Recenzje

Aż wstyd się przyznać, ale ostatnią książkę od Moniki Rutki czytałam w 2023 roku, czyli dwa lata temu. Nie macie pojęcia, jak bardzo się stęskniłam za jej twórczością i jak wielką radość sprawiło mi czytanie tej książki! „Cień Genevieve. W płaszczu kłamstw.” to książka, która od samego początku obudziła we mnie wiele pytań. W trakcie lektury otrzymywałam odpowiedzi na niektóre z nich, ale w zamian w mojej głowie pojawiały się kolejne. Od zawsze fascynowało mnie pióro Moniki i już przy jej debiucie je pokochałam. Cień Genevieve to jednak jej ósma książka, a - jak wspomniałam wcześniej - przez prawie dwa lata nie miałam z jej twórczością do czynienia. To, co zauważyłam już na samym początku, to fakt, że warsztat pisarski Moniki uległ zmianie - oczywiście na lepsze. Historię Grace czytało mi się niezwykle przyjemnie, szybko i z ogromnym zainteresowaniem. Cieszył mnie brak powtórzeń i urozmaicone słownictwo (jakkolwiek to brzmi - znaczenia niektórych słów nawet nie znałam, więc można powiedzieć, że Rutka bawi i uczy 😜). Książka opowiada historię Damiena, boksera, którego kariera po samobójstwie narzeczonej zaczęła sypać się jak domek z kart. Po jednym z wielu napadów gniewu zostaje zawieszony i wraca do swoich korzeni - do klubu, w którym odkryto jego talent. Grace z kolei to kobieta, która przede wszystkim ceni sobie lojalność. Kiedy więc spotyka Damiena, od początku czuje do niego pogardę. Właścicielem klubu, do którego sportowiec postanowił wrócić, jest Tyler - wujek Grace, a to właśnie Damien zdaje się, że zapomniał, komu zawdzięcza swoją wielką sławę i kto pomógł mu wejść na szczyt. Grace niestety będzie musiała przywyknąć do jego obecności w swoim życiu, ponieważ Tyler, z powodu grożącego mu bankructwa, postanowił odsprzedać ponad połowę udziałów w klubie właśnie jemu. Przyznam szczerze, że nie byłam pewna, czy polubię główną bohaterkę. Grace jest uprzedzona do mężczyzn, wydaje się chłodna i zdystansowana, a swoją postawą czasem wręcz odpycha. Z czasem jednak zrozumiałam jej historię i to, co sprawiło, że stała się osobą, którą jest. Damien za to absolutnie skradł moje serce. Jest nieustępliwy, śmiały, troskliwy, a jego postać zaskakuje. Potrafi czytać z ludzi jak z otwartej księgi - nawet z Grace, która wydaje się strzec swoich emocji niczym najcenniejszego skarbu w najlepiej chronionym miejscu na ziemi. Relacja tej dwójki od samego początku była dla mnie uzależniająca. Zarówno Grace, jak i Damien mają silne charaktery i nie dają za wygraną. Ich słowne potyczki sprawiały mi ogromną frajdę, a napięcie między nimi momentami było wręcz nie do zniesienia. Tylko czekałam na moment, w którym coś się między nimi wydarzy. A kiedy już się to stało… miałam ochotę krzyczeć z ekscytacji🙂 Uważam, że nie ma nic lepszego niż dobrze napisani bohaterowie drugoplanowi - tacy, którzy nie są jedynie tłem dla głównej historii, ale mają własne wątki i problemy, w które czytelnik może się zagłębić. Killian, June, Aaron i Jaxton to dzieciaki, które w klubie Tylera znalazły swój azyl i drugi dom. W trakcie lektury poznajemy ich bliżej, mierzymy się z ich własnymi problemami - i to jest w tej książce najlepsze. Moim faworytem jest Aaron, który swoją charyzmą i zabawnymi tekstami momentami doprowadzał mnie do łez. Uwielbiam go! Byłam świadoma, że ta książka porusza ważne tematy. Niektóre sceny były naprawdę ciężkie do czytania i wywoływały we mnie obrzydzenie. Grace to niesamowicie silna bohaterka, która w życiu doświadczyła wielu okropieństw z rąk mężczyzn. Właściwie nie dziwi mnie, że podchodzi do płci męskiej z dystansem i niechęcią. Myślę, że wiele osób może się utożsamić z jej historią - czy to ze względu na doświadczenie niechcianego dotyku, pożądliwego wzroku czy obrzydliwych, dwuznacznych komentarzy. Sama tego doświadczyłam kilkukrotnie i wiem, jak okropne jest poczucie bezsilności w takiej sytuacji. Ta historia właśnie o tym opowiada. Końcówka książki zostawiła mnie z jeszcze większą ilością pytań niż początek. Moja szczęka wylądowała na podłodze, a ja sama chyba nie do końca ogarniałam, co się właściwie wydarzyło. Jestem w absolutnym szoku - takiego plot twistu się nie spodziewałam! (A to tak właściwie jeden z kilku, które pojawiły się w tej książce). Nie mogę się doczekać kontynuacji, a tobie, Monika, dziękuję za napisanie tej książki 🖤

"Czasem smutny koniec bywa początkiem czegoś fascynującego" Emma to młoda, ambitna i niezwykle zdolna studentka prawa na Harvardzie. Dziewczyna dostała się na staż do znanej i szanowanej kancelarii, dodatkowo związała się z synem jej właściciela. Jednak szybko okazuje się, że narzeczony nie jest taki kryształowy. Upokorzona i złamana, porzuca marzenia i wyjeżdża do babci. To właśnie tu chce odpocząć i zapomnieć oddając się naturze i pomocy sąsiadom. Jednak babcia dziewczyny ma inne plany. Uważa, że Emma marnuje się na wsi i wysyła ją do Nowego Jorku. Czy dziewczyna odnajdzie się w wielkim mieście? Co tak naprawdę wymyśliła babka dziewczyny? "Uciekanie przed problemami nie oznacza jego końca, a często zwiastuje nowy, znacznie gorszy początek..." "Jego wysokość prezes" książka, co do której miałam dość duże wymagania. No i nie powiem, żebym się zawiodła, ale nie czuje się w pełni usatysfakcjonowana. Książka napisana jest przyjemnie, jednak fabuła to taki rollercoaster. Raz pochłaniałam ją z prędkością światła, innym razem zastanawiałam się, co ja czytam musiałam doczytać dany fragment drugi raz. Jest to taki szybko napisany romans, z motywem enemies to lovers. Brakowało mi takiej iskry, spice scen i ognia. Bohaterowie to barwne postacie, nie pozwalają się nudzić, dzięki potyczkom słownym. Znajdziecie tu również tajemnice, biurowy romans i intrygi, które nadają smaczku całej historii. Autorka ma lekki i przyjemny styl pisania, bardzo lubię sięgać po jej książki więc pomimo małych minusów to polecam z czystym sumieniem te książkę, warta jest spędzenia z nią jednego czy dwóch wieczorów. Polecam ❣️

"Jeśli czegoś się boisz, to negatywna energia wpływa na to, czego doświadczasz. Jeśli zaczniesz czerpać przyjemność z małych rzeczy, szukając we wszystkim pozytywów, to twoje życie stanie się dużo lepsze." Rodzice Noelle i Archiego kupili wspólnie dom letniskowy przy plaży na malowniczej wyspie White'a. Tego lata mieli wszyscy spędzić tam całe wakacje. Noelle i Archie nie przepadali za sobą, nigdy dobrze się ze sobą nie dogadywali. Jednak teraz, jako dorosłe osoby, mimo że początki były trudne, zaczęli patrzeć na siebie inaczej, poznawać się i ostatecznie zaprzyjaźnili się ze sobą. Dużo ze sobą rozmawiali i wzajemnie się wspierali co wywiązało między nimi pewne uczucia. Lecz lato skończyło się nagle i dramatycznie i każde z nich rozjechało się w inny koniec Ameryki. Przez lata jednak utrzymywali kontakt, dalej się wspierając przez co przyjaźń przetrwała. I uczucie do Archiego też - Noelle kochała chłopaka od tamtych wakacji na Wyspie. Jednak pewna nieoczekiwana wiadomość złamała jej serce i to tuż przed spotkaniem się z Archiem... To była najlepsza książka od Penelope którą do tej pory przeczytałam. Lekkość pióra autorki i świetnie wykreowani bohaterzy stworzyły niesamowitą historię o przyjaźni i miłości. Nie było to słodkie uczucie - los stawiał na ich drodze coraz to kolejne wyzwania, zwodził ich przez lata ale tylko po to aby ostatecznie uświadomili sobie własne uczucia i przestali się bać podjąć ryzyko aby być w końcu szczęśliwymi. Czasami bohaterzy byli irytujący, czasem nie rozumiałam ich braku komunikacji, lecz historia była tak wyrazista i dobrze przedstawiona że pochłonęłam ją wręcz w dwa wieczory.

Ludka Skrzydlewska jest jedną z moich ulubionych pisarek w Polsce. Nie ukrywajmy, że jej historie są nie tylko świetnie napisane, ale także świetnie zaplanowane pod kątem fabularnym. Doskonały research, dobrze dopracowani bohaterowie... Można powiedzieć, iż twórczość tej dziewczyny to już klasa sama w sobie. Ostatnio na rynku wydawniczym pojawiło się "Puck me up" - świetna historia o hokeiście, który mimo że jest typowym mrukiem, znalazł swoje słoneczko - albo raczej: orzeszka (nie pytajcie, po prostu czytajcie!). Teraz jednak mamy historię luźno z tym powiązaną - "Puck Luck" - bo chociaż pojawia się tam w tle postać Hazel i Mikko, to właściwie nie ma potrzeby znajomości "Puck me up", żeby zrozumieć "Puck Luck". Obie pozycje łączy to, że tyczą się hokeja i opierają się o graczy z tej samej drużyny, ale nawet oni nie są jakimiś najlepszymi przyjaciółmi czy coś. W "Puck Luck" zaczynamy historię od Daphne, która zastępuje szefa kuchni, bo ten pijany leży sobie w okolicach chłodni. Okazuje się, że akurat w restauracji pojawił się jakiś znany gość, który życzy sobie deseru spoza karty - a nasza główna bohaterka postanawia zrobić na szybko bezę z truskawkami. Niestety nie wie, że hokeista - bo tym sławnym gościem jest właśnie Maverick Holmes, bramkarz lokalnej drużyny - ma alergię na truskawki. I to na tyle silną, że ląduje on w szpitalu ze względu na wstrząs anafilaktyczny... Powiedzieć, że ludzie zaczynają nienawidzić Daphne... to jakby nic nie powiedzieć. Chcą ją dosłownie pozbawić obywatelstwa - w internecie hejt ma się tak dobrze, że ludzie podpisują taką petycję. Ale Maverick nie zamierza mieć tego gdzieś - szczególnie, że doskonale zdaje sobie sprawę, że to on nie uprzedził, że nie może jeść truskawek, a do tego nie miał przy sobie epipena - i postanawia nie tylko pomóc Daphne w odbudowaniu jej wizerunku, ale też proponuje jej... pracę. Na tym momencie urwę opisywanie "co i jak" - ale powiem, że nasz główny bohater to totalny słodziak, taki miły chłopak z sąsiedztwa, chociaż w motywach nazywa się go chodzącym golden retrieverem. Jego chyba po prostu nie da się nie lubić. Dla mnie to idealny książkowy mąż - zdecydowanie jest to miła odmiana od wszystkich nadętych buców, których czasem przemyca się pod plakietką niegrzecznego chłopca. To, co jest ważne w "Puck Luck" to kwestia tego, że Daphne nie umie okazywać uczuć - jest raczej pewnego rodzaju lodowym posągiem, przynajmniej na początku, dopóki nie zdobywa do kogoś zaufania. W jej życiu sporo się wydarzyło - raczej tego złego - łącznie z tym, że matka zarzucała jej zbyt wybujałą wyobraźnię w momencie, gdy zgłaszała, że ktoś ją krzywdził, gdy była jeszcze tylko dzieckiem... Miejcie więc świadomość, że nie wszyscy będą w stanie po tę historię sięgnąć, a to jest taki trigger warning ode mnie. Jestem pewna, że każdy, kto lubi romanse - i to dobre romanse - to zdecydowanie powinien sięgnąć po książkę Ludki Skrzydlewskiej. Myślę sobie, że całkiem dobrze podsumowałam twórczość tej pisarki już w pierwszym akapicie - ale wydaje mi się, że jeśli to do Was jeszcze nie dotarło, to powtórzę: "Puck Luck" to jest jedna z tych powieści, które pewnie znajdą się w mojej topce roku 2025 - trudno mi na ten moment wyrokować czy będzie to top10, czy top5, ale wiem, że tak trudno mi się ostatnio natknąć na coś, co tak mnie porwie, że ta perełka zdecydowanie znajdzie się na liście. Co tu więcej dużo mówić? Czekam na kolejne książki od Ludki Skrzydlewkiej, bo wiem, że po nią warto sięgać w ciemno - jeszcze się jej twórczością nie zawiodłam, a czytałam dosłownie wszystko. Najniższą notą, którą dałam jej książce, jest sześć na dziesięć gwiazdek - czyli naprawdę nie jest źle, bo jest powyżej przeciętnej. Podsumowując: dajcie sobie szansę zakochać się w romansie z hokeistą, który jest jak miód na moje serce. Polecam gorąco!

„Inżynieria mózgu. Jak trenować swój mózg i odblokować jego prawdziwy potencjał” to fascynująca i inspirująca książka, która zabiera czytelnika w podróż po zawiłościach ludzkiego umysłu. Autor w przystępny sposób tłumaczy złożoność funkcjonowania mózgu, jego plastyczność oraz zależności między ciałem a świadomością. Lektura pozwala zrozumieć, jak możemy wspierać swój mózg na różnych poziomach - od wspierania neuroplastyczności, przez rozrost neuronów, po wpływ nerwu błędnego na nasze samopoczucie. To solidna porcja wiedzy, która daje nowe spojrzenie na codzienne funkcjonowanie umysłu. Dla wszystkich, którzy chcą lepiej poznać swój mózg i odkryć jego ukryty potencjał - zdecydowanie warto!