młodych dorosłych, z motywem reverse harem. Ludka Skrzydlewska po raz kolejny udowadnia, że doskonale odnajduje się w świecie powieści new adult. Jej nowa książka będąca spin-offem serii Prawda o Yarrow, to piekielnie gorąca, emocjonalna, wciągająca i zaskakująca historia o radzeniu sobie ze stratą, nowym początkiem, i… nietypowym układzie współlokatorskim. Autorka nie unika też tematów poważniejszych, samotności, przeżytej traumie, presji społecznej, oczekiwaniom rodziny, innych czy lęku przed odrzuceniem. Choć fabuła opiera się na znanych motywach złamane serce, nowy start, kontrowersyjni współlokatorzy, autorka umiejętnie unika banału. Narracja jest lekka, momentami zabawna, a w odpowiednich chwilach wzruszająca. Skrzydlewska potrafi balansować między romantycznym napięciem a trudnymi emocjami, nie popadając w przesadę. To też opowieść o tym, że czasem najbardziej nieoczekiwane sytuacje prowadzą do najlepszych rzeczy w życiu. Emocjonalny rollercoaster z pikantnymi wątkami, które wywołają wypieki i pobudzą, nieplanowanym początkiem, nieoczekiwanymi uczuciami, a to wszystko sprawia, że to będzie niezapomniana historia, od której trudno się oderwać. Idealna dla fanek burzliwych romansów, ciekawych bohaterów i klimatu studenckiego życia. Główna bohaterka, Josie Maxwell-Spencer, zostaje brutalnie wyrwana z dotychczasowego życia. Już samo to wystarczyłoby, by czytelnik jej współczuł, ale Skrzydlewska dokłada kolejne warstwy dramatyzmu — w tym wybuch gazu, który doszczętnie niszczy jej prowizoryczne lokum, a potem rzuca czytelnika w wir pikantnego romansu i problemów wynikających ze związku poliamorycznego. Przez książkę dosłownie się płynie. Napisana jest z kilku perspektyw, dzięki czemu możemy idealnie wczuć się w ich sytuację, przeżyć ich emocje i otoczyć się ich uczuciami. Bohaterzy świetnie wykreowani, przemyślani w swojej kreacji, wyraziści, różnorodni, barwni, wielowymiarowi. Relacja pomiędzy Josie i chłopakami została przedstawiona w cudowny sposób, delikatna, intrygująca, pełna miłości, zrozumienia, wzajemnej pomocy, szacunku i pikanterii. Josie to ciepła, pomocna, cukierkowa postać, która potrzebuje akceptacji, czuje ciągłą potrzebę zadowalania innych i staje na głowie, żeby ją polubili i nie opuścili. Chce przypodobać się każdemu. Jest mało asertywna. Ale z biegiem czasu się zmieniała. Zdobyła moje serce, choć nie jest silną, charakterną postacią, za to jej dobroć powala na łopatki. Parker, Vance i Weston nie są jednowymiarowymi „złymi chłopcami”, lecz ciekawie zarysowanymi postaciami z własnymi historiami. Ich relacja z Josie rozwija się naturalnie, z humorem, napięciem i emocjonalną głębią. Pokochałam tych chłopaków. "Nie da się w życiu lubić wszystkich. I nie da się być lubianym przez wszystkich." Josie właśnie się zawalił świat, zdradzona porzucona przez wieloletniego chłopaka, traci nie tylko miłość, ale i dach nad głową. W dodatku na samym początku roku akademickiego, bardzo trudno znaleźć mieszkanie, w pobliżu uczelni Yarrow. A to co udaje jej się wynająć do komfortowych nie należy. Dalsze wydarzenia sprawiają, że zamieszkuje z trzema chłopakami, o których krążą dość pikantne plotki. Złamane serce, brak dachu nad głową i… trzej współlokatorzy. Czy z tego może wyniknąć coś dobrego? -Czy Josie, z swoimi chłopakami będą mieli jakąś przyszłość? -Czy Josie ujawni się i będzie gotowa zawalczyć o swoje? -Czy Josie będzie z swoimi chłopakami? -Czy miłość w tym przypadku wystarczy? -Czy Josie będzie gotowa na to co jej naszykował przewrotny los? -Czy ich niekonwencjonalny zwiazek przetrwa? Polecam.