Recenzje

Z taką historią nie miałam okazji się jeszcze zapoznać, a cała fabuła wciągnęła mnie do dalszego czytania. Każda ze stron wydawała się coraz bardziej interesująca, a cała otoczka przypadła mi do gustu. Na co dzień nie czytam książek, gdzie występuje „k-pop”, a tutaj główny bohater ma z tym wiele wspólnego. Nie oczekiwałam wiele, ale również się nie zawiodłam. Książka była dobra i dobrze mi się ją czytała. Dodam również, że styl pisania autorki jest naprawdę przyjemny i bardzo szybko czytało mi się tę książkę.

"Mam wyjść za samego diabła, który może zrobić ze mną, co chce, nawet zabić, i nikt go nie powstrzyma." Lubicie romanse mafijne? Ja uwielbiam, gdyż każdy z nich jest inny. Łączy w sobie wszystko czego ja potrzebuję. Jest miłości, przyjaźń, strach, przestępczość oraz skomplikowane relacje między bohaterami, którzy muszą zmagać się z niebezpieczeństwem związanym z życiem w świecie, który nie zna reguł. W takim świecie dorasta Amara, którą od dziecka przygotowywano do roli włoskiej, posłusznej żony. Dziewczyna łamie stereotypy i pod okiem ochroniarza ćwiczy strzelanie, rzucanie nożami oraz walkę wręcz. Wyrosła na kobietę samodzielną i nie znającą pokory. Jej mąż nie będzie miał z nią łatwo. Niestety i na nią przyszła pora. Musi poślubić wcielonego diabła jakim jest Christopher Torrino. Mężczyzna jest bezlitosny i nie zna słowa NIE. Czy uda mu się poskromić Amarę, a może ona poskromi jego. Okładka czaruje swoją barwą, a opis zachęca do sięgnięcia po tę książkę. Historia Amary i Christophera porwała mnie już od pierwszej strony. Jest gorąca, zaskakująca, rozpala do czerwoności. Nie zabraknie przyjaźni, mafijnych intryg oraz małżeństwa, które jest nieuniknione. Autorka świetnie nakreśliła świat, w którym miłość i zdrada splatają się w zaskakujący sposób. Christopher wie o tym najlepiej, gdyż z początku pokazał swoje prawdziwe oblicze. Amara nie miała wyboru, musiała poddać się przeznaczeniu. Ich relacja nie była kolorowa. Z czasem wszystko się zmienia, oni również. Amara była światełkiem w tunelu by rozjaśnić twarde, mafijne serce Christophera. Czy rozjaśniła? Opisy w których bohaterowie muszą zmagać się z trudnymi decyzjami, są pełne emocji, obawy, leku, żaru to sprawia, że wyobraźnia działa na jeszcze większych obrotach i porywa bardziej. #christopher to nie tylko historia o miłości, namiętności, ale także o rodzinie i niewyjaśnionej śmierci matki Christophera, którą bardzo przypomina Amara. To fantastyczna książka, która was porwie, wciągnie w wir niebezpieczeństwa i emocjonujących zwrotów akcji. Dla mnie była to bardzo ciekawa przejażdżka kolejką górską zakończona taką bombą, że z niecierpliwością czekam na kolejną część. Polecam tę książkę jak najbardziej, myślę, że wam również się spodoba.

Książka „Sztuka przywództwa technicznego” to absolutny must-read dla każdego menedżera inżynierii oprogramowania, który rozważa awans na stanowisko dyrektora. Autor w przystępny i rzeczowy sposób przedstawia wyzwania, z jakimi mierzą się liderzy techniczni na najwyższym szczeblu, oferując konkretne porady, strategie i narzędzia, które pozwolą nie tylko zdobyć upragnioną pozycję, ale także skutecznie się w niej odnaleźć. Jednym z największych atutów książki jest jej praktyczne podejście. Autor nie skupia się wyłącznie na teorii, ale prowadzi czytelnika przez rzeczywiste scenariusze, z jakimi spotykają się nowi dyrektorzy inżynierii. Dzięki temu dowiesz się, jak mierzyć wydajność zespołów nie tylko z perspektywy inżynierów, ale również z punktu widzenia dyrektora generalnego. Poznasz również mechanizmy skutecznego planowania zatrudnienia i zarządzania komunikacją w dynamicznie rozwijających się organizacjach. To, co wyróżnia tę książkę, to kompleksowe podejście do roli lidera technicznego. Nie ogranicza się do podstawowych obowiązków, lecz wnika w kwestie strategiczne - od budowania technologicznej wizji firmy po podejmowanie kluczowych decyzji organizacyjnych. Jest to nieocenione źródło wiedzy zarówno dla osób aspirujących do stanowiska dyrektorskiego, jak i tych, którzy już je zajmują, ale szukają wskazówek, jak lepiej odnaleźć się w tej roli. Dodatkowym atutem książki jest zwrócenie uwagi na moment odejścia - aspekt często pomijany w tego typu publikacjach. Autor nie tylko podpowiada, jak skutecznie zarządzać zespołami i strategią firmy, ale także, kiedy warto zastanowić się nad zmianą pracy na jeszcze lepszą i bardziej satysfakcjonującą. Podsumowując, „Sztuka przywództwa technicznego” to książka, która łączy strategię, praktykę i perspektywę lidera technologicznego w sposób przejrzysty i inspirujący. To doskonały przewodnik dla każdego, kto marzy o awansie na dyrektorskie stanowisko, ale nie chce popełnić błędów, które sprawiają, że wielu początkujących liderów szybko rezygnuje. Jeśli zależy Ci na rozwoju kariery i chcesz mieć pewność, że podołasz nowym wyzwaniom - ta książka to Twój najlepszy mentor. Obowiązkowa lektura dla przyszłych liderów technicznych!

"Urząd do spraw dziwnych" to druga książka jaką czytałam od Mateusza Cieślika, więc miałam spore oczekiwania i się nie zawiodłam! Książka ta to fantastyka, o wątku kryminalno - detektywistycznym. Ma oryginalną fabułę z Animami, są to postacie o ludzkim ciele i zwierzęcych głowach. Jeszcze nie spotkałam się z takimi postaciami, a już naprawdę sporo fantastyki przeczytałam. Ta pozycja jest mega wciągająca! Podoba mi się, że akcja dzieje się w Polsce - Kraków i okolice. Opisany jest tutaj świat Animów, którzy pracują w Urzędzie do spraw dziwnych :) Próbują rozwiązać sprawę, w którą jest powiązana nastolatka - Sara Kos. Poruszona jest tu tematyka przemocy fizycznej i psychicznej w rodzinie oraz nienawiści, która potrafi pozornie dać siłę do walki, a tak naprawdę ma moc niszczycielską. Są też kolejne książki z tej serii, które na pewno będę chciała przeczytać! Bardzo ciekawa książka, Polecam!!

Czasami jesteśmy tak zajęci szukaniem czegoś, co jest daleko i nam ucieka, że nie zauważamy tego, co mamy tuż pod nosem. Dwie osoby w momencie, kiedy się poznają, mogą mieć na oku kogoś innego, nie wiedząc jeszcze wtedy, że ich właściwa druga połówka właśnie stanęła na ich drodze. Albo zamieszkała w tym samym mieszkaniu… Vi Keeland i Penelope Ward wróciły do Polski ze swoim kolejnym wspólnym literackim dzieckiem, którym jest ,,Not Pretending Anymore”. To jednotomowy romans, w którym spotykamy się z motywem współlokatorów, układu i friends to lovers. Główną bohaterką oraz jednym z dwojga narratorów omawianej powieści, jest Molly Corrigan, sympatyczna, mająca swoje dziwactwa i oko na kolegę z pracy pielęgniarka na oddziale położniczym, którą poznajemy w momencie, gdy intensywnie poszukuje dla siebie spokojnej współlokatorki. Tymczasem w morzu kiepskich kandydatek, tej niezbyt śmiałej, nie nazbyt ufnej i nie w pełni otwartej na wszystko i wszystkich kobiecie, trafił się s€ksowny rodzynek... Declan Tate ma dwadzieścia osiem lat, dobrze radzi sobie finansowo i ma oko na pewną kobietę, z którą póki co nie za bardzo ma możliwość zacząć się spotykać. Jest przyjazny, daje przydatne rady na temat tego, jak poderwać przedstawiciela swojej płci i zdarza mu się mówić na głos rzeczy, które powinien zachować dla siebie. Jest wspierający, słuchający i zainteresowany sprawami drugiej osoby. Braku przebiegłości nie można mu zarzucić, podobnie jak tego, że nie potrafi sam siebie zareklamować jako ideał współlokatora, który nie dość, że nie sprawia problemów, to jeszcze Cię nakarmi. Ale lepiej się w nim nie zakochiwać, bo nie zostanie w mieście na długo… Powieści duetu Keeland & Ward są zawsze mile widziane na mojej półce. Chętnie zapraszam je do swojego domu i czytam, ponieważ zazwyczaj zapewniają mi dobrą rozrywkę na jeden lub kilka wieczorów. Nie inaczej było z ,,Not Pretending Anymore”. Czytając, bawiłam się przednio. Choć fabuła jest bardzo przewidywalna, schematyczna i banalna, więc w teorii powinna być nudna i nieciekawa, autorki sprawiły, że ja zamiast znużenia i niezadowolenia, odczuwałam przyjemność z poznawania wspólnych losów Molly i Declana, których drogi zbiegły się przypadkiem, którzy na początku mieli inny obiekt zainteresowań, a którzy z czasem zaczęli zbliżać się do siebie coraz bardziej i stawać się dla siebie nawzajem kimś znacznie więcej niż współlokatorami, fikcyjnymi partnerami, pomagającymi sobie nawzajem w zdobyciu uwagi osoby, na której się zafiksowali i przyjaciółmi. I choć focus ustawiony został tutaj oczywiście przed wszystkim na rozwijający się romans, to w tle nie zabrakło też innych, całkiem niebłahych tematów, między innymi dotyczących spraw rodzinnych, czy wpływu pewnych doświadczeń na psychikę i dorosłe życie postaci, co jest dla mnie jedną z zalet tego dzieła. Jestem wielką fanką relacji bohaterów tej pozycji, która początkowo utrzymywana była w swobodnym, przyjacielskim tonie, bez złej energii i negatywnych emocji widzących niczym ponury cień pomiędzy dwojgiem ustawionych na pierwszym planie ludzi. Molly i Declan od początku stworzyli sobie fajną, komfortową, przyjacielską relację i pozostawali uroczo nieświadomi tego, co się między nimi dzieje, bo skupieni byli na innym celu. Oczywiście do czasu… ,,Not Pretending Anymore” to na ogół lekka i zabawna pozycja, niezupełnie na miarę tego duetu Keeland & Ward, który poznałam i pokochałam lata temu, na samym początku przygody ze wspólną twórczością obu pań, ale ta książka też daje radę. Emocji co prawda aż tak wiele mi nie zapewniło to dzieło, ale na pewno rozbawiło i momentami wzruszało. Książka jest typowa, poprawna i oczywista, ale to nie zmienia faktu, iż czytało mi się ją bardzo dobrze i nie cierpiałam w trakcie wykonywania tej czynności. Mocną stroną tej pozycji jest humor, obecny już podczas pierwszego spotkania postaci wiodących. Bohaterowie są sympatyczni, a ich kreacja wypadła na plus. Poruszenie kwestii tego, co w nich siedzi, również zasługuje na docenienie. Na plus jest też całkiem niezła komunikacja pomiędzy Molly i Declanem, i ich rozmowy o sprawach dotyczących tej drugiej strony, zdradzające zainteresowanie, wsparcie i troskę. Jestem zadowolona z tego, co tutaj dostałam. Nie mogę powiedzieć, że nie czytałam nigdy wcześniej czegoś bardzo podobnego, bo czytałam i to wielokrotnie, ale jak historia jest fajnie podana, to nawet taki odgrzewany kotlet spokojnie się obroni i da nieco satysfakcji. Ten tak właśnie zrobił.