Recenzje

 🖤 Książek autorki na ten moment na półce miałam dwie, ale dotychczas ich nie przeczytałam...natomiast ta najnowsza przyciągnęła mnie do siebie na maksa i co muszę powiedzieć - przepadłam 🫠Zdecydowanie kolejne książki Moniki lądują na moim bliskim tbr'ze! 🖤 "Cień Genevieve" to historia opowiadana oczami głównej bohaterki, Grace Carrington, która wiele przeżyła w swoim dotychczasowym życiu. Chciała być baleriną, ale podcięto jej skrzydła. Pracuje razem ze swoim wujkiem Taylerem, w siłowni, w której tworzą bezpieczny azyl dla dzieciaków, które mają często nie najlepsze życie. Niestety, siłownia mężczyzny jest na skraju bankructwa, co powoduje jego decyzję o sprzedaniu połowy udziałów Damianowi Dankworth'owi. To znany bokser, o którym krążą złe słowa. Kobieta jest do niego źle nastawiona, ale czy słusznie? Im dalej czytałam o losach Grace, o jej życiu i tym jak wiele przeszłam, tym bardziej czułam z nią bliskość i to, że to naprawdę świetnie napisana bohaterka. Na wiele "warstw", które powoli przed nami odsłania. Na początku poznajemy ją jako dobrą, troszkę wycofaną dziewczynę. Im dalej, tym bardziej ujawnia się przed nami się jej wrażliwość, a końcowo zaczniemy dostrzegać ból jej życia i to co musiała przeżyć...Tak samo jest w przypadku Damiena, który później stanie się drugim najważniejszym bohaterem tej historii. Tutaj każdy bohater ma swoje za uszami, przeżywa wewnątrz własną katusze, której nie może okazać. Dzieciaki, które chodzą na siłownię są świetnym przykładem tego stwierdzenia. W ich zachowaniu widać ból i cierpienie... Doceniam, jak bardzo Damien wpłynął na życie Grace- z początku zamkniętą kobieta, zdołała otworzyć serce, by na końcu czuć bezpieczeństwo. Piękna relacja 🖤 Dlaczego cień "Genevieve"? Od tytułowej bohaterki zaczynamy..prolog wprowadza nas w mrok życia tej kobiety. Jest ona najbardziej uzdolnioną baleriną, ale tańcząc...widać, że cierpi. Niestety, ale niewiele później kobieta odbiera sobie życie. Była narzeczoną samego Damiena. Ta historia jest tak bardzo dopięta w każdym calu, że muszę szczerze przyznać- na maksa mnie to szokuje, jak bardzo. Z tego co wiem, w książkach Moniki zawsze tak jest, co jest niesamowite. Dzięki temu chciałam codziennie pochłaniać dalsze części tej historii i byłam spragniona wiedzy, co będzie dalej, bo wszystko było tak logiczne i wciągające..wow! Bardzo podobały mi sceny, gdy Grace spotykała się z pewnym bezdomnym..były naprawdę urocze, ale kompletnie nie spodziewałam się, w jakim kierunku pójdą i czego się z nich dowiemy! Ta książka to emocjonalny rollercoaster...ile tutaj zwrotów akcji było, że miałam takie: 😳😱😰...poważnie! Przy lekturze tej książki nie da się nudzić, to macie gwarantowane. Bardzo fajne dla mnie były wszystkie sceny związane z boksem i siłowania- osobiście chyba jeszcze nigdy nie spotkałam się, żeby w książce aż tak dużo fabuły było skupione na czymś takim- świetny zabieg! Z tej książki mrok i tajemnice dosłownie wypływają gdzie się da...ze strony na strony nigdy nie macie pewności, czy nie dowiecie się czegoś, co kompletnie zbije Was z tropu...to jest niesamowity zabieg! Sekrety, które wychodź na jaw, nie raz nie dwa przyprawiły mnie o gęsią skórkę 😬 Ta historia pokazuje, że niestety, ale potwory siedzą w ludziach- tych, którzy nas otaczają i uznają się za naszych "przyjaciół". Sposób prowadzenia przez autorkę tej narracji jest genialny i wciągający do granic. No i końcówka...cały ciężar, który się nagromadził, nagle znalazł ujście i spadł na nas boleśnie, powodując szok i niedowierzanie. Monika zrobiła to tak dobrze, że boleśnie znoszę czekanie na kontynuację. Lekki, ale przemyślany styl autorki sprawił, że całą historię, mimo jej ciężarów czytało się bardzo przyjemnie i sprawnie. Zdecydowanie, jeśli lubicie mrok, odkrywanie tajemnic oraz wiele wiele więcej- sięgnijcie po najnowszą powieść Moniki. To genialna historia, która wciąga od pierwszych stron, aż po te końcowe. Serdecznie polecam! ⭐️4/5 🖤8/10 😬18+ 🌶️1/5 📖397 stron 🖤Seria Pozorów 😬literatura młodzieżowa 📍premiera 29 stycznia 2025 

"It's my pleasure. Miss Emily" to mafijny erotyk. W dniu swoich 18 urodzin Emily dostaje list z potwierdzeniem przyjęcia jej na Harvard. Niestety rodzice mają dla niej inne plany. Ma wyjść za przyszłego Capo. Dziewczyna Próbuje przebłagać rodziców, ale nic to nie daje, dlatego postanawia być dla Antonia złośliwa i sprawić, że sam zerwie zaręczyny. Książka od pierwszych stron mnie wciągnęła. Do Antonia przekonałam się dopiero po czasie, tak jak główna bohaterka. Większość książki przeczytałam bardzo szybko, bo naprawdę mnie wciągnęła, jednak kilka rzeczy przy końcu historii zavzęło mnie irytować. Po pierwsze ja rozumiem, że każdy swój pierwszy raz przeżywa inaczej i czasem niektórych to może boleć, ale w pewnym momencie temat tego jak bardzo Emily boi się pierwszego razu i bólu zaczął być mocno irytujący. Zostało to strasznie wyolbrzymione jakby to miał być poród, a nie pierwsze zbliżenie. Drugim minusem był powtarzający się temat Kylie przez całą drugą połowę książki. Czytelnik miał być o nią zazdrosny, jednak po 20 razie, kiedy Emily pyta o tą dziewczynę to zaczęło robić się nudne i było mi jej szkoda (chodzi o Kylie). No i na koniec fabuła... Nie mogę powiedzieć, że źle się bawiłam przy tej książce. Liczyłam na dużo scen erotycznych i to dostałam, jednak mam wrażenie, że dużym kosztem fabuły. Nie ma tu żadnych niesamowitych tajemnic, niespodziewanych plot twistów. Jest to raczej przeciętna historia, idealna na jeden weekend. Znalazłam tu kilka postaci, które bardzo polubiłam. Flavio i Bella byli super. No i Luca był mega słodziakiem. Jeśli chcecie odprężyć się przy jakiejś książce, na której będziecie się dobrze bawić, jednak z mało wymagającą fabułą to ta książka jest dla Was. Pamiętajcie tylko, że jest ona skierowana do czytelników 18+

Ponad dwa lata temu bezpowrotnie zakochałam się we Flawsach, więc niesamowicie wyczekiwałam premiery „Our Perfect Forever”, które jest dodatkiem do trylogii. Miałam co do tego tytułu bardzo duże oczekiwania i oczywiście sprostał im, tak jak każda książka spod pióra Marty. Nawet najmniejszy szczegół w jej powieściach jest dopracowany, a to, jak wiele potrafi przekazać w jednym krótkim zdaniu, zawsze będzie wzbudzało we mnie podziw. Cała pozycja opiera się na dodatkowych historiach, które nie zmieniają historii, a jedynie ją dopełniają, co bardzo przypadło mi do gustu. Mieliśmy dokładnie opisane, między którymi częściami dzieje się dana scena, co uniemożliwia pogubienie się, jak to często jest z retrospekcjami. Muszę wspomnieć, że przy niektórych rozdziałach znajdują się notatki i przemyślenia autorki, co spodobało mi się chyba najbardziej z całej książki. Dzięki temu mamy okazję choć trochę zrozumieć Martę i to, dlaczego napisała coś tak, a nie inaczej. Całą pozycję przeczytałam w jeden wieczór, lecz przez kolejne kilka dni bez przerwy myślałam o lekturze. Przyznam, że ostatnie rozdziały sprawiły, że płakałam tak mocno, jak jeszcze nigdy wcześniej przy książce.

𝐑𝐞𝐜𝐞𝐧𝐳𝐣𝐚 „𝐎𝐮𝐫 𝐩𝐞𝐫𝐟𝐞𝐜𝐭 𝐟𝐨𝐫𝐞𝐯𝐞𝐫” ~ Marta Łabęcka 𝐖𝐲𝐝𝐚𝐰𝐧𝐢𝐜𝐭𝐰𝐨: BeYa 𝐖𝐢𝐞𝐤: 13+ (moje zdanie na podstawie poprzednich części) 𝐎𝐜𝐞𝐧𝐚: ♾/5☆ 𝐑𝐞𝐜𝐞𝐧𝐳𝐣𝐚: Dodatek do trylogii, którą czytałam jako 13-latka i która rozpoczęła moją przygodę z czytaniem, to najlepsze podsumowanie tej historii, jakie fani tej trylogii, w tym ja, mogli dostać. Nie wiem do końca od czego zacząć w tej recenzji, bo to, ile emocji mi towarzyszyło, kiedy mogłam wrócić do tej historii, jest trudne do opisania zwykłymi słowami. Mogłabym bez końca czytać o codzienności dzieciaków z Moreton, tak samo jak o ich przyjaźni z różnych perspektyw. Notki od autorki po prawie każdym rozdziale to coś, na co czekałam za każdym razem. Pare słów od niej o procesie tworzenia tych historii lub jakieś wytłumaczenia niektórych sytuacji ze strony Marty, czasami zmieniały mój sposób patrzenia na nie. Czytanie o przeszłości niektórych bohaterów sprawiło mi wiele bólu. Bohaterowie nieraz spotkali się z ironią losu, co było czasami wręcz absurdalne, jak bardzo życie im utrudniało odnalezienie drogi do szczęścia. Powrót po tak długim czasie do mojego „domu”, był dla mnie naprawdę cudownym przeżyciem. Cieszyłam się, bo mogłam przeczytać coś innego o moich ulubionych bohaterach i o ważnych momentach w ich życiu, które wcześniej nie były nigdzie pokazane. Wzruszałam i dużo płakałam, oczywiście, bo sposób pisania Marty zawsze do mnie trafia w inny sposób niż innych pisarzy. Cieszę się, że poznałam trochę bardziej życie Chase’a przed pierwszą częścią, jak i po trzeciej części trylogii. Pozwoliło mi to go bardziej zrozumieć i jeszcze mocniej pokochałam jego postać. Tak samo z Josie - z główną bohaterką trochę się utożsamiałam te parę lat temu i nadal darzę ją ogromną miłością oraz sentymentem, jak i całą trylogię. Mimo że może się niektórym wydawać, że znają zakończenie tej historii i wszystko, co ważne o bohaterach, to moim zdaniem, przeczytanie tych nieopowiedzianych historii, może wam zmienić całkowicie pogląd na pewne kwestie. Ta książka złamała mi serce i posklejała je na nowo. Cudownie było po latach poczytać jeszcze trochę o dzieciakach, sentymentalności nabrałam jeszcze większej, a Martę kocham za stworzenie tego.

„Czasami życie rzuca nam kłody pod nogi i pieprzy się wszystko, co tylko może. Ale warto przeżyć takie momenty, by dotrzeć do tych, które nam to wszystko wynagrodzą.” Czasami przytrafiają się nam potknięcia, niezbyt miłe doświadczenia, gafy, pomyłki, niefortunne zbiegi okoliczności, które w danym momencie wydają się katastrofą w naszym życiu. Jednak z czasem okazuje się, że były one potrzebne, by coś się zmieniło, i to na lepsze. Taka sytuacja przydarzyła się bohaterce książki pt.: „Puck Luck”, u której tytułowe szczęście chodzi dziwnymi, pokrętnymi drogami. Daphne Blake musi ponownie szukać pracy, a do tego mierzy się z internetowym hejtem po tym, jak niemal pozbawiła życia gwiazdę kanadyjskiej drużyny hokejowej o nazwie NAFCIARZE, Mavericka Holmesa. Wówczas była jeszcze zatrudniona w kawiarni, w której słynny bramkarz postanowił zjeść lunch. Ogromnie mu zasmakowało to, co zostało dla niego przyrządzone, więc poprosił o deser. Zestresowana Daphne komponuje mu pyszną słodkość z dodatkiem truskawek. Po pierwszym kęsie, olbrzymi facet pada po prostu na ziemię i w efekcie zabiera go karetka. Okazało się, że Maverick jest uczulony na truskawki, a niewiedza o tym kosztuje Daphne zwolnienie z pracy i falę nienawiści ze strony fanów drużyny NAFCIARZY. W tym momencie autorka piętnuje nienawistną krytykę, jaką można spotkać w Internecie i uświadamia, jak szybko można stać się jej obiektem, ale też pokazuje drugą stronę, czyli to, jak negatywne opinie wpływają na atakowaną osobę. „Puck Luck” to kolejna moja przygoda z książką pani Ludki Skrzydlewskiej, która ponownie dała mi ogromną moc pozytywnych wrażeń. Jest ona pisarką, po której powieści zawsze sięgam w ciemno, bez poznawania opisu. Wystarczy, że na okładce pojawi się jej nazwisko, a ja wiem, że na pewno nie zawiodę się na tym, co napisała dla swoich czytelników. Stworzyła kolejną wciągającą, pełną charyzmy historię, od której trudno się oderwać, a to za sprawą, między innymi, dobrze wykreowanych postaci i ich perypetii. Daphne uczy się zaufania po swoich wcześniejszych doświadczeniach, radzenia sobie w trudnych momentach życia, których jej nie brakuje. Z pewnością punktem kulminacyjnym w jej dotychczasowym życiu jest wspomniany incydent z deserem truskawkowym, co sprawia, że hokeista zaczyna mówić do niej "Truskaweczko". Ona przez dłuższy czas nie potrafi przemóc się, by zwracać się do niego po imieniu. Ciągle używa zwrotu „Pan Holmes”, co denerwuje zarówno jego, jak i denerwowało mnie, bo przecież różnica wieku między nimi nie jest tak duża. Ona jednak w ten sposób próbuje stworzyć dystans, bo czuje, że coraz bardziej działa na nią urok Holmesa i do serca wsącza się uczucie, przed którym do tej pory się broniła. Jej osobowość została nakreślona bardzo wyraźnie, gdyż niemal przez cały czas mamy pokazaną narrację dziewczyny, więc niejako namacalnie czujemy wszystko to, co ona przeżywa i zbyt często analizuje. Pomimo to czujemy też wrażenia Mavericka, które także możemy sobie wyobrazić poprzez sugestywne opisy tego, jak widzi go Daphne. Jego punkt widzenia jest dla nas szczątkowy i wciąż brakowało mi uzupełnienia tej historii o perspektywę hokeisty. Pod tym względem też nie zawiodłam się na pani Skrzydlewskiej, bo dała możliwość poznania jego zdania i tego, jak podchodził do niektórych zdarzeń, ale w nieco inny, niż się spodziewałam, sposób. Mavericka nie dało się nie lubić. Od początku wzbudza sympatię. To wspaniała osobowość, tak różna od tych, które z reguły są przedstawiane w romansach sportowych. Nie ma w nim zarozumiałości, arogancji i poczucia wyższości. Wręcz przeciwnie, ma duszą altruisty, który pochyli się nad każdą istotą, gdy jest w potrzebie bezinteresownie i z zaangażowaniem. Jego wyrozumiałość i próba zadośćuczynienia krzywd, jakie spłynęły na Daphne za niefortunne zdarzenie w restauracji, jest ujmujące i szczere. Nie jest pozbawiony silnego charakteru, który potrafi okazać w ważnych sytuacjach, ale wykazuje się ogromną szczerością, empatią i wrażliwością oraz stanowczością, gdy dostrzega zagrożenie. Nic dziwnego, że Daphne ulega jego urokowi wbrew sobie i w efekcie zakochuje się w nim, co było do przewidzenia. Ich relacja rozwija się spokojnie i stopniowo. Autorka niczego nie przyspiesza, nikt tu na nikogo się nie rzuca przy pierwszym spotkaniu, ale umiejętnie, stopniowo i wyraźnie nakreśla emocje, jakie buzują u bohaterki. Można oczywiście dostrzec niektóre schematy, chociażby wątek z udawanym związkiem, do jakiego dochodzi w pewnym momencie, ale nikną one pośród wielu wydarzeń i mnie osobiście nie przeszkadzają. „Puck Luck” to drugi tom cyklu "Puck me up", ale opisana w niej historia to samodzielna, niezależna opowieść. Spotykamy w niej też bohaterów poznanych w pierwszej części, ale stanowią oni tło dla wydarzeń z życia Daphne i Mavericka. Druga odsłona cyklu opowiada o marzeniach, przyjaźni, trudnych relacjach rodzinnych, ale przede wszystkim o miłości rozumianej w szerokim aspekcie. Autorka podkreśla, jak ważne, byśmy przede wszystkim doceniali siebie, uwierzyli w swoje możliwości, rozwijali umiejętności oraz talenty, które zostały nam dane i nauczyli się przyjmować możliwości, jakie stawia przed nami życie. Daphne i Maverick wzajemnie świetnie się uzupełniają, uczą się budować wzajemnie, harmonijną relację, czerpać z tego radość bez względu na okoliczności i wcześniejsze przeżycia. Zwłaszcza Daphne ma z tym problem, a spotkanie odpowiednich ludzi sprawia, że dostrzega ważne dla siebie aspekty życia. Historia Mavericka i Daphne pokazuje, że szczęście zależy od nas samych, a nie od tego, jak postrzegają nas inni, natomiast miłość jest dla nich pięknym dodatkiem wzbogacającym ich codzienności.