Recenzje

„It’s My Pleasure Miss Emily!” autorstwa K.M. Karobella 📖🔥 „It's My Pleasure, Miss Emily” autorstwa K.M. Karobella to powieść, która łączy elementy romansu z dramatem mafijnym. Główna bohaterka, Emily Cavallo, jest osiemnastoletnią dziewczyną, która dorasta w świecie pełnym niebezpieczeństw i mafijnych porachunków, choć marzy o normalnym życiu. Wszystko zmienia się, gdy dowiaduje się, że została obiecana bezwzględnemu Antonio Rizzo. Styl pisania autorki jest bardzo przystępny, dzięki czemu książkę można pochłonąć w jeden dzień. Lektura jest wciągająca, a rozdziały przedstawione z perspektywy dwóch bohaterów dają mi pełniejszy obraz ich myśli i uczuć. Z jednej strony niektóre elementy, takie jak szybkie przejście od nienawiści do miłości między Emily a Antonio, wydają się być nieco przesadzone, ale mimo to cała historia ma w sobie coś, co nie pozwala oderwać się od lektury. Bohaterowie są dobrze wykreowani. Emily to inteligentna, silna dziewczyna, a Antonio, który początkowo wydaje się bezwzględnym mafiosem, z czasem ukazuje swoją bardziej ludzką stronę. Ich relacja, pełna zwrotów akcji i nieoczekiwanych emocji, wciągnęła mnie od pierwszej do ostatniej strony. Podsumowując, „It's My Pleasure, Miss Emily” to książka, która dostarcza emocji, napięcia i zaskakujących zwrotów akcji. Choć niektóre elementy mogą wydawać się nieco przerysowane, całość jest bardzo wciągająca. Jeśli lubisz romanse z elementami mafijnymi, ta książka na pewno Cię nie zawiedzie.

Hej, cześć i czołem! Znacie twórczość Penelope Ward? Ja miałam okazję poznać jej pióro przy najnowszej książce „Zwodniczy los” ❤ Głównymi bohaterami książki są Noelle i Archie, których poznajemy jako nastolatków i 10 lat później, kiedy Noelle dostaje zaproszenie na jego ślub. Niegdyś zakochana w nim po uszy, a dziś… no właśnie co właściwie czuje? Jak potoczą się losy bohaterów? Gwarantuje, ze ten tytuł was zaskoczy! 🤗 Po pierwszych kilkudziesięciu stronach książki pomyślałam sobie - o nie, nie polubimy się! I odstawiłam ją na później. Co mi nie pasowało? Ciężko stwierdzić, wszystko wydawało mi się takie sztuczne, sztywne i było… dziwnie? Przyszły jednak cieplejsze wiosenne dni, które zaraz odeszły w niepamięć więc żeby nieco rozgrzać atmosferę postanowiłam do niej wrócić i wiecie co? Początkowo to chyba był zły czas dla mnie i dla tej książki bo tym razem jakoś wszystko zagrało, a ja resztę książki pochłonęłam w jeden wieczór i bardzo mi się podobała. Relacja między głównymi bohaterami, która wydawała mi się płytka nabrała głębi, polubiłam się z nimi i co najwazniejsze autorka nie szła utartymi schematami - ja czułam podczas lektury powiew świeżości. Podsumowując mimo początkowych niepowodzeń uważam, że z tym tytułem spędziłam miło czas momentami się uśmiechając, momentami czerwieniąc, a jeszcze innym razem smucąc. To wartościowa historia i zamierzam poznać więcej książek autorki. Bo czasami nawet największy fan kryminałów potrzebuje przeczytać coś gorącego! Buziaki, czytajcie i dawajcie znać jak Wam się ten tytuł podobał 

Vi Keeland i Penelope Ward - czy znacie te nazwiska? Myślę, że każda szanująca się fanka romansów zna chociaż jedno z nich. Panie piszą zarówno w duecie jak wydają książki solo. Jeśli mam wybierać, które z nich najchętniej czytam, to będą te pisane przez nie w duecie. Jedną z takich książek jest „Not pretending anymore”. Książka ukazała się nakładem wydawnictwa Editio Red i jest jedną z moich ulubionych tegorocznych propozycji wydawniczych, które do tej pory przeczytałam. „Not pretending anymore” to piękna historia dwojga ludzi, którzy spotkali się przypadkiem. Gdy kolejni potencjalni współlokatorzy uświadamiają Molly, że nic z tego nie będzie, na jej ogłoszenie odpowiada Delcan. Mężczyzna jest przemiły, robi przepyszne babeczki i sprawia wrażenie spoko gościa. Jest tylko jedno ale - Molly szuka współlokatorki a nie współlokatora. Nie wyobraża sobie mieszkania z obcym mężczyzną. Niestety na horyzoncie nie pojawia się lepszy kandydat, więc decyzja o zamieszkaniu razem zostaje podjęta. Czy słusznie? Zdecydowanie tak, ponieważ Delcan okazuje się być świetnym współlokatorem, a później przyjacielem. Któregoś dnia przyjaciele zawierają pewien układ. Mają udawać parę, by wzbudzić zazdrość w osobach, które się im podobają. Gdy wszystko udaje się zgodnie z planem, okazuje się, że nie do końca był to dobry pomysł. Sprawy zaczynają się komplikować. Dodatkowo Delcan podejrzewa, że jego złe samopoczucie może okazać się tragiczną w skutkach diagnozą... Kolejny romans z dużą dawką scen erotycznych? Nic bardziej mylnego. Ta książka to najprzyjemniejsza z historii, jakie miałam przyjemność czytać w tym roku. Lekka, zabawna, choć momentami trochę przygnębiająca, ale tylko momentami. Nie może być cały czas cudownie, bo by było zbyt mdło. W tej wcale nie cienkiej książce znajdziecie również prawdziwą przyjaźń, która krok po kroku przeradza się w uczucie. Ale na drodze do szczęścia nasi bohaterowie napotkają kilka niemałych przeszkód. Czy uda się im je ominąć? Mocno trzymałam kciuki za Molly i Delcana i zastanawiałam się czemu nie mogą dać sobie szansy od razu, tylko kombinują i wymyślają. Tym samym przysparzając sobie kłopotów, trosk i smutków. Uwielbiam książki Vi Keeland i Penelope Ward. Panie umieją pięknie pisać o przyjaźni i miłości, ale poruszają w swoich książkach również trudne tematy. W tej również takich nie zabraknie, co nadaje jej autentyczności... 

Jest to książka, którą warto przeczytać, aby pomóc sobie zrozumieć emocje dzieci i postarać się działać tak, aby je wspierać a nie pogłębiać problemy. Mimo sporej objętości czyta się ją całkiem sprawnie i przyjemnie. Czcionka jest dość duża, a w tekście znajdziecie bardzo dużo przykładów, dzięki którym czujemy daną sytuację i nie musimy sobie jej wyobrażać. Podobały mi się przykłady ćwiczeń dla dzieci i dorosłych, które są bardzo proste do wdrożenia, a mogą być naprawdę pomocne. Znajdziecie tutaj rozdziały dla rodziców dzieci wysoko wrażliwych, a także o adaptacji przedszkolnej czy rozstaniu rodziców i żałobie. Zakres tematyki jest naprawdę szeroki i myślę, że każdy odnajdzie tutaj coś dla siebie. Jeśli szukacie poradnika, który szeroko omawia strach, złość i smutek to polecam właśnie ten.

Książka "Odbicie" Natalii Krupskiej przyciągnęła moją uwagę opisem poruszającym tematy niskiej samooceny, zaburzeń odżywiania i oraz skomplikowanymi relacjami rodzinnymi, które i w moim życiu odgrywają ważną rolę - no i nie ukrywam, ciekawość podsycał fakt, że śledzę Natalię w mediach społecznościowych, postanowiłam sięgnąć po jej książkę "Odbicie". Spodziewałam się historii, która głęboko mnie poruszy, dotknie najczulszych strun i zostanie ze mną na długo. Dziś przychodzę do Was z recenzją, która jest dla mnie trudna, bo miałam do tej książki naprawdę wiele podejść. Mimo ogromnych chęci, starań i kilku prób, niestety nie udało mi się dotrwać do końca. Muszę przyznać, że styl pisania Natalki, choć pełen emocji, które czułam, że są prawdziwe, nie do końca trafił w mój gust. Niemniej jednak, sam wstęp mnie rozczulił i jestem pewna, że w książce znajdziecie wiele cytatów, które mogą Wam się spodobać i skłonić do refleksji, tak jak mnie skłoniły. Natalkę uwielbiam i śledzę od dawna jej twórczość w Internecie, dlatego tym bardziej chciałam, żeby ta książka mi się spodobała. Czułam, że kibicuję jej całym sercem. Mimo że "Odbicie" ostatecznie nie stało się moim ulubieńcem i nie mogę powiedzieć, że pochłonęłam ją jednym tchem, uważam, że warto dać jej szansę. Być może Was poruszy bardziej niż mnie, być może w Waszych sercach znajdzie echo. Życzę Natalii wielu sukcesów w dalszej twórczości, bo totalnie na to zasługuje. Wierzę, że jeszcze nas zaskoczy.