Recenzje

🩰,,Cień Genevieve” to historia, która wywarła na mnie OGROMNE wrażenie i nie jestem pewna czy istnieją jakiekolwiek słowa, które są w stanie to oddać. Przysięgam, że jeszcze nigdy nie czułam się tak wytrącona z równowagi, jak po skończeniu tej właśnie historii. Siedziałam i gapiłam się w ścianę, analizując to, co się właśnie wydarzyło, bo informacje, które zrzuciła na nas autorka na sam koniec, to było dla mnie za dużo. Jeśli lubcie plot twisty, które wbijają w fotel - zdecydowanie powinniście sięgnąć po najnowszą książkę Moniki Rutki. 🩰Przepadłam dla tej powieści, pochłonęłam ją bardzo szybko, bo gdy już wkręciłam się w akcji - nie mogłam oderwać się od czytania. Pragnęłam jak najszybciej poznać dalszy rozwój wydarzeń, odkryć skrywane przez bohaterów tajemnice. Ta książka charakteryzuje się tym, że tutaj nic nie jest pewne, nic nie jest oczywiste. A jak dobrze wiemy - prawda zawsze wychodzi na jaw. Niektórych sekretów nie da się ukryć. 🩰Ta pełna tajemnic i mroku historia złamała mi serce na milion kawałków. Przeżycia June, jak i Grace sprawiły, że miałam łzy w oczach. Niesamowicie poruszyło mnie to, co te młode dziewczyny przeżyły. Los zdecydowanie ich nie oszczędzał i z wielkim smutkiem czytałam o ich przeżyciach i doświadczeniach, które odbiły się na ich psychice. A w tym wszystkim nie mogłam wyjść z podziwu nad ich odwagą i siłą. Odznaczają się one wielką wytrwałością, codziennie dźwigając ciężar demonów przeszłości. 🩰Autorka przedstawiła problemy dzisiejszego świata, te które są nam wszystkim bardzo dobrze znane, a o których powinniśmy mówić głośno. Bo taka jest rzeczywistość. Takie są realia, tak wygląda nasze życie. Nie jestem w stanie przestać myśleć o tej historii, nie sądzę żebym kiedykolwiek przestała. To jedna z tych książek, które zostają w nas na zawsze. Jedna z tych, które zostawiają niewidoczny ślad po sobie. Czytajcie Cień Genevieve misiaki, ale ostrzegam, że nie jest to łatwa historia, a ja wyczekuję kontynuacji, bo to z czym zostawiła nas autorka, przerosło moje wszelkie wyobrażenia…

Noelle poznała Archiego, kiedy jako nastolatkowie spędzali wakacje w domu letniskowym na Wyspie White’a, który wspólnie kupili ich rodzice. Choć początkowo ich relacja była dla dziewczyny dość kłopotliwa, z czasem przerodziła się w przyjaźń. Wspierali się wzajemnie i powierzali sobie najskrytsze sekrety. Niestety, gdy zaczęli się do siebie coraz bardziej zbliżać, wydarzyła się tragedia, która definitywnie zakończyła tamto lato. Noelle i Archie rozjechali się w różne strony, pochłonięci każde swoim życiem.Mimo dzielących ich kilometrów przez lata utrzymywali przyjacielskie kontakty. Noelle wielokrotnie wracała myślami do tamtych wakacji i zastanawiała się,co mogłoby się wydarzyć, gdyby wszystko potoczyło się inaczej. Wierzyła, że życie z Archiem byłoby zdecydowanie lepsze. Pomimo upływu lat jej uczucia wciąż były żywe. W końcu nadszedł ten dzień, w którym Archie ponownie pojawia się w życiu Noelle, ale nic nie wygląda tak, jak sobie to wyobrażała Archie był typowym playboyem, którego relacja z ojcem pozostawiała wiele do życzenia.  Noelle to dziewczyna z ogromnymi marzeniami i ambicjami. Kiedy spotykają się na Wyspie White’a początkowo trudno im znaleźć wspólny język, ale w końcu stają się sobie bliscy i rodzi się między nimi przyjaźń. Gdy ich relacja zaczyna przeradzać się w coś więcej, lato dobiega końca - nie oznacza to zerwania kontaktu. Zaczynają pisać do siebie długie maile, jednak życie nie jest bajką i po raz kolejny los rzuca im kłody pod nogi.  Po raz kolejny Penelope Ward mnie nie zawiodła. Z pozoru lekka, wakacyjna opowieść szybko nabiera głębi, a autorka odkrywa kolejne warstwy - trudne relacje z rodzicami, ciężkie wybory dotyczące przyszłości, ból po stracie, bezpłodność.... Zwodniczy los” to historia od której trudno się oderwać, z bohaterami, których nie da się nie lubić.Zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

Agresja - zasadniczo wszyscy wiedzą, czym jest; w praktyce okazuje się, że zdefiniowanie jej nie jest takie proste, ponieważ nie istnieje jedna definicja, ujmująca temat na wszystkich płaszczyznach, których dosięga. Socjoterapia - jak sama nazwa wskazuje, terapia usprawniająca funkcjonowanie w społeczeństwie. Takie rozumienie nie oddaje jednak złożoności tematu oraz jego skomplikowania. Autor książki bardzo ambitnie podejmuje się jednak jak najszerszego przedstawienia obydwu tych skomplikowanych zagadnień. Rozdział 1 poświęcony jest agresji równieśniczej - temu, jak jest zdefiniowana w licznych źródłach oraz jakie są sugerowane jej podziały, a także została przeprowadzona analiza poszczególnych zjawisk. Od samego początku lektura niesamowicie mnie wciągnęła, ponieważ, jako aktywnie pracujący nauczyciel, zdałam sobie sprawę, jak niewiele wiedziałam o, jakby się zdawało, "oczywistym temacie". Na największą refleksję złapałam się, kiedy wspomniane było, że plotka to też rodzaj agresji, bo nigdy tak o tym nie myślałam - w kwestii słownej agresji wymieniłabym takie rzeczy jak wyzywanie, catcalling, obraźliwe przezwiska... ale nie plotkę, choć, im dłużej się nad tym zastanawiałam, bez wątpienia pasuje. Analiza zjawisk również była niesamowicie ciekawa i pomogła mi spojrzeć na niektóre przypadki w mojej szkole z innej perspektywy. Rozdział 2 obraca się natomiast wokół socjoterapii - jej kontekstów praktycznych i teoretycznych. Jako osoba, która nie miała wcześniej styczności z tym tematem, czułam się tak, jakby otworzyło mi się trzecie oko. W najśmielszych snach nie podejrzewałam, że temat obecny w pedagogice od tylu lat może być tak niedoprecyzowany, nie mieć określonych ram ewaluacji, nie być częstym tematem badań i opracowań, nie mieć wyznaczonych ram wokół tego, kto może taką terapię w ogóle prowadzić... Mając to wszystko na uwadze, świadomość tego, ile źródeł i wiedzy zostało wykorzystanych do napisania tego segmentu, ciężko mi znaleźć na niego inne słowa niż "skarbnica wiedzy". Rozdział 3 przedstawia metodologię badań autora. Jest to niezaprzeczalnie istotny aspekt pracy naukowej i podwaliny do zrozumienia tego, w jaki sposób badanie zostało przeprowadzone i w jakim w ogóle celu, jednak, siłą rzeczy, najbardziej z całej pozycji kojarzył mi się z pisaniem mojej własnej pracy magisterskiej (czego, niestety, nie wspominam dobrze). Rozdział 4 to oczywiście już analiza badań własnych. W bardzo przystępny sposób autor stawiał stwierdzenia, które wyniósł na podstawie wywiadów z socjoterapeutami i socjoterapeutkami, a następnie przytaczał odpowiedzi na poparcie ich. Tę część dosłownie pochłaniałam oczami, bo byłam w stanie wkroczyć do świata tych ludzi z "instrukcją", pomagającą mi zrozumieć istotę ich działań, toku myślenia, adaptacji do problemów oraz samego postrzegania socjoterapii. Był to jednak też rozdział, gdzie miałam wrażenie, że przewijało się najwięcej powtórzeń już wcześniej omówionych elementów. Utrwalanie jest rzeczą ważną, jednak w tak ciężkiej lekturze to wpływało raczej nurząco, ponieważ chciało się wiedzieć więcej i więcej rzeczy nowych. Nie mniej jednak, mimo moich ochów i achów, są pewne elementy, które zaważyły na tym, że nie dałam książce wyższej oceny: - wypowiedzi badanych w ostatnim rozdziale były czasem ucinane tak, że na chwilę gubiłam się, do czego dążyli, bądź przytaczane przez nich słowa mogły być znacząco ukrócone, ponieważ nie wprowadzały nic poza potykaniem się o własne stwierdzenia; - poczucie powtarzanej treści, o czym już wspomniałam; - niektóre zdania (choć rozumiem, że fizycznie której się nie dało) były tak diabolicznie długie, że czytałam je po kilka razy, bo w połowie gubiłam się, do czego w zasadzie było dążone; - nie zgadzam się z niektórymi wypowiedziami badanych socjoterapeutów/ek, jak np. radzenie prześladowanemu dziecku, żeby podjęło lekcje samoobrony (brzmi to jak "sam sobie pomóż"); sugerowanie, że prześladowane dzieci często prowokują różnymi zachowaniami i dlatego oprawca decyduje się na atak, co w słowach przez nich użytych brzmiało jak tłumaczenie prześladowcy, a nawet bronienie; stwierdzanie, że zazwyczaj role oprawcy i ofiary są naprzemienne i nierzadko dziecko prześladowane wcale nie są "tylko" ofiarami, ale też prześladowcami - na podstawie doświadczeń własnych, bliskich mi osób, populacji dzieci i młodzieży w szpitalach psychiatrycznych, a także liczbie samobójstw/prób, śmiem wątpić, żeby to było tak częste zjawisko, jak przedstawiali je terapeuci; - trochę zasmucił mnie fakt, że grupa badanych była złożona głównie z kobiet, ponieważ liczyłam na bardziej równy podział płci, który pozwoliłby szerzej zaobserwować różnice w podejściu do tematu. Nie da się jednak zaprzeczyć, że jest to niezwykle wartościowa pozycja, do której niejednokrotnie zdarzyło mi się już wrócić. I gdyby istniało coś takiego jak "lista obowiązkowych lektur dla nauczycieli" to ta książka by na niej była!

Martyna Jadczak-Turyk Pierwsza samopomoc w zaburzeniach lękowych. Jak nie pozwolić, by lęk przejął kontrolę nad Twoim życiem Opis wydawcy: Pierwsza samopomoc w zaburzeniach lękowych. Jak nie pozwolić, by lęk przejął kontrolę nad Twoim życiem Lęk nie musi Cię ograniczać. Odkryj, jak go ujarzmić i jak z nim żyć Lęk to jedna z uniwersalnych emocji. Doświadczają go ludzie na całym świecie, w bardzo różnych sytuacjach. Lęk jest normalny i nie ma w nim (nomen omen) niczego niepokojącego. Chyba że przejmuje nad człowiekiem kontrolę i przeszkadza mu w codziennym funkcjonowaniu ― przeradza się w fobię społeczną, OCD, lęk uogólniony lub inną jego formę pod postacią, ogólnie rzecz ujmując, zaburzeń lękowych. Wówczas może się stać problemem, nieraz bardzo poważnym. Na szczęście nie jesteśmy wobec niego bezradni. To książka przeznaczona dla każdego, kto doznaje takiego utrudniającego życie lęku. Została napisana przez doświadczoną psycholożkę, by pomóc Ci zrozumieć lęk i to, jakie informacje ze sobą niesie, a następnie nauczyć się go wyciszać i uspokajać. Z założenia poradnik ma stanowić także swojego rodzaju apteczkę pierwszej pomocy przeciwlękowej, zawiera bowiem sprawdzone sposoby na radzenie sobie w sytuacjach, w których lęk narasta i czujesz, że za chwilę zmieni się przykładowo w atak paniki (tak, można go powstrzymać!). Poznaj sekrety walki z lękiem. Naucz się spokojniej żyć i podejmować decyzje w obliczu stresu i niepewności! ___________ Jak ja żałuję, że nie miałam tej książki dwa lata temu gdzie przechodziłam najcięższy okres swojego życia. Jest tak mega pomocna i umożliwiająca naukę kontroli nad swoimi emocjami. Polecam każdemu przeczytanie jej, napisana w łatwy , przystępny sposób. Bardzo przyjemnie i lekko czytało się każdą stronę. Wiele ćwiczeń na kontrolę i wyciszenie swoich emocji, myśli, pozbycie się lęku!

Na wstępie zaznaczam, że jest to druga część "Puck me up" i również jest dla pełnoletnich czytelników. Co tu dużo mówić jest to kolejna książka Skrzydlewskiej którą przeczytałam więc wiedziałam, że się nie zawiodę. Standardowo jak u tej autorki ja nie czytam tych historii tylko je pochłaniam. Z każdą kolejną książka coraz bardziej kocham jej twórczość i styl pisania. ⛸️🩷 Tym razem hokejowy romans jest o Mavericku Holmesie i Daphne Blake. Historia mimo, że zaczyna się prawie stratą ukochanego bramkarza Nafciarzy Edmonton to tak naprawdę można powiedzieć, że jest słodka jak ... TRUSKAWKI?! Oczywiście, że tak! Ja ich uwielbiam. Zakochałam się w nich bardzej niż w Hazel i Mikko, bohaterach pierwszej części. Jest to książka która nie tylko mówi o miłości i hokeju, ale także porusza ciężkie tematy. Nasza truskawka ma trudną przeszłość, ale dzięki pomocy Maviego nie tylko udaje jej się stanąć na nogi po skandalu w internecie, ale przede wszystkim otworzyć się, nauczyć okazywać uczucia oraz prosić o pomoc. Dodatek w postaci pięciu rozdziałów z perspektywy głównego bohatera domykają historię w całość. 🏒🍓 Jest to książka idealna dla fanów hokejowych romansów, ale i nie tylko. Muszę dodać, że ta historia stała się moją ulubioną jeśli chodzi o tą autorkę. Mimo to nadal kocham zimowy romans Mari i Sainta.💕