Recenzje

Bardzo mnie ta książka zaciekawiła! Po tytule spodziewałam się jakiegoś teologicznego wywodu! Ale nie — to nie jest książka teologiczna. Mało tego, w ogóle nie odpowiada na pytanie, dlaczego buddyzm jest prawdziwy (w sensie religijnym). Nasz mózg nie jest zaprogramowany tak, by być szczęśliwym. Z punktu widzenia ewolucji zupełnie mu się to nie opłaca. Bardziej opłaca się przewidywać tragedie i wymyślać czarne scenariusze, bo właśnie to przez wieki zapewniało nam przetrwanie. ⠀ 👉 Autor książki zadaje bardzo ciekawe pytanie: czy fakt, że nasz mózg jest zaprogramowany na złość, gniew, smutek, lęk czy chciwość, oznacza, że jesteśmy skazani na cierpienie i nic nie da się z tym zrobić? Okazuje się, że odpowiedź istnieje — i jest nią właśnie filozofia buddyjska. ⠀ Książka jest skonstruowana w bardzo ciekawy sposób, bo rzeczywiście łączy podejście naukowe i wyjaśnienia ewolucyjno-biologiczne z filozoficznymi podstawami medytacji i oświecenia. Uważam, że to interesująca i wartościowa lektura. Może być trudna, bo wbrew temu, do czego dąży współczesny, zachodni nurt filozoficzny, nie mówi nam, że celem jest osiągnięcie trwałego szczęścia. Raczej pokazuje, że w kategorii "szczęście", a może raczej "jakość życia", mieści się także akceptacja jego niedogodności. Bezczelna akceptacja tego, że czasem życie boli, i że nie zawsze toczy się tak, jakbyśmy tego chcieli. ⠀ Polecam. Ale przede wszystkim osobom z tzw. otwartą głową. Może niekoniecznie osobom w ostrym kryzysie psychicznym. Ale poza tym warto. Wartościowa lektura.

Propozycja szefa to historia, która zaczyna się od... Kłótni o cynamonkę! Tak, dobrze czytacie. Nie przecierajcie oczu 😆 Kiedy Burns proponuje Dakocie odkupienie OSTATNIEJ cynamonki za kwotę 500 dolarów, dziewczyna uważa go za wariata, bogacza, który uważa, że może kupić wszystko, nawet jej bułeczkę. W skrócie, ich rozmowa kończy się w stylu "o tu się puknij, pora się leczyć chłopie". A później... Okazuje się, że Burns jest prezesem firmy, do której rekrutuje Dakota 🤡 I tak oto zaczyna się ich przygoda z dogryzaniem. Myślę, że ta książka zdobyła zdecydowanie za mało rozgłosu. Może nie jest to dzieło wybitne, ale należy do kategorii naprawdę przyjemnych romansów. Jest napisana z lekko boomerskim żarcikiem, na którego widok, nie raz się uśmiechnęłam 😄 Czyta się ją lekko, z zainteresowaniem, uśmiechem na ustach i lekkim rumieńcem. Zaliczyłabym ją jako lekki slow burn. Przez połowę książki stopniowo poznajemy bohaterów i śledzimy ich wzajemne kąśliwości 👀 Żeby nie było nam za słodko - w pewnym momencie pojawiają się pewne kłopoty. Myślę, że dobrze równoważy to całą fabułę i wprowadza interesujący element, który finalnie jeszcze bardziej zbliża do siebie naszych bohaterów. Sceny 18+ napisane są dobrze. Idealnie budują napięcie, chociaż już te końcowe zbliżenia zdawały się bardziej powtarzalne względem opisu i emocje trochę wyhamowały. Za to odejmuję pół gwiazdki 🫠 Ogólnie polecam! 

Wiecie, jak bardzo kocham książki Natalki. Z każdą jej kolejną powieścią mam coraz większe oczekiwania. Kocham jej styl pisania, to, jak kreuje bohaterów i świat, do którego mogę się przenieść i zapomnieć o rzeczywistości. (Nie)widzialne serca to książka, na którą czekałam od dnia, w którym Natalka ogłosiła, że ją wyda. Odliczałam dni i nie mogłam się doczekać, kiedy poznam tę historię. Książka opowiada o Joy, która przez całe dzieciństwo mieszkała w Irlandii. Niestety, pewnego dnia jej tata zdecydował, że przeprowadzają się do Ameryki. Ojciec kazał jej zostawić telefon w Galway i stwierdził, że od teraz zaczynają nowe życie. Joy w Irlandii zostawiła nie tylko kawałek swojego serca, ale również najlepszego przyjaciela Calluma i ukochaną babcię. Callum to bohater bardzo silny. Pokochałam go od pierwszych stron. Wiecie, jak bardzo kocham książki Natalki. Z każdą jej kolejną powieścią mam coraz większe oczekiwania. Kocham jej styl pisania, to, jak kreuje bohaterów i świat, do którego mogę się przenieść i zapomnieć o rzeczywistości. (Nie)widzialne serca to książka, na którą czekałam od dnia, w którym Natalka ogłosiła, że ją wyda. Odliczałam dni i nie mogłam się doczekać, kiedy poznam tę historię. Książka opowiada o Joy, która przez całe dzieciństwo mieszkała w Irlandii. Niestety, pewnego dnia jej tata zdecydował, że przeprowadzają się do Ameryki. Ojciec kazał jej zostawić telefon w Galway i stwierdził, że od teraz zaczynają nowe życie. Joy w Irlandii zostawiła nie tylko kawałek swojego serca, ale również najlepszego przyjaciela Calluma i ukochaną babcię. Callum to bohater bardzo silny. Pokochałam go od pierwszych stron. To, jak mocno wierzył w Joy i jej marzenie, by zostać tancerką, było cudowne. Kocham go za wszystko, co zrobił dla Joy. Natalka napisała jego postać niesamowicie. To co spotkało Calluma jest niesprawiedliwe i dalej się z tym nie pogodziła. W książce było mnóstwo momentów, gdy po prostu czytałam, a łzy same leciały po policzkach. Pomimo tego wszystkiego pokochałam Joy i Calluma. Kocham ich historię. ∞/5

Recenzja zawiera spoilery do danej książki, więc czytajcie proszę na własną odpowiedzialność  Na tę premierę naprawdę bardzo czekałam i byłam totalnie niecierpliwa! Nawet nie wiecie, jak się ucieszyłam, gdy okazało się, że mogę recenzować książkę jednej z moich ukochanych i komfortowych autorek! Pisk był na całego!! Więc wiadomo - oczekiwania miałam ogromne… I czy się spełniły? Historie od Natalki Fromuth zawsze mają specjalne miejsce w moim sercu i duszy. Autorka idealnie oddaje prawdziwe życie - ludzi z realnymi problemami. W tej książce poruszyła temat śmierci bliskiej osoby, choroby nowotworowej i życia osoby niewidomej. Te wątki łapały mnie za serce. Serio, płakałam już na samą myśl o tym, że on nie mógł na nią spojrzeć - że musiał sobie ją tylko wyobrażać. A mimo to jestem pewna, że w jego głowie wyglądała jak spełnienie marzeń. Joy to dziewczyna, która dosłownie ma moje „wiejskie usposobienie” - tu kombinezon, tam kok na głowie i stary rower. Naprawdę uwielbiam o niej czytać! Była taka naturalna, a jej uczucia i zachowania opisane zostały z ogromnym wyczuciem. Mimo że jestem jej totalnym przeciwieństwem, miałam wrażenie, że doskonale ją rozumiem. Jej postać została tak dobrze wykreowana, że z ręką na sercu mogę powiedzieć - każdy z nas zasługuje na kogoś takiego w swoim życiu. Kogoś, kto po prostu jest i rozumie. Joy właśnie taka jest - jest naszym szczęściem. A Callum? On wyrwał mi serce z piersi i trzymał je mocno w swojej dłoni. Jego historia była tak poruszająca, że płakałam przy każdej scenie, w której mówił o tym, jak trudno żyje się bez wzroku. Sama miałam urodzić się niewidoma i głucha, więc naprawdę mogę powiedzieć, że jestem szczęściarą, że mogę widzieć. A on - mimo wszystko - starał się doceniać to, co ma. A my? My często nie doceniamy nawet takich podstaw jak wzrok. Nie każdy ma tyle szczęścia, więc pamiętajcie, żeby być za takie rzeczy wdzięcznym. Jego postać również była świetnie napisana - czytanie o nim sprawiało mi ogromną frajdę. Czuję, że bylibyśmy świetnymi ziomkami. Cała historia jest naprawdę urocza i wyjątkowa. Zawiera wiele wartościowych treści i uważam, że każdy powinien ją przeczytać. Moje oczekiwania spełniły się w 99%, bo na początku miałam lekki problem z wciągnięciem się w fabułę, ale z czasem było coraz lepiej. Jedyne, do czego ja - jako ja i moje czytelnicze upodobania - mogłabym się przyczepić, to to, że książka mogłaby być odrobinę dłuższa… (mnie się chyba nigdy nie da dogodzić). Miałam wrażenie, że dopiero się porządnie wkręciłam w akcję i BUM - ostatnia strona, koniec. Ale mimo wszystko - książka jest naprawdę świetna! Oceniam ją na 4,5/5 ⭐! To tyle ode mnie!

Recenzja: „Uwięziona. Bez wyboru” Sylwia Kruk Kiedy sięgałam po drugi tom serii „Uwięziona” autorstwa Sylwii Kruk, nie do końca wiedziałam, czego się spodziewać. Pierwsza część zostawiła mnie z mieszanką niedowierzania, fascynacji i złości a jednak coś sprawiło, że musiałam wrócić do historii Luizy i Dragona. I wiecie co? Nie żałuję. A może trochę żałuję, że ta historia tak bardzo mnie pochłonęła emocjonalnie, bo zostawiła mnie z ciężkim sercem i mnóstwem pytań. Ta książka nie jest łatwa. To nie jest romantyczna opowieść do poduszki. To mroczna, intensywna i momentami bardzo niekomfortowa podróż przez skomplikowaną relację między ofiarą a oprawcą a może czymś więcej? Sylwia Kruk postawiła na klimat psychologicznego napięcia, w którym granice między dobrem a złem są rozmyte, a każda decyzja bohaterów wydaje się podszyta bólem i strachem. Luiza, nasza główna bohaterka, dalej przebywa w „złotej klatce” Dragona byłego gangstera, a obecnie wpływowego biznesmena. Ich relacja w tej części ewoluuje, chociaż może bardziej trafne byłoby powiedzenie mutuje. To nie jest typowe love story. To raczej emocjonalna gra w kotka i myszkę, w której nie wiadomo, kto w danym momencie kontroluje sytuację, a kto właśnie się jej wymyka. Dragon to postać, która wzbudza kontrowersje jedni go nienawidzą, inni próbują zrozumieć. Ja wciąż nie wiem, co o nim myśleć. Ale wiem jedno: jako antagonista (czy może antybohater?) jest napisany tak, że nie sposób przejść obok niego obojętnie. Autorka bardzo zręcznie prowadzi narrację z perspektywy Luizy. Dzięki temu mamy dostęp do jej myśli, lęków, chwil słabości i siły, której sama czasem w sobie nie dostrzega. Czułam jej zagubienie, złość, a także te chwile, kiedy serce zaczynało bić szybciej nie tylko z przerażenia, ale i z... ciekawości, czy można zakochać się w swoim porywaczu? Czy można odnaleźć wolność tam, gdzie jej nie ma? Styl pisania Sylwii Kruk jest prosty, ale nie banalny. Płynnie się czyta, a dialogi mimo że czasem trochę teatralne potrafią wywołać emocje. Jest w tej książce coś hipnotyzującego, coś, co przyciąga i nie pozwala odłożyć jej na bok. Nawet jeśli czasami miałam ochotę nią rzucić z frustracji, szoku albo dlatego, że nie zgadzałam się z decyzjami bohaterów to i tak wracałam, bo chciałam wiedzieć, co będzie dalej. Oczywiście nie jest to powieść bez wad. Momentami miałam wrażenie, że niektóre wątki mogłyby być bardziej rozwinięte. Pojawiały się też sytuacje, które wydawały się zbyt wygodne fabularnie albo zbyt szybko zamknięte. Ale to wszystko znika w cieniu emocji, które ta historia potrafi wywołać. Podsumowując: „Uwięziona. Bez wyboru” to książka, która nie pozostawia czytelnika obojętnym. To mroczna, toksyczna, a jednocześnie fascynująca opowieść o tym, jak cienka jest granica między nienawiścią a namiętnością. Nie każdemu przypadnie do gustu i dobrze. To historia, która prowokuje do myślenia, czasem złości, czasem boli. Ale właśnie dlatego warto ją przeczytać. Polecam za emocje, za psychologiczny klimat i za to, że po zamknięciu książki długo jeszcze nie mogłam się otrząsnąć. Czekam na kolejną część z niecierpliwością. Chcę wiedzieć, dokąd ta historia zmierza i czy Luiza w końcu odzyska kontrolę nad swoim życiem albo chociaż nad swoim sercem.